Ik <3 Marktplaats.nl. Je komt er de meest belachelijke, niet voor de hand liggende items tegen. Zoals een Victoriaans handtasje!

And now it’s all mine!!!

Ook bij deze aankoop valt weer te betwijfelen of het ding écht oud is, want hij is puntgaaf en de voering doet nogal synthetisch aan. Maar hij kostte dan ook slechts €17,50 (na wat afdingen).

Who cares, hij lijkt genoeg op the real thing, sowieso veel beter dan het moderne tasje dat ik wat had aangepast. En is bruikbaar voor al mijn Victoriaanse personages!

Oh ja, ter vergelijking, zo zag the real thing er uit, o.a. in metaal of gehaakt (die van mij lijkt gehaakt), hoewel ze in véél meer vormen voorkwamen dan op deze foto:

Binnenkort is Moresnet, een LARP-evenement dat zich in 1888 afspeelt. Ik ga daar een scribente spelen.

Uiteraard was ik in de eerste periode alleen bezig met wat voor kostuum ik zou gaan dragen. Maar ineens realiseerde ik me: bepaalde requisieten zijn toch ook best handig voor die rol. Zoals periodecorrecte schrijfwaren!

Ik had gewoon een kroontjespen mee kunnen nemen, want die werden toen ook nog gebruikt. Maar als je mogelijk veel moet gaan schrijven, is iets moderners toch een stuk praktischer. Gelukkig was in die tijd net de vulpen uitgevonden. Maar ja, ik kan natuurlijk niet met een kunststof pen komen aanzetten. En jeetje: wat een belachelijke bedragen worden er al voor een mooie moderne vulpen gevraagd! Honderd euro is absoluut geen uitzondering en het kan nog veel gekker! :-O

Na een hoop gegoogle vond ik eindelijk een Victoriaanse vulpen die enigszíns betaalbaar was. Weliswaar met verzendkosten vanuit de VS, want er was in de buurt niets te vinden. Totale kosten: $69. Auw. En bij het ophalen bij het postkantoor bleken er ook nog eens €22,- aan inklaringskosten berekend te zijn. Oh ja. Nog meer auw. Je moet wat over hebben voor je hobby zullen we maar zeggen. :-S Maar hij is wel erg mooi!

Deze vulpen lijkt me meer Victoriaans ‘geïnspireerd’ dan een replica. Maar hij is goed genoeg.

En daarnaast vond ik op Marktplaats ook nog zo’n prachtige kleine zilveren potloodhouder, die ze in die tijd hadden (hij lijkt groot op de foto, maar hij is maar 7,5 cm):

Deze was ‘slechts’ €20,-, plus €4,25 verzendkosten.

Nu is de vraag: hoe oud is hij? Is het echt antiek, is het een replica, of is het een waardeloos cheap-ass souvenirtje?

Ik kan geen merkje vinden, dus het zal wel geen echt zilver zijn? Op de houder van het potlood staat ‘depose’. Op het embleem is Maria met Jezus te zien en de tekst “Avery”. Ik googlen. Het blijkt een plaats in België te zijn. Volgens Wikipedia:

“In de onmiddellijke omgeving van de Abdij van Averbode, gesticht in 1134, was eeuwenlang nauwelijks bewoning. Pas in het laatste kwart van de 19e eeuw was er sprake van het gelijknamige gehucht, soms ook Everbode en Den Haak genoemd.
De oprichting van de Broederschap van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart in 1877 bezorgde de abdij landelijke bekendheid als bedevaartsoord. […]
De komst van een drukkerij en uitgeverij, een nevenproduct van de Broederschap, zorgde ervoor dat het bevolkingsaantal rap zou aangroeien. “

Die Abdij heeft een website en ze blijken ook een souvenirwinkel te hebben. Hmm… zou de potloodhouder een souvenirtje zijn dat ze momenteel in bulk verkopen? Of zou het een item zijn dat ze in vroeger tijden verkochten? Ik waagde er een mailtje aan, maar uit het antwoord werd ik helaas niet veel wijzer:

“In de abdij van Averbode wordt sinds 1877 Onze-Lieve-Vrouw van het
Heilig Hart vereerd.
[…]
Deze verering en de abdijdrukkerij die hieruit ontstond leidden tot de
uitgroei van het dorp Averbode, met de aanwezigheid van enkele hotels en
souvenirwinkeltjes.

In de loop der jaren hebben zowel de abdij als souvenirverkopers in het
dorp voorwerpen laten maken met hierop gebouwen van de abdij (abdijkerk,
poortgebouw, …) of de afbeelding van Onze-Lieve-Vrouw van het H. Hart.
ik bezit reeds een hele verzameling, zonder dat ik van deze voorwerpen
de producent of de opdrachtgever ken, en evenmin de datering.

Uw potloodhouder past volledig binnen deze producten. Zij werden gemaakt
vanaf het einde van de 19de eeuw, of later en ook vandaag nog verkoopt
de winkel peperkoekdozen met afbeeldingen van de abdij.

Dus… het zou nog steeds kunnen dat ik echt iets ouds in handen heb, dat helemaal past bij de tijdsperiode van mijn evenement. Maar zeker weten doe ik het niet.

Ter vergelijking, hierbij foto’s van enkele originelen (ook uit latere periodes, blijkbaar werden dit soort potloodhouders niet alleen eind 19e eeuw gemaakt):

Iemand nog tips waar ik naar zou kunnen kijken?

Gisteren was mijn petekindje Josh jarig. Inmiddels is ze al twee jaar oud!

Cadeautjes bedenken voor een tweejarige is best moeilijk. Maar het is ook een leeftijd waarop je iets kunt geven dat stiekem net zo leuk is voor mamma als voor kind.

Zwusjes favoriete boek was vroeger ‘Pas op voor de reus’ van Eric Carle. Dat boek heeft volgens mij een jaar lang bijna amper de biebplanken gezien, want het werd iedere week verlengd. Totdat de maximale leentermijn bereikt was; dan moest het een weekje terug. En daarna leende ze het weer opnieuw.

Zou het niet leuk zijn om haar dochter dan hetzelfde boek cadeau te doen als waar haar mamma vroeger zo van genoten heeft?

Het boek bleek al lang niet meer in druk te zijn, maar gelukkig hebben we daar Marktplaats.nl voor!

En als ik toch bezig was met jeugdsentiment… ikzelf draaide vroeger een cassettebandje van Ernie & Bert helemaal grijs. Mijn ouders werden er vast horendol van, maar ik vond het fantastisch! Lekker meezingen op ‘Ik ben mijn lieve hondje kwijt’ en de route van de tijgerjacht meelopen door de woonkamer (“…en over de deur en woei!“), totdat de tijger Ernie’s pijlsnelle verrekijker uit zijn oerwoud moest komen terugbrengen.

Een cassettebandje ging uiteraard niet meer werken, maar dat bandje bleek ook op cd te zijn uitgegeven! En ook via Marktplaats.nl te regelen te zijn! Woei!!

Uiteraard moest ik hem thuis even opzetten om te controleren of er geen krassen op zaten. En wat denk je: ik kon ongeveer de helft van de teksten en liedjes nog steeds letterlijk en perfect getimed meepraten/zingen! (“La la la la LI-NO-LE-UM!!!”).

Eigenlijk is de cd nog iets te gevorderd voor een tweejarige, maar dan heeft ze alvast wat voor later. De teksten doen weliswaar hier en daar wat gedateerd aan, maar het is gelukkig nog steeds niet hopeloos ouderwetsch.

Hopelijk gaat Josh er net zo veel plezier van beleven als haar mamma en tante hebben gehad!

Maandagochtend kreeg ik een mail van de verzekeringsmaatschappij van de automobiliste die me had aangereden. Fietsen worden blijkbaar na 10 jaar afgeschreven, maar omdat ze ook wel wisten dat spullen altijd iets van hun waarde behouden, zouden ze wel 20% van de nieuwwaarde uitkeren, mochten ze inderdaad gaan besluiten om uit te keren (waar ik wel van uitga). Dat zou neerkomen op een bedrag van €115,80. Okee, nu had ik in ieder geval een richtlijn.

Diezelfde ochtend googlede ik naar tweedehands fietsen en struinde ik Marktplaats af.

Maandagmiddag maakte ik een afspraak met een Marktplaatsverkoopster in de buurt.

Maandag na het eten ging ik langs voor een proefritje.

Maandagavond stond er een nieuwe fiets in mijn schuur. Heh, dat heb ik nog sneller gefixt dan mijn nieuwe auto. B-)

Kosten: €120,-. Dus €4,20 meer dan ik waarschijnlijk van de verzekering terugkrijg. Maar daarvoor heb ik niet alleen nog steeds trommelremmen, maar nu ook 7 i.p.v. 3 versnellingen. Yay!

Ook mooi: de fiets paste prima plat achterin mijn car of holding, zonder open achterklep of ander gedoe. Ik hou van mijn auto! <3

Daar is ‘ie dan: mijn nieuwe vroem!!

Vorige week vrijdag ging er tijdens het boodschappen doen ineens een rood lampje branden op het dashboard van mijn dik 20 jaar oude Suzuki Alto’tje. Toch maar even gelijk doorgereden naar de garage. Het bleek helaas ernstig: iets met de remmen, en iets dat duurder ging zijn om te repareren dan de auto nog waard was. Snik. Maar ik was er gelukkig mentaal op voorbereid en had een spaarpotje aangehouden, omdat ik wist dat het autootje niet heel lang meer mee zou gaan.

Desondanks is het nogal een gedoe om een tijdje zonder auto te zitten. Het komt nooit gelegen. Dus zette ik vaart achter het aankoopproces van een nieuwe.

Diezelfde avond startte ik met inlezen over het kopen van occasions. De moed zonk me gelijk in de schoenen: wáár moest ik allemaal op letten?? Ik kan nog wel zien of er ergens roest in de wielkap zit, maar ik snap helemaal niks van wat er onder de motorkap zit hoor.

En dan was er nog de moeilijkheid om een geschikt model te vinden. Ik wist prima wat mijn eisen waren. Maar ‘een achterbank die volledig plat kan en ruimte voor een paal van 2 meter als je ook de bijrijdersstoel platklapt’ is helaas niet een filteroptie op Autotrack of andere autozoeksites. Sterker nog: de meeste foto’s die bij auto-advertenties worden geplaatst, tonen vooral fancy knopjes op het dashboard, niet hoe de achterbak eruit ziet als de stoelen neer zijn geklapt. Grom.

Na uren wanhopig googlen belandde ik op een omschrijving van de Honda Jazz. Die bleek namelijk ‘magic seats’ te hebben, ofwel achterbankstoelen die niet alleen (geheel plat) omlaag geklapt kunnen worden, maar waarvan je ook de zitting omhóóg kunt klappen voor een ander soort ruimte. Dat klonk goed! En het klonk nog beter dat Honda’s in de categorie ‘Aziatisch, dus betrouwbaar’ vallen, en er over dit specifieke model ook nog eens veel positieve reviews waren wat betreft de tijd dat alles mee ging.

Toen ik eindelijk wist waar ik op moest zoeken, vond ik een exemplaar binnen mijn budget bij een Hondadealer in Den Bosch. Een dealer is misschien wat duurder dan bij een particulier, maar dealers hebben doorgaans een reputatie die ze hoog willen houden, dus het risico dat je genaaid wordt of te maken krijgt met onontdekte mankementen, is veel kleiner. Als auto-n00b leek me dat een veilige keuze.

De volgende ochtend besloot ik dan ook de ALV van Charm te skippen en naar Den Bosch te treinen, met een ANWB-proefritchecklist (vooral om over te komen alsof ik wist wat ik deed…) en een meetlint in de tas. Want het eerste wat ik deed was de verkoper de mond snoeren tijdens zijn geleuter over velgen en verwarmde spiegels, en opmeten of er palen in pasten. Wat bleek: er passen zelfs dingen van maar liefst 2,20 meter in!! Da’s langer dan in de stationwagen die we hadden, terwijl deze auto in de categorie ‘middenklasser’ (lees: betaalbaardere maandelijkse kosten & makkelijker inparkeren) valt.

Oh, wat houd ik van praktische, efficiënte dingen waar over na is gedacht! Al die fancy opties zullen me echt worst wezen – na een jaar in een rammelbak te hebben gereden, voelt immers alles als luxe. (Hee, hij heeft een cd-speler in plaats van een cassetterecorder! En een achterruitenwisser! En zelfs een toerenteller!!)

De proefrit verliep okee en de dealer kon me het onderhoudsboekje laten zien met jaarlijkse stempels – hij kwam van de eerste eigenaar en hij was altijd bij deze dealer onderhouden geweest. Mooi. Vervolgens lulde ik er 500 euro vanaf en zei ik dat ik maandag definitief zou laten weten of ik hem wilde kopen.

En daarna belde ik mijn garage. Want die hadden me aangeboden de auto over te nemen van een verkoper, als ik er eentje zou vinden die me aansprak. Zij kunnen auto’s doorgaans goedkoper aankopen dan particulieren, want de verkopende garage of dealer hoeft de auto dan niet rijklaar te maken en dergelijke. Mijn garage zou dat zelf gaan regelen en dan ook de garantie overnemen. Voordeel voor mij: ik hoefde niet terug naar Den Bosch om de auto op te halen en bovendien niet helemaal naar Den Bosch als er tijdens de garantieperiode iets aan de hand mocht zijn. Alles wat ze tijdens de grote beurt zouden vinden dat aangepakt moest worden, zou op hun kosten zijn. Bovendien: dit was een extra check van een iets neutralere partij. Ook mooi!

Vandaag stond Vroem voor me klaar. Snel even de verzekering omzetten en de garagehouder overtuigen dat hij de auto met volle in plaats van halfvolle tank aan me moest overhandigen (zo ben ik; brutale mensen hebben de halve wereld maar een volle tank ), en nu staat hij voor mijn deur!

Kijk dan, wat een ruimte!!

Met één opgeklapte magic seat:

Hoppa, vouwfietsje erin, plek zat! B-)

Ik ben blij dat ik vorige week direct actie heb ondernomen, want nu is hij mooi op tijd binnen om er zondag mee naar Zuid-Limburg te kachelen. Scheelt de helft in tijd vergeleken met OV.

Mijn reis naar Peru klinkt nog ver weg, maar het leek me verstandig om op tijd te beginnen met de voorbereidingen. Vandaag had ik tijd om de stad in te gaan, dus dat was een goed moment om vast een paar spulletjes aan te schaffen. Namelijk een daypack, een goed paar wandelschoenen en wandelsokken.

Ik had eigenlijk niet gedacht dat ik voor de eerste twee gelijk zou slagen. Bij Bever hadden ze inderdaad niet helemaal wat ik zocht, maar bij Perry wel en daar werd ik zelfs nog ietsje beter geholpen.

Als ukkie kan ik niet zomaar iedere rugzak dragen, dus ik moet altijd rekening houden met het formaat. Frustrerend, want ik ben wel zo’n pack rat die altijd te veel meeneemt. En hoewel er 28 liter in deze rugzak kan en het reisbureau ook een ‘daypack’ adviseerde, moet er in praktijk voor 4 dagen kleding, toiletartikelen, etc. in passen. Gaat me nooit lukken vrees ik. Maar ik heb weinig keus, want de tas moet wel tijdens een hike en een mountainbiketocht op mijn rug mee te nemen zijn.

De schoenen vond ik helemaal lastig kiezen. Ik draag dit soort schoenen normaal nooit, dus het stugge is even wennen, net zoals de hoge enkels. Maar ja, als je door de jungle gaat banjeren is het toch wel handig als de beestjes niet in je enkels kunnen bijten.

De grootste uitdaging was het vinden van een paar dat niet ál te spuuglelijk was. Man oh man, wat een dramatische gevallen stonden daar in de rekken. Alsof de ontwerpers het een sport vinden om de zolen zo dik en opvallend mogelijk te maken. Dit paar vond ik nog enigszins acceptabel, maar het helpt niet dat het maat 39,5 moest zijn in plaats van mijn normale maatje 38, waardoor ze nóg enormer ogen dan ze al zijn. Zucht.

Nou ja, ter compensatie bleef er gelukkig ook wat móóis aan mijn vingers plakken. O:-)

Er zijn van die momenten waarop je moet toegeven dat je ouderwets aan het worden bent. Ik heb jarenlang de skinny-jeans mode weten te negeren, maar inmiddels voel ik me toch best wel oubollig met mijn wijde pijpen.

Daar komen dan ook nog eens de decemberkilootjes (nou ja, de afgelopenjaarkilootjes) bij, waardoor de helft van mijn broeken niet meer fijn zit.

En van de aanblik van mijn wintertruien word ik ook al niet blij. Alleen maar casual spul, wat fijn is om thuis aan te trekken, maar in de verste verte niet hip genoemd kan worden. Want stiekem ben ik echt al heel lang niet meer gaan shoppen.

Tijd om er wat aan te doen, nu het nog kan (en het uitverkoop is). Dus op naar het centrum!

Met gekruiste vingertjes probeerde ik een skinny-broek, hopende dat mijn zelfvertrouwen niet gelijk bij de eerste winkel de grond in zou worden geboord. Maar waarempel… hij paste perfect! En ook in andere winkels vond ik broeken in mijn maat. Lees: niet alleen wijd genoeg om de heupen, maar ook nog eens met hoge taille én zonder gapend gat bij mijn rug! Iets wat bij normale broeken bijna nooit lukt. En dankzij de ongelooflijke stretch in die dingen, kunnen ze nog een decemberkilootje meer of minder, prima opvangen!

Misschien had ik dit toch eerder moeten proberen… (al ga ik er wel lange truien overheen dragen – de kont wordt er echt wel een stuk prominenter door)

In mijn enthousiasme (OMG ik vind normaal gesproken nooit broeken die passen!!) kocht ik gelijk 6 exemplaren, in verschillende soorten en kleuren. Eindelijk niet meer gebonden aan die twee oude spijkerbroeken en oubollige ribbroek!

En eindelijk weer wat basic shirtjes erbij voor onder mijn kleren – van dat soort shirtjes dat ik prima zelf kan maken, en waarvan ik dus vind dat ik dat ook moet doen, maar wat er nooit van komt omdat ik niet de goede stof ervoor kan vinden, waardoor ook die inmiddels tot op de draad versleten zijn.

Omdat ik geheel in de flow zat en de huidige modekleuren ook nog eens prima bij mijn smaak blijken te passen, scoorde ik ook nog twee zomershirtjes (langer van achteren, voor over de kont, en wat minder getailleerd dan normaal, want ook daarvan moet ik inmiddels toegeven dat dat niet meer zo goed past… ), een trui (met asymmetrische zoom, maar dat zie je niet goed op de foto) en een groen vest met capuchon.

 

En toen vond ik ook nog eens fijne neutrale zwarte en bruine sokken, om mijn exemplaren met net-geen-gaten-dus-dit-kan-nog-wel-even-toch?-exemplaren te vervangen. This must be my lucky day!

Oh, de laarsjes waren in de aanbieding – 50% korting. Ik wil al heel lang groene laarsjes. Staan vast fantastisch onder mijn nieuwe broeken.

Vanavond alleen nog even alle pijpen korter maken, en dan kan ik er weer tegenaan!