Daar is ‘ie dan: mijn held, levend en wel:
Hierboven nog flink verdoofd, maar het zal vannacht wel tegen gaan vallen vrees ik.
De dokter was behoorlijk verbaasd over de gigantische scheur in het kapsel dat het schoudergewricht bijelkaar moet houden. De pees van zijn biceps was zelfs in tweeën gespleten! Niet opereren was dus blijkbaar ook niet bepaald een optie geweest.
Morgen mag hij naar huis. Eens kijken hoe dat gaat, met één arm een maand lang in de mitella…
Vandaag heb ik maar liefst twee mensen aangenomen.
Na vanmiddag met de laatste kandidaat een tweede sollicitatiegesprek te hebben gevoerd, hebben mijn manager en ik de knoop doorgehakt. En ik mocht bellen om het blijde nieuws aan de ene, en het slechte nieuws aan de ander te vertellen. Kon ik gelijk oefenen op mijn vaardigheid ‘slechtnieuwsgesprekken voeren’.
Daarna was het tijd voor een gesprekje met de voormalig huishoudster van de vorige eigenaren van ons huis. Ze hadden haar telefoonnummer niet meer, maar wel haar adres, dus hadden we een briefje bij haar in de bus gegooid met de vraag of ze nog een plekje voor ons had. Ze belde terug en vanavond maakten we officieel kennis.
Eigenlijk had ze het al te druk met andere poetsklussen, maar omdat wij in haar allereerste huis wonen en ze zo dankbaar was dat ze hier destijds aan de slag kon, wilde ze het toch graag doen. Ze had zelfs een doosje Merci voor ons meegenomen…
Het klikte wel, want het is echt een heel lief mens. Ook Mark zag haar gelukkig wel zitten, en dat is het belangrijkste. Maar hij is dan ook wel gewoon thuis op het moment dat ze langskomt.
Dus nu hebben we afgesproken dat ze in ieder geval op de twee maandagen na de operatie van Mark komt poetsen, en daarna zien we wel of we met elkaar verder willen. Tenminste, ik hoop dat dat is wat we hebben afgesproken, want mijn haperend-Nederlands-met-dik-Russisch-accent is niet zo goed… 
Maar dat was dus de tweede sollicitant van de dag. Yay, ik heb over een maand een nieuwe collega en binnenkort hulp in de huishouding! Er gloort licht aan de horizon!
Grom. Iedere keer als ik thuis heb gewerkt en m’n VPN-verbinding afsluit, blijft m’n Windows Verkenner hangen omdat hij dan de netwerkschijven van m’n werk niet meer kan vinden. Zo ook vandaag.
Ik killde de applicatie maar weer ‘ns, maar ditmaal besloot Windows me een blauw scherm te geven en vervolgens te rebooten.
Niets aan de hand, dacht ik, ik gebruik Firefox en die bewaart al m’n openstaande tabs.
Tsja, met webbrowsen kon ik inderdaad gelijk verder, maar m’n openstaande Eudora inbox bleek ineens een stukje leger te zijn… Er stonden alleen nog mailtjes tot 26-07-2010 in. Alles daarna was pleitos!
Ja, natuurlijk had ik een backup gemaakt van m’n mailboxen. Maar dat was helaas op 12 december en niet recenter. Verder ben ik gelukkig ook niet al m’n mail van na die datum kwijt, want de meeste mailtjes verhuis ik naar archiefmapjes. En die waren onbeschadigd.
Maar heb je me recentelijk gemaild en wacht je nog op een reactie, dan kun je beter even opnieuw mailen… 
(Murphey’s Law: toen ik gelijk daarna m’n weblog wilde updaten, crashte een plugin en gaf het hele blog een php error. Moest eerst de plugin via FTP deleten en er een nieuwe versie van installeren voordat ‘ie het weer deed. It’s just one of those days…)
Ik had al langer een schoenenprobleem. Hoe berg je al je schoenen op, zonder ze op elkaar te moeten proppen zodat ze kreuken en zonder dat je niet meer in één oogopslag kunt zien welke schoenen je ook alweer tot je beschikking hebt?
