Lenny versus SP: 1 – 0

Jaren geleden maakten Mark en ik al ruzie met de SP. Ze bleven namelijk maar reclamefoldertjes in onze brievenbus met nee-ja-sticker gooien. Na veel geklaag hebben ze ons uiteindelijk op een speciale lijst gezet en sloegen ze onze brievenbus over. Nou ja, in de meeste gevallen dan.

Maar toen verhuisde ik. En mijn nieuwe adres stond uiteraard niet op hun lijst. Waardoor ik opnieuw hun ongeadresseerde propaganda in mijn bus vond. Grom…

Boze mail gestuurd en ze verteld dat ze zich gewoon aan de regelgeving moeten houden. Dat was in maart.
Geen reactie.
Dus toen maar een klacht ingediend bij de Reclame Code Commissie.

Eind mei(!) kreeg ik eindelijk een reactie van SP Nijmegen. Waarschijnlijk ook alleen omdat ze door de RCC waren benaderd.

Dank voor uw mail, excuses dat u nu pas antwoord krijgt. De SP heeft het beleid dat we ja-nee stickers wel bezorgen, en dat we brievenbussen met een nee-nee sticker overslaan of aanbellen.
Waarom folderen we ook de ja-nee stickers? De SP is van mening dat het belangrijk is om iedereen te informeren en verantwoording af te leggen
over wat de SP heeft gedaan en nog wil bereiken. En we willen onszelf niet vergelijken met reclame zoals een pak wasmiddel, we vinden namelijk dat een politieke partij ook een informatieplicht heeft tegenover de bevolking. Dat is ook de reden dat we ja-nee stickers wel iets bezorgen, zodat we ook zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken.

Wij nemen uw klachten echter serieus. Als u dat wenst kunnen we zorgen zorgen dat dat uw adres wordt aangetekend op ons plattegrondje, zodat de
betreffende vrijwilliger de volgende keer uw brievenbus overslaat. […]

Weer dezelfde bullshit dus. Zij vinden zichzelf geen reclame, ook al zegt de wet (artikel 1 van de Nederlandse Reclame Code) van wel: “iedere openbare en/of systematische directe dan wel indirecte aanprijzing van goederen, diensten en/of denkbeelden door een adverteerder of geheel of deels ten behoeve van deze, al dan niet met behulp van derden.” Bovendien: wat er in mijn bus lag was echt geen verslagje van hun politieke activiteiten en resultaten hoor.

Oftewel: omdat zij het niet met de wet eens zijn, vinden zij dat zij zich niet aan de wet hoeven te houden. Nou, het zou een mooie boel worden als iedereen zo zou denken. En dat wil in de regering…

De Reclame Code Commissie wilde weten of ik tevreden was met de reactie van de SP, of dat ik de aangifte door wilde zetten. Dat laatste uiteraard! En met succes. Gisteren ontving ik de uitspraak:

Het oordeel van de voorzitter

1) Klaagster heeft onweersproken gesteld dat de bewuste reclame-uiting is gedeponeerd in haar brievenbus, hoewel die voorzien is van een Nee/Ja-sticker. Het betreft, naar de voorzitter aanneemt, een sticker als vermeld in bijlage 1 bij de Code Verspreiding Ongeadresseerd Reclamedrukwerk (Code VOR).

2) Ingevolge artikel 3.1 Code VOR dient afzender alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn teneinde de respectering van de op bijlage 1 vermelde stickers te bereiken en voor verdere naleving van de Code VOR. Op grond van hetgeen klaagster stelt, heeft afzender artikel 3.1 Code VOR overtreden. Afzender kan in dit verband niet volstaan met een lijst aan te leggen van adressen waarvan de bewoner bij haar heeft geprotesteerd tegen het in strijd met de brievenbussticker ontvangen van campagnemateriaal. Zij zal op de stickers dienen te letten in plaats van een dergelijke lijst te hanteren. Met een dergelijke sticker geeft de bewoner immers aan geen prijs te stellen op de ontvangst van ongeadresseerd reclamedrukwerk. Derhalve wordt beslist als volgt.

