Ik verwachtte het al toen ik eraan begon, maar toch blijft het een beetje suf… Mijn zelfgemaakte winterjas is eindelijk klaar – net nu het lente is geworden.
Maar mijn oude winterjas was ook behoorlijk aan vervanging toe, dus dan heb ik in ieder geval iets klaarliggen voor de komende winter.

Dit is het patroon dat ik gebruikt heb. Maar dan wel wat verbasict, want je moet bij mij niet aankomen met ruches aan de onderkant en de mouwen, of bloemetjesversiering op de kraag (the horror!).

Hieronder het resultaat (ja, poes moest en zou ook op de foto):

De onderkant hangt helaas niet helemaal superstrak. Dat komt doordat ik extreem dikke voering heb gebruikt. Als in: normale voering + gewatteerd laagje + fleece laagje. En omdat hij aan de onderkant ook nog dubbelgeslagen is, krijg je een behoorlijk dikke prop:

De juf zei al dat ik het mezelf niet echt makkelijk had gemaakt om te beginnen met deze voering.

Want er zaten voor mij een hoop ‘eerste keren’ in dit naaiproject:
– eerste keer ergens voering in maken
– eerste keer schoudervullingen innaaien
– eerste keer werken met een stof met een motiefje

Het goed neerleggen van de patroondelen op de stof was dan ook best wel een uitdaging, want het motiefje moet natuurlijk wel mooi in elkaar overlopen. Gelukkig ben ik er blijkbaar goed in geslaagd: alles sluit netjes op elkaar aan (voor zover mogelijk dan, met een getailleerd model):

Als je de patroondelen eenmaal geknipt hebt, is een motiefje zelfs wel handig. Want bij het aan elkaar zetten van de delen zie je precies of je ze wel recht op elkaar hebt neergelegd!

Nu heb ik dus eindelijk een jas die me goed past, met een stofje en model dat ik leuk vind, én die warm genoeg is om dagelijks mee naar het werk te fietsen. Want die combinatie vind ik niet zo snel. De meeste jassen van dit model krijg ik niet aan bij de schouders, daar moet je dan weer van die poppenarmpjes voor hebben. En zeker als je voorover hangt om je fietsstuur vast te houden, is het erg vervelend als je het gevoel hebt dat je er ieder moment bij je schoudernaden uit kunt scheuren.

Het nadeel van passende schouders in combinatie met schoudervullingen en dikke voering is wel dat ik er nu uitzie als een beveiligingsbeambte, omdat de schouders zo breed zijn geworden. Maar goed, in de winter draagt iedereen weer dikke truien dus dan valt het hopelijk niet zo op.

Dat wil zeggen… als ik ‘m in de winter nog wel kan dragen. Want toen ik me even had omgedraaid, had poes m’n jas al geclaimd. Volgens mij vindt ze het een perfect kattendekentje…

Aangezien mijn sloffen inmiddels meer dan versleten zijn, is het hoog tijd dat ze vervangen worden. In plaats van een paar bij de Scapino te gaan scoren, ging ik even op internet neuzen of ik misschien een patroontje kon vinden om ze zelf te maken.

Al snel vond ik een beschrijving hoe je sloffen kunt breien en vilten. Het idee is, dat je slofjes breit die iets te groot zijn, ze vervolgens in de kookwas mikt, en ze er dan vervilt in de juiste maat uitkomen.

Ik besloot eerst maar even te oefenen met een restje breiwol dat ik nog had liggen, om te kijken of ik er wel de goede maat uit zou krijgen. Maar dat was niet zo’n succes. Bij nader inzien was het geen 100% wol en bovendien had de wasmachine de naden van mijn zorgvuldig in elkaar genaaide slofje weer volledig uit elkaar gerukt.

Tweede poging, nieuw plan: bolletjes echte wol halen, het slofje dichtnaaien met de wol zelf in plaats van naaigaren, en de boel in een waszakje in de machine stoppen.

Voor een maatje 38 heb ik vierkantjes van 10×10 centimeter gebreid, wat met naald 5,5 en mijn brei-dichtheid neerkomt op 18 steken en 28 naalden recht breien. Het is heel belangrijk dat de vierkantjes écht vierkant zijn, want anders krijg je later problemen met in elkaar vouwen.

De gele strepen zijn vouwlijnen, de rode lijnen geven aan waar je de stukjes aan elkaar moet naaien.

(deze stap is een beetje moeilijk te visualiseren, maar je moet de bovenste flapjes dus om de achterkant van de slof heen gaan leggen, zodat er een instapopening ontstaat)

En dan de boel nog even binnenstebuiten keren.