Maar nu vond ik bij de Blokker een heel handig schoenenrek, waarin ook rekening was gehouden met laarzen. Hoezee! Nu konden een hoop schoenen de klerenkast uit:
Eigenlijk zou ik twee van dit soort rekjes moeten hebben, zodat alle schoenen uit de kast kunnen en daar meer plek is voor kleren. Maar helaas heb ik geen ruimte voor zo’n tweede rek.
Ik ben wel een beetje bang dat de schoenen zo erg stoffig worden. De perfecte schoenenopbergoplossing moet zich dus nog aandienen. Maar het is nu in ieder geval alweer een stapje beter dan voorheen.
Gisteren had ik een afspraak bij Anastasi om mijn bruidsjurk uit te zoeken. Hoewel ik nog niet helemaal was bijgekomen van de dag ervoor, sprong ik ‘s ochtends in de trein naar Utrecht (tussen hordes Huishoudbeursbezoekers… *kreun*) en vervolgens in de bus naar Nieuwegein, alwaar ik mijn mammie ontmoette die speciaal voor de gelegenheid vanuit het zuiden des lands was komen rijden – een rit van bijna twee uur (“Want het is toch de droom van iedere moeder om samen met haar dochter een trouwjurk uit te zoeken?”).
Heel veel kon ze me overigens niet adviseren, want ik wist al bijna precies wat ik wel en niet wilde. Maar mijn moeder kent me gelukkig langer dan vandaag, dus daar had ze al op gerekend
Maar ik was toch heel blij dat ze het eens was met mijn keuzes (alleen die sleep, hè… ik zag duidelijk een zweem van spijt op je gezicht 
). En ik was ook heel blij dat ze kon helpen bij het kiezen van de kleur. Want wat was dat moeilijk!!
Ik wil niet in het wit trouwen en ik dacht eigenlijk aan een lichte kleur groen, omdat groen mij goed staat en ik het vaak draag. Dat wil zeggen… donkergroen. Lichtgroen bleek totaal niet te matchen met mijn huidje, dus het is uiteindelijk iets anders geworden.
Anastasi is wat dat betreft helemaal geweldig. In eerste instantie kreeg ik alleen zo’n stalenboekje met stukjes stof van 10×10 centimeter in m’n handen gedrukt, maar dat zegt je dus helemaal niets. Maar later wikkelde ze een aantal stoffen om me heen, met een andere transparante laag erover, zodat ik een veel beter idee kreeg hoe een hele Lenny er in de betreffende kleur uit zou komen te zien.
Ook had ze diverse modellen jurken hangen om te passen, zodat ik precies kon beoordelen of het al dan niet een strapless moest gaan worden (waar de keuze uiteindelijk op is gevallen, zien jullie op de dag zelf wel ).
Ze hielp ook op een heel fijne manier: professioneel, doortastend en helemaal niet sturend (alleen oprecht adviserend). Ik heb er helemaal vertrouwen in dat het een fantastische jurk gaat worden!
Helemaal makkelijk: ze verkoopt ook gelijk schoenen voor eronder. Als je in het wit trouwt, kun je ze vast makkelijk zelf ergens anders goedkoper vinden, maar als je een heel aparte kleur kiest, doe dan maar eens je best om in de schoenenwinkel een matchend stel te vinden! Zij heeft gewoon diverse modellen witte schoenen staan en laat het model dat je wil, bij een bedrijf in de juiste kleur spuiten. Fantastisch toch?
In mei ga ik nog een keertje langs voor een pas-sessie en dan wordt hij ter plekke afgemaakt en krijg ik ‘m gelijk mee!
Ik kan niet wachten tot hij af is!! *stuitert*
Gisteren zijn Mark en ik in ondertrouw gegaan. Op de documenten stond al dat het slechts een formaliteit was en geen feestelijke gelegenheid, en ik hoorde al van anderen dat het een kwestie was van vijf minuten binnen zijn en dan weer weg.
