Yay, dit mooie boek werd dit weekend bij mijn voordeur afgeleverd:

Het is “The Annotated Alice: the 150th Anniversary Deluxe Edition“.

Stiekem had ik hem al. Maar dan een andere versie. “The Annotated Alice” is namelijk meerdere keren uitgegeven: de oorspronkelijke versie (uit 1960), de versie “More Annotated Alice” en de “Definitive Edition”. Eerst- en laatstgenoemde bezat ik al. Maar ja, als er een Anniversary edition komt waarin nóg meer wetenswaardigheden over de Alice-boeken staan, dan moet ik die als ware Alice in Wonderland-fan wel aanschaffen, toch? Toch?

Het is niet alsof ik nu in een marketingval ben getrapt. Want het is echt niet alleen maar hetzelfde boek maar dan in een meer fancy verpakking. Hij heeft echt meer inhoud. Echt.

Komende winter, wanneer alle evenementen weer voorbij zijn, wil ik een hoop dingen gaan naaien. Op de planning staat onder andere een matchend setje kostuums voor Tweedledum & Tweedledee, specifiek voor fantasy-evenementen. Want we hebben nu weliswaar mooie middeleeuwse en Keltische kleding, maar op bijvoorbeeld Castlefest of Elfia vallen we toch altijd in het niet, tussen al het moois en bijzonders dat daar langskomt.

Voor die outfits wilde ik vast stof gaan kopen, zodat ik kan beginnen wanneer het me uitkomt. Op naar de lapjesmarkt in Utrecht dus!

Typisch hoor: de ene keer kom ik met lege handen thuis, de andere keer hebben ze alles wat ik ooit heb gewild… Het laatste was vanochtend het geval, dus ik heb met pijn in mijn hart vele fantastische wolletjes laten liggen.

De meeste moeite kostte me deze geruite wol – daarvoor was ik echt bijna overstag gegaan… Je hebt al twee Keltische outfits, Lenny, je hébt ze al… Argh! But it’s so pretty!!

Gelukkig had ik niet genoeg cash in mijn portemonnee om alles te kopen; dat maakte de keuze net iets makkelijker. En ook niet genoeg ruimte in mijn rugzak en beide handen trouwens. Want kijk wat ik wél allemaal heb gekocht!

Als eerste, de stoffen waar ik voor ging: een bonte bovenstof (allerlei wollen draadjes op een andere stof gestikt) en een effen stof (blauw linnen) voor de onderkleding. Het was even slikken, want deze kleuren zijn ver buiten mijn comfortzone. Maar de outfits moeten opvallen! En als ik altijd maar voor de veilige weg kies, gaan al mijn kostuums op elkaar lijken vrees ik.

Ik ben erg benieuwd of het uiteindelijk gaat worden wat ik in mijn hoofd heb, of dat het een gênante vertoning wordt…

Deze stof gaat gebruikt worden voor een cadeautje. Wat het wordt en voor wie ga ik uiteraard nog niet zeggen.

Dit superleuke multi-color breisel ga ik gebruiken voor been- en/of armwarmers voor mijn nieuwe LARP-personage:

En toen liep ik tegen deze prachtige geruite wol aan. Hij is redelijk grof geweven en daarom niet echt geschikt voor een kostuum, maar ik ga hem gebruiken als deken om mijn luchtbed in mijn middeleeuwse tent mee af te dekken.

En dan nog een lap linnen. Want daar kun je nooit genoeg van hebben.

Omdat ik ook nog een stofje voor Mark mee had genomen en van twee van bovenstaande stoffen maar liefst 5 meter heb gekocht, kun je je voorstellen dat ik bepakt en bezakt weer de trein in stapte! Gelukkig ben ik inmiddels goed voorbereid op deze shopping sprees en heb ik een grote rugzak bij me. Want van al dat gewicht in die flimsy plastic zakjes, waarvan de hengsels halverwege de route scheuren, wordt niemand blij.

Kom maar op, winter! Ik heb genoeg te doen!

Na mijn post van gisteren zijn volgens mij veel van mijn lezertjes benieuwd naar hoe de nieuwe kast eruit ziet. Nou, zo dus!

Vanochtend haalde ik hem op bij de winkel (note to self: in het vervolg niet meer een winkelstraat in de binnenstad proberen in te rijden tijdens Vierdaagsefeesten).

Mark was gelukkig niet boos – het interesseerde hem werkelijk geen hol wat ik met onze inrichting of gezamenlijk geld deed. Hij was alleen bezorgd om zijn eigen logistieke planning omdat ik tijdens zijn werktijd de auto wilde hebben. Typisch.

