VAN HIER Festival

Gisteren mochten we met Androneda spelen op het VAN HIER Festival – een leuk kleinschalig eendaagsfestival in Brabant, gericht op folkmuziek in streektaal. Aangezien wij Limburgse liedjes in ons repertoire hebben, pasten we natuurlijk prima in de programmering!

Het festival vond plaats op een ‘cultuurboerderij’, oftewel een boerderijpand met daarachter een flinke lap grond. Er waren maar liefst drie podia: binnen was een ‘cultuurpodium’ en buiten waren een ‘concertpodium’ (voor luistermuziek) en een ‘balfolkpodium’ (voor, je raadt het al, muziek waar balfolk op gedanst kon worden). Wij waren ‘s avonds op het balfolkpodium geprogrammeerd.

Nou is ‘podium’ een groot woord: het balfolkpodium bestond uit een paar Perzische tapijten, doorweekt van het vocht, die op een grasheuvel waren neergelegd onder een tarpdoek. Helaas niet hoog genoeg voor ons achtergronddoek, dus dat konden we, net als op Dennefeest, niet opzetten. En de volgende keer trek ik in zo’n situatie geen hakkenschoenen meer aan, want ik stond uiteraard precies op een overgang tussen twee tapijten die dus ook nog eens op hobbelig gras lagen. Mijn flesje water kon ik niet op de grond neerzetten uit angst dat die zou omvallen, dus moest er een bankje achter me geregeld worden. Ach ja, zo werkte het ook. :P Gelukkig had ik net voor het optreden besloten mijn paarse vest over mijn bandjurkje aan te trekken omdat het flink begon af te koelen, anders had er vast wat extra vibrato in mijn stem gezeten. ;)

Foto door Kees Verweij, crop door mij

Ik vond de sfeer op het festival erg fijn! Folkies zijn superlieve en sociale mensen. Zodra ik arriveerde zag ik gelijk een hoop bekende gezichten (Hallo! Leuk je te zien, sorry, ik moet door, ik moet spullen uitladen / eten / soundchecken / omkleden / spelen!) Maar iets voor ons optreden en in de tijd erna heb ik toch nog een paar mensen kunnen spreken.

Doordat beide buitenpodia erg dicht bij elkaar stonden en om en om waren geprogrammeerd, was dat soundchecken wel een uitdaging. Je wil immers niet door het optreden van de ander heen tetteren. We hebben de soundcheck uiteindelijk maar opgeknipt in een linecheck, een vloercheck waarbij Patricia en Wouter tactisch probeerden iets in het ritme en de toonsoort van de andere band te spelen (ze wisselden gelukkig net van nummer toen ik moest :roll: ), en vlak voor ons optreden, nadat de andere band klaar was, nog een snelle monitorcheck.

We hebben geluk gehad met het weer: hoewel het niet de hele dag droog is gebleven, was het dat wel het grootste deel van de tijd. Inclusief tijdens ons optreden, want het zou behoorlijk sip zijn geweest als niemand op de dansvloer had gestaan vanwege een hoosbui.

Het spelen ging best lekker, al hadden we een paar oepsjes. Niet alleen aan onszelf te wijten… Op een gegeven moment kwam een bezoeker naar het podium toegelopen. Terwijl Wouter al het intro van ons volgende nummer had ingezet, sprak die Patricia aan: of we een walsje wilden spelen? Patricia had nog net de tijd om “Ik moet inzetten!!” te roepen voordat ze aan haar partij begon. Ik moest bijna meteen daarna inzetten, maar was behoorlijk van de wap door de rare timing van deze persoon en daardoor verpestte ik ook de timing van mijn inzet. Omdat Wouter het nummer bovendien veel sneller had ingezet dan we ‘m normaal spelen, werd het even chaos voordat we weer allemaal in het gareel waren.

Met De Soete Inval hebben we regelmatig dat we tijdens het spelen worden aangesproken door mensen die verwachten dat we al muziekmakend een heel gesprek met ze kunnen voeren, maar met Androneda heb ik dat nog niet zo meegemaakt. Misschien kwam het door het gebrek aan podium dat hoger ligt dan waar de bezoekers staan, waardoor er minder een fysieke barrière was?

Het was dus niet ons beste optreden, maar ik vond het wel heel leuk om op dit festival te mogen spelen en het is ook een aanrader om er als bezoeker heen te gaan als je van folkmuziek houdt!

Een houtkachel!

Als middeleeuwse re-enacters zijn Richard en ik wel van een vuurtje stoken. Ook als LARPer zat ik graag aan een kampvuurtje. En ik ben opgegroeid met de open haard van mijn ouders – die ze nu slechts 1x per jaar aansteken, als ik met kerst langskom en eis dat alles precies weer zo gaat als vroeger. ;) Maar mijn eigen huis beschikte niet over een haard of kachel. Ik had een paar jaar geleden wel een elektrische kachel aangeschaft, met een nepvuurtje, voor de sfeer. Ook handig als back-up verwarming, mocht er een probleem met het gas zijn.