De beslissing van de voorzitter

Op grond van het voorgaande heeft afzender gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 3.1 Code VOR. De voorzitter adviseert afzender aan om niet meer op een dergelijke wijze reclame te verspreiden.

Victorie!!

Alleen jammer dat het slechts een ‘advies’ is. Volgens mij heeft de RCC geen mogelijkheid om verdere stappen te ondernemen als de SP gewoon doorgaat met folderen bij nee-ja-stickers. En die kans is zeer groot, want de RCC heeft ze al eens eerder in het ongelijk gesteld, maar ook toen hebben ze zich er geen reet van aangetrokken. Echt enorm frustrerend. >:-(

De Slag om Doornenburg

Afgelopen weekend had ik mijn eerste optreden samen met mijn nieuwe middeleeuwse groepje De Soete Inval. We mochten spelen tijdens de ‘Slag om Doornenburg’ bij kasteel Doornenburg  – lekker praktisch op slechts 40 minuten rijden van huis.

Aangezien ik alle benodigdheden (tent, historisch correcte (aan)kleding etc.) al in huis had dankzij mijn eerdere muzikale en re-enactmentactiviteiten, was het een kwestie van alle meuk in de auto laden en gaan!

Het was al meer dan een jaar geleden dat ik op een middeleeuws festival stond. Maar het voelde gelijk weer vertrouwd. Ik moest natuurlijk wel mijn weg zoeken in de groep, maar ook dat ging soepeltjes. Het scheelt dat zij al een tijdje samen op pad gaan, zodat ik kon invallen in een bestaande groepsstructuur. Even kijken welke taken ik in het kampement op kon pakken (ontbijt regelen onder andere – mijn biologische klok staat een stuk vroeger geprogrammeerd dan die van mijn groepsgenoten) en even wennen aan het samen muziek maken.

foto door Gerard Zoethout

Ik was vooraf 2x bij een repetitie geweest en verder had ik gewoon thuis op mijn partijen geoefend. Maar we zijn nog een beetje zoekend naar de exacte invulling van het repertoire, zoals met welke instrumenten welke partij gespeeld wordt. En Flip improviseert graag een tweede stem erbij, dus ik ben nog helemaal niet gewend aan welke melodietjes op welke manier tegen mijn partij aan worden gespeeld.

foto door Fons Sluiter / Omroep Lingewaard

Daarnaast moet je elkaar ook nog leren ‘lezen’: wanneer stop je gezamenlijk, wanneer is er iets mis bij iemand? Als Ernic onverwachts stopte, wist ik dat er iets niet goed was, en probeerde ik zo goed mogelijk mee te eindigen zodat bezoekers er niets van merkten. Maar nu spelen mijn mede-muzikanten soms op pommers mee en die zijn dermate zwaar om te spelen, dat ze soms even tussendoor moeten pauzeren om op adem te komen. Ik moet echt afleren om dan met ze mee te stoppen en gewoon als enige door te blijven gaan met de melodie! :-D Maar dit soort routines zullen er snel genoeg in slijten.

Ook moest ik wennen aan de frequentie waarmee we speelden. Met Tweedledum & Tweedledum speelden we echt lang achter elkaar (meer dan 10 nummers) op dezelfde plek, terwijl we nu veel meer kleine blokjes doen en daarna weer verder gaan of even pauze nemen. Blijkbaar zat ik mezelf toch altijd te veel op te jagen om de organisatie maar niet het idee te geven dat we lui waren ofzo… Bovendien heb ik inmiddels nog meer respect gekregen voor Ernic’s conditie op zijn 71e. Die dribbelde net zo enthousiast als ik de hele dag door over het terrein, ook na 2 nachten weinig slaap in een veel te warme en te kleine tent.