Helaas dacht ik pas halverwege het uitruimen eraan om een foto te maken van de vorige opstelling, maar denk op de foto hieronder nog maar een tweede mudvolle boekenkast aan de rechterkant van de DVD-rekken erbij:

Het was nog een uitdaging om alle spulletjes uit de Billie’s onder te brengen in de nieuwe kast, want hoewel ik veel boeken twee rijen dik kon zetten, pasten de DVD’s er eigenlijk niet lekker bij.

Na alles zeker twee keer opnieuw op een plank gezet te hebben, besloot ik wat uit te wisselen met de andere boekenkast in de woonkamer. En dit is het resultaat!

Isn’t she pretty…? <3

Uiteraard was deze kast geen noodzaak om aan te schaffen, maar ik ben langzaam maar zeker bezig alle saaie meubeltjes te vervangen door spullen die ik écht mooi vind. Billies van de Ikea zijn superpraktisch hoor, en makkelijk en snel aangeschaft als je net bent verhuisd en per direct kastruimte nodig hebt. Op zo’n moment heb je geen zin om veel tijd te besteden aan het zoeken naar De Perfecte Kast. Maar dan moet je op een gegeven moment jezelf wel toestaan om het te gaan vervangen door wat meer smaakvolle items, ook al is het oude nog niet per se aan vervanging toe. Zo verging het recentelijk dus ook onze salontafel.

Maar nu hebben we dus twee boekenkasten en twee DVD-rekken over. Iemand toevallig interesse in een of meerdere exemplaren? Special price for you!

 

 

(Oh hee, how did that get there…? O:-) )

Nadat ik mezelf zowat een week thuis had opgesloten om te hobbyen, werd het tijd om er even uit te gaan. Aangezien de Vierdaagsefeesten in volle gang zijn en ik daar wel iets van mee wilde krijgen, maar geen zin had om verdrongen te worden tussen de mensenmassa’s, leek het me een goed idee om te gaan funshoppen op maandagochtend. Winkels open, maar nog niet zo druk in de stad. Zo gezegd, zo gedaan.

En what fun it was…

Nou ja, afgezien dan van die paniekaanval-situaties, wanneer bijvoorbeeld links van me een draaiorgel aan het tetteren was en rechts van me een grijpautomaat in kermisstijl “KOMMAARKOMMAARKOMMAARRRRRR” loeide. Of alle podia met Nederlandstalige hoempapa-hits op volume 12. Brrr…. snel weer de winkels in!

Allereerst vond ik twee superschattige jurkjes. Omdat ik niet kon kiezen, ze niet heel duur waren en ze qua patroon toch best anders zijn, kocht ik ze gewoon allebei. Dat hoort nu eenmaal bij funshoppen!

Ook scoorde ik twee rokken:

 

Funshoppen is verder geen funshoppen als ik niet ook ergens een leuk hoedje vind.

Bij de tweedehandswinkel kocht ik voor slechts €1,25 een houten kapstokje, dat volgens mij bedoeld is om kopjes aan te hangen, maar wat ik uitstekend kan gebruiken als display voor mijn kaartgeweven armbandjes en sleutelhangers, om ze te verkopen op evenementen.

Ow, en wat een ont-zet-tend geweldige stoel kwam ik tegen! Ik heb er zeker tien minuten naar staan kwijlen, me wanhopig bedenkend waar in huis er nog ergens plek zou zijn voor dit prachtexemplaar. Maar ik kon écht helemaal niks verzinnen, dus ik heb mezelf weer zonder stoel de winkel uit geschopt… No fun. :’-(

En dan is er nog de houten kast. De gróte houten kast. Waar ik gelijk verliefd op werd toen ik ‘m zag. Misschien kwam het doordat ik net die leuke stoel had moeten laten staan. Maar ik moest ‘m gewoon hebben. Ook daar hebben we eigenlijk geen plek voor, maar hij kan best die saaie, lelijke Billies in de woonkamer vervangen.

Ik vreesde dat hij van de winkel zelf was, omdat er allerlei koopwaar in stond en er geen prijskaartje op zat. Maar nadat ik de stoute schoenen had aangetrokken om te vragen waar zij ‘m vandaan hadden, antwoordde de verkoopster dat alles in haar winkel te koop was, dus ook de kast! Woehoe!

Dus heb ik een aanbetaling gedaan en afgesproken dat ik deze week een keer met de auto langsrijd om hem op te halen. Zonder het met Mark te overleggen. Ik ga nu dus gauw mijn puppy-eyes oefenen voor als hij straks thuiskomt… O:-)

Handgeverfde garens voor je weefprojectjes gebruiken is leuk en aardig, maar het brengt ook wat extra werk met zich mee: je moet het spul namelijk eerst zelf tot een bolletje winden, voordat je het kunt gebruiken.

