Rinske is recentelijk van haar derde kindje bevallen! En vandaag ging ik op kraambezoek. Oftewel: er was weer een gelegenheid om een kraamcadeautje te maken.
Ze kreeg al eerder een babydoek van me cadeau (die blijkbaar nog steeds intensief gebruikt wordt), dus nu moest er iets anders worden bedacht. Lastig hoor, want wat heeft iemand met al twee kids nog niet in huis? Dat werd gokken.
Het labeldoekje dat ik een tijd geleden voor Josh had gemaakt, vond ik achteraf gezien eigenlijk wat saai. De blokken die ik voor haar maakte bleken een succes, maar het kost te veel tijd om dat voor alle nieuwgeborenen te maken. Wat als ik de concepten nou combineerde…?
Het resultaat is één groot blok, met in de naden diverse soorten labeltjes en sierbandjes genaaid, plus een flapje met knisperfolie erin. De zijkanten zijn van verschillende soorten stoffen, waar ook weer verschillende materialen op zijn genaaid. Zo kan het kindje allerlei voel-ervaringen krijgen. En met haar naam erop geborduurd, wordt het een extra persoonlijk cadeau.
(Klikbaar:)
Ik heb overwogen om er ook een rinkelbelletje in te verwerken, maar ik was bang dat je dat belletje niet meer zou horen als de vulling er omheen zou zitten.
De vulling is gewoon kussenvulling, geen vierkant schuimblok. Daardoor is het blok beter knuffelbaar geworden, maar minder mooi vierkant. De zijkanten staan nu nog een beetje bol, maar ik vermoed dat door gebruik en door wasbeurten de vulling in de loop van tijd iets meer in elkaar gaat zitten en de zijkanten dus platter worden.
Ik ben erg benieuwd in hoeverre baby’s dit ding interessant vinden. Rinske leek er in ieder geval blij mee te zijn en ze had zoiets nog niet in huis!
Omdat ik zondag overdag naar mijn ouders, Zwusje en petekindje in het zuiden des lands was afgereisd en ik daarna zowat gelijk door rende naar het etentje met Kees en daarop volgend het concert van K’s Choice, ben ik niet toegekomen aan bloggen over wat ik zaterdag had gedaan. Die avond ben ik namelijk gaan balfolken in Wageningen.
Een paar weken geleden was ik al gaan dansen in de Junushof, maar in Wageningen zijn ze dermate verwend dat ze twéé groepen hebben die folkbals organiseren! Madlot, de muzikanten die de sessies in café de Zaaier leiden waar ik af en toe heen ga, organiseren namelijk (slechts) 2x per jaar ook een bal in de Wilde Wereld. En daar was ik nog nooit eerder geweest. Tijd om eens iets nieuws te proberen.
Het bal is in die zin anders, dat het door muzikanten wordt georganiseerd. Normaal gesproken boekt de organisatie een paar muziekgroepen die op een vast moment tijdens de avond spelen. Maar Madlot speelt altijd zelf en vraagt daarnaast andere muzikanten om ook te komen spelen. Dat gaat blijkbaar niet heel strak georganiseerd. Het lijkt wel een beetje op een sessie. De muzikanten wisselden elkaar de hele tijd af en kwamen regelmatig terug voor weer een paar rondes.
Dat kon makkelijk, want er was geen gedoe met soundchecks: er wordt namelijk akoestisch gespeeld. De zaal is klein en fijn genoeg dat er geen versterking nodig is! Dat geeft veel flexibiliteit en het levert een wat minder professionele, maar daardoor wel intiemere sfeer op. Echt een bal van en voor elkaar!
Alle instrumenten van alle muzikanten werden achter het podium gestald. Het lijkt wel een muziekwinkel!
De gemiddelde leeftijd van de dansers leek iets hoger dan bij andere bals te zijn, maar desondanks was het een behoorlijk gevarieerde groep. Wel veel echte Wageningers, met bijbehorende studie-achtergrond. Ik werd zelfs een beetje geplaagd als Bedrijfskunde-meisje. Ik ben toch niet helemaal het slag volk dat je op zo’n folkbal verwacht.