Het slofje zag er op zich leuk uit toen het in elkaar zat, maar het vilten was een totale mislukking…

Na hem 3x in de wasmachine op 95 graden te hebben gewassen, kwamen de vlokken eraf, maar was er van vervilting nog steeds nauwelijks sprake. En volgens mij is hij eerder groter geworden dan gekrompen… Maar goed dat ik ‘m dit keer in een waszakje had gedaan, anders had de hele machine onder het pluis gezeten.

Dit projectje valt dus in de categorie ‘FAIL’. Bah. Nou heb ik nog geen nieuwe sloffen.

Heeft iemand ervaring met het vilten van wol via wasmachines? Of moet ik dit project misschien maar laten varen…?

Ach, de slofjes die ik als proef van mijn restjes semi-wol gebreid had, zagen er in niet-gevilte vorm op zich ook wel leuk uit. Misschien iets om op een LARP aan te doen?

Hele volksstammen grijpen tweede paasdag aan om te gaan woonwinkelen. Maar ik maak m’n missende meubeltje liever zelf.

Al sinds onze verhuizing vond ik dat er een onderkastje moest komen voor de wastafel in de badkamer. Tot nu toe stond alle zooi in het zicht, wat het erg rommelig maakte:

Je kunt kant-en-klare wastafelonderkastjes kopen, maar het probleem met die dingen is dat ze nooit precies om jouw buizenwerk heen passen. Dus krijg je of niet passende kastjes, of kastjes met zo’n grote gaten aan de binnenkant dat je er nog niets in kwijt kunt.
Een goede reden om er zelf eentje in elkaar te zetten dus.

Helaas behoort het zagen van hout niet bepaald tot mijn talenten. Soms lukt het, soms wordt het niets. Toch wilde ik de gok nemen. Alleen is het geen pretje om midden in de winter buiten te moeten klussen. Dus werd het kastje op de lange baan geschoven.

Maar inmiddels vriest het niet meer en kon ik aan de slag!

Het begint zoals altijd met een intelligent (*kuch*) uitgedachte bouwtekening en wat meubelpanelen van de Praxis, in diverse afmetingen:

Dan begint het echte werk: het zagen van de planken. Zoals gezegd is zagen niet mijn sterkste kant. Of ik het nou met de hand of elektrisch doe, recht wordt het nooit. Vooral met de decoupeerzaag heb ik regelmatig ruzie, omdat hij de neiging heeft om zowel horizontaal als verticaal scheef te gaan. En toen ik doelbewust een mooi bochtje wilde maken, zag ik ineens rook en was de plank gaan smeulen! Dat kan nooit de bedoeling zijn…

Eigenlijk moet ik eens een cursus zagen gaan volgen ofzo. Of een cursus ‘vriendjes worden met de decoupeerzaag’. Of pa vragen om wat vaderlijk advies, dat bij gebrek aan zoon dan maar op dochter over moet gaan.

De uitgezaagde openingen zijn dan ook alles behalve recht geworden. En de geplande ronde hoeken zijn toch maar ongeveer vierkant geworden. Gelukkig zit het meeste aan de achterkant, onderkant, of binnenin en zul je het in het eindresultaat niet zo goed zien.

Volgende stap: het voorboren van alle schroefgaten (geleerd van de IKEA). Gelukkig kan ik dan wel weer heel goed recht boren!

De pootjes mogen er vast onder en daarna kunnen de zijkanten en achterkant op het onderstuk geschroefd worden.

Lang leve onze onuitputtelijke verzameling schroefjes, zodat er altijd wel een paar bij zitten van het formaat en de vorm die je zoekt. En lang leve de schroefboor! De schroeven gaan zo makkelijk in de voorgeboorde gaten, dat het lijkt alsof ik in ‘klussen met kijkers’ terechtgekomen ben.

Alleen de bovenkant mag er nog even niet op, zodat ik makkelijker aan de binnenkant de gaatjes voor de plankhouders kan boren:

En dan de plank erin, om te kijken of hij recht hangt. Hm. Ja, hij hangt recht, maar blijkbaar heb ik ergens niet helemaal goed gemeten… :-X

Dan maar het gat iets breder maken dan bedoeld.

Nu mogen ook de magneetjes aan de bovenste plank (bah, schroefjes willen er niet recht in en ik krijg ze er ook niet meer uit!) en de bijbehorende ijzertjes aan de binnenkant van de deurtjes:

Ineens constateerde ik dat het al half 4 was en ik strak vergeten was om te lunchen! Gevalletje ‘kamajaja jippie jippie yay‘, of wellicht high van de Ibuprofen? Maar goed, snel wat bammetjes erin gemikt en verder.

