Tijdens het Gebroeders van Limburg Festival kreeg ik van een groepje mede-speellieden een paar schelpen cadeau. Heel handig, want ze voorkomen dat je er als een druiloor bij staat, wanneer je met een groepje optrekt en je het nummer dat ze spelen niet kent… Want je kunt ze namelijk ritmisch langs elkaar schuren op de maat van de muziek. En dat lukt altijd wel.

Om ze handig aan m’n riem te kunnen hangen (tijdens de nummers die ik wél ken), wilde ik er gaatjes in boren en er een touwtje tussen hangen. Dus toog ik naar de schuur.

Ik dacht dat ik héél voorzichtig zou moeten boren, om te voorkomen dat de schelpen zouden barsten. Want het is immers dun materiaal. Toch?

Nou, niet dus.

Bijkomend probleem van schelpen doorboren is, dat je ze vanwege de bolling niet fatsoenlijk vast kunt klemmen in een bankschroef. Dus ik had ze maar op een stuk hout gelegd en geprobeerd vast te houden. Maar ik kwam er dus voor geen meter doorheen en ik heb zelfs het boortje krom gekregen!

Grommerdegrom… Na meerdere keren het boortje ongeveer recht teruggebogen te hebben, besloot ik de schelpen maar gewoon rechtop in mijn (inmiddels verkleumde – het vriest buiten!!) hand te houden en de boor er tegenaan te zetten. En dat ging dan vreemd genoeg wel weer.

Vage dingen, die schelpen…

Ik heb echt diep respect voor mensen die zo creatief zijn dat ze dit soort dingen kunnen bedenken én maken:

De stoel wordt geveild voor het goede doel, maar helaas niet in Nederland. Anders had ik misschien nog geboden ook…

Toen ik een tijd geleden bij Karteris was om stofjes te kopen, viel mijn oog op een bijzonder bloemstofje. Het was voor een groot deel gerimpeld, maar met een rechte onderkant. Bij navraag kreeg ik te horen dat het stof was voor een rokje. Het was de bedoeling dat je het gerimpelde, stretchende deel rond je heupen droeg en de rest van de stof gewoon langs je benen naar beneden viel.

Hm. Het was een erg leuk stofje, maar ik heb al zo veel rokjes.

Ineens kreeg ik een beeld in m’n hoofd hoe ik ook een shirtje zou kunnen maken van deze stof: de rimpels aan de bovenkant en vanaf de taille (en bij de mouwen vanaf de ellebogen) losser vallend. De verkoopster zag het niet zo zitten, maar ik besloot eigenwijs om de stof toch te kopen en dit tot ‘project Experiment’ te bombarderen. Gewoon om te zien of het me zou lukken en om ervan te leren.

Met behulp van een standaard long-sleeve patroontje, dat ik hier en daar aanpaste, heb ik het shirtje uitgeknipt. Dat was nog een hele toer, want ten eerste is het een hel om rimpelende stof gelijk te knippen! Ten tweede was ik compleet gebonden aan de plaats waarop de rimpels overgingen in rechte stof, dus kon ik de patroondelen maar op één manier op de stof leggen. De stof was eigenlijk net iets te kort voor wat ik wilde, dus heb ik hier en daar maar wat gesjoemeld met naadtoeslagen, zodat het hopelijk nog nét zou kunnen. En dan maar de stof-overgang net onder de borsten plaatsen, in plaats van op taillehoogte.

Toen het bijna af was, bedacht ik me dat een zoompje aan de onderkant en langs de mouwen niet mooi zou worden bij deze stof. Maar ja, wat dan?
En toen had ik spontaan een excuus om een lockmachine te kopen
Dit shirtje is dus ook gelijk mijn eerste experiment met de lockmachine geworden. En ik moet zeggen, ik ben zeker niet ontevreden over het resultaat!

(de foto’s zijn helaas niet zo goed, waardoor je de rimpels amper ziet)

Het is niet perfect gelukt, want omdat de rimpelstof ondanks de vele spelden toch wat was verschoven, had ik aan de ene zijkant te veel weggeknipt en aan de andere zijkant te weinig, waardoor de zijnaad nu krom loopt.
En het kraagje staat wat naar voren. Normaal gesproken moet je het biesje uitrekken als je het rond de halsopening vastzet, maar ja, op die manier een nauwelijks rekkend biesje (ondanks schuin van draad geknipt) op een mega-rekbare stof proberen te zetten, is natuurlijk gedoemd om te mislukken.