Bij aankoop zit het doorgaans in een streng gewikkeld. Omdat het op die manier makkelijk geverfd kan worden vermoed ik. In mijn naïviteit probeerde ik in het begin mijn weefdraden rechtstreeks uit zo’n streng te trekken, maar dat werd een drama en kostte me vervolgens meerdere uren om de boel uit de klit te halen. :-S

Sindsdien draai ik er dus netjes eerst een bolletje van, of wind ik het op een klosje.
Maar dat is ook nog best een uitdaging, want je moet de streng met garen wel ergens aan bevestigen en uit elkaar houden, zonder dat het losschiet als je er wat kracht op zet.

Een aantal keer heb ik het garen om twee poten van een omgekeerde stoel gehangen, maar dat trucje lukte alleen omdat de streng garen toevallig net zo breed was als de afstand tussen de twee stoelpoten. Daarna had ik weer een probleem.

Maar je blijkt dus echt ontzettend handige apparaten daarvoor te hebben. En als je een beetje doorzoekt, nog mooie schattige van hout ook. Deze scoorde ik via Marktplaats.nl:

Niet alleen functioneel, maar ook nog eens sfeervol om op mijn naaikamertje te zetten!

Oh ja, en voor degenen die niet snappen hoe dat dan werkt: je klapt de houtjes uit, totdat ze de omtrek vormen van je streng garen. En vervolgens klem je dat garen er omheen en kun je aan het uiteinde trekken. Het paraplu-ding draait om zijn as, zodat je kunt blijven trekken totdat je al het garen op je bolletje hebt gewonden.

Handig toch??

Uiteraard heb ik nog overwogen om ‘m zelf te maken, en dan ook nog eens gelijk middeleeuws correct. In die tijd hadden ze die dingen namelijk ook al, alleen dan net iets anders:

Maar ik verwacht niet dat ik dit ga doen tijdens een re-enactmentweekend, omdat het allemaal voorbereidend werk is en ik op het evenement zelf het weefsel startklaar wil hebben. Dus dan heeft historische correctheid van het apparaat geen meerwaarde. En aangezien deze maar €12,- kostte, ga ik daar niet zelf voor knutselen.

(Tenminste… nu niet. Misschien als deze stuk gaat. Of als ik toch op evenementen wol wil gaan winden. Of gewoon, omdat het kan. )

Afgelopen zondag togen we met een aantal mensen van ‘t Vaerdich Volk naar de Quaeye Werelt, een middeleeuws festival in Antwerpen. Dit keer eens niet als entertainment, maar als bezoekers. Op dit evenement zijn namelijk extreem veel handelaren aanwezig en aangezien er niet zo veel momenten zijn waarop je kunt shoppen voor authentieke middeleeuwse spulletjes, besloten we die dag groots te gaan inslaan.

Wel trokken we ons middeleeuwse kloffie aan, om goed in het sfeertje te passen. En om zonder te betalen naar binnen te kunnen, maar dat bleek niet nodig want de entree was gratis. Ook wij zijn dan ook diverse malen door andere bezoekers op de foto gezet.

Vooraf had ik niet al te veel verwachtingen van de dag. Ik had alleen echt een stukje soepel wit linnen nodig; voor de rest stonden er maar twee andere, optionele items op mijn boodschappenlijstje.

Maar jeetje, wat hebben we veel gekocht!! Er was ook zo veel leuks… de boodschappenlijsten groeiden bij iedere weg met standjes die we in liepen, want we hadden het uiteraard Echt Allemaal Nodig.

Ook hebben we tegen mijn verwachting in, zowat de hele dag op het terrein door kunnen brengen. Maar goed dat we niet ook nog zelf demonstraties moesten doen.

Mijn buit:

• Een houten emmer. Die ik eigenlijk niet per se nodig had, want ik had al een houten emmer met plastic binnenkant en ze zijn puur bedoeld om een eventueel losgeslagen kampvuurtje te blussen in geval van nood, dus heel authentiek hoeven ze niet te zijn. Dit soort emmers kosten doorgaans €45,-, dus dat geef je niet zo snel uit aan een object dat geen blikvanger in je kampement is. Maar de verkoper zag ons staan dralen bij de emmers. En Thom had het lef om hem te vragen of hij toevallig ‘special prices’ voor re-enactors had? Ja hoor. Wij mochten de emmers voor €25,- hebben. “VERKOCHT!!!”, riepen we toen zowat in koor uit, waardoor de verkoper alsnog 4 emmers aan ons kwijt kon. (Toch maar goed dat we in kostuum waren gekomen )
• 9 Strengen handgeverfde wol. Komt altijd van pas bij het kaartweven.
• Een meter wit linnen voor een nieuwe hoofddoek.
• Een boek over het maken van middeleeuwse kleding.
• Een eetmes in een leren hoesje voor aan mijn riem.
• Maar liefst 3 tinnen badges van doedelzakken. In de middeleeuwen werden dit soort emblemen veelvuldig op kleding gedragen en ik heb besloten om alles wat doedelzakgerelateerd is, te gaan verzamelen.
• Een gesp om een riem mee te maken.
• 3 Vetereindes

Oftewel: topdag!!!

Ik ben niet zo goed in het aanpassen van mijn plannen op het weer. Dus ging ik vandaag flink shoppen. Zowel voor nuttige dingen als voor leuke.

Wat leuke dingen betreft stonden alleen ‘subtiele, lichtgekleurde open schoenen voor onder een jurkje’ op mijn boodschappenlijst. Maar uiteraard eindigde er meer in mijn tas. Waaronder makkelijk zittende maar toch niet lompe zwarte open schoenen, een lange zomerjurk in compleet andere kleuren dan die ik normaal draag, en leuke bakjes die perfect bij onze nieuwe tafel passen!

Uiteraard paste de ‘one size fits all’-jurk mij niet, dus daar moet nog iets aan gedaan worden (wat dat betreft ben ik blij dat het enkel altijd een teveel aan lengte betreft – in tegenstelling tot ‘te kort’ of ‘te strak’ valt daar meestal wel een mouw aan te passen).

En toen kwam ik ineens achter een flaw van mijn paspop… Leuk hoor, zo’n houten driepoot, maar daardoor hangt de jurk onderaan niet overal recht naar beneden! Kan ik ‘m nog niet vanaf de pop afspelden. Grom…

Het is lente, dus Alles Moet Anders. Iets met nesteldrang, maar dan zonder kinderen wellicht?

In ieder geval ergerde ik me al heel lang aan onze woonkamertafel. Te klein en niet mijn stijl. We hebben hem nooit zelf uitgekozen; toen Mark zijn voormalige appartement betrok heeft hij het ding overgenomen van de oud-bewoners. En we hebben hem nooit vervangen, omdat we tot nu toe nooit wat beters tegen waren gekomen.

Ik wilde graag iets met een boomstronk, dus struinde ik actief Marktplaats af, totdat ik de perfecte tafel tegenkwam:

“Slechts” honderd euro. Op zich niet goedkoop, maar boomstamtafels kosten nieuw klauwen met geld – en dan hebben ze meestal ook nog eens zo’n lelijk modern metalen onderstel, of een glazen plaat erover. *shudders*
Zelfs als je er eentje zelf wil maken (wat ik uiteráárd heb overwogen), ben je alleen aan zo’n grote schijf hout al minstens net zo veel kwijt.

Hij past prima bij de rest van ons interieur, want we hebben ook een soort etagère met zulke plankjes, een gelijksoortige decoratieve schijf op de eettafel, en een bijpassende plantenpot.

Ook aan ons tv-meubel ergerde ik me al geruime tijd. Ik heb nog nooit een tv-meubel gezien dat ik mooi vind. Ons eerste exemplaar was gigantisch, en hadden we al een tijdje geleden vervangen door een subtieler exemplaar. Maar ook die vond ik nog steeds veel te groot. Zonde van de ruimte.

Ze zeggen dat je meubel even breed moet zijn als je tv, maar ik kan me niet bedenken waarom dat zou moeten. Volgens mij is een smal kastje net zo stabiel.

En aangezien ik toch op Marktplaats.nl aan het rondkijken was, kocht ik gelijk een kleiner kastje ter vervanging.

Bij nader inzien was dat een minder geslaagde aankoop. De vorm vind ik wel mooi, maar de kleur van het hout is wel héél erg donkergeel en past niet helemaal bij de rest van de meubels. Misschien kan ik hem een keertje opschuren en beitsen. Of gewoon verder kijken totdat ik weer iets beters tegenkom.

Ook moet ik nog even nadenken over de positionering van de boxen. De kleintjes kan ik natuurlijk aan de muur ophangen. Maar het totaalplaatje moet nog even in mijn hoofd sudderen.

Ter vergelijking, de woonkamer vóór de nieuwe aankopen:

En na de herinrichting:

Mocht iemand interesse hebben: onze oude tafel en tv-meubel staan nu op Marktplaats.nl