Er waren veel mij onbekende gezichten, dus ik heb diverse nieuwe mensen leren kennen en diverse superfijne dansjes gedaan.
De volgende keer in oktober kan ik helaas niet, maar wie weet ben ik er volgend jaar weer bij!
Anderhalf jaar geleden ging ik met Kees naar een optreden van K’s Choice. Dat was gaaf, maar wel iets te veel heftige gitaren voor mij. Ik houd namelijk ook heel erg van hun rustige nummers. Dus toen ik hoorde dat ze wéér naar Nijmegen kwamen, maar dan met een akoestische tour (‘The Backpack Sessions’), scoorde ik gelijk opnieuw kaartjes! En Kees wilde wederom mee, dus maakten we er gisteravond een gezellig uitje van, inclusief etentje.
Maar goed dat ik nog even in detail naar de kaartjes had gekeken, want hoewel ik ze weer via Doornroosje had gekocht en dat logo er groot op stond, bleek het optreden ditmaal in de Stadsschouwburg te zijn. Stonden we bijna bij het verkeerde gebouw. Maar het was dus een zitconcert. En voor deze muziek was dat helemaal niet erg. Vanaf de eerste rij op het balkon van de tweede verdieping hadden we een perfect uitzicht en het geluid was ook helemaal goed.
K’s Choice was slechts met drie personen aanwezig en er werd voornamelijk op akoestische in plaats van elektrische gitaren gespeeld. (Er stond ook een heuse piano op het podium, maar dat was volgens mij stiekem een vermomd keyboard. )
In tegenstelling tot de vorige keer speelden ze niet voornamelijk nummers van hun meest recente albums, maar juist van al hun albums wel iets. Fijn! Dat vulden ze aan met enkele nieuwe nummers en diverse covers.
En wat was het mooi!! Ik heb zó ontzettend zitten genieten die avond! <3 Sarah’s stem is dermate prachtig dat alleen haar zang met een gitaar wat mij betreft al voldoende is. Als ze dan driestemmig gaan zingen met een minimale hoeveelheid begeleiding, is dat helemaal schitterend. Er werd een superintieme sfeer gecreëerd.
De toegift was helemaal bijzonder. Na twee extra nummertjes te hebben gespeeld, stonden ze op, lieten ze hun instrumenten staan en liepen ze met z’n drieën naar de rand van het podium. Daar begonnen ze een nummer driestemmig a capella te zingen. Wauw!! Ik zat letterlijk op het puntje van mijn stoel te luisteren.
Het enige minpunt van het concert was dan ook dat het veel te snel voorbij was. Na twee uur was het afgelopen, en dat was inclusief pauze. Van mij hadden ze een complete avond mogen spelen.
Niet dat we gelijk weer buiten stonden. De bandleden zaten na afloop namelijk bij de merchandise-stand om te signeren. Ik wilde hun nieuwste cd (geen compleet nieuw album, maar eigenlijk wat ze deze avond speelden; dus meer een soort souvenir-cd) uiteraard wel hebben, dus die kon ik daar scoren en gelijk laten signeren!
Oh yeah! B-)
Eind dit jaar starten ze een nieuwe tour, maar dan met volledige bezetting. Zeker weten dat ik daar weer kaartjes voor ga aanschaffen!
Vorig jaar zomer was ik voor het laatst met oud-collega Joost gaan eten, maar het was al meer dan een jaar geleden dat ik René had gesproken. Die nodigden we dus ook weer uit voor ons reünie-dinertje. Dat vond gisteravond wederom in Utrecht plaats, want dat was tijdstechnisch nog steeds de gulden middenweg tussen Amsterdam, Arnhem en Nijmegen.
Aangezien geen van ons drieën nog bij de betreffende werkgever werkzaam is, was er niet zo veel stof meer tot roddelen. Onze conversaties waren daarentegen een opvallend heerlijke afwisseling tussen lolligheid en openhartige gesprekken. Echt heel fijn, heren! We zien elkaar zelden, maar ik vind het erg fijn om te horen wat jullie bezighoudt en wat jullie visie op het leven is.