Maar ja, tegenwoordig is niet alleen de beschikbaarheid van (betaalbaar) gas geen zekerheid meer, ook op een on-onderbroken stroomvoorziening kun je niet meer rekenen. Zelfs de overheid zegt: “Het is niet de vraag óf, maar wannéér de stroom een keer uitvalt” en raadt aan om jezelf minimaal 3 dagen te kunnen redden. Daar werd ik best onrustig van. Winter is coming.

Dus overlegde ik met Richard en die zag het helemaal zitten om een échte kachel te nemen.

Vroeger wilde ik geen kachel, omdat je dan het vuur niet zo mooi ziet als bij een open haard. Maar tegenwoordig heb je modellen met een flink stuk glas in de deur (en zelfs aan de zijkanten), waardoor je een heel goed vuurzicht hebt. Bovendien zijn ze vele malen zuiniger dan de modellen van vroeger, en zeker zuiniger dan een open haard. Er gaat nog maar heel weinig warmte verloren, en hoewel er natuurlijk altijd wat fijnstof wordt uitgestoten, valt dat tegenwoordig ook heel erg mee, mits je op een verantwoorde manier stookt. Dus nee, hoewel ik heel erg van het milieu ben, ben ik geen voorstander van een algeheel stookverbod! Ik vind dat mensen vooral op een goede manier moeten stoken, met een efficiënte kachel.

In Nijmegen geldt er (vooralsnog) geen verbod op houtkachels of stoken onder slechte omstandigheden. Maar natuurlijk gaan wij niet stoken wanneer de weersomstandigheden volgens de Stookwijzer niet goed zijn, zodat we geen overlast voor omwonenden veroorzaken! Ik vermoed dat het niet waarschijnlijk is dat er op korte termijn een verbod komt – en als ze dat wel proberen, dat heel landelijk Nederland in opstand gaat komen, dus dat zit vast wel goed. :P De naaste buren die we informeerden over onze plannen, reageerden gelukkig allemaal positief. (Misschien helpt het ook dat we ze hebben uitgenodigd om, in geval van stroom-/gasuitval, zich bij ons thuis te komen warmen.  ;) )

Overigens zijn we niet van plan om ‘m als hoofdverwarming te gaan gebruiken hoor; alleen als sfeerverwarming. En dus in geval van nood. Aangezien ik eind vorig jaar ook een zoneregeling heb laten installeren, kunnen we de verwarming in alleen de woonkamer uitzetten als de kachel daar aan is, terwijl die in de rest van het huis blijft branden. Dus dan heb je ook niet het probleem dat je woonkamer bloedheet wordt en de rest van het huis ijskoud.

Twee weken geleden togen we dus met z’n tweetjes naar de kachel-showroom – terwijl het buiten 36 graden was. :roll:
Eigenlijk waren we het redelijk snel eens over welke de mooiste en kwalitatief beste was, al zijn we daarna ook nog naar een andere showroom geweest om wat andere merken te bekijken. Ik wilde sowieso weer een rond model, want daarvan wist ik al dat dat werkt in onze woonkamer. Bij een kachel die strak tegen de muur aan moet staan, kun je het vuur vanaf de bank niet zo goed zien. Zo’n ronde kachel kun je makkelijk 45 graden draaien. Wel zijn die ronde modellen behoorlijk hoog, en hoewel het model dat wij uitkozen relatief laag is, is het nog steeds een behoorlijke unit vergeleken met de elektrische ronde kachel die ik had. En het was een uitdaging om er eentje te vinden zonder RVS-elementen, want dat spul wordt erg vaak gebruikt voor bv. de deurgreep. Brr, RVS… :(

Waar ik vooral van moest slikken, was het feit dat er maar liefst twee gaten in onze buitenmuur gemaakt moesten worden. We hebben weliswaar een schoorsteen, maar die zit aan de andere kant van het huis. Bovendien zijn de ventilatiekanalen die daarin uitkomen van asbest en daar ga ik niet nogmaals iemand aan laten komen:? Gelukkig hebben we een hoekhuis, dus konden het rookkanaal en de buis voor aanvoer van buitenlucht (zodat we niet steeds binnen een raampje open hoeven te zetten als de kachel aan is) direct door die muur naar buiten. Maar ja, gaten in je muur zijn wel een behoorlijk permanente ingreep… Was dit wel een goed idee? :?

Richard leek het een uitstekend idee te vinden, dus zetten we door. We vroegen drie offertes op van installateurs, ter vergelijking.

