Doedelzak spelen op het Gebroeders van Limburg festival is heel leuk, maar het moet ook een beetje praktisch zijn. Zo’n instrument is niet goedkoop, dus ik wil ‘m tussendoor veilig kunnen opbergen. Maar mijn beschermtas is van synthetisch materiaal met plastic ritssluitingen – dat kan natuurlijk écht niet op een Middeleeuws festival.

Dus kocht ik een stuk leer op de markt, wat leren koordjes op Castlefest, en ging ik aan de slag.

Het bleek een stukje moeilijker dan gewoon naaien, want je kunt de boel niet vastspelden en rijgen om te kijken of het past: eens een gaatje, altijd een gaatje. Maar van de andere kant is een tas een stuk simpeler dan een kledingstuk.

Tadaaaa:

Omdat leer niet 100% beschermt tegen stoten, heb ik ook een binnenzak gemaakt van dikke, zachte stof. Niet historisch correct, maar je ziet ‘m toch niet zitten.
De tas zelf is overigens ook niet historisch correct, want ik heb geen idee hoe ze in die tijd leer aan elkaar zetten. En de naadjes van de draagriem had ik natuurlijk ook niet met de naaimachine mogen stikken. Daar zullen vast wel allerlei speciale leerbewerkingstools voor zijn, maar die heb ik helaas niet in huis, en ik was echt niet van plan m’n handen kapot te maken door te proberen om met een naald door dat leer heen te komen. Maar dit is in ieder geval een stuk beter dan een moderne tas en de meeste mensen zal het toch niet opvallen.

Nu maar hopen dat de openingen waar de leren koordjes doorheen zijn geregen, niet al te snel uitscheuren waardoor het ding uit elkaar valt…

Misschien ga ik me in de toekomst maar eens wat meer verdiepen in leerbewerken en wel van die tools aanschaffen, want dingen van leer maken is eigenlijk ook wel heel leuk!

Hebben jullie ook van die kledingstukken in de kast liggen die je niet wil wegdoen, maar ook nauwelijks draagt omdat ze net niet goed zitten?

Zo heb ik al een hele tijd een broek in de kast liggen van een stofje dat ik erg leuk vind. Maar de pasvorm was echt heel raar. Broekspijpen zijn bij mij sowieso altijd al een flink stuk te lang, en nu kwam er ook nog eens bij dat deze broek een model had waarbij de pijpen bij de knie wat naar binnen liepen en bij de enkel wat wijder werden. Oftewel: nadat de broek op mijn lengte was gemaakt, zat de versmalling een stukje onder m’n knie, wat er raar uitzag en waardoor ik superbrede heupen en dijen leek te hebben. Daar kwam nog eens bij dat de broek eigenlijk ook iets te wijd was, waardoor ik er een hangkont in kreeg (een van de kledinghoofdzonden) en dat de pijpen aan de onderkant lelijk flodderden.

Maar ja, wegdoen was ook weer zo zonde. Dus besloot ik ‘m uit elkaar te halen en opnieuw in elkaar te zetten.

Tijdens het opnieuw vastzetten constateerde ik ineens dat de voorkanten van de pijpen een stuk breder waren dan de achterkanten… Nou heb ik nog nooit zo’n model broek helemaal zelf gemaakt (eerstvolgende projectje voor naailes), en ik snap ook wel dat je bij de kont meer ruimte nodig hebt dan aan de voorkant, maar je maakt me niet wijs dat de pijpen beneden aan de voorkant ook breder horen te zijn. Gewoon een slecht model broek dus… zeker dat alles zo raar hing! (en hij komt niet eens van de H&M)

Dat dus ook gecorrigeerd, en met de restjes stof gelijk wat extra riemlusjes gemaakt (ik denk af en toe dat ze die dingen er alleen voor de sier op zetten… ze zitten soms alleen op de minst nuttige plekken of er zitten er veel te weinig aan de broek!).

Het resultaat:

Ik heb er nog steeds brede heupen in en het zal nooit mijn mooist zittende broek worden, maar nu doe ik ‘m hopelijk wel wat vaker aan.

Al eerder klaagde ik over sokken in schoenen-leed. Op sandalen kan ik prima lopen, dat lucht lekker door. In dichte schoenen zweet ik wel, maar daar kan ik gewoon sokken in dragen. Het zijn de half-open schoenen die het probleem zijn.