Ook al speelden we voor het eerst in deze nieuwe bezetting, we hebben echt iets goeds neer kunnen zetten voor de bezoekers. Die reageerden dan ook enthousiast. Ze bleven regelmatig staan om te luisteren en er zijn een hoop opnames en foto’s van ons gemaakt (we staan zelfs in De Gelderlander!). Alleen even er aan denken om niet meer te spelen tijdens de belegering van het kasteel. De boogschieters konden door ons getrommel de commando’s van hun kapitein niet meer horen. Oeps… :-P

foto door Andre Willemse

Ik zag diverse bekende gezichten in het tentenkamp en dat was fijn, want ik miste de in de afgelopen jaren opgedane contacten wel een beetje, omdat je veel mensen alleen op re-enactementevenementen tegenkomt. Verrassend genoeg kwam ineens ook mijn baas naar me toe! Die was met zijn zoon een kijkje komen nemen als bezoeker. :-)

Het was wel even heftig gezien de hoge temperaturen. Op het grasveld naast het kasteel was zo goed als geen schaduw, dus iedereen was erg blij met de luifel die aan mijn tent zit. Op het binnenpleintje van het kasteel stond één boompje om wat schaduw te bieden tijdens ons spel, maar op alle andere speellocaties stonden we gewoon in de brandende zon (in wollen jurk tot op de enkels en polsen). Lang leve de wind, die het nog enigszins uit te houden maakte, en mijn stro-hoed met brede rand. Ik denk dat ik het zonder dat ding niet zou hebben overleefd…

Maar al met al was het weekend een succes en ziet het er naar uit dat ik mijn proeftijd wel door zal komen. :-P  Over drie weken staat er weer een evenement op het programma, dus we gaan gewoon lekker door!

Sint Janstocht

Alweer een geslaagd weekend! Vrijdag was ik in Zaandam voor David’s housewarming-barbecue (helaas vergeten een selfie met de tuinkabouters te maken :-/ ) en vandaag liep ik mee met de Sint Janstocht in Wageningen.

Het is een wandeling die ze in de middeleeuwen ook liepen op dit moment van het jaar, waarna de mensen bovenaan de berg samen aten. Bert en Judica van Madlot hebben die wandeling opnieuw leven ingeblazen, dus sinds enige jaren wordt de route wederom gelopen. Met doedelzakspelers voorop, en met enkele tussenstops onderweg waar o.a. gedichten en verhalen worden voorgelezen, wordt gedanst, of meer muziek wordt gemaakt. En aan het eind wordt het door alle wandelaars meegenomen lekkers op klaptafels in het bos gezet en wordt er gezamenlijk gepicknickt. Superleuk!

Het was weer even wennen om wandelend te spelen, zeker aangezien ik de nummers nog maar net uit mijn hoofd had geleerd. En als je met z’n vieren naast elkaar loopt en je loopt aan de buitenkant, hoor je alleen degene die direct naast je loopt. Het is dus nog best een uitdaging om gelijk te blijven spelen (en de juiste noten, als degene naast je de tweede stem inzet). Maar het ging gelukkig goed en ik vond het erg leuk om mee te doen. Wellicht volgend jaar weer?

Diverse drukte

Oei, ik loop behoorlijk achter met bloggen vrees ik. Druk, druk druk! Dan maar even een kort verslagje van de afgelopen (en komende) dagen in één post.

Zaterdag was ik de hele middag en avond te vinden op Dennefeest, een balfolkfestivalletje waar ik altijd heel graag heen ga. Inmiddels ben ik op 5 van de 6 edities geweest! Het is lekker lang achter elkaar dansen, maar zonder dat je moeilijk moet gaan doen met ergens overnachten. Het is maar 1 dag namelijk en op slechts 30 minuten rijden van huis. Ideaal! Bovendien houden de bomen de warmte goed vast dus je kunt prima tot 12 uur ‘s nachts buiten door blijven dansen zonder dat je ook maar een vestje aan hoeft.

Zondag was het vaderdag en reed ik naar het zuiden voor familiebezoek. We ontmoetten elkaar in kasteelpark Born waar we diertjes konden kijken en waar Josh zich heerlijk uit kon leven in de speeltuin en op het luchtkussen (Zwusje en ik stonden alleen maar op dat luchtkussen om Josh te ondersteunen, natuurlijk. ;-) ).