Toen twee mannetjes van het derde bedrijf bij me langs waren geweest (Richard was die dag naar zijn werk en kon er ditmaal niet bij zijn), vond ik de sfeer tijdens het gesprek wat awkward. Een van hen zat helemaal naar achteren gedrukt in zijn stoel en reageerde alleen met hele korte zinnen. Nadat ze weer weg waren, kreeg ik een mailtje van hen:
“Zojuist zijn wij bij u geweest voor het opnemen van een offerte. Tijdens dit bezoek kreeg ik niet zo fijn gevoel waardoor wij afzien van de offerte. Succes met de zoektocht.”
…Dafuq?
Na wat doorvragen bleek dat ze me ‘erg argwanend’ hadden gevonden. Okee dan… Ik had enkel gevraagd of ze gecertificeerd waren en of ze een goede aansprakelijkheidsverzekering hadden, omdat ik dat asbest-akkefietje met die schoorsteenveger had gehad en me dat niet nogmaals gaat overkomen. Maar blijkbaar worden ze bang van vrouwen die kritische vragen stellen… :roll: Oh well, dat maakte de selectie van een installateur weer wat makkelijker.

Eén van de twee overgebleven installateurs had een speciale aanbieding: gratis montage in augustus. Want in deze tijd hebben die bedrijven natuurlijk geen ruk te doen – precies de reden waarom ik er op tijd bij wilde zijn, en niet pas in de herfst als iedereen zich realiseert dat een haardvuurtje eigenlijk wel fijn is. Het was een beetje kiele-kiele of het nog ging lukken, maar uiteindelijk was er nog één datum in augustus waarop ze langs konden komen, dus hoezee!

En dit is het geworden: de Jydepejsen Cozy Classic Low. Energielabel A+, met een rendement van 80% en slechts 6 mg/m3 fijnstofuitstoot. (Het minimum/maximum volgens de huidige eco-regelgeving voor nieuwe houtkachels is 75% / 40 mg/m3.)

Ik moet nog steeds even wennen aan het formaat van het ding en aan het formaat van de buizen aan de achterkant… En ik vraag me nog steeds af of dit nou écht een goed idee was. Maar hoe het rookkanaal aan de buitenkant uitziet, valt me dan weer alleszins mee. Ik wist gelijk dat ik niet zo’n glimmende RVS-buis wilde (ik herhaal: “Brr, RVS… :( “), maar gelukkig bleken ze ook in zwart verkrijgbaar te zijn. Tegen een meerprijs, uiteraard. Maar ook al is ook de diameter van die buis behoorlijk, ik vind ‘m niet zo in het oog springend als ik had gevreesd. Zeker als straks de struiken iets zijn teruggegroeid en er onder de buis weer wat groen is ontstaan (we mogen dat roostertje natuurlijk niet afdekken en er mag ook geen struik tegen de buis aangroeien) zal het minder opvallen dat we daar iets hebben laten bijbouwen.

Want er stond oorsponkelijk een tweede struik op de plek waar nu het rookkanaal zit, die net zo hoog was als de struik ernaast. En behoorlijk wat wortels in de grond had. Het was dus een flinke klus om die met kluit en al eruit te krijgen! Maar dankzij Richard en zijn bijl, hebben ook de laatste koppige wortels die moedig weerstand boden, het moeten opgeven. :P

Een nadeel van de kachel die we hadden gekozen was dat hij geen optie had voor een open houtopslag onderin. Dat wilden wij wel graag, want hout in het zicht is gezellig en het breekt bovendien het enorme zwarte vlak in je kamer een beetje. Gelukkig zat dat klepje gewoon met een paar schroeven vast, die er relatief makkelijk uit te draaien waren. De externe luchttoevoer loopt er weliswaar doorheen, maar daar zie je niets van als er hout voor ligt. Dus nu ziet de kachel er zo uit. 8-)

Ook al is het nog steeds zomer, hij moest uiteraard even uitgeprobeerd worden om te controleren of hij wel goed trekt! Het voordeel van nu stoken is dat het geen probleem is om je raam en deur wat open te zetten, aangezien bij de eerste keer stoken de verf nog moet inbranden en je wat rook en rare geurtjes kunt krijgen. Wederom goeie timing dus!

Maar toch jammer dat je in zo’n afgesloten ding het vuur zelf minder goed hoort en ruikt. 🙂

Nu moeten we dus wel de rust vinden om een hele avond op de bank te gaan zitten om van het houtvuurtje te kunnen genieten. Voorheen kon ik het vuur met één druk op de knop aanzetten, en als ik na een half uur weer wat anders wilde gaan doen, het ook met één druk op de knop weer uitzetten. Maar een goed vuurtje stoken vergt tijd.