Ik had al de oorlog verklaard aan de trend om geen sokken te dragen in half-open schoenen, maar dat staat eigenlijk alleen maar als je er een lange broek bij draagt. Sokken in schoenen terwijl je een rokje of jurk aan hebt, blijft belachelijk uitzien. Tenzij je op de Lolita-tour gaat en van die schattige witte sokjes met rouches gaat dragen (no way dus).

Aangezien er meerdere mensen met dit probleem zijn, zijn er allehande typen sokken op de markt gebracht. Alleen werken ze voor geen meter.

Pantysokjes zijn te dun om goed zweet te absorberen.
Katoenen sokjes zijn of te hoog, zodat ze boven je schoenrand uit piepen, of te laag, zodat ze van je hak glijden en tijdens het lopen een zwaar irritant prop onder je voeten gaan vormen.
En inlegzooltjes zijn zo dik dat je schoenen gaan knellen.

Ik zat eens goed na te denken over alle voor- en nadelen van deze dingen en bedacht toen ineens wat de ideale oplossing zou zijn: een stevige zool, die niet te dik is maar wel stevig genoeg om niet op te krullen, en die alleen bij de tenen een klein stukje om je voet zit om te zorgen dat alles op z’n plek blijft en je tenen niet gaan schuren.

Ik had zoiets nog nooit in de winkel zien liggen, maar het zou niet al te moeilijk zelf te maken moeten zijn. En inderdaad: binnen no time heb je zoiets zelf in elkaar geflanst!

Hier zijn de instructies:

Stap 1: Neem een stuk goed absorberend katoen. Ik heb zelf een oud hoeslaken van ons bed gebruikt. Zet je voet op het stof en trek de vorm om met behulp van kleermakerskrijt. Let op: zo smal mogelijk aftekenen, dus je moet het krijt een klein stukje onder de voet door laten gaan waar dat mogelijk is. Wel bij de tenen wat meer ruimte laten i.v.m. de naad. Knip 2x uit (denk aan het verschil tussen links en rechts…).

Stap 2: Leg de uitgeknipte stof op een stuk vlieseline. Hoe steviger de vlieseline, hoe beter. Knip de vorm uit.

Stap 3: Strijk de vlieseline op de stof vast.

Stap 4: Pak er een schoen bij en test of je zooltje erin past. Zo niet, even bijknippen.

Stap 5: Trek de bovenkant van de vorm over op een stuk patroonpapier. Zet je voet erop en teken af waar je tenen beginnen. Trek het lijntje door. Knip het patroonpapier uit, met zo’n anderhalve centimeter extra aan alle kanten voor de naad en de speling. Speld het op je stof en knip het teenstukje tweemaal uit (de tweede dus weer gespiegeld).

Stap 6: De binnenrand van het teenstukje even zigzaggen voor de stevigheid.

Stap 7: Speld het teenstukje op de zool. Je wil de absorberende kant straks aan de binnenkant hebben, dus verkeerde kanten op elkaar spelden.

Stap 8: De boel zo dicht mogelijk tegen de rand vaststikken. Indien nodig even bij de rondingen inknippen om bollingen te voorkomen.

Stap 9: De hele omtrek van de zool even zigzaggen.

Stap 10: Draai het teenstukje binnenstebuiten.

Tadaaaa, je sok is af!

En er is niets van te zien als je je schoenen aan hebt!

Ik heb ze nog niet getest, want met de huidige temperatuur van 33 graden Celcius wil je hoe dan ook alleen maar sandalen of slippers dragen. Maar als het wat afkoelt ga ik proberen of de vlieseline die ik heb gebruikt, stevig genoeg is om niet op te frotten tijdens het lopen. Zo niet, dan koop ik wat stevigere voor de volgende poging. Of strijk ik er gewoon nog een extra laagje onder.

Kom maar op, zomer!

Nu is het natuurlijk de vraag of ik hier patent op moet gaan aanvragen en er rijk mee kan worden…

Er lag al een tijdje een shirtje in mijn kast dat ik nog nooit had gedragen. Meerdere malen had ik het ‘s ochtends van de plank getrokken om aan te doen, maar uiteindelijk toch weer teruggelegd om iets anders aan te trekken.

De onderkant van het shirtje vond ik namelijk erg leuk en de puntmuts achterop vond ik ook wel grappig. Maar het was een haltershirtje, en de combinatie haltershirt-muts vond ik toch maar vreemd staan. De muts lag dus eigenlijk op m’n schouders en hing daaronder een beetje in het luchtledige te bengelen zeg maar. Bovendien zakte de achterkant steeds af tot onder bh-hoogte.

