Het Gebroeders van Limburgfestival was amper voorbij, of ik kon alweer mijn tentje opzetten in Ter Apel! De meeste spullen had ik dan ook gewoon in de woonkamer laten staan, en de tentpalen had ik tijdelijk in de schuur gedumpt in plaats van twee trappen op te zeulen naar zolder, en dan een paar dagen later weer naar beneden. Scheelt een hoop gedoe.

Middeleeuws ter Apel is een heel groot evenement en er staan ook bijna alleen maar historisch correcte groepen. Net als vorig jaar was er niet alleen het veld rondom het klooster zelf, maar ook een weiland tegenover dat veldje, waar wij op stonden. En net als vorig jaar hebben veel bezoekers niet eens door gehad dat er nog een tweede veld was… waardoor het bij ons helaas een stuk minder druk was. Het was op zaterdag gelukkig wel drukker dan vorig jaar, vooral vanwege het mooie weer (en voorspelde prutweer voor zondag).

Ook muzikaal was het er erg rustig. De eerste dag kwam de enige muziek van mij en een of twee andere mensen die daar op dat terrein stonden en ook een instrument bij zich hadden. Maar de ‘officieel’ ingehuurde groepen speelden alleen op het andere hoofdveld. Die heb ik dus maar daarover getipt, en gelukkig kwamen ze op zondag wel even muziek maken.

Toch kan het festival nog wel een extra band gebruiken denk ik. Op zondag was ik even bij Jan en Flip langs gegaan om samen te doedelen, en toen werden we spontaan door de organisatie gevraagd of we niet even op het andere veld konden gaan musiceren omdat daar op dat moment weinig te doen was, terwijl er veel mensen in het horecagedeelte zaten. Mjah, op zich graag, maar we hadden met moeite twee nummers gevonden die we alle drie ongeveer kenden en onze doedelzakken waren ook niet bepaald goed gestemd ten opzichte van elkaar, dus dat zou een beetje een gênant optreden zijn geworden.
Dus ik ga de organisatie maar eens aanschrijven. Hopelijk mag ik volgend jaar met Tweedledum & Tweedledee komen!

Het nadeel van op dat tweede veld staan is ook dat je weinig meekrijgt van wat er elders gebeurt. Vorig jaar had ik dus compleet gemist dat aan het eind van het evenement, alle muziekgroepen zich daar verzamelden voor een gezamenlijke afsluiting. Blijkbaar is dat traditie. Dit jaar was ik voorbereid en kon ik tijdig informeren hoe laat ik daar aanwezig moest zijn om het niet wéér te missen…

Die muzikale afsluiting was vooral een kwestie van een handjevol deuntjes tot in den treure herhalen, maar het was wel superenthousiast en de bezoekers vonden het erg leuk. Ik kon ongeveer de helft meespelen, dus dat viel niet tegen. Alleen jammer van de plensbui die het nodig vond om midden tijdens de afsluiting los te barsten. Ach ja, met z’n allen onder het afdakje voor de kloosteringang is ook wel weer knus (en slecht voor je trommelvliezen).

Ik heb het idee dat het publiek sowieso erg muziekminnend was, want ik heb veel cd’s verkocht! Normaal gesproken neem ik 3 exemplaren mee en verkoop ik er misschien eentje tijdens een re-enactmentevenement. Vorig weekend tijdens het Gebroeders van Limburgfestival verkocht ik er ineens 5 vanuit mijn kraampje – gelukkig had ik er vanwege ons optreden in de kapel genoeg meegenomen. Voor dit weekend nam ik voor de zekerheid maar 6 cd’tjes mee. Je weet immers nooit. En wat denk je? 4 Uur na openingstijd was ik ze allemaal al kwijt! En ik moest nog anderhalve dag! Had ik er nou maar 3x zo veel meegenomen…

Aan mede-re-enacters heb ik een setje kwastjes en ook een paar kousenbandjes verkocht. Wat verkopen betreft was het dus een goed weekend!

Wat betreft weersomstandigheden was het erg wisselvallig. We hebben brandende zon gehad op zaterdag (precies in zo’n hoek dat onze tenten weinig schaduw boden) en gigantische plensbuien (inclusief wat onweer) op zondag. Gelukkig is er voor de komende dagen veel zon voorspeld, want de tentdoeken kan ik momenteel uitwringen…

Het leukste van het weekend vond ik eigenlijk het weerzien van allerlei oude bekenden én het ontmoeten van nieuwe mensen. Zowel mede-muzikanten als andere re-enacters. Zoals gezegd heb ik lekker samen kunnen doedelen met Jan en Flip, maar ook weer eens kunnen knuffelen met Viktor en Kaj. En ik heb eindelijk De Blauwe Schuyt live kunnen horen.

Grappig genoeg heb ik ook twee mensen ontmoet die mijn blog al een tijdje volgen. Ik had ze nog nooit ‘live’ gezien, maar ze kwamen me daar opzoeken. En nu weet ik ook eindelijk dat het mystery-cadeau van Afke kwam. (Nogmaals bedankt voor de koekjes, Afke! Ze werden inderdaad lekkerder naar mate ze langer in de buitenlucht lagen – ideaal re-enactmentvoer dus! )

Ook na sluitingstijd was het gezellig. De eerste avond hoorden we luid gezang opstijgen bij een Duitse buurgroep. Klonk als de ideale plek om even te komen party-crashen… Ze bleken iets te goede gastheren- en vrouwen, want na een avondje in het Nederland/Duits/Engels converseren, hun bier opdrinken en de resten van hun pastamaaltijd verorberen, moesten ze ons om half 3 ‘s nachts vriendelijk verzoeken om weer naar onze eigen tenten te gaan omdat ze wilden slapen.

Dat was dus een brak begin van het festival, en ook de tweede avond gingen we niet bepaald vroeg slapen, maar gelukkig heb ik het gered. Inclusief na het afbreken, met mijn brakke kop weer 2 uur in de auto naar huis terug rijden. En nu is het even gedaan, want dit was voor onze groep het laatste evenement van dit jaar.