En de volgende vraag is: zou hij aan de bovenkant heet genoeg worden om er, in geval van nood, met een gietijzeren pan op te kunnen koken of stoven…? We kunnen dat nu nog niet uitproberen, aangezien de bovenkant van de kachel dus nog even moet ‘inbranden’ en je er niet aan mag komen. Maar je kunt makkelijk je hand dicht boven de kachel houden zonder dat je jezelf verbrandt, dus ik vrees dat hij daarvoor te goed ontworpen is. To be continued… :D

Verjaardagsvieringen

Gisteren was ik jarig! Dat vierde ik met een etentje met de allerliefste. <3

Oh ja, en met een zwarte schooierkat. <3  :P

Richard bleek zelf een cadeautje voor me te hebben gemaakt! Het heeft waarschijnlijk enige toelichting nodig  ;) – het is een kleermakersbord: een soort strijkhulp, waarmee je makkelijk naden met rondingen en punten in zelfgemaakte outfits kunt platstrijken. Zo’n ding was meermaals aan ons gepromoot tijdens costumièredagen, maar ik vond ze erg duur en het leek me dat je ze best zelf kon maken. Uiteindelijk heeft Richard er dus eentje voor me gemaakt!

We hadden besloten om afgelopen zaterdag gezamenlijk onze verjaardag te vieren met vrienden en familie. Richard is eind juli jarig, en meestal komen op mijn verjaardag niet zoveel mensen, dus combineren leek ons handig. We hadden er alleen niet helemaal op gerekend dat er ongeveer net zoveel mensen vanuit Richard’s kant zouden komen als twee jaar geleden… Gecombineerd met mijn familie, de buren en een handjevol vrienden, werd het dus weer proppen!

De weersvoorspelling was wisselend, maar gelukkig bleek het zaterdag droog en warm genoeg om iedereen buiten in de tuin te stallen in plaats van in de woonkamer. Alleen ‘s avonds koelde het best af, maar dat was op te lossen met het uitdelen van wat dekentjes en door uiteindelijk met de laatste gasten gewoon naar binnen te gaan.

Gelukkig waren we deze keer zo slim geweest om onze gasten te vragen zelf vlees mee te nemen voor de bbq, want anders is het echt onmogelijk in te schatten wat je in welke hoeveelheden moet inslaan, laat staan dat je het in je koelkast krijgt naast alle andere snacks, taart, etc.!

Het was erg leuk dat onze ouders en (schoon)zussen/-broers elkaar eindelijk eens konden ontmoeten, en onze families konden zien hoe we nu samenwonen, want dat was dus nog helemaal niet gebeurd.

Er zijn wel wat leerpunten voor de volgende keer. Ten eerste: grondiger een selectie maken in het speelgoed dat je aan de rondrennende koters verstrekt. Een piepend badeendje is weliswaar hufterproof, maar ongeschikt voor de oren van de andere gasten…  :roll:
Ten tweede gaan we het volgend jaar een stuk minder groots aanpakken. Want ik vind het superleuk dat zoveel mensen de moeite doen om te komen opdagen, en echt wel gezellig als we met z’n allen in de tuin staan te kletsen en eten, maar ook al hadden we het ons zo gemakkelijk mogelijk gemaakt qua snacks en bijgerechten, het blijft toch altijd veel werk en je hebt veel te weinig tijd om daadwerkelijk met je gasten te praten.

Ik denk dat de meeste van mijn vrienden om laatstgenoemde reden ook niet meer op verjaardagsfeestjes komen. Richard heeft nog veel vriendengroepen, die dan gewoon onderling bij kunnen praten, terwijl mijn vrienden meer eenlingen zijn die elkaar niet noodzakelijk (goed) kennen. Die spreken dus liever één op één met me af dan in zo’n onbekende meute inclusief overactieve kinderen gedumpt te worden. Logisch. Dus wellicht dat ik volgend jaar alleen wat familie uitnodig en andere mensen gewoon buiten mijn verjaardag om zie. Mijn vijftigste verjaardag wordt dan wel weer een gelegenheid om groot uit te pakken. :)

Garage-optimalisatie

Toen Richard bij me introk, hadden we kritisch gekeken naar welke spullen hij meenam om in de garage te zetten en had ik plaats gemaakt in de garage voor zijn spullen door ook een hoop weg te doen. Desondanks hadden we beiden nog steeds veel knutselmateriaal.

In de afgelopen tijd heeft Richard al een selectie gemaakt in de houtvoorraad en hebben we wat dingen opgebruikt. Maar alle schroefjes, boutjes, moertjes en divers ander klein materiaal van hem en mij hadden we nog niet gecombineerd: we hadden allebei nog onze eigen doosjes, bakjes en ladenkastjes en onze eigen manier van indelen (Richard alles op diameter/lengte en type benodigde schroevendraaier, ik op ‘is het lang of kort’ en ‘heeft het onderaan een puntje of niet’ 🙃). Niet heel overzichtelijk als je iets nodig hebt.

Wat ook nog moest gebeuren, was allerlei dingen die los in de stellingkasten stonden, in dozen doen zodat niet continu alles onder een laag zaagsel komt te zitten als Richard er werkt.

Gisteren besloten we dat het een goede (lees: iets minder achterlijk warme) dag daarvoor was. Dus sleepten we al het klein spul naar het pleintje voor de garages en begonnen we met uitzoeken, weggooien en categoriseren.