Want de volgende stap werd de echte grote uitdaging: de deurtjes met scharnieren in het kastje hangen.

Eigenlijk wilde ik kant-en-klare deurtjes halen. Dezelfde als die mijn pa vroegah gebruikte toen hij een kast in mijn slaapkamer timmerde. Maar toen ik de man van de Praxis er naar vroeg, keek hij me niet begrijpend aan en zei hij dat het wel heeeel lang geleden was dat ze losse deurtjes verkochten. En dat ze veel te duur waren, waardoor niemand ze kocht. Oh.

Dus moest ik ook de deuren zelf maken. Het probleem is, dat de deurtjes niet te smal mogen zijn, want dan krijg je een lelijke kier in het midden. Maar ze mogen ook niet te breed zijn, want dan kunnen ze niet meer dicht.

Natuurlijk bleek ik de deurtjes net iets te breed gezaagd te hebben, omdat de scharnieren meer ruimte innamen dan ik gedacht had. Maar een stukje van enkele milimeters eraf halen gaat voor geen meter! De decoupeerzaag is daar veel te lomp voor, en een vijl of schuurmachine gaat weer niet hard genoeg.

Na veel hangen en wurgen toch wat milimeters eraf gekregen met de decoupeerzaag en vervolgens maar de hakkelige randen glad geschuurd met de schuurmachine.

De bovenste plank alsnog op het kastje geplaatst en de scharnieren aan de binnenkanten vastgezet.

Hup, even snel scharnieren aftekenen op de deurtjes en vastzetten…. Oh nee! Nadenken, Lenny! De scharnieren moesten aan de zijkant van de deurtjes, niet de achterkant! Anders komt het deurtje aan de buitenkant in plaats van de binnenkant van het kastje…

Nou heb ik dus een paar extra gaten achterin de deurtjes :-S

En alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek een van de schroeven dolgedraaid te zijn, zodat ik het deurtje niet meer van het scharnier af kreeg. Gelukkig vond ik onderin de gereedschapskist een ijzerzaagje, zodat ik de stoute schroef kon onthoofden. Net goed.

Na veel gevloek en gescheld en zweetdruppels lukte het me uiteindelijk om de scharnieren aan de zijkant van de deurtjes vast te zetten. Les voor de volgende keer: éérst de scharnieren aan de deuren maken, dan pas de scharnieren aan het kastje vastzetten (nee, even loshalen was geen optie, want ook daar zaten een paar dolgedraaide schroeven, die nog geen millimeter terug naar boven wilden komen).

Het is nog steeds niet ideaal. De deurtjes kunnen wel dicht, maar niet als er al eentje dicht zit. Als je een van de deurtjes open hebt gemaakt, moet je éérst de andere ook open doen, om ze vervolgens tegelijk dicht te doen. Anders gaat het niet. Grom.

Omdat ik weinig keus had vanwege de dolgedraaide schroefjes, en omdat de erbij geroepen Mark het probleem niet zo zag, besloot ik het maar zo te laten.

Als laatste nog even de deurknopjes erop schroeven en de plank erin plaatsen.

Dit is dan hoe hij eruit ziet, met (niet al te rechte) inhammen voor de zwanenhals en de verticale buis:

De kieren bij de scharnieren zijn helaas best wel groot. Maar dit waren de platste scharnieren die ik kon vinden. Bij nader inzien had ik misschien een soort inhammetje in de deurtjes moeten maken, waar de scharnieren in zouden vallen, in plaats van de hele deur smaller te maken. Maar dat is iets voor de volgende keer.

Na Alice’s horrorverhaal te hebben gehoord, over hoe schimmels haar zelfgemaakte badkamerkastje op hadden gepeuzeld, twijfelde ik niet meer of ik de afgezaagde kanten nog moest schilderen. Er zijn dus nog even een paar lagen pantserbeits overheen gegaan:

En natuurlijk nog even een foto van het kastje in zijn natuurlijke habitat!

De gele handvaten staan leuk bij de rest van de geel-met-paarse badkamer (nee, ik heb nog steeds geen bijpassende prullenbak kunnen vinden).
De kleur van het hout matcht niet 100% met het notenhout van ons IKEA handdoekenrekje, want de Praxis had maar beperkte keuze in meubelpanelen, maar deze kersenkleur komt in ieder geval in de buurt.

