Category: Werk

Lenny redt Sinterklaas

Ik zit op kantoor. De receptioniste kijkt om de hoek en gebaart of ik even wil komen.

Enigszins geheimzinnig leidt ze me naar de toilethokjes. Met de mededeling “Niet schrikken, hoor!”, moet ik achter het muurtje kijken.

Daar staat een van onze salesmanagers, opgetuigd met witte Sinterklaasbaard en mijter.

Het probleem: de mijter is te klein en valt steeds van zijn hoofd.

De oplossing: vraag Lenny om het ding aan te passen.

Want ik had een paar dagen geleden mijn verbazing geuit over de kosten van de mijter (zo’n 75 euro!), terwijl ik zoiets ook zelf in elkaar zou kunnen flansen. Meer dan een stuk stevig karton, rood velours of fluweel en een standaard sierbandje van de markt (nota bene precies dezelfde als eentje die ik al eens voor een jurk heb gebruikt) en een siersteentje is het namelijk niet.

Ik bekeek het ding eens goed, maar het zag er niet uit alsof ik hem makkelijk uit elkaar kon halen om gebruik te maken van de speling in de naad. Dat ging niet werken, dan zou ik hem zowat opnieuw moeten maken. Maar ik dacht blijkbaar alweer veel te moeilijk, want gewoon een elastiekje eraan maken bleek ook een zeer acceptabele oplossing volgens receptioniste en salesmanager. Ach, en waarom ook niet. Een wit elastiek zie je toch niet lopen in die woeste pruik…

Dus neem ik donderdag even wat naaispullen mee naar het werk en maken we het elastiekje op salesmanagershoofdmaat. Probleem opgelost. Sinterklaas is gered. De kinderen van collega’s blijven blij. Lenny saves the day.

Het grappige is, dat er blijkbaar hulp van een ervaren naaister nodig is om op het idee en tot de implementatie van een lullig elastiekje te komen. Zo moeilijk is het toch niet om zoiets er even aan te stikken…? :-P

Veldonderzoek

Deze post is er weer eentje in de serie: “Zeg Lenny, wat doe je nu eigenlijk voor werk?” :-)

Ik doe aan veldonderzoek! Alleen zijn het geen dassen of vleermuizen die ik observeer, maar werkende mensen.

Eén van onze klanten wil dat we een mobiele app voor hen ontwikkelen. Hun doelgroep zijn mensen die wegafzettingen opbouwen of controleren op veiligheid. Dat doen ze nu aan de hand van een boekwerk met richtlijnen, maar daar moet een app voor komen.

Prima. Maar we gaan natuurlijk niet zomaar dat boekje digitaliseren en in een app persen. We gaan eerst observeren hoe mensen dat boekje precies gebruiken en in welke omstandigheden!

Dus trokken we oranje hesjes aan en gingen we de Utrechtse wegopbrekingen nader aanschouwen, onder begeleiding van een ervaren inspecteur.

Nou, dat was behoorlijk leerzaam! Wat blijkt: die man gaat dus echt niet bij iedere afzetting stoppen en een checklist afvinken. Hij rijdt er gewoon langs met zijn auto, maakt al langsrijdend wat foto’s, en werkt aan de hand daarvan thuis zijn rapportje uit.

Heel veilig ook, al rijdend foto’s maken op versmalde rijstroken… :-X
“Huh? Verkeerspaparazzi?”

Richtlijnenboekje? Jah, dat pakt hij er thuis heel af en toe bij, maar meestal weet hij zo ook wel of iets aan de regels voldoet.

Gelukkig zijn sommige verkeerssituaties dermate onhandig dat hij soms toch even moet uitstappen om goede foto’s te nemen (want dat was natuurlijk wat we eigenlijk wilden meemaken ;-) )

“Hoho, die kuil is niet goed afgezet! En dat lint mag niet gebruikt worden.”
“En, meneer de buschauffeur; ik zag dat u er amper langs kon. Wat vindt u van deze verkeerssituatie?”
(Waarbij hij, in plaats van een veiligere situatie, vooral een flinke rij chagrijnig wachtende automobilisten veroorzaakte :-X )

Dus. So far de plannen voor een app. Maar goed dat we getest hebben. Misschien toch maar voor een iets anders gedefinieerde doelgroep ontwikkelen…?

Rupsenplaag!

Ieuw-ieuw-ieuw! Rupsen in het eten!

Een collega had al eens eerder een rupsje gevonden in een pak vlokken. Eenmalig incident, dachten we. Pak weggegooid en verder gegaan met de lunch.

Maar afgelopen lunch werd er een gloednieuw pak vlokken opengetrokken en daar kwamen ineens een hele berg rupsjes uit!

image

Het is niet helemaal duidelijk of het een lokale keukenkastjesplaag is, of dat de oorzaak bij de groothandel ligt.

Hoe dan ook: de vlokken en hagelslag ga ik voorlopig niet meer aanraken. Ik hou het wel bij kipfilet uit de koelkast. En wellicht een pot Nutella – die heeft ten minste geen kieren.

En misschien ook maar even geen klanten meer uitnodigen om bij ons te blijven lunchen :-X

Paper prototyping

“Hey Lenny, wat doe jij nou precies voor werk? Iets met websites, toch…?”

Jazeker, iets met websites. Maar ook iets met tekenen op papier.

Eerst ga je met mensen praten, over wat zij voor werk doen.

En dan ga je tekenen, knippen en plakken en laat je mensen met hun vingers jouw tekening aanraken, op een plek waar zij dat leuk vinden.

Zelf schrijf je af en toe wat op de tekening. Of je legt stukjes papier over je tekening heen. Kijken hoe ze daar op reageren.

Of je laat de mensen zelf op de tekening schrijven als ze dat willen, ook heel leuk.

Meestal gaat het allemaal mis. Dus daarna maak je je tekening opnieuw. En dan is het beter.

En daarna bouwen je collega’s wat je hebt getekend. En dan geeft de klant je baas geld. En die geeft jou weer geld. En dan is iedereen blij. Zelfs de mensen die het gebouwde ding gebruiken.

Dus nu weet je ongeveer wat ik doe. Nou ja, een deel ervan dan.

BHV-cursus

Mijn werkgever deed ons een erg mooi aanbod. Niet alleen onze officiële BHV’ers mochten op (herhalings)cursus, maar ook alle anderen die het interessant vonden. Want ze vinden het belangrijk dat mensen in het algemeen deze vaardigheden bezitten.

Nou, ik ook. Ik zie mezelf alleen niet als BHV’er (ik denk veel te lang na over alle mitsen en maren voordat ik overga tot handelen), dus dit was de ideale kans om wat te leren.

De dag was afwisselend theorie en praktijk. De praktijkoefeningen waren natuurlijk het leukst :-)

Zo oefenden we met het uit krijgen van brandjes en enkele ‘levensreddende handelingen’.

image
Brandblusser uitproberen
image
Prullenbakbrandje blussen (jaja, de jiu-jitsu-houding zit er nog steeds in :-P )

Ik had al eerder een reanimatiecursus gehad, dus dat was voor mij niets nieuws. En als je daar een hele dag voor hebt, leer je natuurlijk veel meer nuances over reanimeren dan wanneer het onderdeel is van een bredere cursus, dus ik was blij dat ik die los had gehad. Desondanks was het goed om de boel weer even te herhalen.

Daarnaast leerden we ook andere dingen, zoals een goede manier om een slachtoffer te verplaatsen (als het écht niet anders kan), de stabiele zijligging en de heimlichmanoeuvre.

image
Samenwerken

Toch blijft het lastig om te helpen in geval van nood. Wij hebben nu alleen de ‘levensreddende handelingen’ geleerd, maar dat is weer iets anders dan een EHBO-cursus.

Bovendien weet ik nog steeds niet hoe ik een pand moet ontruimen. Ontruimingsoefeningen en andere exacte handelingsprocedures in geval van nood, moet het bedrijf bepalen en met de BHV’ers doorspreken, aangezien dat natuurlijk erg locatie- en bedrijfsgebonden is.

Maar omdat de cursus in ons eigen kantoorpand was, weet ik wel al waar onze verbandkoffer ligt, welk type brandblusapparaten we hebben, etc.

Ik kan nog steeds niet iedere situatie aan, maar het is zeker goed voor je zelfvertrouwen om een stappenplan in je hoofd te hebben en om eens gevoeld te hebben hoe het is om een brandblusser te gebruiken. Dus absoluut een nuttige dag! En weer een certificaatje erbij :-)

Zeiluitje

Lekker bedrijfsuitje gehad!

Net als vorig jaar zijn we gaan zeilen op de Loosdrechtse plassen. Eigenlijk een beetje jammer dat er uit gemakzucht precies hetzelfde is gekozen; om heel eerlijk te zijn had ik dit jaar liever iets anders gedaan.
Desondanks was het wederom erg gezellig.

Vanuit kantoor werden enkele attributen meegesjouwd. De Supersoaker ging bij een collega in de boot en ik ontfermde me over Schnappie. Dat leverde wel wat rare gezichten van passerende scheepsvaarders op, maar hee, krokodillen moeten nu eenmaal ook af en toe uitgelaten worden. De instructeur van het bootverhuurbedrijf vertrok in ieder geval geen spier toen ik om een extra touwtje vroeg… :-P

image

Ook ontfermde ik me over de proviand die we meegekregen hadden. Een boodschappentas met blikjes drinken, een boodschappentas met een fles witte wijn en rosé, en een boodschappentas met munchies.

image

Mijn missie was om zo snel mogelijk van onze ballast af te komen. Bijna alle eenpersoonszakjes Wokkels, gewone chips, Bugles, Nibbits en Pringles zijn in mij gegaan. En meer dan de helft van de fles rosé. De fles witte wijn heb ik onderweg bij een langsvarende collegaboot geruild voor meer munchies. De Hamka’s (bah) en cashewnoten liet ik voor mijn collega’s. Nom. Burp. Hee, je moet toch wat te doen hebben, daar op het water?

Echt zeilen kwam er namelijk niet van, aangezien er nauwelijks wind stond. Maar dat was niet zo heel erg, aangezien in onze boot eigenlijk niemand goed kon zeilen.
Het enige dat ik me nog kon herinneren van de vorige keer, was dat het iets met gijpen en bukken te maken had. Bovendien, na die vier glazen rosé voor het avondeten, was ik ook niet geheel meer in staat om aan het juiste touw te trekken. Sterker nog, ik was blij dat ik niet vanaf de vlonder rechtstreeks weer het water in pleurde toen we eenmaal aangemeerd waren. :-X

Anyway, de barbecue was ook erg lekker en ik heb goed geouwehoerd met collega’s.
(Zie, ik ben wel sociaal! Zeker als die nieuwe collega een webshop met zelfgemaakte Steampunkkleding blijkt te hebben en ook naar evenementen zoals Castlefest gaat).

image

Posterpret

Een van mijn collega’s heeft als hobby striptekenen. Hij maakt daarom altijd de aankondigingsposters voor onze interne maandborrels en presentaties, met illustraties van het onderwerp waar het over zal gaan.

Maar ja, ook hij gaat wel eens op vakantie. En ook hij wordt, als hij weer terug is, ineens geconfronteerd met een berg werk.
Dat leidt dan tot dit soort pareltjes:

image

:-D