Meerdere buren vroegen of we een uitverkoop hielden. 😋 Maar eigenlijk waren ze natuurlijk jaloers, want wie wil er nu niet een goed gestructureerde werkplaats? 😎

Na een overzicht te hebben gecreëerd van de hoeveelheid spullen die we per categorie ergens moesten opbergen, reden we naar de Praxis om extra opbergdozen en een extra ladenkastje aan te schaffen. Die avond hebben we ons vermaakt (nou ja, vooral ik 😉) met het in bakjes doen en labelen van alle kleine onderdelen. En heb ik veel geleerd over hoe al die onderdeeltjes officieel genoemd worden… Maar gelukkig hebben we ook nog de restcategorie ‘piefjes, palletjes en fliepeltjes’. 😁

Richard weet weliswaar meer over wat alles is, doet en waar je het op kunt toepassen, maar dit is het resultaat als je er ook een Lenny op loslaat:

En ja, ik ben in te huren! 😉

Coopluydenmarkt 2026

Afgelopen vrijdag was de Coopluydenmarkt. De Soete Inval speelde er al vaker, maar aangezien het in Appingedam is en dat voor mij bijna 2,5 uur heen én weer terug rijden is, liet ik het in het verleden aan mijn noordelijker wonende bandgenoten over om er te spelen. Dit jaar hadden we niet zoveel beschikbare bandleden, dus ging ik alsnog een keer mee. En wat was het leuk!

Appingedam heeft sowieso een schattig centrum. Het evenement was blijkbaar nog drukker bezocht dan afgelopen jaren en dat was te merken, want er was ontzettend veel publiek. En er waren hopen ingehuurde groepen, die qua stijl en historische correctheid alle kanten op gingen: van authentieke middeleeuwse re-enactors tot fantasy-figuranten, van steltlopers tot ambachtskraampjes en van random-meuk-verkopers tot toneelspelers. En er was muziek, veel muziek! Naast De Soete Inval troffen we o.a. onze concullega’s van Goet ende Fyn en van Slag ende Stoot, maar er waren nog veel meer muziekmakende groepjes aanwezig. En versterkte shows. En een zeer regelmatig spelend carillon van de kerk. Aangevuld met roepende kooplui, geklap van dorsvlegel-demonstraties en meer. Oftewel: kakefonie!! Het was dus soms even zoeken naar plekjes waar we ongestoord / anderen niet storend konden spelen.

Eerdere jaren begeleidden we weleens een hofdansgroep. Die bleek er ook nu weer te zijn en het erg leuk te vinden als we dat weer konden doen! Voor en na hun eigen show speelden wij, al dan niet aangevuld met de andere muziekgroepen, wat liedjes uit ons gezamenlijk repertoire waar de hofdansgroep op kon dansen. Dat werd uiteraard een gezellige chaos, waar ook weer veel publiek op afkwam.

Hoe dat klonk: https://www.facebook.com/reel/1076216328418029
(Ik had nog zo gezegd: in G!! Ach ja, dan maar op de blokfluit.  :roll: )

De tijd dat we niet speelden hebben we ook goed besteed, waaronder bijkletsen met andere groepen. We waren die dag net begonnen met spelen of we werden alweer omgekocht door de Westerwolders om voor hun kampement te komen spelen, met daarna koffie en lekkere hapjes in hun kampement in het vooruitzicht gesteld. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen!

Ik heb ook nog wat geshopt. Er stond een kraampje met instrumenten, waar we uiteraard eerst tactisch naast zijn gaan spelen, om er vervolgens even te gaan snuffelen. De buit: een boventoonfluit! (Nee, hij heeft inderdaad geen vingergaten!)

Al met al was de dag de lange rit dus zeker waard. En ik mag eigenlijk helemaal niet klagen, want andere bandgenootjes deden er nog veel langer (meer dan 4 uur…) over. Je moet er wat voor over hebben om te spelen in Groningen!

Samen naar de Efteling

Hoewel ik recentelijk nog met de Heksengodinnen naar de Efteling was geweest, vonden Richard en ik het ook heel leuk om nog een keertje met z’n tweetjes te gaan. Ditmaal in de zomer in plaats van in de winter. Eigenlijk was het plan om afgelopen dinsdag te gaan, maar gezien de voorspelde hete temperaturen en eventueel onweer, leek het ons toch beter om het uitje naar donderdag te verschuiven. En dat was een goede keuze, want het was heerlijk weer ervoor! Eindelijk was het geen probleem meer om zeiknat te worden in de Piraña.  :D

Het was uiteraard wel druk – voor de meeste attracties was de wachttijd 40 of zelfs 50 minuten. Op een gegeven moment voelde ik dat wel in mijn benen. Gelukkig was er ook nog het Sprookjesbos en het Land van Laaf, waar we zo doorheen konden banjeren. We zijn het er helemaal over eens dat wij ook zo’n huisje willen en hebben al concrete plannen over waar die schattige lage muurtjes moeten komen.  ;)