Om het shirtje weg te doen vond ik ook weer zonde, dus dat betekende: Tweaktijd!

Eerst haalde ik de middennaad van de muts open. Toen had ik twee driehoekvormige bandjes. Na een beetje prutsen en dingen tijdelijk vastzetten met rijgdraad was duidelijk in welke vorm ik de bandjes het beste kon knippen. Oorspronkelijk wilde ik de bandjes in het midden van de achterkant bij elkaar laten komen, maar dat zag er toch niet zo mooi uit. Bovendien moet je er dan altijd een halter-bh onder dragen. Dus werden het toch maar ‘gewoon’ rechte bandjes.

Probleem was dat de stof daar qua vleug natuurlijk niet helemaal op geknipt was. Bovendien had mijn nieuwe ontwerp langere randen dan het oorspronkelijke model, wat betekende dat ik niet gewoon de biaisband die om de randjes zat, kon recyclen. Ik moest niet alleen de band vanaf de voorkant van het shirt lostornen en er opnieuw aanzetten, maar ook van de afgeknipte stukjes stofje een nieuw biaisbandje maken en dat zo ongemerkt mogelijk aan het oude stuk vastzetten. En aangezien de stof blijkbaar eerst genaaid en daarna pas geverfd was, loopt het patroon net iets anders per stukje stof:

Natuurlijk had ik ook geen draad in exact dezelfde kleur, maar gelukkig zie je helemaal niet dat de nieuwe draad een iets donkerdere tint heeft. Het was nog wel een uitdaging om met de tweelingnaald precies over de al bestaande naadjes heen te naaien.

Uiteindelijk valt het niet zo erg op dat het shirtje getweaked is. Het meest opvallende is dat de bandjes onder de achterkant van het truitje zijn vastgezet en de biaisbandjes gewoon horizontaal doorlopen. Maar ja, ik had natuurlijk geen stof om een compleet nieuw achterpand te knippen, inclusief schouderbandjes.

Ik had de biaisbandjes aan de achterkant wel los kunnen halen en om kunnen leiden naar de schouderbandjes, maar dan had je weer een horizontale naad zien lopen. Of denken jullie dat het mooier wordt als ik dat toch doe?

Zo ziet het nu uit als ik ‘m aan heb:

(hmm… die schuine strook zorgt wel voor extra nadruk op je kont…)

Na de vorige twee mislukte pogingen om zelf slofjes te maken, wilde ik het toch nog een keer proberen. Op advies van Yvonne kocht ik wolvilt, die speciaal gemaakt is om eerst te breien en dan te vilten in de wasmachine.

Aangezien ik de vorige keer wel een stuk of drie paar sloffen uit m’n bolletje wol had kunnen krijgen, kocht ik zeer optimistisch één bolletje. Halverwege de eerste slof was het ding echter al op. Ik had er geen rekening mee gehouden dat deze wol 4x zo dik was en er dus veel minder op een bol zat. Dus kon ik er nog drie bij kopen en wachten totdat het aankwam, voordat ik verder kon.

(Die site heeft overigens een zeer apart systeem voor verzendkosten: 1 bolletje opsturen kost €1,50, twee kosten €2,-, drie zijn €2,75 en voor vier betaal je €4,-. Dus ik was maar 25 cent duurder uit door het in twee keer te bestellen, en als je drie bolletjes wil is het zelfs goedkoper om eerst 1 bol en daarna 2 bollen te kopen, dan dat je er 3 ineens bestelt…)

Maar goed, na enige tijd had ik dan twee L-vormige lapjes:

Niet veel later zaten ze in slofvorm in elkaar:

En na een uur rondjes draaien in de wasmachine bleken ze – hiep hiep hoera – dit keer daadwerkelijk vervilt te zijn!!

Ik denk dat het vilt nog wat mooier zou worden als ik het nog een keer was, maar het spul is al flink gekrompen en het is dat ik er op tijd bij was om de nog natte slofjes wat uit elkaar te trekken en in de goede vorm te duwen, want anders was het maatje 36/37 geworden in plaats van 38. Volgende keer dus iets grotere vlakken breien dan de huidige 10×10 centimeter.