Nou… het was nog niet eens 5 minuten
Het enige dat je doet, is de door jou thuis ingevulde papieren overhandigen, en dan moet je hun uitdraai van de GBA controleren en deze ondertekenen. Klaar. Waarom dat niet gewoon thuis en per post kan…? Geen idee.
Maar goed, Mark en ik vonden het toch een goede gelegenheid om aan te grijpen om lekker te gaan uit eten, dus we hebben daarna heerlijk genomd bij De Spil. *Burp*
Verbazingwekkend, hoe veel je via vrienden geregeld kunt krijgen!
Onze vrienden- en kennissenkring bleek niet zo geschikt voor hulp bij verbouwingen, want de meesten zijn te hoog opgeleid voor beroepen als elektricien of loodgieter. Maar voor het regelen van onze bruiloft kunnen we vanuit alle kanten mensen vinden die ons, al dan niet voor een vriendenprijsje of zelfs gratis, willen helpen!
Zo hebben we inmiddels al geregeld:
Het enige dat ik toch maar niet via vrienden doe, is de bruidsjurk. Zoals ik al eerder blogde, wil ik iets dat waarschijnlijk veel te complex is voor mensen die niet gespecialiseerd zijn in bruidskleding en ik wil daar geen onenigheid over krijgen.
Afgezien van het feit dat het goedkoper is, is het vooral een superleuk gevoel dat bekenden bijdragen aan je bruiloft. Uitnodigingen worden toch veel specialer als je kunt zeggen dat je zusje ze ontworpen heeft? En dat je boeketje met liefde is samengesteld door een oude vriend? Bovendien heb je op de dag zelf veel minder vreemden om je heen lopen, maar staan er bekenden achter de draaitafel en de camera. Yay, ik word hier heel blij van!
Dit weekend stond in het teken van fröbelen. Zaterdag was een knutseldagje van de Charm propcommissie, zondag een naaidag van de kostuumcommissie.
Nou ben ik eigenlijk ook gek dat ik naar beide toe ga… Het was oorspronkelijk niet de bedoeling dat ik zou helpen met het maken van de props, want ik zit al in het bestuur en de kostuumcommissie, dus ik doe al genoeg. Het idee van commissies is juist, dat ze het bestuur wat ontlasten zodat zij niet alles zelf hoeven te doen.
Maar goed, de commissie is net opnieuw opgestart en dan moet je als bestuur toch wat ondersteunen, want het is nou niet echt motiverend als er bijna niemand op komt dagen om te helpen. Dus zijn Mark en ik toch even drie uurtjes langsgekomen en heb ik toegezegd wat huiswerk te doen.
Van de andere kant… bij de naaicommissie was ik ook de enige die was komen opdagen, terwijl volgens de datumprikker iedereen zou kunnen…
Dus: we kunnen nog wel wat hulp gebruiken! Vind je het leuk om kostuums te naaien, of om requisieten te knutselen? Laat het dan weten. Je hoeft niet per se op Charm te spelen en je bent niet verplicht om op iedere bijeenkomst aanwezig te zijn – je besteedt net zo veel tijd als je eraan kwijt wil zijn.
Naast al het gefröbel zijn Roland & Petra ook nog een avondje langsgekomen. Petra is onze ceremoniemeester, dus er moest maar eens besproken worden wat we allemaal (niet) willen. Heb er alle vertrouwen in dat zij het helemaal goed voor ons gaat regelen! En dat wil wat zeggen uit mijn mond
De afgelopen week was heftig. En de komende weken gaan ook heftig worden.
Mijn collega heeft een andere baan, wat betekent dat ik in een keer al zijn klanten erbij heb gekregen en ik alle bordjes omhoog moet zien te houden totdat er een nieuwe medewerker is gevonden én (door mij) ingewerkt is. Alsof ik het al niet druk genoeg had met mijn eigen klanten, mijn ontwikkeling naar teamleider en het feit dat ik binnenkort iemand intern een dag per week moet gaan opleiden zodat hij eind dit jaar ook op mijn afdeling ingezet kan worden.