Waar we ook heerlijk samen over kunnen nerden, is muziek. Op ons toilet staat o.a. een beeldje van een pianospelende kabouter en Richard moest me dus even laten zien waar die live te vinden is. “Hee”, zei ik: “zorgt deze Kabouter er dan voor dat er muziek uit de paddenstoelen in het Sprookjesbos komt?” Dat moesten we verifiëren. Dus maakte ik een foto door het raampje en vergrootten we die digitaal, zodat de bladmuziek te lezen was. En jawel: het was Menuet in G major van Christian Petzold!  :D

Ook bij het sprookje van Pinokkio, in Gepetto’s werkplaats, zagen we bladmuziek liggen. Met hetzelfde trucje achterhaalden we dat het om Oudejaarsavondlied uit ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’ ging. Beetje raar – dat was niet het liedje dat te horen was, en waarom geen Italiaans nummer…? Normaal is de Efteling zo perfect qua details!

Wat echt beter kan in de Efteling is het avondeten. Er is bijna alleen ongezond voedsel te krijgen, zoals frietjes. Waarom niet met de tijd meegaan en bijvoorbeeld bij de Piraña een echte avondmaaltijd in de vorm van een burrito ofzo aanbieden? Dat soort dingen zijn er nu alleen als snackje (voor 13 euro!) te krijgen. Ook moesten we goed zoeken voordat we een plek vonden waar thee te halen was. Bij de meeste standjes kon je alleen frisdrank krijgen. Maar voor de rest blijft het een fantastische plek! <3

Die dag was de Efteling open tot 22.00 uur dus in de avond konden we profiteren van (iets) minder tot geen lange wachtrijen voor o.a. de carrousel en de Halve Maen.

Daarna ging ook echt het lichtje bij mij uit en heeft Richard ons weer veilig naar huis gereden. <3

Schoonmaakmiddelen-schoonmaak

Als je er eens langer bij stil staat, realiseer je je dat er heel veel dingen zijn waarvan commerciële bedrijven ons hebben aangepraat dat we het nodig hebben, terwijl dat helemaal niet zo is – in tegendeel. Ermee stoppen is vaak zowel beter voor je lijf, het milieu én je portemonnee!

Zo besloot ik een paar weken geleden, gestimuleerd door een recent onderzoek, om te stoppen met het gebruik van deodorant. Want blijkbaar stinken we van nature helemaal niet zo – door o.a. het gebruik van deodorant maken we juist ook de goede bacteriën, die helpen tegen okselgeur, dood. Richard gebruikt het spul ook niet en die stinkt ook niet (maar misschien ben ik bevooroordeeld  :roll: ). Ik besloot de proef geur op de som te nemen.
De eerste week rook ik mezelf uiteraard behoorlijk, zeker met dit warme weer. Maar al vanaf week twee ging het veel beter! Zo snel kan het dus gaan. Dagelijks de oksels wassen met enkel water en zeep blijkt voldoende.

Die zeep gebruik overigens alléén voor mijn oksels, de rest van mijn lijf was ik enkel met water. Ook douchegels zijn overbodig – zo verstoor je de natuurlijke balans van je huid niet. Parfum gebruikte ik sowieso al nooit.

En zo zijn er nog meer dingen waar ik inmiddels mee ben gestopt:

  • Crèmespoeling. Ook toen mijn haar nog langer was, had ik het eigenlijk niet nodig. Ik mis het spul totaal niet.
    Wat je nodig hebt voor je haar verschilt natuurlijk wel per persoon: sommige mensen krijgen heel snel klitten, terwijl andere mensen zelfs in het geheel zonder shampoo kunnen (de ‘no poo’-methode). Helaas werkt dat laatste bij mij niet, mijn haar wordt nu eenmaal snel vet. Maar ik ben wel overgestapt naar een shampoobar, waar geen siliconen, sulfaten of parabenen in zitten. Mijn haar ziet er daardoor iets anders uit (minder ‘shiny’ zoals in de reclames) en het blijft na nat kammen minder lang in die vorm staan, maar het wordt ook wat minder snel vet dan vroeger. En het scheelt plastic-afval omdat het niet in een fles zit.
  • Dure schoonmaakmiddelen voor van alles en nog wat. Zorg dat je in je gootsteenkastje allesreiniger, schoonmaakazijn, baking soda (zuiveringszout), groene zeep en spiritus hebt staan en je hebt in feite genoeg om alles goed schoon te krijgen. (Tip: schoonmaakazijn i.c.m. baking soda is een wondermiddel! Je ontstopt er zelfs je toilet mee!) Die middeltjes zijn vaak merkloos en vele malen goedkoper dan A-merk schoonmaakmiddelen die doorgaans grotendeels bestaan uit bovengenoemde producten met een geurtje eraan toegevoegd.
  • Wasverzachter. Mijn was hoeft niet naar bloemetjes te ruiken en sommige mensen krijgen zelfs huidirritatie van het spul. Ook vervuilt het ons water. Ik doe een scheutje azijn in het wasverzachterbakje bij iedere was, dat werkt ook prima en het helpt ook nog eens kalkaanslag voorkomen. Wasmiddel gebruik ik wel nog, maar dan wel van het merk Seepje, dus met zo min mogelijk schadelijke stoffen voor het milieu.
    (Wel nog een andere tip: als je veel milieuvriendelijke producten gebruikt, is één ding belangrijk: die middelen zijn soms ook iets te lief voor beestjes die je liever niet in je huis hebt. Dus één keer per maand draai ik een wasje op 60 i.p.v. 30 graden, en gebruik ik een vaatwasblokje met bleek erin, om de machines grondig schoon te maken.)