Maar goed, voor een experiment waarbij ik er eigenlijk vanuit was gegaan dat ik het eindresultaat kon weggooien, is er een behoorlijk draagbaar kledingstuk ontstaan!

De zijsplitjes in de mouwen waren overigens ook niet de bedoeling, maar ik had me wat verkeken op hoe breed het patroon moest zijn voor losse floddermouwen aan het uiteinde, waardoor ik veel te weinig stof had geknipt. Als ik de mouwen helemaal dicht had gemaakt, had het er niet uitgezien. Maar achteraf gezien vind ik deze oplossing eigenlijk erg leuk!

Een van mijn naaiprojectjes staat momenteel on hold. Ik heb bedacht dat een rolzoompje de mooiste manier is om het shirtje af te werken, maar daarvoor heb ik een lockmachine nodig.

En aangezien ik inmiddels behoorlijk veel naai, moet het ding er maar eens komen. Mark zal er ook heel blij mee zijn, want die heeft een pesthekel aan randjes afwerken met de zigzag (niet dat hij het vaak doet…).

Vooralsnog kon ik prima zonder het ding, want ik moet altijd zo veel aanpassen aan de kleding voordat hij goed is, dat ik het simpelweg niet waag om patroondelen in één keer aan elkaar te zetten en bij te snijden. Dan heb je namelijk geen stof meer over voor het geval je het toch weer iets wijder moet maken.

Maar ik begrijp dus dat zo’n ding ook erg handig is voor rolzoompjes en van die t-shirt zoompjes die ik nu met een tweelingnaald maak.

Aangezien veel van mijn lezertjes ervaren naaisters zijn, hoop ik van jullie te horen waar ik op moet letten bij de aanschaf van een lockmachine?
Ik weet al dat het belangrijk is dat hij makkelijk in te rijgen is, maar ja, wat is makkelijk?

Alle tips zijn welkom!

Niet echt iets om trots op te zijn, maar ik wilde ‘m toch even laten zien: de generieke mantel die ik heb gemaakt van de stof die ik op Castlefest kocht.

Het is geen supermooie mantel geworden, want de wol is een beetje suf van kleur. En de stof die ik voor de voering heb gebruikt, is eigenlijk wat te licht ervoor. Maar goed, nu kan ik ‘m wel bij bijna alle kostuums dragen.

Langs de zijkanten heb ik een siersteekje aangebracht. Oorspronkelijke plan was om het met de hand te doen in plaats van met de naaimachine, zodat ik ‘m ook in re-enactment-achtige situaties aan zou kunnen, maar daar heb ik toch maar vanaf gezien.

Ik wilde ‘m graag voor Omen af hebben, want hoewel hij niet bepaald Aimée-waardig is, heb ik voor dat karakter nog steeds geen geschikte mantelstof kunnen vinden. En beter deze dragen dan weer een weekend kou lijden. Vooralsnog moest ik het namelijk doen met mijn donkergroene elf-achtige mantel met puntmuts. En dat kon echt niet bij een jonkvrouwe

De zoektocht naar de perfecte jonkvrouwenmantelstof-die-zowel-op-een-bordeauxrode-als-donkergroene-als-felblauwe-jurk-te-dragen-is, gaat door!

En weer een kledingstuk klaar! Ik zag het stofje liggen toen ik voor andere stoffen shopte, en aangezien ik weinig kleren met een druk patroontje heb, besloot ik het mee te nemen om er een tuniekje van te maken.

Wederom is het niet precies uitgepakt zoals gepland, want eigenlijk moest het een jurk-achtig tuniekje worden, met flink wat uitwaaierende stof aan de onderkant. Maar daarvoor bleek ik te weinig stof erbij te hebben geknipt (ik had het patroon van een longsleeve als uitgangspunt genomen en er bij de mouwen en aan de onderkant wat bijgetekend).

Dus toen de boel maar iets korter gemaakt aan de onderkant en nu is het een gewone tuniek.