 

Daarna bij pa en ma thuis de cadeautjes overhandigd, bijgekletst en veel gegeten. En geobserveerd hoe veel Josh (“zellef doen!!”) zich alweer heeft ontwikkeld. Volgens de statistieken hoort ze op deze leeftijd ongeveer 18 woordjes te kennen. Nou, zij gooit er zonder moeite ‘viezigeit’ en ‘tampoline’ uit hoor! *trots*

Nog niet helemaal bijgeslapen moest ik maandag al om 5 uur ‘s ochtends mijn bed uit om naar het User Experience congres van de Nielsen Norman Group in Amsterdam te gaan. Die komen iedere twee jaar naar Nederland en ik probeer er altijd bij te zijn. Niet de hele week, ik reis gewoon op en neer om alleen de sessies mee te pikken die ik echt interessant vind. Maandag ging ik naar een training over het opstellen en gebruiken van persona’s en morgen mag ik wederom zo vroeg uit m’n nest voor een sessie over customer journeys.

Het is gelukkig een heel inhoudelijk congres, niet zo’n sales- en netwerkconferentie zoals je die vaak hebt. En het volk dat er rondloopt is ook heerlijk divers: van hipsterknot tot regenbooghaar en van jasje-zonder-dasje tot arriverend op skateboard. :-)

En verder ben ik momenteel enorm druk met muziek! Gisteravond was ik voor het eerst bij een repetitie van Bard & Company, de band waar ik al eens eerder mee optrad. Ze hadden me gevraagd om vast bandlid te worden, maar dat zag ik tijdstechnisch toch niet helemaal zitten. Maar ik wil wel af en toe invallen als hun violist bijvoorbeeld niet kan, of incidenteel een keertje meespelen. Dus probeerden we gisteren uit hoe ver we kwamen. (Aangezien ik niet heel geoefend meer ben op mijn viool ben ik dan toch behoorlijk onzeker over mijn speelkwaliteiten, maar gelukkig maakten ze erg duidelijk dat ze me er graag bij hadden, dat helpt. :-) )

Vanavond rijd ik naar Wageningen voor de laatste repetitie voor de Sint Jansmars, een jaarlijkse traditionele wandeling door die plaats met onderweg allerlei optredens, die eindigt in een picknic. Ik mag dit jaar samen met Bert, Judica en Wouter meespelen in een gelegenheidsbandje van allemaal doedelzakspelers, die de mensen begeleiden tijdens het wandelen. Erg leuk om te doen!

Ik had me alleen vooraf niet zo gerealiseerd dat dat betekende dat ik daarvoor nogal wat nieuwe nummers uit mijn hoofd moest gaan leren. Op zich geen probleem, maar over twee weken speel ik ook voor het eerst mee met mijn nieuwe middeleeuwse groepje De Soete Inval, tijdens een re-enactmentweekend! Waarvoor ik natuurlijk ook een hoop moet instuderen. En dan zit er ook nog een nieuw balfolkgroepje aan te komen… maar daarvoor hoef ik gelukkig (nog) niet veel voor te bereiden. Eens kijken waar ik de benodigde tijd allemaal vandaan ga halen. Er zijn gewoon te veel leuke dingen in het leven om te doen!!

Sterk staaltje programmeren

Ik vond dat de cookiemelding van onze universitaire website te prominent in beeld stond op mobiele telefoons. Okee, er staat heel veel tekst in, maar dat is te danken aan de wetgever en dit is nu eenmaal het resultaat van ellenlang juridisch gesteggel. Desondanks: het lettertype kan best iets kleiner, de knoppen hoeven niet dermate enorm te zijn, etc. Dus diende ik bij mijn collega’s een verzoek in om de cookiemelding kleiner te laten maken.

Blijkbaar doen mijn collega’s niet aan specificaties. En blijkbaar had de programmeur die de opdracht op zijn bordje kreeg, ook weinig trek in werk. Zijn oplossing:

*snik* Ja, zo kan ik ook problemen oplossen. :’-)

Toch maar afgekeurd tijdens het testen. Back to the drawing board…

Familietuinweekend

Tsja, ik had echt het gras gemaaid voordat ik naar Peru ging. Maar als je met deze temperaturen de tuin dik 3 weken laat gaan, dan krijg je een oerwoud. Gelukkig stond pa al handenwringend te wachten totdat hij langs mocht komen om de boel eens flink onder handen te nemen. Handig, zo’n tuinliefhebbende vader die met pensioen is. :-)