Ook heel handig trouwens: in de wasinstructies werd opgemerkt dat het spul zo’n 30% zou krimpen, maar dat het heel moeilijk was om het exacte resultaat te voorspellen. En dat je breiwerkje in de breedte meer kon krimpen dan in de lengte, dus dat je daar bij het breien rekening mee moest houden. Logischerwijs stonden deze instructies aan de binnenkant van het labeltje, dus je las het pas als je al minimaal 1 bol verwerkt had…

Nog een les voor de volgende keer: de tweede slof andersom naaien, zodat het patroontje net de andere kant op loopt en je een duidelijke linker- en rechterslof krijgt.

Omdat ik er ook korte stukjes mee naar buiten wil kunnen lopen (retourtje groenbak enzo) maar nergens losse zooltjes kon vinden, heb ik vervolgens nog een stukje leer uitgeknipt en eronder genaaid voor de stevigheid en de anti-slip. Heel dik is het spul helaas niet, maar we zien wel hoe lang het houdt.

Nu heb ik dus eindelijk weer warme voetjes!

Na “Pimp je Ikea-meubel – deel 1”, is het tijd voor deel 2: hoe pas je je Ikea-lamp aan zodat hij wel goed in je kamer past?

De probleemsituatie: onze poef past net naast de bank. Maar niet als je tussen de muur en de bank nog een lamp wil plaatsen. En in die hoek van de kamer was een zachte lichtbron wel nodig. Met als gevolg dat we onze (ietwat rechthoekige) poef een kwartslag hadden gedraaid, zodat hij aan de voorkant een klein stukje uitstak ten opzichte van de bank, en de lamp er wel tussen paste.

Maar ja, ik bleef me ergeren aan dat uitstekende stukje.

Optie 1 was een nieuwe lamp kopen.
Optie 2 was de lamp aanpassen.

Ik ben de uitdaging aangegaan.

Na bestudering van de constructie bleek, dat het mechanisme waarmee de onderkant van de lamp aan de steel was bevestigd, een stuk omhooggeschoven kon worden. Op maximale hoogte zou hij net boven de poef uitkomen!
Het rijstpapier leek gewoon om het vierkante metalen frame heengelijmd te zijn, dus schatte ik in dat het inkorten van de lamp te doen moest zijn.

Dus eerst opmeten hoeveel rijstpapier er vanaf moest, en dan de schaar erin!

Restantjes rijstpapier van het frame trekken, frame op de juiste hoogte aan de stang vastklemmen en goed insmeren met hobbylijm. En dan de nieuwe onderkant van het rijstpapier inknippen en er omheen vouwen.

En tadaaaaaa: een lamp die tussen de muur en de poef in past!

En aangezien ik ook nog een handdoekrekje in de badkamer heb opgehangen, volgt hier een extra gratis bonustip: als je oude boorgaten tussen twee uitstekende tegeltjes wil opvullen, probeer dat dan niet met een plamuurmes te doen zoals de instructies van het vulmiddel aangeven, maar gebruik een platte schroevendraaier. Is veel praktischer.

Hebben jullie ook zo’n saai, standaard Ikea-meubel in huis? Lekker goedkoop en praktisch, maar doorgaans niet heel bijzonder. Gelukkig kan dat makkelijk opgelost worden met een beetje creativiteit. En een houtbrander.

Je zoekt op internet een paar leuke motiefjes, die photoshop je aan-/uit-/doorelkaar en verklein je tot het juiste formaat. Print uit, knip netjes over de lijntjes zoals je dat vroegah op de kleuterschool leerde, zodat je een mal krijgt, en teken het figuurtje over op je Billy, Benno, Hermån of Këës. En dan -met zo vast mogelijke hand- de potloodlijntjes overtrekken met een leer-/houtbrander.

Van een afstandje is het resultaat niet zo goed te zien:

…dus hierbij ook wat close-ups:

Het resultaat is jammer genoeg niet helemaal zoals gepland. Ik dacht eigenlijk dat ik een zwartgebrand motiefje zou overhouden. Net als bij het Ikea-tafeltje, dat ik al een hele tijd geleden heb bewerkt, was gebeurd:

Maar blijkbaar zijn Ikea-meubels ook niet meer wat ze geweest zijn, want het toplaagje van het tv-meubel bleek uit een soort plastic in plaats van fineer te bestaan. Dus werd het geen houtbranden, maar plasticsmelten. Met bijbehorende stank…

Ik ga het eens even aanzien. Misschien kan ik de motiefjes nog handmatig inkleuren. Want nu ziet het er nogal prutserig uit.