Zijn er nog meer dingen waar we makkelijk zonder kunnen terwijl we dat onvoldoende beseffen omdat het zo ‘gewoon’ is gemaakt, of ons wijs is gemaakt dat we ‘vies’ zijn als we het niet gebruiken? Wat gebruiken jullie niet (meer) of willen gaan proberen weg te laten in je leven?

Wasrek

Sinds Richard bij me introk en de zolderkamer claimde, was er geen goede plek meer om het wasrek neer te zetten. We plaatsten hem dus maar op de overloop waar voorheen de strijkplank stond, en de strijkplank verhuisde naar het hok waar de wasmachine staat. Daar moest die wel ingeklapt staan totdat die nodig was, en bij gebruik stond hij onhandig in de geopende deur van het washok en de doorgang naar de zolder te belemmeren. Niet praktisch, en het ding steeds moeten in- en uitklappen voelde bovendien als een drempel om iets te gaan strijken. Dus bedacht ik een alternatief: een wasrek dat horizontaal boven het trapgat hangt. Dat was toch een loze ruimte, die zo nuttig kon worden ingezet. Aangezien we daar een balustrade hebben, zou het rek er gewoon op kunnen rusten en hoefden we alleen de achterkant tegen de muur aan te schroeven.

Het oorspronkelijke plan was om een houten frame te timmeren en daarin rondhoutjes en een paar metalen stangen te plaatsen. Maar toen Richard het frame af had en als test op de ballustrade legde, realiseerde ik me dat het misschien veel makkelijker was om één van de zijkanten van het wasrek af te slopen en gewoon dat rek op het frame te monteren. Minder mooi, wel snel en goedkoop.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik plempte er nog even een laagje witte verf overheen en toen kon het wasrek in gebruik worden genomen!

Handig, toch? Weer een zolder-upgrade gerealiseerd!  :)

Escapen & bbq-en

Eigenlijk plannen we met de Wonderland Weirdo’s vooral (Alice in) Wonderland-gethematiseerde dingen. Maar de vorige keer gingen we naar een escape room met verzets-thema, omdat Jeroen en Bertine ons daarna ook mee wilden nemen naar een speciaal restaurantje in hun eigen woonplaats. Dus vond ik het ook wel passend om ditmaal iedereen bij ons in Nijmegen uit te nodigen voor een barbecue, voorafgegaan door een Nijmeegse escape room in verzetsthema!

Want de universiteit waar ik werk heeft in het verleden een eigen educatieve escape room opgezet: ‘Universiteit in verzet‘. Deze draaide rondom het feit dat in de Tweede Wereldoorlog, studenten een loyaliteitsverklaring aan de Duitse bezetter moesten ondertekenen om door te mogen studeren. De rector magnificus van de Nijmeegse universiteit sloot toen de universiteit om dit te voorkomen. De escape room gaat over studenten die in die tijd in het verzet zaten en het opnamen tegen de bezetter en bevat veel historische elementen. Inmiddels is die overgenomen door een commercieel escaperoombedrijf en heet het ‘De bezetting‘.

Het bleek ook écht een goede escape room te zijn! Ik had verwacht dat de nadruk op het educatieve element zou liggen, maar de puzzels waren oprecht uitdagend en interessant en de kamers zaten bovendien heel mooi in elkaar, niet alleen qua aankleding maar ook qua opzet en wat je ermee kon doen. En er hebben daadwerkelijk oud-studenten, de Nijmeegse universitaire geschiedenisopleiding, etc. aan meegewerkt om het historische elementen te geven. Vijf sterren wat mij betreft!

Uiteraard mag ik niet meer verklappen, dus houd ik het erop dat we hem nét binnen de tijd hebben weten uit te spelen!

Na een debriefing en napraten over de ervaring onder het genot van een drankje, togen we richting ons huis en was het tijd voor de bbq. Ook die was een succes, want het was prachtig weer ervoor en eigenlijk vind ik zo’n klein clubje vrienden de beste grootte voor een barbecue – genoeg mensen om veel verschillende gespreksonderwerpen te hebben, maar niet zoveel dat je uren van tevoren in de keuken staat, zit te stressen over of er wel genoeg meubilair en eetgerei is, je continu aan het rennen bent om iedereen van iets te voorzien en je amper met mensen bij kunt praten.