Ma, Zwusje en Josh kwamen zaterdag ook gezellig mee om te helpen, bij te praten en souvenirtjes uit Peru te ontvangen. En om bellen te blazen en te helpen met Sammy voeren. <3

(Stiekem heel trots dat Josh mijn hand vast wilde houden op weg naar de speeltuin, ondanks dat ze me anderhalve maand niet gezien had! ^_^ )

Gezien de temperaturen van de afgelopen dagen besloot ik om lekker te gaan barbecuen. Dat had pa wel verdiend, na al het harde werk. Konden we aan het eind van de dag allemaal heerlijk in een opgeknapte tuin relaxen! <3

Het plan is om mijn tuin deze zomer te gaan verbouwen, want ik ben niet zo tevreden met de huidige indeling. Het looppad is te smal, loopt veel te dicht langs de border en staat steeds onder water na een regenbui, waardoor ik niet zonder smerige voeten de schuur kan bereiken. Ik mis een overkapping om wat meer schaduw te hebben, dus die wil ik naast de schuur maken. En de huidige border is enorm diep, waardoor hij amper bij te houden is.

Ik had al een Pinterestboard samengesteld en een paar schetsjes gemaakt van mijn plannen, maar meer inspiratie is altijd goed. Ma had via SocialDeal kortingskaartjes voor de Tuinen van Arcen gevonden, dus zondag ging ik daar met pa en ma heen.

Dat was heel gezellig, maar niet heel inspirerend. Het zijn toch vooral tuinen om te bewonderen en van te genieten, maar ze zijn veel te grootschalig om er inspiratie voor je eigen stadsachtertuintje mee op te doen. Misschien zijn de Tuinen van Appeltern daarvoor een betere optie.

Nou ja, gelukkig waren er ook beestjes – die zijn stiekem veel leuker dan planten. ;-)

Na dit gezellige en productieve weekend moet ik hard aan de slag om de plannen te concretiseren. Dus als iemand nog goede tips heeft voor het (laten) maken van een overkapping of het goed maar betaalbaar laten leggen van tuinbestrating in regio Nijmegen, dan houd ik me aanbevolen. ;-)

Rondreis door Peru

Ik heb er lang naar uitgekeken en op 30 april was het eindelijk zo ver: mijn rondreis door Peru!

Omdat ik al voor de scheiding wist dat Mark niet met me mee zou willen, had ik vriendinnen gevraagd of ze mee wilden gaan (met als hint: begin op tijd met sparen). Maar uiteindelijk was er toch te weinig geld, te weinig avontuurlijkheid, of waren er te veel kleine kinderen, en ging ik alleen. Geen probleem, want na mijn afstuderen reisde ik al in mijn eentje door Thailand. Toen had ik niet eens hotels en dergelijke geboekt, dat deed ik allemaal ter plekke. Maar dat kost wel flink wat van je beschikbare tijd en aangezien Peru zo’n groot land is dat je er minimaal 3 weken voor nodig hebt om de highlights te kunnen zien, besloot ik via een reisbureau in ieder geval mijn accommodaties, vluchten en belangrijkste excursies vast te laten leggen (kaartjes voor Machu Picchu en dergelijke moet je echt ruim van tevoren reserveren). Gaf mij ook wat meer rust – het is ten slotte ook vakantie!

Alleen reizen bleek echt geen enkel probleem. Ik vond het juist heerlijk om met niemand rekening te hoeven houden! Onderweg ontmoet je altijd wel andere reizigers waar je even mee op kunt trekken. En ik blijk inmiddels ervaren genoeg om niet in paniek te raken als mijn koffer kwijt is of wanneer ik naar het ziekenhuis moet (zie later in deze post…). In Thailand zat ik er af en toe even doorheen en had ik behoefte om mijn ervaringen direct te delen met iemand, maar deze reis verliep helemaal prima zo in mijn uppie en ik heb er zeker geen spijt van!