De traditionele slechte selfie is uiteraard ook weer gemaakt. Vooral niet te goed mikken en veel blijven bewegen, want mijn huidige telefoon is een stuk beter dan de vorige in foto’s maken in het donker. Stel je voor dat het een daadwerkelijk goede selfie zou worden… dat zou de avond hebben verpest.
Gisteren had ik keuze uit meerdere dingen om te gaan doen. In Utrecht was een folkbal en in Nijmegen zou Bard & Company optreden in een café.
Op zich had ik wel zin om te gaan dansen. Maar ja, daarvoor moest ik helemaal naar Utrecht rijden. Terwijl ik daar zaterdagochtend ook al heen was gereden om de lapjesmarkt leeg te kopen (het was namelijk makkelijk te combineren met de cursus Arrangeren & componeren, waarvoor ik zaterdagmiddag in Zeist moest zijn).
Naar het optreden dan maar? Maar niemand kon mee, dus dan zou ik daar in mijn eentje gaan zitten. Was dat wel gezellig, of zou ik dan na een uurtje alweer de neiging hebben om af te taaien?
En eigenlijk was thuis met een kat en een bord friet op de bank hangen ook wel lekker… komende week heb ik bijna iedere avond wel wat gepland namelijk.
Maar nee, dan maar niks doen vond ik suf. Ik kon best in mijn eentje naar een optreden, want ik ben een zelfstandige meid, ha!
Van de andere kant: ik wist zeker dat ik op het folkbal wél sociale contacten zou hebben. Dan toch maar naar Utrecht rijden? Maar er zouden weinig bekenden heen gaan. Bovendien: benzinekosten.
Café dan maar, daar kon ik op de fiets heen. Maar was er in de kroeg wel lekker eten te krijgen? Misschien moest ik voor de zekerheid maar eerst thuis gaan eten.
Maar ik ken mezelf: dan blijf ik daarna op de bank hangen. Dus werd het toch optie couch potato.
En zo bleef ik van zaterdagavond tot zondagmiddag heen en weer stuiteren tussen opties. Zodra ik had besloten het ene te gaan doen, ging ik toch weer twijfelen over het andere. Argh!!
Gillend gek geworden van mezelf pakte ik de telefoon en belde ik Marion, om samen een uurtje te gaan wandelen. Het was immers heerlijk weer. En zo forceerde ik mezelf vast in de uit-huis-stemming.
Dat hielp. Eenmaal uitgewandeld voelde ik inderdaad minder behoefte om thuis te blijven hangen én was het inmiddels te laat om nog naar Utrecht te rijden. Dus hop, naar het café!
Daar bleek gelukkig inderdaad eten te krijgen. Geheel in de Ierse pub-sfeer bestelde ik een portie Irish stew en een Kilkenny en claimde ik een tafeltje met uitzicht op de band. En werd het genieten van de muziek! Dan blijkt in je eentje daar zitten eigenlijk helemaal niet erg.
Niet dat ik lang alleen bleef. In de pauze kwamen de bandleden bij me zitten. Eentje kende ik namelijk via via en het was een ander bandlid opgevallen dat ik wel heel veel nummers mee kon zingen, dus die kwam even kennis maken.
Verder had Mike inmiddels mijn sms’je gelezen en die besloot last-minute ook nog langs te komen, dus vanaf kwart over acht had ik permanent gezelschap.
Tegen alle verwachtingen in verliet ik pas om half 11 de kroeg en is het toch nog een geslaagde dag geworden. Schop-onder-eigen-hol-interventie: succes!
Twee jaar geleden tijdens Cabarestafette zagen Mark en ik Patrick Laureij. We wilden daarna graag een complete cabaretvoorstelling van hem bezoeken, maar die had ‘ie nog niet. Inmiddels wel, en een flinke tijd geleden hadden we al kaartjes aangeschaft voor zijn optreden gisteravond in Nijmegen.
Tsja, ga je dan nog samen, of vraag je iemand anders mee? Mark en ik vonden dat we er prima nog samen heen konden en dat verliep gelukkig inderdaad goed. Konden we achteraf ook even bijpraten in het theatercafé.