Het helpt helemaal als het gezellige mensen zijn, en ze ook nog eens ter plekke sangria (lees: heel veel sterke drank gemengd met wat fruitsap) voor je maken! ^_^
We hebben zoveel gegeten dat de zak met marshmallows als toetje niet eens leeg kwam, maar het was wederom een succesvol dagje!

 

Castlefest 2026

Net als vorig jaar besloten Richard en ik om dit jaar één dagje naar Castlefest te gaan. Op de vrijdag, want die is het fijnste – dan is het nog wat minder druk, zijn de bezoekers net iets meer die-hard fantasy-liefhebbers, en zijn nog niet alle leuke spulletjes weggekocht. En we waren blij met die keuze, want ondanks dat het uitverkocht was, voelde het (relatief) rustig – er waren amper rijen bij de ingang, toiletten en horeca en als je al in de rij stond, duurde dat niet lang!

We begonnen met een rondje shoppen. Het is lang geleden dat ik zo veel mee naar huis heb genomen!

Mensen kijken is ook altijd een leuke activiteit op dit festival, want je ziet de meest creatieve en bijzondere outfits langskomen. En niet alleen outfits – kijk nou naar deze bolderkar! Die is niet alleen handig om je kind in te laten slapen / spullen in mee te nemen, hij klapt ook nog eens uit tot een picknicktafel met luifel! Want!  :lol:

Castlefestgangers zijn zo’n leuke mensen – we hebben meerdere lieve interacties gehad. Zo zag ik ineens vanuit mijn ooghoeken dat iemand aan de mand zat die Richard op zijn rug droeg. Ik dacht dat die persoon even aan het bontrandje van zijn jas (die in de mand zat) wilde voelen, want ik kon me niet voorstellen dat iemand iets zou proberen eruit te halen. Toen Richard toch even voor de zekerheid de inhoud checkte, bleek er niet iets meegenomen te zijn, maar juist iets erin gestopt te zijn: een buisje bellenblaas!  :D <3

Richard is zelfs tot tweemaal toe herkend. We gingen op een gegeven moment aan een tafeltje zitten waar ook een ander groepje zat. Meisje: “Hee! Jij bent toch die man met al die instrumenten…? OMG!! Ik heb je op Doornenburg gezien!!”  :lol:

Naast shoppen, rondkijken, eten & drinken en hallo zeggen tegen bekenden, zijn we ook weer naar De Kooi gaan kijken: een gevecht tussen fantasyfiguren waarbij het de bedoeling is dat steeds maar één van de twee strijdduo’s het overleeft, totdat er uiteindelijk één winnaar uit komt. Ik vond de show vorig jaar al leuk en hij was nu nog hilarischer – met onder meer een fantastische sneer naar Trump en Infantino (je kunt misschien wel raden op welke manier).  :lol:

We hebben ook nog eventjes balfolk gedanst. Vincent was er ook eindelijk weer eens – die komt uit Frankrijk en zie ik alleen tijdens Castlefest, als hij al bij is, dus dat was een leuk weerzien! Het was wel ontzettend zandhappen zeg… Zand met grote stenen ertussen was niet de beste keuze voor een dansvloer bij een een balfolkpodium. Hieronder op de foto zie je het helaas niet zo goed, maar de stofwolken belemmerden af en toe zowat het zich op de band en het zat per direct in mijn mond en neusgaten!  :|

Er waren ook nog wel een paar andere verbeterpuntjes – bij de voorlaatste band op het hoofdpodium stond de muziek zó hard dat ik zelfs niet kon blijven zitten aan de picknicktafels in het verderop gelegen horeca-gedeelte – het was veel te overweldigend en een gesprek was daar gewoon niet mogelijk. En headliners worden wel heel laat op de avond gepland – geen probleem als je het hele weekend gaat, maar wel als je maar één dag gaat en daarna nog een eind naar huis moet rijden. Richard wilde graag Patty Gurdy horen, dus deed ik mijn best om wakker te blijven, maar zo’n headliner mag van mij de volgende keer om 20.00 uur worden gepland en niet van 22.30 tot 00.00 uur…

Anyway. Richard wilde graag vooraan staan, dus gingen we op tijd naar het hoofdpodium. Daardoor stonden we precies in het midden van het podium en stonden er maar twee rijtjes mensen voor ons. Fijn, dan kon ik eindelijk daadwerkelijk eens wat van de muzikanten zien! Dacht ik optimistisch.

Zucht. Oh well.

Gelukkig bleef Patty niet de hele tijd in het midden van het podium staan en kon ik af en toe om de kerel heen kijken. Mooi om te zien hoe zij tijdens het zingen gewoon haar draailier weet bij te stemmen, en dat ze ook probleemloos aan haar draailier kan draaien terwijl ze in dezelfde hand een microfoon vasthoudt. Respect!

Pas om half 3 ‘s nachts crashten we in ons bedje. Het was een geslaagde dag met heerlijk weer!