Peru bleek dan ook een relatief modern land waar je makkelijk als backpacker heen kunt. Veel prettiger dan Cuba was; als je daar met het administratieve apparaat te maken krijgt, raak je verzwolgen in bureaucratie, en even wat kopen wat je bent vergeten/op is/kwijt is geraakt, kun je gevoeglijk vergeten. Dat was in Peru prima geregeld. (Hoewel het natuurlijk niet volledig vergelijkbaar is met onze Westerse landen, maar daar was ik op ingesteld – alles is relatief en ‘mañana, mañana’ blijft het devies.)

Lichamelijk was het wel een stuk zwaarder dan ik vooraf had ingeschat. Peru is een superdivers land wat betreft landschappen en klimaat, maar het betekent ook dat iedere regio zijn eigen fysieke uitdaging heeft. Hoogteziekte, langdurige diarree, opgevroten door muggen, gesmoord door de zon… ik heb het allemaal gehad!

Waar ik erg blij mee was, waren mijn nieuwe wandelschoenen: 3 weken bijna full-time er op gelopen en geen enkele blaar, geen natte sokken als ik door een riviertje banjerde, en nog geen korreltje in mijn schoenen nadat ik een zandduin had beklommen! En bovendien mijn twee cursussen Spaans. Ik had niet verwacht zó ver te komen met wat ik geleerd had! Hoewel er op het vliegveld en in de hotels wel Engels wordt gesproken, geldt dat niet voor o.a. kleinere restaurants, winkeltjes of taxichauffeurs. Van de meeste mensen is het Engels echt beroerd. Niemand vindt het nodig om een fatsoenlijke vertaler in te huren, zelfs niet voor officiële bordjes op bv. het vliegveld. Wat regelmatig lachwekkende teksten oplevert.

Normaal gesproken houd ik niet zo van babbelen met taxichauffeurs, maar nu heb ik hele gesprekken met ze gevoerd gewoon om te oefenen. Met als gevolg dat ik van eentje hoorde dat hij kanker had en een ander me dringend adviseerde om toch echt zwanger te worden en kinderen te nemen want dat hoort! :-P Diepgaande filosofische gesprekken werden het uiteraard niet en grammaticaal was het vast om te huilen, maar ik kon me in de meeste gevallen prima verstaanbaar maken. Hopelijk kan ik de taal de komende tijd een beetje bijhouden.

Read more

Puntjesjurk

Ik was weer eens tegen een mooi stofje aangelopen zonder dat ik er plannen voor had. Nou ja, ik had wel een plan: het gaan gebruiken. Dus kocht ik het. (Ik zie deze gedachtengang de verkeerde kant op gaan, jullie ook?)

In eerste instantie dacht ik dat het een trui kon worden. Maar later bedacht ik me dat die misschien wat saai ging worden. En ik had al een paar truien genaaid. Een vest dan? Na een paar dagen het idee in mijn hoofd rond te hebben laten gaan, keurde ik ook dat af. Uiteindelijk wist ik het: een enigszins alternatieve jurk / lange tuniek! Met uitlopende zijkanten, zodat die in puntjes ging hangen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had geen patroon, dus ik pakte mijn longsleevepatroon als basis en begon te schetsen.

Het is misschien een beetje opschepperig om te zeggen, maar ik merk dat ik inmiddels dermate gevorderd ben met naaien dat ik het soms beter weet dan mijn naaijuf…

Dat patroon tekende ik namelijk tijdens de les en ik vroeg haar om even mee te denken, of het ging werken wat ik had getekend. Want het was een beetje gokken in welke hoek de punten naar opzij/beneden moesten lopen. Juf deed een suggestie. Aan de onderkant van middenvoor en middenachter, ook een punt toevoegen. Want dan zou hij ronder gaan hangen in plaats van vooraan plat te zijn. En ze gaf aan hoe ze de punten aan de zijkant zou tekenen.

Gevoelsmatig was ik het met haar eens. Maar mijn ruimtelijk inzicht zei dat dit niet ging werken. De zoomlijn moet toch echt in een hoek van minimaal 90 graden staan ten opzichte van de middenvoorlijn, want anders gaat je zoom eerst een stukje omhoog lopen in plaats van omlaag. Dus deed ik lekker toch hoe ik zelf dacht dat het moest.