Laureij is nog een beginnend cabaretier, maar er zit naar mijn idee echt heel veel potentie in! De manier waarop hij op het podium staat is onderhoudend en zijn typetje is interessant en geloofwaardig. Zijn grote mond en kleine hartje, de combinatie van stoere gast en stiekem onzeker zijn, geeft hem wat schattigs en dat maakt voor mij dat hij met veel platvoerse grappen wegkomt. Eigenlijk ben ik niet zo van dat soort humor – ik ga liever naar Herman Finkers dan Theo Maassen. Maar Laureij is gewoon leuk en we hebben flink gelachen!
Wat heb ik weer genoten van de Dansstage! Al voor het 5e jaar ging ik naar dit workshopweekend op de campus in Enschede, waar we van vrijdag tot en met zondag les kregen in balfolk en iedere dag werd afgesloten met een bal. En niet te vergeten: waar we iedere ochtend subtiel werden gewekt door enkele muzikanten, die alle blokhutten langs gingen met een wakkerwordliedje! <3
Het was een weekend vol met fijne dansjes, nieuwe ontmoetingen en zelfs een verrassend goed gesprek.
Zwusje vroeg me een tijdje geleden waarom ik op Facebook had gepost over mijn scheiding. Enerzijds is het misschien vreemd om alles zo openbaar te gooien, maar het is ook juist fijn. Het voorkomt niet alleen dat ik de situatie 100x opnieuw moet vertellen, maar nu komen ook veel mensen uit zichzelf naar me toe om te vragen hoe het gaat en me een hart onder de riem te steken. (Of gewoon omdat ze mijn unicorn pyjama willen bewonderen, of in de hoop dat ik mijn massagestoel bij me heb. )
In totaal volgde ik 5 verschillende workshops. De ene leerzamer dan de andere.
Een van de leerzame workshops was de bourrée-workshop. Het was al de 4e keer dat ik een les over deze dans volgde en ik heb nog lang niet het idee dat ik hem beheers. Maar het wordt wel iedere keer een stukje duidelijker. Ooit ga ik er plezier in krijgen. Ooit.
De workshop over onregelmatige walsen was een leuke uitdaging. De wals in 3, 5, 8 en 11 werden bekend verondersteld en we gingen oefenen met andere varianten, zoals een wals in 16 (bv. 3-3-2-3-2-3 versus 3-2-3-2-3-3) of zelfs in 32. Dat is eigenlijk helemaal niet moeilijk, maar gewoon een kwestie van even goed opletten waar de 2en zitten en dan die kadans vasthouden. Aangezien de docent live de muziek speelde waarop we mochten oefenen, was de workshop feitelijk ook een privé-concertje voor de deelnemers. Heerlijk!
In die workshop varieerden we ook even met mazurka’s met andere timings. Ik moet bekennen dat ik heb opgegeven die telling te herkennen, en me gewoon heb laten leiden door mijn danspartner. Dat ging prima.
Grappig genoeg was dit zelfs één van de meest memorabele dansjes die ik dit weekend danste. Heel bijzonder hoe het met sommige mensen gewoon direct klikt!
Dat ik de afwijkende telling van de mazurka niet goed kon volgen, kwam doordat ik de basispas nauwelijks in mijn systeem heb zitten. Toen iemand uit de beginnersgroep me tijdens een bal vroeg hoe de basispas van de mazurka ook alweer ging, stond ik met mijn mond vol tanden. Dat vergeet ik namelijk echt altijd. Terwijl ik heel prima mazurka’s kan dansen. Hoe komt dat dan? Nou, ik tel nooit. Ik laat me leiden door mijn danspartner én reageer op wat ik in de muziek hoor. Soms is die basistelling heel duidelijk te horen in een liedje en dan kan ik hem herkennen (oh ja, dat was het…), maar soms spelen de muzikanten een mazurka waarin dat ritme niet overduidelijk is, of afwijkt, en dan weet ik het niet meer.
Dat is enerzijds een beetje gênant. Maar in de gevorderdenworkshop mazurka, die ik ook volgde, werd ons juist geleerd om meer op de muziek te reageren en de basispas los te laten als de muzikanten net iets anders spelen – precies wat ik al deed. Dus nu schaam me ik wat minder.
Dansen kan ook prima op de lunchtafel, toch?
Nog een andere openbaring die ik voor mezelf had: ik hoef niet per se ook te gaan leren om te leiden.
Voor mijn gevoel ligt er de laatste tijd in de balfolkwereld (nog) wat meer nadruk op het feit dat mannen niet altijd hoeven te leiden en vrouwen niet altijd hoeven te volgen, maar dat je ook prima de rollen om kunt draaien (of uiteraard met iemand van hetzelfde geslacht kunt dansen). En dat je ook tijdens een dans van rol kunt wisselen. Nou heb ik niets tegen genderneutrale dansen, maar ik ben wel echt iemand die plezier heeft in volgen. Ik vind het mooi om de subtiele veranderingen in iemand zijn lichaamshouding op te merken en daar op te reageren. Bovendien is dansen voor mij juist dat ene zeldzame moment dat ik even niéts hoef. Dat ik niet hoef na te denken, niet me verantwoordelijk hoef te voelen, niets hoef voor te bereiden. Iets dat ik wel associeer met een dans leiden.
Een volger hoeft uiteraard geen willoze pop te zijn; je mag input leveren tijdens een dans en dat doe ik graag! Maar ik heb recentelijk al een paar keer ervaren dat als ik dat doe, de leider het interpreteert alsof ik de leiding over wil nemen, waardoor die spontaan wisselt van danshouding. Volgens mij omdat er momenteel wat meer gedrild wordt in het idee van rollen wisselen. Euh nee, mag ik alsjeblief blijven volgen?
Als ik ineens ongevraagd de leiding krijg, voel ik me niet alleen hulpeloos, maar ook een beetje schuldig dat ik dit nooit geleerd heb. Maar dat wil ik niet meer doen. Ik hoef dit niet te leren, het is ook prima om gewoon heel stereotiep alleen te kunnen en willen volgen. (Grappig hoe dat gaat. Er komt een beweging om stereotypen te doorbreken en dan slaat het door naar de andere kant, waardoor je het gevoel hebt dat er peer pressure is om aan het niét-stereotype beeld te voldoen. )
Waarschijnlijk is het zo dat als je over de eerste drempel heen bent, het leiden ook een tweede natuur wordt – leren volgen is in het begin ook hard werken. Maar op dit moment heb ik gewoon geen zin om energie te steken in dit leren. Misschien ooit in de toekomst. Maar nu niet.
Vandaag ga ik genieten van de napret, want alle fijne dansjes herhalen zich nog steeds in mijn hoofd. En de enige correcte afsluiting van deze blogpost is… chocolate moose!
Nu ik geen vent meer heb, is er ook niemand meer die me kan masseren. Juist in een stressvolle periode als dit rondom huis kopen en verhuizen, in combinatie met veel achter de naaimachine zitten, gaan mijn schouders vastzitten. Ik kan natuurlijk even een bezoekje brengen aan Mike, maar dan moet je toch eerst een datum prikken die beiden uitkomt. Terwijl ik vaak NU last heb en NU gemasseerd wil worden. Of op een onhandig moment, zoals de avond na een LARP-weekend.
Gelukkig hebben we daar tegenwoordig ook technische hulpmiddeltjes voor. En eentje daarvan is sinds vandaag in mijn bezit!
Nee, niet goedkoop. En er waren ook minder dure apparaten die alleen de nek/schouders doen in plaats van de hele rug. Maar dit gaat zijn geld zó waard zijn! Serieus, dit ding had ik echt al jaren eerder moeten aanschaffen…
(Als iemand mij zoekt, ik zit gewoon thuis op mijn stoel. )
Sinds ik in mijn eentje slaap en er dus geen warme kachel meer naast me ligt, ben ik weer begonnen met pyjama’s te dragen. Daarvan heb ik drie setjes: een luchtige, een warme, en een superwarme. Die warmere varianten zijn ideaal voor op koude LARP-slaapzalen of tijdens kamperen, maar te warm voor thuis in bed. Ik heb ook wel nachthemden, maar die zijn weer net te koud – in de winter wil ik lange mouwen en een broek aan. Maar ja, die ene luchtige pyjama moet toch echt af en toe in de was. En wat draag ik dan?
Er moest dus een tweede komen.
