Zo, mijn allereerste les Spaans zit er op!

Aangezien ik volgend jaar naar Peru wil, leek het me wel handig om de taal te leren. Toen ik in Cuba was merkte ik namelijk hoe verloren je je soms kunt voelen als je bijvoorbeeld bent verdwaald en de enige man in de buurt geen Engels spreekt (maar wel een hele grote machete bij zich draagt – maar da’s een ander dilemma :-X).
Bovendien is Spaans een wereldtaal, dus het kunnen spreken gaat vast nog vaker nuttig zijn.

Ik heb me aangemeld bij Radboud in’to Languages, het talencentrum van de universiteit. Niet de goedkoopste (ondanks medewerkerskorting), maar wel de enige die je in slechts 8 lessen tot A1-niveau belooft te helpen. Ter vergelijking: de meeste cursussen duren zo’n 15 lessen en daarna moet je nog een tweede cursus volgen om A1-niveau te bereiken. Mooi, want dat betekent waarschijnlijk les op universitair niveau, in plaats van een keuvelklasje in het lokale wijkcentrum voor huisvrouwen of Oh Oh Cherso-types die alleen drank willen kunnen bestellen.

Het was dan ook een les in pittig tempo. Helemaal omdat ik echt op niveau nul begin – ik kan maar tot 3 tellen, bier bestellen, en weet wat El Pollo Diablo is (voor wie de referentie herkent ). Als de docent dan gelijk zo veel mogelijk in het Spaans gaat lullen, een onleesbaar bordhandschrift heeft, je nog niet weet hoe het lesboek in elkaar zit en in dat boek ook nog soms een onmogelijk handschrift-lettertype wordt gebruikt, is het helemaal zweten om bij te blijven.

Inmiddels weet ik in ieder geval al hoe ik me voorstel en hoe je de letters van het alfabet in verschillende situaties uitspreekt (we mogen vanaf nu nooit meer ‘pa-elja’ bestellen in een restaurant).

De groep is redelijk groot (17 personen) en bestaat uiteraard voor het grootste deel uit studenten die wat extra’s naast hun studie willen doen of zich voorbereiden op een periode in het buitenland. Maar er waren ook twee artsen van het Radboud ziekenhuis en een kerel die Spaans wil leren omdat hij met een Peruaanse is getrouwd (ik zou het iets eerder hebben gedaan, maar goed).

Dus nu: huiswerk!

Eén van de blikvangers in mijn vorige huis was mijn Alice in Wonderplee. Enorm kitsch, maar bezoek vond het altijd erg leuk. Dus in mijn nieuwe huis wilde ik er ook weer eentje.

Het was wat improviseren met de ruimte, want mijn huidige toilet is iets minder groot. Maar met een plankje dat ik op maat zaagde en bovenop de tegels liet steunen, creëerde ik extra plek.

De foto’s die ik eerst los op de deur had hangen, vond ik toch een beetje lullig. Dus ik heb er een collage van gemaakt, die ik op posterformaat bij de Hema heb laten afdrukken.

Niet alle items hebben het gered. De butt-ugly lamp was toch te lelijk en bovendien heb ik nu spotjes. De bread-and-butterflies zijn inmiddels te veel stuk en dus helaas niet meer mooi om op te hangen. En ik twijfel nog of ik de flamingo’s op de vloer moet laten staan. Ze horen er eigenlijk bij, maar nemen zo wel erg veel plek in beslag.

Dus nu is het weer leuk om bij mij naar het toilet te gaan!

Inmiddels begint mijn leven weer een beetje op orde te komen. De scheiding is rondgekomen met behoud van vriendschap, ons huis is (zo goed als) verkocht zonder verlies, ik heb het overlijden van Ernic een plekje kunnen geven, en ik heb een fijn nieuw huis gevonden dat inmiddels bewoonbaar en ingericht is.

Uiteraard heb ik iedereen die me daarbij heeft geholpen, ook al persoonlijk bedankt, maar toch… eigenlijk kan ik niet vaak genoeg dankjewel zeggen. Want wat een overweldigende steun heb ik de afgelopen maanden gehad! Niet alleen steun van familie en goede vrienden, maar ook uit wat meer onverwachte hoeken, van mensen die ik slechts een paar keer per jaar spreek, of bijvoorbeeld alleen via een hobby ken.

Dank voor de steun in de vorm van het sturen van harten onder de riem via post, e-mail, privébericht, comment, app en sms. Voor het langskomen om me gezelschap te houden. Voor het vragen hoe het gaat. Voor de lieve knuffels en chocolade. Voor het delen van de link naar ons te koop staande huis. Voor het doneren van spullen; van verhuisdozen tot pannenzegels. Voor het helpen met klussen en verhuizen, inclusief adviezen over lekkende kraantjes, badkamerventilatie, etcetera, het tot half 12 ‘s avonds helpen behangen, het spontaan helpen inpakken en het mee naar huis nemen van mijn dorpels om ze uit te frezen. Het dubbel zo vaak komen klussen dan oorspronkelijk gepland. Het koppig doorgaan met vloerbedekking wegsteken, ondanks blaren en stoflongen. Het komen ondanks de zorg voor kleine kinderen. En voor nog veel meer.

Ik heb menigmaal een traantje weggepinkt, want ik vond het enerzijds geweldig en anderzijds heel moeilijk om het allemaal te accepteren. Om hulp vragen is niet mijn sterkste kant. Ik voelde me regelmatig schuldig om jullie vrije tijd te claimen, zelfs al boden jullie het uit jezelf aan.

Meermaals heb ik me afgevraagd waar ik alle hulp aan heb verdiend. Voor mijn gevoel hebben jullie zo veel meer voor mij gedaan dan ik ooit voor jullie heb gedaan!

Jullie zijn fantastisch. Ik prijs me heel rijk met zulke lieve mensen in mijn vriendenkring. Dankjewel allemaal. <3

Okee, de verhuizing dus. Ik had de afgelopen dagen echt geen zin om er over te bloggen, want er is zo veel dat nog moet gebeuren. Maar als ik nog langer wacht, doe ik het helemaal niet meer vrees ik.

Nadat ik in het eerste klusweekend had beseft dat mijn planning wat erg optimistisch was, heb ik alle zeilen bijgezet om in ieder geval zo veel mogelijk af te krijgen. Dus heb ik wat extra dagen vrij genomen en ben ik bijna iedere avond gaan klussen. Niet alleen ik: ook een hoop vrienden en familie zetten een extra tandje bij en kwamen een dag of avondje extra! <3

En dat was ook echt nodig, want op een gegeven moment leek álles tegen te zitten. Zo dekte de verf voor geen meter en moesten de felgekleurde muren niet twee, maar drie keer worden overgeschilderd. En de lichtroze(!) muren die ik in 1x hoopte te doen, moesten toch twee keer. Dat vreet tijd!

Eén van de muren was er zo dramatisch aan toe dat schilderen niet mooi ging worden. Te veel oneffenheden. Dus dan maar opnieuw behang er tegenaan (de vorige eigenaren hadden er vrolijk kinderbehang op zitten).
Neutraal wit behang gescoord en samen met Mike ons er een avondje kwaad op gemaakt. En het leek best goed te lukken!
Maar toen ik de volgende dag ging kijken, bleek dat je alle oneffenheden in de muur nog steeds zag. De puntjes duwden het behang gewoon naar voren en daar omheen had de lijm losgelaten.
Nog dramatischer: het behang schijnt door! Ooit wel eens van doorschijnend behang gehoord? Ik ook niet. Maar je ziet alle verkleuringen van waar gaten zijn opgevuld (man oh man, wat een gatenkaas was dat huis) en potloodstrepen die de vorige bewoners hadden gezet om hun behang recht op te plakken, schijnen er ook doorheen! Dus in plaats van strak wit, heb ik nu een soort gemarmerd reliëfbehang. Gelukkig maar dat het de opslagkamer voor kostuums is en geen belangrijke leefruimte. Uiteindelijk zal de muur waarschijnlijk opnieuw gestuct moeten worden. Maar nu nog even niet.

Dan was er nog de vloerbedekking. Naïef als ik was, dacht ik dat vloerbedekking doorgaans met dubbelzijdige tape vastgezet wordt aan de vloer. Niet dus. Deze vloerbedekking bleek volledig verlijmd – en niet zo’n beetje ook. De nieuwe vloerbedekking en laminaat er gewoon overheen leggen werd afgeraden, las ik via Google, en ik wilde ‘m er ook echt uit hebben, want hij stonk enorm.
Mijn arme vriendjes (en ik) hebben blaren, schrammen, spierpijn en stoflongen opgelopen van een hele dag aan dat rotspul trekken en snijden. In één van de kamers zat de boel zo vast dat ze het op een gegeven moment hebben opgegeven.

Ma kwam die avond met een briljante link: blijkbaar kun je ook als particulier een speciale tapijtsnijder huren die dat klusje veel makkelijker doet! Ik schaamde me dood tegenover mijn vrienden – had ik dat maar eerder geweten. Het kostte me 80 euro aan huur, maar wat was dat ding zijn geld waard! Niet alle stukken gingen makkelijk; soms moest ik me tegen de muur afzetten om het apparaat voorwaarts te krijgen, maar na een uur was ook de laatste kamer gedaan!

Dezelfde dag nog heb ik het laminaat kunnen leggen. Voor het eerst en helemaal in mijn eentje gedaan! Met dank aan Mike en Yvonne die de dag ervoor de andere kamer hadden gedaan en van wie ik kon afkijken. Niet dat het perfect ligt… laten we zeggen dat ik proefondervindelijk een aantal wijze lessen heb geleerd. :-X Maar hee, het ligt!

Dankzij de enorme hoeveelheid hulp die ik mocht ontvangen waren alle kamers uiteindelijk geheel bewoonbaar op de dag van verhuizing (afgelopen zaterdag). Enkel de plinten van twee kamers moeten nog, en er moeten nog wat kozijnen en deuren worden geverfd, maar dat kan prima als de meubels er al in staan. Alleen aan de gangen en toiletten is nog niks gedaan, maar daar staan niet zo veel spullen, dus dat kan best in de komende weken alsnog.

Uitpakken vlotte in het begin enorm, maar nu lijkt het niet meer op te schieten. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen maar meuk aan het verplaatsen ben, en ik word helemaal gek van continu over zooi heen te moeten stappen. Komt onder andere omdat ik steeds toch nog dingen moet kopen en toch weer anders moet doen dan ik dacht. Pas als je er woont, kun je echt goed inschatten wat handig is en welk kastje in welke kamer hoort.

En ook nu loop ik weer tegen problemen aan. Zoals een lichtschakelaar die maar één in plaats van twee plafondlampen aanstuurt. De kabels zitten nog wel in de muur, maar er is maar één slot in de muur voor een schakelaar, dus als ik wil kunnen blijven dimmen, moet ik op zoek naar een dubbele dimmer die én in dat gat past, én matcht bij de rest van mijn schakelmateriaal, én het juiste type dimmer is voor mijn lampen. Argh.

Plus dat de aansluiting voor de lamp uiteraard niet precies boven mijn eettafel zit. Waardoor ik een kabel over het plafond moet leiden en een nieuwe ophanging in het plafond moet boren. Waarbij ik er achter kom dat mijn hanglamp zo’n mooi afdekkapje heeft bovenaan de ketting, die aan een haak moet hangen die strak tegen het plafond zit. Terwijl de gekochte keilbout wat uitsteekt, waardoor er een opening zal ontstaan tussen kapje en plafond. Dan toch maar een gewone plug met haakje, met het risico dat ‘ie het gewicht niet kan dragen en uit het plafond flikkert? Zucht. Is er nou echt nooit iemand op het idee gekomen om lampophangsystemen en -aansluitingen te standaardiseren??

En dat is dus maar één van de vele dilemma’s. Nog zo’n leuke: ik heb (niet verwijderbare) houtjes onderaan de muren waar je de plinten tegenaan schroeft. Dat werkt leuk met vloerbedekking, maar niet met laminaat. Want dan moet je 1 cm afstand van de houtjes houden zodat de planken kunnen uitzetten. En de dikte van het houtje plus die 1 cm (in praktijk soms iets meer… ) is meer dan de diepte van de verkrijgbare plinten. De enige oplossing lijkt om overzetplinten te combineren met plakplinten. Grom.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Mensen op Facebook hebben bijvoorbeeld het debacle met de kapotte wasmachinekraan meegekregen.
Laten we zeggen dat ik inmiddels heel veel heb bijgeleerd over klussen…

De komende dagen ga ik verder met uitpakken, inrichten en meuk afvoeren naar de milieustraat. Maar voordat ik de schilderklusjes weer oppak, ga ik eerst lekker naaien aan mijn Victoriaanse baljurk – anders komt die misschien niet op tijd af. Dat schilderwerk heeft namelijk geen deadline. Desondanks hoop ik het het me gaat lukken om in mijn vakantie, waarin ook nog eens Castlefest en Orenda valt, alle klusjes af te krijgen. Want ik ken dat: hoe langer het blijft liggen, hoe kleiner de kans dat het ooit nog gedaan wordt…

Maar het is wel belangrijk om te doen, want daardoor voel ik me ook gewoon meer thuis. De gang is een heel lelijk roze en dat zie je iedere keer als je binnen komt. De vloerbedekking op de trap stinkt nog steeds en dat helpt ook niet. Desondanks voelt het toch al wel een beetje als mijn huis. Omdat mijn spulletjes er staan, maar ook omdat ik er zo vaak ben geweest in de voorbereidende fase.

De buren zijn gelukkig allemaal heel vriendelijk. Ik ben piepjong vergeleken met de buurtbewoners: die wonen er gemiddeld al 30 jaar en hebben er hun kinderen samen spelend zien opgroeien. De meesten heb ik inmiddels al ontmoet, want het blijkt erg lastig om ze niét tegen te komen. Van twee paar buren heb ik zelfs een bloemetje gekregen! <3 Gisteren ben ik zelf even langsgegaan bij de mensen in het rijtje die ik nog niet had gezien.

Sammy heeft het niet heel makkelijk helaas. Tijdens de verhuizing had ik een kattenkamer in het oude huis voor hem gemaakt, zodat hij niet gestresst zou worden van alle chaos en we niet per ongeluk op hem zouden trappen. Maar opgesloten worden vond hij natuurlijk helemáál niet leuk, dus hij heeft een tijdje hartverscheurend zitten miauwen.

Aan het eind van de dag, toen iedereen weer naar huis was, ben ik hem gaan ophalen. Mijn stoere kerel is niet het type dat onder de bank kruipt en daar drie dagen niet meer onderuit komt. Nee, meneer is direct één voor één alle kamers gaan inspecteren! In het washok heeft hij een paar keer geblazen; dat vond hij blijkbaar niks.
Daarna merkte ik dat hij nog liever dan anders bij mij in de buurt wil zijn. Hij volgt me overal naartoe. En hij wil naar buiten! Ik kan aan hem zien dat hij te veel energie heeft en zich verveelt. Extra met hem spelen lijkt helaas niet te helpen. Arm beestje, hij zal het toch echt nog een paar weken binnen moeten uithouden, want anders raakt hij misschien de weg kwijt of loopt hij terug naar het oude huis.

Na vrijdag een hoop voorbereidingen te hebben getroffen, was het zaterdag en zondag tijd om te klussen. Uiteraard had ik een mooi schema gemaakt. Dat ik uiteraard thuis had laten liggen. Net als de stofzuiger, EHBO-set, extra vuilniszakken, en een hoop andere dingen waarvan je je pas realiseert dat je het nodig hebt als het er niet is. Zucht. Blijkbaar is er een maximale hoeveelheid dingen die in je hoofd past.

Nou kon dat schema toch gelijk het raam uit, want zowat iedereen die binnen liep vertelde me dat ik al mijn plannen écht niet in twee weekenden ging redden… Oh.

Ik was blijkbaar erg optimistisch geweest over de tijd die schilderen kost. Gewoon een kwestie van hotseflots, spul op de muur toch? Maar dat gaat allemaal veel langzamer dan ik zou willen, zelfs al had ik er rekening mee gehouden dat de muren minimaal 2x gedaan moeten worden. De kinderen van de vorige bewoners hielden namelijk nogal van extreme kleuren. :-X

En de ouders hadden ook een bijzondere smaak, want alle deurposten zijn roze. En de muren op de benedenverdieping en gang boven hebben allemaal een roze zweem. Argh!

Dus nu heb ik maar de plannen bijgesteld en me erop gericht om in ieder geval de slaapkamer, woonkamer en hobbykamer volledig af te hebben als ik verhuis. En de rest desnoods later alsnog te doen.

Maar wat ben ik ontzettend blij met al mijn lieve vriendjes, die zich uit de naad komen werken om mij te helpen! Want zonder hen zou ik al lang een zenuwinzinking nabij zijn. Tot mijn stomme verbazing zijn er diverse mensen die zelfs 3 of 4 dagen komen helpen! Geheel uit zichzelf! Op zaterdagávond heb ik nota bene twee mensen last-minute nog voor de volgende dag kunnen regelen, omdat we zondag wat weinig mensen hadden. En andere mensen hebben, na dit weekend te zijn geweest, spontaan aangeboden donderdagavond en vrijdag ook nog extra te komen helpen, om het toch nog wat verder af te kunnen krijgen. Wauw. <3

Het is best moeilijk voor mij om al die hulp te accepteren. Normaal gesproken zou ik alleen mijn meest nabije vrienden en familie vragen. Andere mensen wil ik niet met mijn problemen belasten. Ik bedoel, als je niet eens ooit op elkaars verjaardag bent geweest, dan ga je die persoon toch niet vragen een complete vrije dag op te offeren om vervelende klusjes bij jou te komen doen? Maar nu heb ik de hulp toch maar geaccepteerd, omdat ik het echt nodig heb. En ik heb het hen niet eens gevraagd: ze boden het uit zichzelf aan!

Klussen is ook nog op een andere manier een uitdaging, namelijk dat je andere mensen volledig moet vertrouwen dat ze het goed doen. Zoals zomaar iemand anders een gat in je achterdeur laten zagen… (Maar het kattenluik zit er helemaal prima in. Dankjewel, Arjen! ).

Het helpt gelukkig wel dat klussen niet bepaald mijn forte is. Ik ben wel creatief, maar recht zagen en netjes verven zit niet in mijn bloed (ik blijf niet graag binnen de lijntjes ). Dus zelfs een taak als gaatjes vullen (OMG hoeveel gaten kunnen er in een huis zitten??) besteedde ik dankbaar uit aan Rinske, die oorspronkelijk restaurator van beroep is en zelfs centimeters brede gaten netjes heeft weten te dichten.

Het bleek overigens wel gevaarlijk om de klussers alleen te laten. Sta je in de bouwmarkt, krijg je dit geappt:

Komende twee weken zal ik dus ook de avonden in mijn nieuwe huisje doorbrengen, om vast wat extra dingen af te krijgen. Eén kamer moet nog een laag verf hebben en één kamer moet nog worden behangen voordat volgend weekend de vloer erin kan. En laminaat leggen heb ik nog nooit gedaan, dus ook dat gaat een uitdaging worden…

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat als je wakker wordt, je denkt dat er iemand in je slaapkamer is?

Ik heb het af en toe. Dan ben ik in zo’n half-slaap/half-wakker toestand en dan weet ik zeker dat er iemand is. Ik zie geen figuur staan, maar soms wel een soort vage vorm hangen. Ik voel vooral de aanwezigheid.

De afgelopen tijd heb ik het tweemaal kort na elkaar gehad, en wat intenser dan anders. De eerste keer werd ik wakker omdat Sammy naast me op bed was gesprongen. Ik was wakker genoeg om me dat te realiseren, maar toen ik me met mijn ogen half open naar hem toe draaide, zag ik een soort wittig wolkje boven hem hangen en ik wist zeker dat dat iemand was. Ik zag daarna het wolkje over hem en mij heen vliegen, richting de kandelaar op de muur naast mijn bed. Op het moment dat ik mijn lampje aan knipte, raakte hij net de onderkant en daarna was hij weg.

Vannacht had ik ook weer zo’n ervaring. Ik werd uit mezelf van iets wakker. En ik wist zo zeker dat er iemand was, dat ik zelfs hardop “Wie ben je?” heb gezegd. Ik zag ditmaal geen wolkje, maar had wel het gevoel dat er iets rechts naast mijn bed in de lucht hing dat weer naar die kandelaar ging. Daarna werd ik echt wakker, deed ik het licht aan, en zag niemand.

Nou ben ik een rationeel persoon en bovendien zo sensitief als een betonnen muur, dus ik geloof niet dat er écht iets in mijn slaapkamer was. Het wordt vast veroorzaakt door mijn half-slaap. Blijkbaar koppelt mijn geest graag entiteiten aan mijn onderbewuste gedachten. (En voor degenen die wel in geesten geloven: ik heb een nieuwbouwhuis uit 2003 en ik ken de vorige, eerste, bewoners; er is niemand in dat huis overleden. )

Maar het is wel heel raar. En best even eng om daarna in je eentje in je bed te liggen, en soms zelfs schaduwen over je muren te zien stromen (zo lijkt het, totdat je écht focust – dan blijkt alles toch echt stil te staan).

Dus nou ik ben benieuwd of jullie dit ook wel eens hebben?

Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.

Heb je al een account? Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).

Gisteren heeft Mark zijn nieuwe woning betrokken. Dat betekende: de laatste spullen die nog bij mij stonden, verhuizen.

In de afgelopen maanden had hij al beetje bij beetje zijn losse spullen in dozen gestopt en vast in de garage van zijn nieuwe huis gestald, maar voor het verplaatsen van dingen zoals een bank, kasten en droger, is het toch wel handig als je wat extra hulp en een busje hebt. En bovendien was het voor mij fijn dat ik er zo lang mogelijk gebruik van kon maken.

In eerste instantie had ik het helpen met verhuizen wat afgehouden, omdat ik niet zeker wist hoe ik me er bij zou voelen. Ik had gezegd dat ik wel zou helpen coördineren in inladen in ons huidige huis, maar dat ik waarschijnlijk niet zou helpen uitladen in zijn nieuwe stekje. Als een soort zelfbescherming. Maar dat bleek niet nodig; ik merkte dat ik me er niet naar onder voelde. Ik wil hem juist oprecht graag helpen bij het opnieuw settelen. Dus heb ik ook helpen uitladen. (Hoewel ik vanwege een pijnlijke ribspier het meest zware tilwerk, of waar je je in bochten voor moest wringen, heb gedelegeerd.)

Mijn ex-schoonfamilie was er ook bij en die hebben me nog heel lief geholpen met het in elkaar zetten van mijn kledingkast, nadat de oude uit elkaar was gehaald en ingepakt. En zelfs aangeboden om ook mij straks te helpen verhuizen als ik nog hulp nodig heb. Erg lief. <3

In mijn nieuwe huis zit een ingebouwde kledingkast; daarom heb ik geen nieuwe gekocht maar mijn oude kledingkast, die op zolder was opgeslagen, in de slaapkamer opgezet. Mijn kleding past er al lang niet meer allemaal in, maar ach, we improviseren wel een paar weken.

Inmiddels heb ik een groot deel van de andere spullen wel vervangen. Nieuwe stofzuiger, nieuwe tv, nieuwe borden. Een droger ga ik waarschijnlijk niet meer kopen. Een nieuwe blu-rayspeler heeft niet echt prioriteit. En een nieuw vloerkleed koop ik pas als ik in het nieuwe huis zit en de inrichting beter kan inschatten.

Zitten in de woonkamer vroeg wel weer om een tijdelijke oplossing. De nieuwe bank is in bestelling, maar ja, met 9 weken levertijd zal ik toch nog anderhalve maand ergens anders moeten zitten. Dus heb ik het schommel-ei uit de tuin binnen gezet.

Omdat een woonkamer zonder stoffen bank, gordijnen en vloerkleed enorm on-knus galmt, heb ik ook maar een doek en wat vachtjes op de grond gelegd. Het ziet er niet fantastisch uit, maar het scheelt in ieder geval iets.

Als dit bevalt, krijgt het schommel-ei misschien wel een permanent plekje in mijn nieuwe woonkamer. Maar dan wel als aanvulling op de bank.

Afgelopen zaterdag was dus de uitvaart van Ernic. Het is goed dat ik er bij ben geweest, maar voor mij persoonlijk was het geen bevredigend afscheid.

De dienst vond plaats in een behoorlijk traditioneel rooms-katholieke kerk. Als zuid-limburgse ben ik uiteraard wel wat gewend, maar het was toch alweer een tijdje geleden dan ik zo’n complete mis moest uitzitten. Ik was dan ook vergeten dat je niet genoeg hebt aan een uur parkeermetervulling… Gelukkig ben ik niet gecontroleerd, want een parkeerboete is extra sip op zo’n moment.

Ik vond zo’n mis helemaal niet bij Ernic passen. Hij is wel gelovig opgevoed, maar in praktijk was hij helemaal niet traditioneel gelovig. Hij had ook interesse in paganisme en we spraken de week voor zijn overlijden er nog over dat hij het concept ‘God’ meer zag als ‘muziek’. Ik vermoed dat de keuze voor zo’n soort dienst vooral is gemaakt door zijn partner, die hier veel meer waarde aan hecht. Wat dat betreft is het wel een moeilijke afweging: je wil een uitvaart die een afspiegeling is van de overleden persoon, maar ook eentje die troost biedt aan de nabestaanden.