En wat bleek: de punten waren in één keer goed! Nou ja, behalve die uitlopende punt middenvoor dan. Daar bleef de stof vooral plat tegen elkaar zitten in een flubber, in plaats van mooi golvend te hangen. Dus uiteindelijk heb ik die er alsnog af gehaald. Nu valt het precies zoals ik wilde…

Alleen aan de achterkant heb ik de punt laten zitten. Dat was wel een goede suggestie, want nu heeft mijn kont wat meer ruimte. ;-)

Eigenlijk had ik de voor- en achterpanden dus uit één stuk kunnen knippen, maar dat heb ik bewust niet gedaan. Ik wilde de panden visueel wat breken, dus heb ik middenvoor en middenachter een naad aan de buitenkant gemaakt. Lang leve de lockmachine, want nu geeft het een mooi optisch effect in de lengte.

Bestede tijd: 5 uur en 45 minuten
Kosten: € 8,75

Hij zit supercomfortabel en ik kan hem zowel als jurk dragen op een legging, als als tuniek op een strakke broek. Maar alleen als het na mijn reis naar Peru nog steeds koeler weer is, want anders is deze voor de herfst.

Hoofd versus hart

Ik word regelmatig heel erg moe van mezelf. Het is alsof ik continu met mezelf in tegenspraak ben.

Eigenlijk ben ik nogal een huismus. Ik vind het heerlijk (en noodzakelijk) om mijn eigen plekje te hebben, dat helemaal is zoals ik het wil. Ik houd ervan om lekker thuis aan te rommelen, of onder een dekentje met mijn kat op schoot op de bank te zitten. Als ik het druk heb, verlang ik naar een avondje niks, of gewoon lekker een boek lezen, of me een hele dag opsluiten met naaiwerk. Als ik op mijn werk ben en het guur weer is, kan ik niet wachten weer naar mijn knusse huisje te gaan. De deur achter me dichttrekken en geen last hebben van irritante andere mensen.

Maar als ik dan eindelijk thuis ben en even niets gepland heb, dan is er mijn hoofd. Dat zegt: “Bored now!”, zodra ik langer dan een uur op de bank zit. Dat hoofd kan niet niets doen. Mijn hersenen moeten nieuwe dingen ervaren en nieuwe dingen leren. Als ik na thuiskomst mijn buikje vol heb gegeten, even op de bank heb ontspannen en er achter ben gekomen dat er niks op tv is en mijn to-do-list eindelijk eens niets urgents bevat, vertellen die hersenen mij dat ik me lamlendig in plaats van prettig voel, omdat ik doelloos lig te hangen.

Die hersenen zorgen ervoor dat ik toch weer een nieuwe hobby oppak, ook al heb ik niet echt tijd ervoor. Dat ik mezelf toch dwing om een stapje verder te gaan met muziek maken, en voor publiek dingen te gaan spelen of zingen waar ik me nog niet helemaal zeker over voel – want daar kan ik van leren. Om toch die reis naar Peru te boeken, ook al weet ik dat ik weken van tevoren daarover in de stress ga zitten, want van zo’n ervaring word ik een meer ontwikkeld mens.

Ik kan niet thuis blijven zitten, ik moet mezelf pushen. En als ik mezelf push, vervloek ik mezelf omdat ik eigenlijk gewoon lekker thuis wil zijn. Dus plan ik na een drukke periode bewust een weekje niets, waar ik enorm naar uitkijk. En als ik eenmaal die week heb bereikt, plan ik snel nieuwe dingen omdat ik zo weinig te doen heb en me lamlendig voel.

Voorpret, wat is dat? Dat is voor mij stress, die voorafgaat aan weer eens iets nieuws of engs doen. Nagenieten, wat is dat? Dat is die fase waar ik naar uit heb gekeken (‘als het eenmaal achter de rug is ben ik vast heel blij en tevreden en kan ik ontspannen’), maar die in praktijk besteed wordt aan het bedenken van nieuwe plannen (‘want nu dat andere achter de rug is heb ik weer tijd!’).

Ik weet zeker dat er meerdere momenten komen terwijl ik daar in Zuid-Amerika zit waarop ik denk: “Waarom doe ik dit ook alweer? Waarom kon ik niet gewoon lekker thuis blijven bij mijn kat, waar alles goed en comfortabel is en ik niet hoef te stressen over transfers halen, zakkenrollers, bagagelimieten en niet werkende douches?”