Als ik dat allemaal optel, is dat volgens mij 2,5 FTE. Nou werk ik erg efficiënt en ben ik een kei in plannen en prioriteren, maar ook voor mij is dit een behoorlijke berg werk.
Ik was eigenlijk van plan om structureel wat uurtjes te gaan overwerken (met hopelijk wat compensatie via extra vrije dagen later in het jaar), maar gezien de thuissituatie zit dat er ook niet in. Begin maart wordt Mark namelijk geopereerd aan zijn schouder, om de banden weer wat aan te trekken zodat zijn arm niet meer zo snel uit de kom schiet. Revalidatieperiode: de eerste maand de arm in een mitella, waar hij vooral niet uit mag (dus niet autorijden of fietsen, typen, koken, …) en daarna vier maanden fysiotherapie, om ervoor te zorgen dat de arm hoger dan schouderhoogte opgetild kan worden!
Mijn lieverd zal dus flink wat hulp nodig hebben met aankleden, vervoer, en alle andere dagelijkse bezigheden. Dus moet ik toch op tijd thuis zijn.
Het komt vast allemaal wel goed, maar ik zie het nu nog even niet. Alle stress rondom het overlijden van mijn schoonbroer en het feit dat ik al een week loop te kwakkelen omdat de griep van vorige week nog steeds niet helemaal weg is, maken dat ik me de hele dag door enorm moe voel. En dat helpt allemaal niet bij het relativeren van deze berg.
Gelukkig zijn er ook goede vooruitzichten, waardoor er toch wat licht gloort achter de berg. Er zijn al twee CV’s binnengekomen van sollicitanten. En Mark heeft helemaal uit zichzelf voorgesteld dat we dan toch maar een huishoudster moeten nemen, omdat het hele huishouden in m’n eentje doen toch net iets te veel gaat worden.
Diep in mij roept er een stemmetje: “Ik zal ze allemaal eens laten zien wat ik kan! En dat ik dit echt wel trek!” Ik wil op het werk graag laten zien dat ik een harde werker ben en alles onder controle heb. Ik heb mezelf een hoop doelen gesteld voor dit jaar, en ik zal ze halen, ook al heb ik ineens een man minder om het mee te realiseren. En thuis wil ik laten zien dat ik ook best zorgzaam kan zijn, ook al is het geen aangeboren talent. Ik hou van mijn vriendje en voordat we trouwen wil ik bewijzen dat ik er ook in moeilijke tijden voor hem ben.
Dus vanaf nu wordt het een kwestie van niet zeuren maar gewoon hard doorwerken. Overwerken nu het nog kan. Thuis zo veel mogelijk losse eindjes wegwerken zodat ze straks niet ook nog er tussendoor komen. Misschien blog ik daardoor wat minder actief. Maar dan weten jullie waardoor het komt.
Let’s do it.
Gisteravond was condoleance-avond. Het voelde erg vreemd om in het condoleancerijtje te staan. Want ik ben toch ‘maar’ aanhang en sta dus gevoelsmatig er wat verder vanaf. Terwijl zijn beste vrienden, al snikkend, langs de rij moesten lopen om mijn handje te schudden… Raar hoor. Ik voelde me bijna een bedriegster. Maar zo gaat dat nou eenmaal.
Vanochtend was de begrafenis. Daar moest ik ook wel wat traantjes laten. Vooral toen ik mijn nichtje, van nog geen vier jaar oud, hoorde. Ze weet wel dat pappa er niet meer is, maar beseft nog niet helemaal wat dat inhoudt.
“Daar in die kist zit pappa!”
Om vervolgens naar de kist toe te lopen en er een kusje op te geven.
Ook depte ze met een papieren zakdoekje de ogen van mamma, toen die zich tijdens de afscheidsceremonie ook niet meer goed hield: “Je hoeft niet verdrietig te zijn, hoor mamma!”
*snik*… het is ook zo’n lieve meis.
Gelukkig is haar kleine zusje nog te jong om er iets van mee te krijgen.
Bah, wat een ellende. En je kunt ook zo weinig anders doen dan aanwezig zijn, te luisteren en wat afleiding te bieden.