Omdat het patroontje zo veel aandacht trekt, vond ik dat er een neutrale rand moest komen om er wat rust in te brengen. Normaal gesproken maak ik het boordje van hetzelfde stofje als de rest van het kledingstuk, maar ditmaal kocht ik een strookje boordband om er tegenaan te zetten.

Ik ben alleen niet zo tevreden met de zoom aan de onderkant. Om de een of andere reden werkte de naaimachine niet mee, en is de naad nogal hard geworden, waardoor de stof een beetje kronkelt.

Zowel de mensen van mijn naaiclubje als Mark merkten op dat ik er eigenlijk een riem op moet dragen. Aangezien ik alleen functionele riemen heb, wordt dat dus weer shoppen!

Mark had al een tijdje een stofje in de kast liggen waar hij een broek van wilde hebben voor een Charm personage. Afgelopen Charm zou hij dan eindelijk eens gaan spelen wat hij in zijn hoofd had: een gemene, sexy Seelie. Of ik even een wijde broek wilde maken van het lapje?

Natuurlijk wilde ik dat.

Probleem was alleen dat hij wat weinig stof in had gekocht om mijn oorspronkelijke plan (een soort wikkelbroek met flappen aan de voorkant) te maken. Verder zat er een leuk ribbelrandje aan de stof waar ik per se iets mee wilde doen, maar omdat het maar aan één kant van de stof zat, was ook daar te weinig van om het bijvoorbeeld als een soort drakenschubben aan beide zijden van de broek naar beneden te laten lopen.

Uiteindelijk besloot ik er maar een soort hakama van te maken, mede omdat het maken van plooien bovenin de enige mogelijkheid was om de pijpen zo wijd te krijgen als Mark ze wilde, zonder een hoop losse flodderstof bij de kont over te houden. Het ribbelrandje zette ik aan de bovenkant van de broek, zodat het een beetje zou lijken alsof de broek in zijn huid doorliep (het zeemeerman-effect). Hij wilde namelijk zijn bovenlijf blauw schminken.
De broek knoop je bovenin vast met touwtjes, maar die mochten niet te zien zijn, dus heb ik ze onder het randje weggewerkt en is de rand aan de achterkant met wat klittenband over de strikjes heen te bevestigen.

Het resultaat:

Eigenlijk wilde Mark niet ongeschminkt op de foto, maar helaas zijn er geen foto’s van hem gemaakt waar zijn complete outfit op staat. Daarvoor was het een beetje te donker in de dungeon.

Hier wel nog een foto van hoe de bovenkant eruit zag (credit Janestarz):

Laten we zeggen dat hij veel vrouwelijke aandacht heeft gehad. En ik vermoed dat dat helaas niet kwam vanwege de mooie broek…

Toen ik mijn geruite jurkje kocht, hing hij heel erg tuttig tot over de knie. Dus maakte ik hem een stukje korter.

Bij nader inzien vond ik hem toen eigenlijk weer net wat te kort… En hoewel ik aan het randje niets veranderd had, vond ik het ook maar een saaie rand. Na het een tijdje aangezien te hebben, besloot ik om er wat aan de doen.

Gelukkig had ik het reepje afgeknipte stof bewaard, dus kon ik er weer een stukje aanzetten. Bij de kraag waren een paar reepjes stof over elkaar genaaid met twee naadjes naast elkaar, dus het leek me wel leuk om dat aan de onderkant terug te laten komen. Helaas kon ik de stof niet schuin knippen zoals ze bovenin hadden gedaan, maar met de rafeltjes geeft het nog steeds wel een apart effect.

Dit is het resultaat:

Bij nader inzien had ik de strookjes iets breder moeten maken, aangezien het jurkje nu onderaan niet meer verder uitloopt, en zelfs iets naar binnen lijkt te trekken. Je zou zeggen dat als je er aan de onderkant iets afhaalt, de strook breed genoeg zou moeten zijn om een stukje hoger in te zetten. Maar nee, ik had zelfs stof tekort zodat ik er een stukje tussen moest zetten?! Nou moet ik bekennen dat ik het ook niet superstrak gespeld heb, omdat het een beetje rommelig moest overkomen (en ja, de rafels horen ook).

Wat vinden jullie: verbetering, of maar weer loshalen?