Tijd om te experimenteren met andere middeleeuwse toepassingen van kaartweven! Naast losse bandjes, kun je namelijk ook naden ermee afwerken. Zoals de naden van tasjes.

Het lijkt een hoop gedoe, maar eigenlijk is het veel sneller en makkelijker dan het weven van een normaal bandje, want er zit ten eerste geen patroon in en ten tweede zijn het maar enkele kaartjes die je hoeft in te rijgen.

Ook de techniek is heel eenvoudig: je weeft op de normale manier een bandje, alleen gebruik je geen shuttle maar een naald om de weefdraad door je weefsel te halen. En in plaats van heen en weer te weven, weef je maar één kant op en steek je daarna de naald met de weefdraad door de stof van het tasje, zodat je het weefsel tijdens het weven al aan het tasje vaststikt:

Ik had nog wel een gevalletje ‘I did not think this through…’, toen ik bij de bovenkant van het tasje aankwam. Het idee is, dat je met de helft van de kaartjes linksom gaat en met de andere helft van de kaartjes de rechterbovenrand afwerkt. Heel leuk, maar… hoe kantel ik dat tasje een kwartslag, zodat ik bij de bovenkant kom, als alle draden strak gespannen zijn in mijn weeftgetouw??

De oplossing bleek uiteindelijk ook heel eenvoudig en veel minder werk dan ik vreesde: het weefsel losmaken van het weefgetouw en met een tijdelijk draadje in de hoek van het tasje opnieuw bevestigen:

Het uiteindelijke resultaat:

De kwastjes in de buitenste hoeken zijn dus gewoon de uiteinden van het weefsel, die ik samen heb gebonden!

Ik heb voor deze eerste poging hele dikke wol gebruikt, dus de afwerking is nu nogal grof. Ik wilde het mezelf niet meteen al te moeilijk maken (en dikke wol schiet een stuk meer op dan dunne zijde…). Maar dit tasje is voor demonstratie-doeleinden en daarom is het eigenlijk juist goed dat je duidelijk kunt zien hoe de draadjes lopen.

Ooit maak ik nog een keer een luxe tasje van zijde, met afwerking van zijdegaren. Ooit…