Ik heb het er al vaak over gehad op mijn blogje en ben flink druk geweest met de voorbereidingen, maar afgelopen weekend was het dan eindelijk zo ver: het Gebroeders van Limburg festival vond plaats in Nijmegen.

Zaterdag mocht ik flyers uitdelen en op de markt gaan staan met mijn doedelzak. Zondag was het de bedoeling dat ik door de Lange Hezelstraat, langs de markt en door de Burchtstraat zou lopen en muziek maken. En aan het eind van de dag met de Blijde Incomste (de stoet) meelopen.

In het begin begreep ik niet helemaal waarom ik op zaterdag op één plek moest staan en op zondag rondlopen, maar blijkbaar was er op zaterdag gewoon markt, waardoor de locaties waar iets gebeurde nogal los stonden van elkaar en de boel een beetje verbonden moest worden. Zondag was de gewone markt vervangen door allemaal kraampjes met middeleeuwse waren, wat veel leuker was. De hele stad stond ineens 5x zo vol met mensen in kostuum!

Normaal gesproken is de zondag dan ook een leukere dag om te komen. Maar helaas gooide het weer nogal roet in het eten. Ook op zaterdag moest ik een aantal keren hard rennen om een droog heenkomen te vinden, maar dan was het alleen een hevige bui met onweer die daarna weer voorbij was. Zondag stond het continu op het punt om te gaan regenen. Daardoor is de Blijde Incomste helaas afgelast, want sommige kostuums en vooral de instrumenten kunnen nu eenmaal niet tegen de regen. En tijdens de optocht kun je niet even gaan schuilen. Heel jammer, want ik had me daar erg op verheugd.

Maar ondanks het slechte weer heb ik me enorm goed vermaakt. In tegenstelling tot Castlefest, was ik helemaal niet zenuwachtig om voor publiek te spelen. Hoewel je zou denken dat het in je eentje veel enger is dan met z’n tweeën, maakt het bij solo spelen niet zo bijster veel uit als je af en toe wat vertraagt of een herhaling vergeet. En je kunt de nummers die je niet 100% beheerst, gewoon weglaten

Toch heb ik ook wel samen met anderen gespeeld. Oorspronkelijk was het plan om op te trekken met het groepje Krebbel, maar die stonden continu op een podium bij de ridderspelen en ik voelde toch een beetje een drempel om gewoon op dat podium erbij te klimmen. Degene met wie ik op Castlefest samen speelde heb ik het hele weekend niet gezien, omdat die een andere locatie toegewezen had gekregen. Maar op zondag stuitte ik op enkele leden van het groepje Madlot. Ook zij waren super hartelijk en nodigden me uit om met hen mee te spelen. Tot mijn blijdschap bleek ik inmiddels genoeg liedjes uit mijn hoofd te kennen om in ieder geval voor een groot deel met hen mee te kunnen spelen! En de rest heb ik gewoon een beetje geplaybacked

Omdat zij ingehuurd waren om op het Valkhof park te spelen en ik juist door de straten moest lopen, zijn we op een gegeven moment weer opgesplitst. Aan het einde van het festival kwamen ze weer terug en hebben we met nog wat andere muzikanten een soort ‘grande finale’ gegeven. Superleuk om te doen, zo meerstemmig spelen! Het is sowieso leuk om nietsvermoedend in je eentje een nummer in te zetten en dan ineens achter je iemand dezelfde noten te horen spelen, waarop prompt de rest van de band inzet en er ineens 6 man om je heen staan te musiceren… En dat trekt behoorlijk wat publiek!

Maar ook in m’n eentje had ik niet te klagen over aandacht. Ik ben onnoemelijk vaak op foto’s gezet, al dan niet omringd door Japanners. En ook op video gezet (argh, nu even geen fouten maken!). Opvallend was dat heel veel mensen me vroegen wat ik eigenlijk voor instrument speelde… Ze herkenden het niet als een doedelzak, omdat ze zo’n grote Schotse versie met 3 bourdonpijpen in hun hoofd hadden. Eén mevrouw vroeg zich zelfs af hoe het nou kon dat er geluid uit kwam – ik legde namelijk toch alleen maar mijn vingers op de fluit zonder te blazen?

Aan het eind van de dag had ik wel kramp in m’n kaken van het blazen. Want heel veel pauzes kon ik niet nemen. Net op het moment dat ik dacht: ‘na dit nummer stop ik even’, kwam er weer een nieuwe groep mensen om me heen staan.
Ik heb nota bene nog €2,50 opgehaald ook   Hoewel het niet de bedoeling was dat ik voor geld speelde, stonden sommige mensen erop om me wat toe te stoppen, omdat ze met me op de foto mochten, of lag er ineens geld voor me voordat ik er erg in had. Ach ja, dat was dus een gratis lunch.

Natuurlijk heb ik ook weer heel veel inspiratie opgedaan door de andere deelnemers wat betreft kostuums, borduren, weven, etcetera. Mijn to-do list is dus weer eens een stukje langer geworden.

Volgend jaar zeker weer! Maar hopelijk dan met beter weer…