Hm, een pyjamasetje kost 20, soms wel 40 euro! Belachelijk eigenlijk. Ik maak zelf kleding en kostuums; dan zitten zo’n flodderige pyjamabroek en -shirt toch snel in elkaar? Gewoon een stofje van €5,- per meter scoren en dan ben ik niet alleen goedkoper uit, maar heb ik ook een betere pasvorm. (Want pyjamasetjes hebben hetzelfde euvel als bikinisetjes: of de broek is wat strak, of het shirt is wat ruim.)
Zaterdagochtend reed ik daarom naar de stoffenwinkel, op zoek naar een eenvoudig en goedkoop katoenen tricotje. En ik vond… OMG! Een stofje met PINK FLUFFY UNICORNS DANCING ON RAINBOWS!! Whaaa!!!! It is mine!! MINE!!!
Helemaal blij verliet ik de winkel en ging ik aan de slag. Het resultaat:
Ik houd eigenlijk niet zo van roze en zocht daarom in eerste instantie een neutraal blauwe stof voor het shirt. Helaas waren de blauwe stofjes of te dik, of ze hadden nét de verkeerde tint blauw om bij de broek te matchen. Dus dan toch maar voor de roze variant gegaan. Het is immers een eenhoornpyjama, dan mag het.
Had ik een restje fluffy roze stof op voorraad gehad, dan had ik waarschijnlijk ook nog een eenhoornapplicatie voorop gestikt, want witte fluf heb ik wel nog. Wie weet, voeg ik die ooit nog een keer toe.
Kosten: €30 Bestede tijd: 6 uur en 45 minuten
Dus tja, uiteindelijk is de pyjama duurder geworden dan wanneer ik een eenvoudige versie in de winkel had gekocht, want dit stofje was bijna 10 euro per meter en de roze was ook niet heel goedkoop. Maar nu heb ik wel een pyjama met PINK FLUFFY UNICORNS DANCING ON RAINBOWS! Totally worth it! B-)
Bovendien had ik bewust meer stof gekocht dan strikt noodzakelijk. Met het idee dat ik de restanten voor een leuk kraamcadeautje kan gebruiken. Ik blijk nu echter behoorlijk wat over te hebben en ben me stiekem aan het afvragen of ik daar wellicht nog een mouwloos topje uit krijg. Of misschien moet ik maar terug naar de stoffenwinkel om meer te halen, en er een jurkje van maken? Ik draag immers ook Cheshire Cat jurkjes. Zou ik het wagen om met een eenhoornjurkje op een folkbal te verschijnen…? Of is dat echt té erg?
De winter is nog lang niet voorbij, dus ik verwacht echt nog wel een paar dagen waarop het flink koud gaat zijn en ik een warme muts op wil.
Ik heb al sinds mijn middelbareschooltijd een fijne zwarte muts (had ik al gezegd dat ik zuinig ben op kleding?), die vanwege het bontrandje goed bij mijn nette zwarte jas past. Maar als het écht koud is, dan bevriezen mijn oren tijdens het fietsen, omdat die er onderuit komen. Een muts met oorflappen vind ik alleen niet zo goed bij die jas passen.
Dus bedacht ik wat anders. Ik had het wel eens ergens voorbij zien komen: een capuchonsjaal. Oftewel een muts met een sjaal er aan vast. Leek me niet al te moeilijk om te maken; gewoon een capuchonvorm met een rechte lap er aan vast. Dus ging ik aan de slag.
In mijn stoffenkast vond ik een restje lekker warme en zachte grijze fleece, die ik als voering gebruikte. Voor de buitenkant koos ik een zwarte suèdine, en voor de omslagrand gebruikte ik een stukje zwart bont.
Van de fleece had ik niet genoeg over om de sjaal uit één stuk te kunnen knippen, dus het was een beetje mozaïeken met losse stukjes. Maar ach, die naadjes zitten in het midden van de binnenkant en ga je toch niet zien. De hoeveelheid suèdine was ook beperkt, dus de sjaal is niet zo lang geworden als ik graag had gewild. Maar hopelijk lang genoeg. En zo niet, dan heb ik nu in ieder geval een functionele proof of concept.