Het liefste had ik het kastje nog iets hoger gemaakt, zodat de hele buis weggewerkt was, en ‘m ook nog wat breder gemaakt, zodat er echt een tafeltje aan de zijkant was ontstaan. Maar die meubelpanelen hebben vaste maten, en als ik ze een maatje groter had genomen dan hadden ze net niet gepast, en had ik veel meer moeten zagen. Wat dus een stuk minder mooi zou zijn geworden. Plus, veel meer niet-afgewerkte randen, met het gevaar op vochtschade. En duurder, want meubelpanelen zijn niet bepaald goedkoop…

Maar het is nu in ieder geval een heel stuk opgeruimder, toch?

Als ik wat gevorderder ben, leer ik vast ook hoe ik ervoor had kunnen zorgen dat er geen schroeven aan de buitenkant zichtbaar zijn.

Ondanks de butt-ugly lamp en de poëzie poezen, vind ik onze wc beneden nog steeds niet prettig. Hij is gewoon te koud, zeker als ik de tegelvloer op mijn sokjes betreed*. Hopelijk lost het probleem zich in de zomer vanzelf op, maar tot die tijd moet ik andere maatregelen nemen. Te weten in de vorm van een heerlijk zacht voetenmatje.

Maar ja, de meeste matjes zijn saai en oubollig. Met name die wc-matjes die zo’n uitsparing hebben voor je toiletpot… brrr, the horror!

Aangezien ik al twee dagen ziek thuiszit, besloot ik dat het tijd was voor een therapeutische naaisessie (term ©Janestarz) in de vorm van een ééndagsprojectje. Ik bedacht me dat ik nog wat vrolijk gekleurde badstof over had die op moest. Want om nou iedere kraamvisite met een slabbetje in precies dezelfde kleuren aan te komen zetten is ook zo’n creativiteitsdooddoener. Dus werd de naaimachine aangezwengeld.

Tadaaaa:

De afdrukken zijn niet helemaal life-size, omdat ze anders echt te klein zouden worden om naaibaar te zijn. Dan had ik ze beter kunnen gaan borduren. Desondanks waren de vogelpootjes en de kattentenen nog wel een uitdaging. Maar dankzij een flinke portie geduld en een wat smallere zigzagsteek, kon het klusje verrassend makkelijk geklaard worden.

Yay voor warme voeten!

* Ja, project ‘nieuwe sloffen’ staat al op de planning. Weet iemand waar je stevige losse zolen kunt kopen?

Voor Mark’s verjaardag wilde ik een speciaal cadeautje maken. Nou liep hij al tijden te roepen dat hij nog een extra kostuum wilde voor Reinard op Omen. Ik had al meerdere keren aangeboden er eentje voor hem te maken, maar dan moest hij wel vertellen wat hij dan precies wilde. En dat kwam er maar niet van. Dus het kostuum ook niet.

Uiteindelijk ben ik maar gewoon aan de slag gegaan. Ik wist dat het iets moest worden om te dragen op het moment dat hij eens geen harnas, maliënkolder of andere vormen van metaal om zich had hangen. En dat zijn andere outfit voor dit karakter rood met geel was – de kleuren van zijn heer. Dus maakte ik zelf een ontwerpje.

Vervolgens was het zaak om te naaien op de momenten dat Mark niet thuis was. Maar aangezien het rode velours echt ENORM pluisde, zat het uiteindelijk overal: in m’n haar, tegen het behang, in alle gaten van de naaimachine, en ook de hele vloer was bedekt met een laagje pluis, dat zich natuurlijk vervolgens door het hele huis verspreidde. Het was dus geen verrassing meer dat ik iets voor hem aan het maken was, maar wel wat het precies was.

Nou, vanochtend mocht hij dit dus uitpakken:

De gele stof zijn de oude gordijnen van m’n schoonmoeder, en de rode stof zijn oude gordijnen van Yvonne

Ik was een beetje bang dat het niet zou passen, omdat ik hem natuurlijk niet kon vragen om het tussentijds even aan te doen. Maar gelukkig blijkt de lengte perfect te zijn en de taille op de goede hoogte te zitten. Hij is wel wat krap bij de borstkas, omdat ik steeds vergeet dat er een verschil is tussen wel en niet rekbare stoffen… Misschien kan ik er later nog ergens een stukje tussen zetten.

De details van de mouwen, waar ik wat metalen studs in heb gehamerd (hopelijk blijven ze zitten):

En een close-up van de taille, die eerlijk gezegd niet op deze manier in het ontwerp zat, maar geïmproviseerd is omdat ik de reepjes stof te kort had geknipt… :-X

Waar ik erg van baal, is dat ik per ongeluk een stuk stof heb uitgeknipt waarin nog overduidelijk de plooien van de gordijnen te zien zijn:

Ik betwijfel of dit er met wassen uit gaat. Het lag aan de onderkant toen ik de stof knipte, dus ik had het te laat door. Maar desondanks denk ik niet dat ik de patroondelen anders had kunnen leggen. Ik had namelijk niet bijster veel stof, dus ik kon alle patroondelen eigenlijk maar op één manier op de stof plaatsen, laat staan dat ik een verkeerd stuk opnieuw kon knippen. Hopelijk valt het niet al te erg op als hij het draagt.

