Natuurlijk was shoppen en cultuur snuiven in Millaan leuk. Maar wat ik stiekem het allerleukste vond aan het weekend, was verkeersborden spotten.
Al op vrijdag zag ik ineens een wel heel bijzonder verkeersbord: er was een mannetje in een grappige positie op gestickerd. Haha, erom gelachen en doorgelopen.
Maar ik zag er steeds meer! Blijkbaar was het een hele serie! Dus ben ik ze gaan fotograferen.
En op een gegeven moment werd het echt een sport om ze (als eerste) te spotten. Dus keken we niet alleen meer naar etalages en mooie gebouwen, maar hielden we continu een schuin oog op de borden langs de weg.
Waarschijnlijk hebben we nog lang niet alle varianten ontdekt, maar hieronder zie je wat we allemaal zijn tegengekomen. Leuk hè?
En nu weer afleren om onderweg naar alle borden te turen… na 4 dagen zit het er behoorlijk ingeramd!
Nadat we een paar jaar geleden in Parijs hadden bewezen dat we heel gezellig meerdere dagen op elkaars lip kunnen doorbrengen, boekten Roland, Petra, Mark en ik een lang weekend naar Milaan.
Ik was nog nooit in Italië geweest, dus dat kan ik nu ook weer van mijn lijstje afstrepen.
Er bleek alleen niet heel veel te doen te zijn in die stad, behalve de über-bezienswaardige domkerk en vanzelfsprekend shoppen – want Milaan is natuurlijk wel dé ultieme modestad!
Helaas zijn kaartjes voor een modeshow niet verkrijgbaar voor plebs als wij, anders had ik graag een catwalkje meegepikt. In plaats daarvan liet ik wijselijk voldoende ruimte in mijn koffer voor nieuwe aanwinsten. En niet voor niets! Maar de scoorsels presenteer ik later in een aparte blogpost.
Dat kleding het hoofdthema van de stad is, bleek al gelijk toen de hotelreceptionist ons aan de hand van een stadsplattegrondje uitlegde wat we waar konden vinden.
“Dies: ies for shopping. And dies: ies for shopping. And dies:” (kijkt met een schuin oog naar Roland) “ies for cheap shopping.”
Nou ja, dus dat hebben we dan maar gedaan. En de mannen liepen braaf mee en hebben zelfs ook nog wat gekocht.
Hieronder een paar foto’s van al het opmerkelijks dat we onderweg tegenkwamen. Helaas wel regelmatig gehuld in een jasje van regendruppels, want we hadden niet het weekend met het mooiste weer uitgekozen. Maar ach, met parapluus was het ook leuk rondlopen. (Zodra er maar een spatje regen viel, doken er ineens van alle kanten Afrikaanse parapluverkopers op, die je zelfs hoopvol aan bleven spreken als je er al eentje op had gestoken!)
De gemiddelde prijslijst van de spullen in de etalagesJe Ferrari parkeer je gewoon voor de deurEn als er voor de deur geen plek meer is, dan laat je je Hummer, met alarmlicht aan, midden op straat achter. Effe snel die schoenenwinkel in en uit; moet kunnen toch?Wij zijn in ieder geval goed geslaagd!Oh ja, cultuur, dat moest ook nog. Nou, dit is dan de bekende dom. En ja, hij is best wel groot… (met in de linkerbenedenhoek Petra, die lastig wordt gevallen door een armbandjesverkoper)En rijkelijk versierd, niet te vergeten. Onder andere helemaal vol met gargoyles.Laat ik nou gek zijn op gargoyles……maar ik zal jullie met maximaal 3 van al mijn gargoylekiekjes vervelen De dom bleek van binnen lang niet zo mooi als van buiten. Dus klommen we er vervolgens op. Jawel, écht helemaal tot op het dak!
We bezochten o.a. ook nog een kasteeltje, maar dat was zo’n ratjetoe aan bouwstijlen door elkaar, dat de foto’s niet de moeite waard zijn.
De Italianen die we tegenkwamen waren overigens lang niet zo macho als de stereotypen beweren. Eigenlijk voelden we ons gelijk best wel thuis in de stad. Communiceren is wat lastig, want Engels kunnen spreken is daar geen vanzelfsprekendheid (pun intended), maar verder lijkt het allemaal best op ons eigen landje.
Wel hebben ze er Principes. Zo werd Roland resoluut een kop groene thee geweigerd, terwijl Petra en ik er wel eentje geserveerd kregen. “Green tea is for women”, werd hem afkeurend meegedeeld door de serveerster, terwijl ze zwarte voor hem neerzette. Nou, daar kun je het mee doen
Ondanks het thee-verbod, aten we er met z’n vieren wel lekkere pasta’s, pizza’s en gelato. Mocht iemand nog een goed eettentje in Milaan zoeken: ga naar BellaRiva. Daar hebben we heerlijk gegeten voor niet al te belachelijke prijzen en het was nog een knus tentje ook.
Omnom pasta! En die fles wijn, daar lustten we er ook wel 2 van!De trams varieerden van hypermodern aerodynamisch tot oude rammelkast met houten deurtjes. Die in de laatste categorie waren natuurlijk verreweg het schattigst.Waar wij fietsen, gebruiken Italianen een scooter. Aldus zijn er speciale smalle scooterparkeervakken langs de weg.Het was een geslaagd weekendje weg!
Mark en ik gaan regelmatig naar cabaretvoorstellingen. Najib Amhali had ik nog nooit gezien, en Mark wilde er graag heen, dus reserveerden we kaartjes.
Voor het eerst zaten we op het balkon op de tweede verdieping. Dat klinkt als een slechte plaats, maar we hadden prima uitzicht op zowel Najib als de liveband, die ook op het podium was geplaatst.
Ik was wel blij dat ik er aan had gedacht om mijn bril mee te nemen. Poeh, op zo’n afstand kan ik echt niet meer ontkennen dat ik ‘m nodig heb – wat een verschil in scherpte!
Mijn smartphone blijkt overigens nog best goed in inzoomen:
De voorstelling zelf was grappig en amusant, maar niet top. Vooral in het deel na de pauze merkte ik dat mijn gedachten af en toe afdwaalden. Bovendien had ik het gevoel dat er net iets te weinig structuur in het geheel zat.
Het thema van de show was de persoonlijke ellende die hij de afgelopen drie jaar had meegemaakt, waardoor hij nu pas weer met een nieuw programma kwam. Heel knap, dat je grappig kunt zijn over je eigen misère.
Verder had hij een aantal erg leuke grappen (“Wij Marokkanen hebben geen Facebook; bij ons heet dat ‘opsporing verzocht'”; “Je hebt Nederlanders en ‘besnedenlanders'”) en ook is hij erg goed in stemmetjes en geluidjes (getuige de hilarische nabootsing van wat hij in zijn slaapkamer hoort als hij wordt wakkergehouden door de bevoorrading van de Jan Linders beneden hem).
Wat bovendien leuk was, was hoe hij de muzikanten in de show betrok. Het leek allemaal heel spontaan, maar het was ook wel weer duidelijk dat het allemaal ingestudeerd moest zijn, anders lukt je dat niet zo vloeiend.
Maar andere stukjes waren net iets te langdradig of structuurloos en het liedje op het einde (“Als je het niet meer weet, zing dan sjalalalala”) was niet bepaald een sterke manier om de show mee af te sluiten, hoewel het wel erg in je hoofd bleef hangen.
Geen idee of deze show vergelijkbaar was met zijn eerdere optredens. Hij zal niet mijn favoriete cabaretier worden, maar hij is er wel in geslaagd om mij een erg leuke avond te bezorgen!
Hoewel de balfolkavond van zaterdag hard zijn best had gedaan om mij een after-bal-dip te bezorgen, was mijn after-LARP-dip ook nog steeds aanwezig. Alleen dan nu gecombineerd met een brakke kop.
Wat is dan perfect om te doen in een ook nog regenachtig weekend? Een filmdag houden met als thema ‘ridders en jonkvrouwen’!
Voor de 9e keer verzamelden vrienden zich bij ons in huis om de hele middag en avond te genieten van films en uiteenlopende meegebrachte snacks.
Dit jaar was de opkomst wat groter dan andere jaren, maar met behulp van de hoekbank, grote poef, een matras en een kussenzee, konden we toch alle 13 personen voor de tv kwijt. Lekker knus!
Omnomnom… ik heb stiekem toch een zwak voor mannen met lange blonde lokken in harnas…
Ondanks het thema waren er allerhande films meegebracht. Daardoor keken we niet alleen “A knight’s tale” (*zucht, zwijmel*) en het wat kinderlijke “George and the dragon“, maar ook “Conan the Barbarian” (don’t ask; het woord ‘ridder’ is toch nog 1x gevallen tijdens de film) en “How to train your dragon” (ach ja, Vikingen zijn ook stoer als ze een draak moeten verslaan). Wel geheel in stijl keken we tussen alle full-time films door, steeds een aflevering van “Floris” (jawel; Rutger Hauer in Bassie-en-Adriaanstijl in authentiek zwart-wit).
Helaas werd mijn “First knight” geveto’d. Hmpf, niks mis toch met Sean Connery als king Arthur? Nou ja, dan kijk ik ‘m vanavond wel lekker zelf
Alweer een jaartje erbij. De aftakeling gaat wel hard hoor… schatte men mij vorig jaar nog gemiddeld op 27, dit jaar werd er vooral 30 genoemd. Drie jaar erbij in een jaar… met dat tempo schat men mij volgend jaar bijna net zo oud als ik daadwerkelijk ben! The horror!
Nu snel gaan koken, zodat ik vanavond de boel alleen maar hoef op te warmen en klaar te zetten. Geen idee hoeveel mensen er gaan komen, maar ik heb vast te veel eten. Wijsheid komt met de jaren, maar op dit gebied leer ik het nooit…
Net als vorig jaar zijn we gaan zeilen op de Loosdrechtse plassen. Eigenlijk een beetje jammer dat er uit gemakzucht precies hetzelfde is gekozen; om heel eerlijk te zijn had ik dit jaar liever iets anders gedaan.
Desondanks was het wederom erg gezellig.
Vanuit kantoor werden enkele attributen meegesjouwd. De Supersoaker ging bij een collega in de boot en ik ontfermde me over Schnappie. Dat leverde wel wat rare gezichten van passerende scheepsvaarders op, maar hee, krokodillen moeten nu eenmaal ook af en toe uitgelaten worden. De instructeur van het bootverhuurbedrijf vertrok in ieder geval geen spier toen ik om een extra touwtje vroeg…
Ook ontfermde ik me over de proviand die we meegekregen hadden. Een boodschappentas met blikjes drinken, een boodschappentas met een fles witte wijn en rosé, en een boodschappentas met munchies.
Mijn missie was om zo snel mogelijk van onze ballast af te komen. Bijna alle eenpersoonszakjes Wokkels, gewone chips, Bugles, Nibbits en Pringles zijn in mij gegaan. En meer dan de helft van de fles rosé. De fles witte wijn heb ik onderweg bij een langsvarende collegaboot geruild voor meer munchies. De Hamka’s (bah) en cashewnoten liet ik voor mijn collega’s. Nom. Burp. Hee, je moet toch wat te doen hebben, daar op het water?
Echt zeilen kwam er namelijk niet van, aangezien er nauwelijks wind stond. Maar dat was niet zo heel erg, aangezien in onze boot eigenlijk niemand goed kon zeilen.
Het enige dat ik me nog kon herinneren van de vorige keer, was dat het iets met gijpen en bukken te maken had. Bovendien, na die vier glazen rosé voor het avondeten, was ik ook niet geheel meer in staat om aan het juiste touw te trekken. Sterker nog, ik was blij dat ik niet vanaf de vlonder rechtstreeks weer het water in pleurde toen we eenmaal aangemeerd waren. :-X
Anyway, de barbecue was ook erg lekker en ik heb goed geouwehoerd met collega’s.
(Zie, ik ben wel sociaal! Zeker als die nieuwe collega een webshop met zelfgemaakte Steampunkkleding blijkt te hebben en ook naar evenementen zoals Castlefest gaat).
Dave nodigde ons uit om mee te gaan naar The Expendables 2. Prima! Dus kochten we een bak popcorn en vleiden we ons in de bioscoopstoelen voor een avondje pretentieloos vermaak.
Het plot in het kort:
Er wordt geschoten en explosies volgen. *Insert epische oneliners* Iemand gaat dood. Er moet wraak genomen worden. Mooie vrouw voegt zich bij team van afgeleefde actiehelden. Er wordt geschoten en explosies volgen. *Insert epische oneliners* Er wordt wraak genomen. Er wordt geschoten en explosies volgen. *Insert epische oneliners* The end.
Het was erg vermakelijk, aangezien alle inmiddels-veel-te-oude-actiehelden van vroegah die voor de film zijn opgetrommeld (o.a. Sylvester Stallone, Jean-Claude Van Damme, Arnold Schwarzenegger, Jet Li, Bruce Willis en Chuck Norris), zichzelf ook absoluut niet serieus nemen in de film. En er wordt herhaaldelijk gerefereerd naar hun eerdere films.
Arnold Schwarzenegger: “I’ll be back!”
Bruce Willis: “No, you’ve done that too many times allready! This time, I’ll be back!” (*vertrekt*)
Arnold Schwarzenegger: ” Yippeekayee…”
Ook briljant zijn de verschijningen van Chuck Norris. Ze sluiten compleet aan bij zijn inmiddels vergaarde überstatus en hij komt alleen af en toe opdagen als de helden écht in de puree zitten, om ze even, in z’n eentje en zonder dekking zoekend, te redden van een compleet leger vijanden inclusief tank.
Een tikje jammer is het ego van Stallone, die zich blijkbaar nog niet helemaal bij zijn aftakeling heeft neergelegd. Ten opzichte van de anderen heeft hij wel een zéér prominente rol in de film (je ziet het al aan de poster).
De dame die de rol van eye candy heeft, heeft in verhouding overigens ook een behoorlijk prominente rol in het team, maar omdat ze geen Bekende Naam is, ontbreekt ze voledig op de poster… arme meid.
De avond werd afgesloten met wat drankjes op het terras. Een goed begin van het weekend!
Mijn pappie zit dit jaar 40 jaar in het onderwijs. Dat moest natuurlijk gevierd worden!
Mammie had stiekem een uitstapje met het hele gezin naar de Floriade geregeld en pa onder valse voorwendselen erheen gelokt.
Toen ze bij de ingang arriveerden, sprongen Mark, Zwusje, schoonbroer & kids en ik achter de planten- en prullenbakken vandaan en riepen we heel hard: “SURPRISE!!!”. Pappie was blij verrast
Mark, Zwusje en Jurgen in camouflage-verrassingsmodus (je ziet gelijk welke van de drie genetisch aan mij verwant is)
Ik was nog nooit op de Floriade geweest en had geen idee wat ik me er bij moest voorstellen. Iets met bloemen en planten, dacht ik.
Achteraf kan ik het je eerlijk gezegd nog steeds niet vertellen… Iets met bloemen en planten en tuinen en voedsel. En een kabelbaan. En wat bandjes. En wat kunst. Zoals Mark opmerkte was de doelgroep niet helemaal duidelijk. Ik zou het definiëren als een soort kruising tussen een fair en een zakelijke beurs en een tuininspiratiepark en een kunstproject met souvenirwinkeltjes uit verschillende landen.
Wokkelplanten! Ze lijken wel een beetje op mome raths…Creatieve plantklimrekjes… of kunst?Hij spuugt echt vuur!! (voor 50 cent… zelfs de draken zijn er commercieel)Grastrollen – gelukkig kwamen alleen hun hoofden boven de grond uit en konden ze ons niet pakkenPwetty flower dress
Lang niet alles vond ik interessant. Er waren stukjes grond die andere landen hadden ingevuld, maar sommige landen leken gewoon een souvenirwinkeltje met standaard meuk neer te hebben gezet, in plaats van iets met planten te hebben gedaan…
Wel leuk was onder andere de Rabo Earthwalk – een soort bioscoop waar een filmpje onder de glazen vloer werd afgespeeld, waardoor het leek alsof je in een ruimteschip over de aarde zweefde.
Verder heb ik erg veel pret gehad met een soort vijver in plateaus, waar kinderen bezoekers allerlei dammetjes open en dicht konden zetten zodat je de boel onwijs kon laten overstromen.
Het allermooiste was een kunstproject van ‘the Willow Man’: een heel sprookjesachtig dorpje van gevlochten wilgentakken.
En natuurlijk was het superleuk om weer eens met de hele familie op pad te zijn!
Mijn arme voetjes zitten nu wel heerlijk in mijn massageapparaat – dat hebben ze wel verdiend na al dat geslenter op zowel Castlefest als de Floriade!
Vandaag is het precies een jaar geleden dat Mark en ik zijn getrouwd! Wat gaat de tijd toch snel…
Dat moest natuurlijk gevierd worden. Maar aangezien we deze vakantie al zo veel de hort op zijn, opteerden we voor een aantal uurtjes rustige quality time in het bos. Met kleed en goed gevulde picknickmand, welteverstaan!
Wat heb ik me weer onwijs geamuseerd op Castlefest! Wat zijn daar toch een hoop leuke, lieve, mooie, hartelijke, bijzondere en prachtige mensen! En wat vind ik het leuk om ze te aanschouwen, aan te horen en te ontmoeten!
Ernic en ik hebben vier keer ergens gestaan om muziek te maken. In het begin enigszins bij de ingang, daarna zijn we verhuisd naar het huisje van Abe de Verteller (hij vertelt immers niet de hele dag door). Dat was een goede keuze, want toen barstte hoosbui #1 van de dag los en kwam iedereen knus bij ons in het huisje staan schuilen.
Om vijf uur waren we ingepland op het open podium. Bibberdebibber… Maar we hadden een selectie gemaakt van de nummers die we het beste kenden en ondanks dat het niet foutloos ging, hebben we lol gehad en zijn er geen rotte eieren gegooid
Aan het eind van de dag hebben we nog even bij de uitgang gespeeld, om de vertrekkende mensen muzikaal te begeleiden. Dat was wel het leukste plekje van de dag, want daar kwamen de meeste mensen langs. Dat is namelijk wel jammer van het open podium – het staat een beetje verstopt in een hoekje en het stond ook niet op de plattegrond aangegeven.
We hebben inmiddels een flink repertoire opgebouwd: als we alles achter elkaar zouden spelen, zijn we volgens mij wel tweeënhalf uur zoet! Maar het is duidelijk dat de wat modernere wijsjes, zoals Ça Ira en ander Frans spul, veel beter aanslaan dan de middeleeuwse liederen. Logisch, want die liggen nu eenmaal veel minder makkelijk in het gehoor. Als ik een nieuw stuk onder ogen krijg, moet ik het soms ook echt uitpluizen voordat ik de melodie en het ritme ‘begrijp’.
Wel moet ik volgend jaar zéker twee dagen gaan. Als je een groot deel van de dag besteedt aan muziek maken, dan blijft er gewoon veel te weinig tijd over voor ander leuks. Alleen al aan shoppen was ik enkele uren kwijt. Daardoor kwam ik amper toe aan luisteren naar optredens of verhalen en meedoen aan workshops.
Té speelde, maar daar heb ik alleen de laatste nummers van meegekregen (dan maar weer een keer op een bal?). Kelten zonder Grenzen heb ik gemist (sorry Coca, ik had je graag nog even gehoord) en ik was precies 30 seconden te laat om Arto’s zwaardvechtdemonstratie te kunnen aanschouwen (damn… dan moet je toch op Omen maar voor me duelleren ). Daar baalde ik wel van, maar goed. Volgend jaar beter.
Desondanks heb ik aan het eind van de dag toch nog een paar dansjes kunnen toen (zelfs een tarantella – dankje, Jaco!) en naar wat optredens kunnen luisteren.
Hopelijk is het volgend jaar ook beter weer. We hebben twee flinke stortbuien met onweer gehad en de paden waren daardoor in een zwembad of modderpoel veranderd. Gelukkig was het tussen de buien door wel droog en helemaal niet koud – het had veel erger gekund. Ik herinner me nog een compleet verregende Castlefest, dat was toen écht niet leuk. Nu konden we ondanks de regen toch lekker muziek maken enzo, alleen was het gras wat te nat om op te relaxen. En de modderrandjes op m’n jurk, die gaan er in de wasmachine wel weer uit. (Volgende keer neem ik wel klompen mee!)
Tot slot de buit:
– Heel mooie handgeverfde garens in authentieke middeleeuwse kleuren. Precies wat ik zocht om mee te weven! Natuurlijk bedacht ik me achteraf dat ik ook wit garen mee had moeten nemen… ach ja.
– Een gesp voor op Mark’s nieuwe kostuum
– Een heksenboek voor op de Dwaler. Petra, Suus en Judith weten waarom
Nu op zoek naar foto’s van Ernic en mij. Mocht je ze tegenkomen, dan houd ik me aanbevolen!