Gelukkig was er wel ruimte in de dienst voor persoonlijke voordrachten en zelfgemaakte muziek – dat is in sommige kerken ook wel eens anders. Eerst waren er twee mensen die spraken over hoe Ernic was en geleefd heeft. Daarna begonnen alle gebeden, de communie, etc., af en toe onderbroken door muziek.

Helaas heb ik geen doedelzak kunnen spelen. Ik had het wel aangeboden, maar omdat er in de kerk Gregoriaanse en middeleeuwse muziek werd gemaakt (o.a. door de leden van de andere groep waar hij in speelde), vond zijn partner dat doedelzak niet passend was.

Dat vond ik echt heel jammer. Ik had het graag gedaan als laatste gebaar richting Ernic en ik weet zeker dat hij dat gewaardeerd zou hebben. Ik weet dat de kerk en de doedelzak nooit goed samen zijn gegaan (het is zeer middeleeuws correct wat dat betreft), maar ik had toch ook bijvoorbeeld buiten de kerk kunnen spelen, of later in het crematorium, waar we met de naaste vrienden en familieleden nog heen zijn gegaan voordat we ons bij de anderen aan de koffietafel voegden (want ook in het crematorium werd muziek gemaakt).

Maar goed, het zij zo. Ik vind het jammer, maar ik wilde me niet gaan opdringen. Waarschijnlijk had zijn partner al genoeg aan haar hoofd. Om ook nog eens met alle anderen hun wensen rekening te moeten houden – daar zit je op zo’n moment echt niet op te wachten.

Wat ik ook erg raar vond, was de gesloten kist. Soms heb je wel eens de mogelijkheid om de avond voor een uitvaart langs te komen om afscheid te nemen, waarbij de overledene ligt opgebaard. Dat was nu niet het geval. Doorgaans zit ik niet zo te wachten op het bekijken van een dode, maar doordat Ernic zo onverwacht is overleden, had het me in dit geval wel geholpen. Ik bedoel, op donderdag repeteerde ik nog met hem, op vrijdag en zaterdag mailden we nog, en op zondagochtend stond ik tevergeefs op hem te wachten en hoorde ik via de telefoon dat hij er niet meer was. Om daarna een houten kist in de kerk te zien staan, waarvan ik maar moet geloven dat hij er in ligt. Dat is heel onwerkelijk.

Want stiekem klinkt er nog steeds een stemmetje in mijn hoofd, dat zegt dat dit gewoon een hele slechte grap is. Ze kunnen wel zeggen dat Ernic er niet meer is, maar ik had dat liever met mijn eigen ogen bevestigd gezien.

Sowieso vind ik uitvaarten maar heel raar. Dan mag je in de rij staan om afscheid te nemen, en heb je een paar seconden om bij een kist te staan, waarna je moet doorlopen om ruimte te maken voor de volgende. Dat werkt voor mij niet. Het is een formele procedure die ik uit respect netjes doorloop (net zoals de rest van de dienst), maar afscheid nemen doe ik toch meer in mijn hoofd, in de loop van de week.

Wel fijn vond ik de koffietafel naderhand, die in een restaurant werd gehouden. Zodat ik mensen kon spreken die Ernic ook kenden. Nog even praten met de andere muzikanten die met hem samen speelden. Er zijn ook veel mensen naar mij toe gekomen, omdat ze wisten (of via via hoorden – ik ben blijkbaar niet zo herkenbaar zonder kostuum) dat ik degene was die samen met hem in Tweedledum & Tweedledee heeft gespeeld. Heel lief.

Het was in ieder geval duidelijk dat veel mensen om Ernic gaven en dat is mooi om te constateren. Niet alleen zat de kerk behoorlijk vol, maar ik heb ook ontzettend veel reacties op Facebook en mijn blog gekregen en op andere plekken op internet reacties op zijn overlijden gevonden.

Alle reacties waarin ook zijn nabestaanden werden gecondoleerd en/of waarin werd gesproken over hoe Ernic was en wat hij voor iemand betekende, heb ik gekopieerd en onder elkaar gezet in een documentje, dat ik aan zijn partner heb gegeven. Ik hoop dat het haar troost kan bieden in de komende tijd.

Verder zal iedereen het toch op zijn eigen manier een plekje moeten geven.