De ‘kantelen’ aan de onderkant waren ook nog een redelijke uitdaging, omdat ze wel ongeveer gelijk moesten zijn. Het is gelukkig goed gelukt om ze recht naar beneden te laten hangen.

Mark lijkt er in ieder geval blij mee te zijn!

Bij het doorspitten van wat spulletjes kwam ik ineens een zakje woord-magneetjes tegen. In onze vorige woning hadden we ze in de keuken hangen, maar in ons nieuwe huis had ik geen goede plek kunnen vinden om ze op te plakken. Op een inbouwkoelkast blijven magneetjes namelijk niet hangen, en ze op de radiator plakken is ook niet handig.

Aangezien ik onze wc beneden nog steeds niet leuk genoeg vind, besloot ik dat daar een magneetbord moest komen. Zodat je tijdens het drukken ook nog wat te spellen hebt zeg maar.

Maar ja, ik kon natuurlijk weer nergens een leuk magneetbord vinden. De meeste zijn heel saai rechthoekig en grijs of wit. Of ze zijn kinderlijk. En wist je dat er vele ‘design’-magneetborden te krijgen zijn voor het luttele bedrag van slechts 200 tot wel 600 euro?? Die zijn overigens net zo saai rechthoekig en grijs als de betaalbare, dus wat het nou design maakt… geen idee.

Oftewel: er zou weer zelf gefröbeld moeten worden!

Aldus toog ik naar de bouwmarkt. In eerste instantie was het plan om een metalen plaat in een leuke vorm te knippen. Gelukkig stak de meneer van de Gamma daar tijdig een stokje voor, toen hij me waarschuwde dat het een ongelooflijk rotwerk zou zijn om alle scherpe randjes om te buigen.
Bovendien behoedde hij me voor een afgang, toen hij meewarig zijn hoofd schuddend uitlegde dat de metalen plaat die ik in mijn handen dacht te hebben eigenlijk aluminium was, en dat magneten daar niet op blijven hangen… Natuurkunde was nooit mijn sterkste vak zullen we maar zeggen.

Het werd dus plan B: een stuk multiplex in een leuke vorm zagen, daar een aantal lagen magneetverf (ja, dat blijkt te bestaan) op smeren, en deze vervolgens weer overschilderen met een kek kleurtje.

Ik heb heel dun multiplex genomen, zodat het vanwege het lichte gewicht makkelijk met dubbelzijdige tape aan de wc-deur opgehangen zou kunnen worden. Ik had nog even overwogen om de deur zelf met de magneetverf te beschilderen, maar dat is ook weer zo onomkeerbaar.

Het resultaat:

De rode kater op de grond moet net onder de deurklink komen, maar ik had helaas niet genoeg Tesa Powerstrips op voorraad om ‘m ook gelijk op te hangen.

Helaas zijn ze niet zo goed gelukt als ik gehoopt had. Dat multiplex splintert ontzettend snel, en in plaats van het minder te maken door de randen met schuurpapier te bewerken, werd het op sommige plaatsen juist erger en is er hier en daar een laagje uit de kat, of steekt er een stukje uit (hieronder een beetje te zien tussen de voorpoten).

Ook weet ik nu waarom er op de blikjes verf “niet verwerken bij een temperatuur onder 8 graden” staat. En waarom je die waarschuwing niet, zoals ik deed, hoort te negeren…

De boel droogt namelijk voor geen meter als je de verf in een ijskoude schuur aanbrengt. Zelfs na twee dagen drogen bleek de verf nog plakkerig aan te voelen en heb ik de laag hier en daar beschadigd toen ik probeerde de magneetborden op te tillen. Omdat de verf niet goed pakte heb ik een extra laag moeten aanbrengen, en dat heeft de werking van de magneetverf weer wat verminderd, zodat de magneetjes op sommige stukken minder goed blijven hangen. Er had dus eigenlijk nog een extra laag magneetverf op gemoeten, maar ja, dat kun je achteraf niet meer herstellen.

Ach, op zich zijn ze best aardig gelukt. En ze staan bovendien erg vrolijk bij onze butt-ugly lamp.

Zelfs poes vond ze interessant genoeg om even een kijkje te komen nemen: