In mijn vorige blog vroeg ik om tips voor wat ik allemaal met onze bramenoogst kon doen. Blijkbaar maken de meeste mensen er niks ingewikkelds van, maar gewoon jam of saus.

Prima, saus it would be! Ik ben namelijk niet zo’n jam-eter en saus kan ik prima gebruiken om over de kwarktaart te doen ofzo.

Dus kookte ik een weckpotje goed uit, plukte ik de overgebleven bramen van de struik en mikte ik ze in de pan.

Helaas blijkt van 350 gram bramen een stuk minder over te blijven als je ze kookt… En als je de boel door een zeef haalt om alleen sap/saus over te houden, is het echt alleen een bodempje. Dus behield ik ook alle pitjes en mikte ik alles maar in een weckpotje.

Uiteraard bleek het ook nét te weinig om het potje mee tot de rand te vullen. Wecken ging dus ook niet lukken, want daarvoor zat er nog te veel lucht in. Zucht… had ik vrijdag toch niet zo veel bramen gewoon van de struik moeten snoepen!

 

Maar ach, nu heb ik wat bramenprut voor door de yoghurt. Ook lekker.

En er hangt nog genoeg aan de struik, dus als de volgende lading rijp is, ga ik het even opsparen voordat ik de boel ga inmaken

Toetje uit eigen tuin!!

En dit is nog maar de helft van alle rijpe bramen… Morgen niet vergeten de rest te plukken want anders verpieteren ze.

Gezien de grote hoeveelheid rode vruchtjes die binnenkort ook rijp gaan worden, moet ik maar weer eens op zoek naar recepten met bramen.
De bramentaart was destijds niet zo’n succes. Heeft iemand van jullie wellicht tips voor recepten waarvan je uit ervaring weet dat ze wél werken?

Het was er gisteren weer eens tijd voor: m’n kledingkast uitmesten. Al die dingen even aantrekken die ik al heel lang niet meer heb gedragen, om te achterhalen of daar een valide reden voor is of dat ik gewoon was vergeten dat ik ze had ze eigenlijk best leuk staan.

Met als resultaat een netjes ingedeelde kledingkast met stapels die niet langer op omkiepen staan en een stang waarop de kleding daadwerkelijk heen en weer geschoven kan worden en uiteraard ruimte voor nieuwe kleren.

Extra opsteker: ik blijk nog steeds perfect in de broeken uit mijn studententijd te passen!

Dit is er allemaal uit de kast verwijderd:

Best wel veel, in vergelijking met eerdere kastopruimingen.

Uiteraard zitten er weer diverse ‘met pijn in mijn hart weg’-exemplaren tussen, zoals twee jurken die ik echt mooi vind, maar die ik om verschillende redenen niet meer draag.

De eerste jurk werkt qua model niet voor mij; ik krijg er erg brede heupen in en de neklijn staat me niet mooi. (Op de foto ziet hij eruit alsof er alleen een grasspriet in past, maar hij rimpelt gewoon heel erg in elkaar  )

 

De tweede valt supermooi, zeker omdat hij onderaan schuin is, maar mijn borstpartij puilt eruit en het is niet echt een jurk waar je iets onder kunt dragen. En als ik de bandjes extra kort maak, snijdt de zijkant in mijn oksels. Meh. Hij is stiekem ook iets te lang; ik moet er hoge hakken onder dragen om te voorkomen dat hij op de grond hangt. Meer geschikt voor een lange slanke persoon met cup B vermoed ik.

En dan is er nog een rok, die op zich best leuk is voor balfolk, maar die me iets te wijd en iets te lang is (ik ga steeds op de friemeltjes onderaan staan). En bovendien is batik niet zo mijn ding.

Mocht je iets spotten waarvan je denkt: hee, maar dat zou mij wél staan, geef dan snel een gil, want binnenkort gaat alles naar de kledingcontainer.

Vooruit, Roland was eindelijk eens een aantal jaar op dezelfde plek blijven bivakkeren, dus inmiddels had hij weer genoeg credits bij elkaar gespaard om wederom onze hulp in te mogen roepen voor zijn verhuizing

Gelukkig was het niet meer zo bloedheet. Bovendien hadden we een team van goede aanpakkers. Niet mauwen maar sjouwen!

En gesjouwd werd er (nee heren, jullie hoeven niet galant te doen, kleine Lenny’s kunnen óók kastjes tillen!). En vooruit, er werd ook nog een klein beetje ingepakt. Wij vermoeden dat we Petra ervoor mogen bedanken dat ditmaal daadwerkelijk het overgrote deel van alle spullen al in dozen zat.

Erg hilarisch, de opschriften op andermans verhuisdozen. Wat onder meer langskwam:
– “Diverse zut” (duidelijk. wie heeft er niet zo’n doos.)
– “Tweedekeus Japanse kleding” (tsja, LARP loopt soms uit de hand)
– “Petra’s favoriete boeken” (op zich geen vreemd label, maar als je het op meer dan 4 dozen langs ziet komen ga je je wel achter je oren krabben)
– “Kantoorspullen en muppet” (…en wàt? XD)

Terwijl Mark lekker bezig was met hetgene waar hij stiekem voor was gekomen (grof vuil vanaf de eerste verdieping uit het raam flikkeren), nam ik het op me om de bus zo optimaal mogelijk vol te tetrissen. En met succes! Ik oogstte er diverse bewonderende blikken mee. Hee, laat het maar aan een LARPer/reënactor over om meer meuk dan theoretisch mogelijk is, in een verplaatsbaar object te stouwen

Bij dit plaatje past dan ook maar één onderschrift:

Like. A. Glove.

B-)

Na slechts 3 in plaats van de 4 geplande ritjes op en neer, waren we over en zaten het bed en de kasten in elkaar. Er was zelfs nog ruim tijd om de laminaatvloer uit het oude huis te slopen. Maar de rest moeten ze nu zelf gaan doen (ik zou het ook niet waarderen als iemand anders mijn klerenkast in zou richten).

Ro en Peet, veel geluk in jullie nieuwe huis en bedankt voor alle verwennerij met snackjes en douchespul!

En nu heb ik zin gekregen om onze eigen zolder uit te mesten en een hoop weg te gooien. Alleen niet meer zo veel puf over om deze aandrang daadwerkelijk in praktijk te brengen… :-S

Na onze succesvolle henna-tattoos, ging ik verder nadenken over de mogelijkheden van henna. Ik heb al eens eerder geprobeerd een roodtint in mijn haar te verven, maar dat werd nogal donker en bovendien ben ik niet zo’n fan van chemische meuk in mijn haar. Maar henna zou wellicht wel leuk worden. Dat peper-en-zout-kleurige haar van mij vind ik namelijk nogal saai.

Gezien mijn twee eerdere ervaringen met zelf mijn haar kleuren, besloot ik dit uit te besteden aan de kapper. Het moet er namelijk wel gelijkmatig op gesmeerd worden en bovendien heb ik geen zin om, na mijn haar geverfd te hebben, ook nog eens de badkamer opnieuw te moeten gaan witten. :-S  Wat dat betreft hebben mensen met kort haar het toch een stukje makkelijker.

Dus belde ik enkele kappers in de buurt en vond ik uiteindelijk via internet eentje die ook met henna werkte. Ik moest wel zelf een pakje henna meenemen.

Toen ik de kapperszaak binnenstapte, werd ik verrast door terra-kleurige muren, paarse gordijnen en scheefhangende modellenfoto’s. Ik werd gedeponeerd in een stoel beladen met kussentjes en kreeg fair-trade thee aangeboden. De hippie-achtige eigenaar, met grote ringen binnenin zijn oorlellen en korte broek met bontgekleurd motiefje, begroette de bejaarde dame in krulspelden naast me met een joviaal “Ha, freule!”.

Ik was benieuwd.

Vooraf had ik me al wat ingelezen over de voors en tegens van henna als haarverf, maar eigenlijk sprak iedereen elkaar tegen. De ene beweerde dat henna er never nooit meer uit gaat en dat je het alleen kunt laten uitgroeien, en er niet eens met normale haarverf overheen kunt verven. De ander beweerde dat het met de tijd vervaagt en dat het zo met je natuurlijke haarkleur mengt, dat je bovendien nauwelijks uitgroei ziet.
Verder vond de ene dat je absoluut de dag van tevoren het mengsel al moet klaarmaken en dat het uren op je hoofd moet intrekken. Anderen vonden dat onzin, en ook de kapster maakte het ter plekke klaar en heeft het slechts drie kwartier laten intrekken.
Mjah, blijkbaar is het een kwestie van uitproberen wat voor jezelf werkt? (En duimen dat ik geen 8 jaar hoef te wachten voordat het er weer uitgegroeid is :-X )

Twee uur na binnenkomst ging in ieder geval de folie en handdoek van mijn haar en zag ik eindelijk mijn nieuwe ik in de spiegel.

Laten we zeggen dat het een stukje meer richting oranje in plaats van rood is gegaan dan ik had verwacht…

De voor- en na-foto:

(Ja, er is ook een stuk van mijn haar af. Ik wilde alleen de dunne uiteinden eraf, maar ze heeft er volgens mij iets meer afgehaald dan ze vooraf had aangegeven te gaan doen :-S )

Ondanks de oranje tint ben ik hier ook blij mee. Ik kan het wel hebben, vind ik. Het voordeel van henna is dat het er nooit onnatuurlijk uitziet, omdat het natuurlijk spul is en het eindresultaat toch grotendeels door je eigen kleur wordt bepaald. Desondanks mis ik nu een beetje de oranje Pipi Langkous-sproetjes op mijn neus

De eigenaar, type oneindig enthousiaste babbelaar, heeft me nog overladen met tips over het wassen en verzorgen van mijn haar, het verbeteren van mijn eetgewoontes, over hoe vrouwen elkaars haardracht afkraken en dus bang zijn voor elkaars reacties en dat ik dus echt mijn haar gewoon eens vast moet dragen, hoe ik het kan opsteken met klemmetjes (“kom maar eens een half uurtje langs, dan doe ik het je gratis voor, is echt heel makkelijk!”) en dat ik de volgende keer Marokkaanse of Turkse henna moet kopen als ik een wat meer donkerrode tint wil.

Nu had ik gewoon ‘rode henna’ van de reformwinkel, waar verder weinig op stond wat betreft oorsprong. Dus blijkbaar maakt het land van herkomst ook nog uit. Weer wat geleerd.

Maar goed. Ik ben voorlopig dus oranje-rood!

Ben benieuwd hoe lang deze kleur in deze hoedanigheid houdt. En hoe lang ik nog naar Earl Grey-thee blijf ruiken. Want om de kleur wat mooier / langer houdbaar te maken, heeft de kapster er een schep thee en schep koffie doorheen gemengd. Nu ruik ik dus alsof ik papier oud heb zitten maken. En ik mag het haar de eerste dagen niet wassen. Gelukkig is het weekend.

Toen ik mijn nieuwe pc ging kopen, huiverde ik bij de gedachte aan Windows 8 met bijbehorende Office-versie. Op mijn vorige werk hadden we dat namelijk en ik heb er nooit aan kunnen wennen.

Sure, de tile-interface had ik binnen een dag verborgen zodat ik gewoon mijn vertrouwde startmenu kon gebruiken. Maar aan de manier om Worddocumenten te openen, kon ik niets tweaken. En hoe vaak per dag ik ook een document moest openen, ik bleef zoeken naar de plek waar ik nu weer met mijn muis heen moest. Het wilde gewoon niet in mijn systeem.

Je zou toch zeggen dat er iémand bij Microsoft dit soort nieuwe software-interfaces test? Maar blijkbaar niet.

Voor degenen die geen idee hebben waar ik over klaag, hierbij een stappenplan voor het openen van een Worddocument dat niét in je recent geopende items staat. En ja, als je regelmatig wat typt, dan komt dat continu voor, Microsoft!

Ten eerste is er geen geel open-icoontje meer in je menubalk. Heel irritant. Dus:

Stap 1: klik links bovenin op de grote ronde knop

Hm, een lijst met recente documenten. Maar daar staat die van mij dus niet tussen. Gelukkig vind ik na wat zoeken wel een ‘open’-link.

Stap 2: Beweeg je muis van links bovenin, naar helemaal naar links onderin het scherm en klik op ‘Andere documenten openen’.

Hier verwacht ik dan eindelijk mijn venster met mappen. Maar nee, er verschijnt wéér een venster met recente documenten! *Mutter*…. ik had toch al aangegeven dat ik andere documenten wil openen?

Nu moet ik gaan nadenken over waar mijn bestanden zouden kunnen staan.
SkyDrive?? Rot op met je reclame voor Microsoftproducten! En wat ‘locatie toevoegen’ is weet ik niet. Dus…

Stap 3: Ga weer een stuk omhoog en klik op ‘Computer’.

Zou ik dan eindelijk…? Nope. Ditmaal krijg ik een overzicht van recente mappen. Argh!!!

Maar lo and behold, daar zie ik dan éindelijk het vertrouwde open-icoontje!

Stap 4: Klik op ‘Bladeren’

Tadaaaaa! In slechts 4 luttele stappen ben ik bij mijn overzicht met mappen en bestanden! Iets waar eerst gewoon een knopje in mijn menubalk voor was, wat ik met 1 klik kon bereiken.

Uiteraard moet ik dan wel nog een paar keer klikken om daadwerkelijk bij het gewenste bestand te komen, maar hee, na zo’n martelgang is het heerlijk om door je zelfbedachte structuur te mogen bladeren. (Alleen jammer dat Windows erop staat om mappen als ‘Muziek’ en ‘Video’s’ stiekem terug te zetten nadat ik ze heb verwijderd. Ja, want die zijn heel nuttig voor je werk…)

Wat ben ik blij dat mijn nieuwe pc’tje en mijn nieuwe werk een oudere Office-versie heeft! Vernieuwing is helaas lang niet altijd vooruitgang.

Of heb ik nou iets cruciaals over het hoofd gezien en zeggen jullie: “Oh, maar je moet ook dáár op klikken!”…?

Toen ik afgelopen vrijdag mijn nieuwe kastje ophaalde, reed ik op de terugweg gelijk langs het tuincentrum. We hadden nog twee cadeaubonnen liggen en ik had behoefte aan vrolijke verversing in de tuin.

Hebben jullie dat ook, dat je altijd te veel koopt in een tuincentrum? Maar ik word ook zo vrolijk van al die bloemen…

Na een hoop onkruid en dode planten te hebben verwijderd (onze tuin werkt volgens het principe ‘survival of the fittest’), plantte ik nieuwe struikjes en hing ik een flinke pot bloemen aan een haak aan de schutting.

Samen met de eerder geplante bloembollen die inmiddels zijn uitgekomen, de vergeet-me-nietjes-explosie (laat ze maar woekeren, ik houd ervan), de bloesemende appelbomen en de blauwe regen, die inmiddels mooi groen langs de overkapping is gegroeid, is het nu echt wel een fijn tuintje geworden!

Mark’s reactie: “Mooi werk! Zonder jou zou ik een oerwoud in de tuin hebben gehad.
….
Nee wacht, zonder jou zou ik beton in m’n tuin hebben gehad.”

Eigenlijk moeten we die lelijke tegels eens laten vervangen. Maar ik betwijfel of we daar het geld voor over hebben. Meer waarschijnlijk is dat we de tegels gewoon steeds groener laten worden zodat ze een schutkleur krijgen. Zo’n fanatiek tuinierster ben ik nou ook weer niet namelijk. Sorry pa – die genen van jou slapen nog ergens in mij

Het houdertje waar onze douchekop in hangt was ingescheurd, waardoor hij op afbreken stond. En aangezien ik geen zin heb om mijn haar te wassen met de douchekop tussen mijn tanden, besloot ik preventief in te grijpen. Op naar de winkel, in de hoop dit onderdeeltje los bij te kunnen kopen zonder de complete stang te hoeven vervangen (want dat werd dan vast nieuwe gaten in de tegels boren en de oude dichtkitten).

Ik liep de gespecialiseerde sanitairzaak binnen. De bellende verkoper keek me aan en gebaarde naar me, terwijl hij me toefluisterde: “Je vriend is achterin de zaak”.

Wut…?

Ik onderdrukte de neiging om gelijk om te draaien (dat je me jong genoeg acht om nog niet getrouwd te zijn is prima, maar ik ben beledigd als je denkt dat een vrouw niet in haar eentje voor een badkameronderdeel komt) en wachtte tot hij uitgetelefoneerd was.
Hij vertelde dat het ophangdinges een ‘glijstuk’ wordt genoemd. Maar helaas, ze hadden maar heel weinig van ons merk en het was ook niet te bestellen. Waarschijnlijk werd het dus een nieuwe stang.

Ik gaf niet op. Op hoop van zege liep ik door naar de bouwmarkt. Daar hadden ze, jawel, een ‘universeel glijstuk’! Hoera!

Met een opening van 19mm doorsnede. Ernaast hing nog een ‘universeel glijstuk’. Van 25mm doorsnede.
Grom…

Nou had ik wel de omtrek van de stang opgemeten en met een beetje pielen met de meegebrachte rolmaat gokte ik er maar op dat ik de juiste variant had.

Na te zijn thuisgekomen en met schroevendraaiers in de weer te zijn gegaan, kon ik mijn vreugdedansje doen: hij paste! Uiteraard niet zo naadloos als het origineel, maar toch.
En okee, de stang hangt nu iets minder stabiel tegen de muur dan eerst, maar dat komt doordat het gat van de schroef aan de binnenkant al een beetje uitgesleten was en ik ‘m daardoor niet meer zo strak terug erin gedraaid kreeg.

Het is nu wel een ratjetoe in de douche: de stang van merk A, het glijstuk van merk B en de douchekop, die ik wegens lekken al eens eerder moest vervangen, van merk C. Gelukkig valt het niet al te veel op.

En hee, I fixed it! Girl power!

Gisteren reed ik terug naar Zuid-Limburg voor de crematie van mijn tante. Een trieste situatie, want ze was pas 50 – maar ze moest het uiteindelijk opgeven tegen de kanker.

Een crematie is altijd extra heftig als er nog relatief jonge kinderen bij zijn; in dit geval mijn neefjes van in de twintig. Je ouders of echtgenote verliezen is altijd heftig, maar zeker als het veel te vroeg is.

Zelf had ik weinig contact met mijn tante. Ik zie mijn familie eens in de paar jaar ofzo, aangezien ze bij mijn pa thuis met z’n tienen waren en ik zo’n twintig nichtjes en neefjes aan die kant heb. Dat zijn er sowieso al te veel om bij elkaar op verjaardagen en dergelijke te komen. En als je dan ook nog eens uit de regio wegverhuist, wordt de drempel helemaal hoog.

Het is op zo’n moment wel weer confronterend – dat zulke trieste omstandigheden nodig zijn om de hele familie weer eens bij elkaar te krijgen.

Om heel eerlijk te zijn: ik herkende een paar van mijn neven enkel omdat ik wist dat de familie bij elkaar stond. Als ik ze ‘in het wild’ tegen was gekomen, zou ik er waarschijnlijk langs zijn gelopen…
Degenen van rond mijn leeftijd herinner ik me uiteraard prima; het gaat om de jongere neven, die ik alleen veel zag toen zij nog heel jong waren en hun gezichten nog niet zo’n duidelijke features hadden. Ik ben de op twee na oudste in de reeks, dus ik herinner me enkele nichten en neven vooral als baby of peuter. Dan is het best raar dat zij inmiddels zelf kinderen hebben

De familie van mijn moeders kant ken ik dan weer veel beter. Die is veel kleiner en ze woonden ook bijna allemaal in hetzelfde dorp als wij.

Sommige mensen zijn echt super close met hun familie. Ik niet bepaald. Maar in zo’n situatie als gisteren ga ik me afvragen of dat erg is. Is het normaal dat je op een gegeven moment contact verliest met familie? En hoeveel invloed hebben leeftijdsverschillen, de omvang van de familie en fysieke afstand daar invloed op?

Ik ben dan ook wel benieuwd naar jullie verhalen. Hebben jullie vaak contact met ooms, tantes, nichten en neven? Sturen jullie elkaar kerst- en/of verjaardagskaartjes? Of herkennen jullie elkaar ook amper als je elkaar op straat tegen zou komen? En zit er verschil in de omgang met de familie van je vaders kant en die van je moeders kant?

De trouwe lezers van mijn blogje mochten de afgelopen jaren al meegenieten van de sheep wars, die jaarlijks in mijn ouderlijk huis plaatsvinden tijdens ons kerstbezoek. Want ik houd van traditie. En mijn moeder is niet iemand die zich op haar kop laat zitten. Dus probeert zij ieder jaar op creatieve manieren ons ervan te weerhouden om de kerststalschapen in schunnige posities achter te laten. Uiteraard zonder succes >:-)

Dit jaar bleek de kerststal vervangen door een heus ‘blijf-van-mijn-lijf’-huis voor schapen! Overbevolkt nog wel.

Inclusief zware verdedigingswerken tegen indringers:

Vanwege de overbevolking hadden blijkbaar niet alle schapen het tot het veilige pand gered. Onder het dekbed in mijn oude slaapkamer trof ik nog een stelletje onderduikers aan. Awww…

Ik zou er bijna medelijden van krijgen. Bijna.

Want wat gebeurt er met een niet al te frisse buurt, waar ook coffeeshops zitten? Precies, die verloedert. Waardoor het blijf-van-mijn-lijf-huis plaatsmaakt voor… een Schapen Swingers Club!

Inclusief rode verlichting en rood pluche. Geen toegang voor niet-ruimdenkenden! En om geen oproer te kraaien in de zalige kersttijd, maar even benadrukt: “echtbreuk is geen zonde”

Kortom, het was weer als vanouds gezellig thuis. Ik ga vast brainstormen voor volgend jaar