Ik realiseer me namelijk ontzettend goed hoe fijn ik het heb. Ik geniet er iedere dag van om thuis te zijn. Ik hoef niet weg te gaan om me te beseffen wat ik dan mis. En toch kriebelt er altijd wat.

Ik heb geen idee hoe ik hier ooit vanaf kan komen. Mijn hart wil een rustig, optimaal leventje zonder stress. Mijn hoofd wil continu blijven leren en ervaren. Hoe is dat ooit verenigbaar? :-(

Het herdenkingsconcert voor Ernic en Waling

Zondagmiddag reed ik rechtstreeks vanuit het Draailier & Doedelzak workshopweekend naar de Byzantijnse kapel in Nijmegen voor het herdenkingsconcert voor Ernic en Waling. Dat was georganiseerd door de Speellieden van Gelre, waar zij beiden lid van waren. Ook Waling is vorig jaar namelijk onverwacht overleden, dus voor hen was het een dubbel verlies.

Ernic had eigenlijk zijn uitvaart in deze kapel willen houden, maar die bleek toen veel te klein voor het aantal aanwezigen. Bovendien was er tijdens zijn uitvaart weinig mogelijkheid geweest tot het maken van muziek. Met dit concert konden alle muziekvrienden alsnog op de juiste plek een muzikaal eerbetoon doen. Overigens was de Byzantijnse kapel ook de plek waar we destijds onze cd opnamen.

Ik was door een oud-lid van de Speellieden gevraagd om een gedicht te zingen, dat tijdens de uitvaart van Waling was voorgedragen. Daar was ik nogal nerveus over, aangezien het niet helemaal een comfortabele toonhoogte was. En ik moest onversterkt zingen, terwijl mijn stem niet bepaald luid is. Gelukkig was de akoestiek in de kapel dermate goed dat ik geen moeite hoefde te doen om hoorbaar boven de begeleidende instrumenten uit te komen. En hoewel het niet vlekkeloos ging, ging het goed genoeg. Ondanks dat ik mijn voormalig zangdocent ook in de zaal zag zitten. :-P Voor de Speellieden van Gelre was het ook even wennen overigens, omdat ze voor het eerst een niet-middeleeuws nummer begeleidden!

Uiteraard heb ik ook doedelzak gespeeld. Samen met de Speellieden speelde ik een middeleeuws liedje dat we beiden in ons repertoire hadden.

Daarnaast heb ik nog een middeleeuws en een folknummer uit het repertoire van Tweedledum & Tweedledee gespeeld. Met dank aan René, die de partij van Ernic op zich wilde nemen. Ik was daar erg dankbaar voor, want de Speellieden hebben nu geen draailierspeler meer en ik had het raar gevonden als Ernic’s partij met een ander instrument zou worden gespeeld.

Het was trouwens wel even raar om geïnteresseerde blikken te krijgen toen ik mijn instrument stemde. Ik had het hele weekend tussen tientallen doedelzakspelers gezeten en nu was ik ineens weer de enige met dat rare instrument. :-)

Ik had vooraf niet verwacht dat het een erg emotionele middag zou worden en gelukkig was dat (voor mij in ieder geval) inderdaad niet het geval. Ik vond het vooral mooi dat er zo veel mensen bij elkaar waren gekomen en moeite hadden gedaan om er iets moois van te maken, in nagedachtenis van Ernic en Waling. En fijn om een aantal bekenden weer even te zien. Het was een fijne sfeer en ik kon merken dat de meesten er net zo over dachten.

Aan het eind van de dag was ik wel compléét bek-af. Ik had twee nachten amper geslapen, anderhalve dag intensief opgelet om moeilijke nieuwe dingen te leren, en was een middag gefocust geweest op het goed volbrengen van mijn eigen optreden. Dat hakte er behoorlijk in; ik ben op de bank gecrasht en mijn nek heeft een dag vastgezeten. Maar dat had ik er graag voor over.

Het was mooi. En nu is het tijd om verder te gaan.

(filmpje met dank aan Joris Leijten)