Sanatorium was gaaf!! Het was een eenmalig evenement op uitnodiging, georganiseerd door de voormalige Loenar-crew, en zowel IC als OC een experiment.

De setting: Het is het jaar 1849. Alle spelers hebben een geestelijke afwijking en zijn daarvoor opgenomen in sanatorium Rustoord. Er heerst een strak regime van rust, reinheid en regelmaat.

En dat hadden ze heel mooi uitgewerkt: iedereen droeg dezelfde kleding (we hoefden zelf alleen witte onderkleding mee te nemen), voor het eten werd er uit de bijbel gelezen en als ontbijt was er prut (Brinta) die met een grote soeplepel in je kommetje werd gekwakt. Mannen en vrouwen aten en sliepen gescheiden. En aangezien het tijd-in was direct vanaf wakker worden op zaterdagochtend, tot zaterdag diep in de nacht, gold dat niet alleen IC maar ook OC.

Dat was wel heel gaaf. ‘s Ochtends geen tijd verliezen met wakker worden, ontbijten en kostuum aantrekken voordat je eindelijk IC gaat, maar direct in de actie als je wakker wordt gemaakt door de zuster en je een voor een de douche in mag, waarna je eerst langs de pillenkamer moet voordat je kunt ontbijten.
Bijkomend voordeel van IC eten is ook dat we de complete dag in character waren. Dat maakte het heel heftig en aan het eind van de dag had ik dan ook het gevoel dat ik al een heel weekend had gespeeld. Maar het was een geweldige ervaring! Zeker aangezien iedereen heel goed in zijn rol zat en de opzet van het gebouw heel erg bijdroeg aan het spel.

Want al snel merkten wij dat er meer aan de hand was in het sanatorium. De helft van de patiënten had dezelfde droom na het moeten slikken van een nieuwe pil, er gingen geruchten over shocktherapie en de geneesheren leken het onderling niet met elkaar eens te zijn over onze behandelmethoden.
We kregen stukje bij beetje herinneringen over een ander leven. Mensen ontdekten ineens dat ze bepaalde vaardigheden hadden die ze vroeger niet hadden. En het werd steeds meer aannemelijk dat we helemaal niet waren wie we dachten, maar militairen en wetenschappers die in het sanatorium aan een geheim experiment hadden gewerkt, waarbij iets gruwelijk mis was gegaan.

En dat leverde prachtige mindfuck situaties op, vooral voor mijn personage. Want iedereen leek er al snel volledig overtuigd van te zijn dat ze inderdaad iemand anders waren. Terwijl mijn personage oorspronkelijk een van de weinigen was die zich er daadwerkelijk bewust van was gek te zijn, waardoor ze ook ging bedenken dat het mogelijk was dat we aan een massawaanzin leden en we niet iemand anders waren, maar gewoon steeds gekker aan het worden waren.
Daar kwam ook nog eens bij dat mijn personage heel gelovig was, en een van haar nieuwe herinneringen was dat ze eigenlijk getrouwd was met de man waarvan ze dacht dat het haar broer was (Mark’s personage) en ze ook nog eens overspel had gepleegd. Oh nee, want een zonde! Ik ga naar de hel!
Hevige ontkenning van de situatie dus. En dat leverde heel mooi en ook flink wat emo-spel op.

Dat ze aan je linkerkant staan te roepen dat het heel belangrijk is dat je nu die pil neemt, en ze aan de andere kant roepen dat je vooral geen pillen meer moet slikken. Dat je, terwijl je pas net aan het idee begint te wennen dat je iemand anders bent, je gelijk wordt gevraagd om een kant te kiezen. Het leidde er uiteindelijk toe dat ik huilend in de keuken met een groot mes dreigde er een eind aan te maken. Liever naar de hel dan niet weten wie je bent en tussen twee persoonlijkheden heen en weer geslingerd te worden.

Maar toen ik gevraagd werd om te kijken naar een prototype van de machine die we gemaakt zouden hebben, merkte ik dat ik alles van de elektrische circuits snapte, en begon ik te helpen bij het onschadelijk maken van het apparaat. Gek of niet, ik had wellicht boete te doen aan God, dus ik moest iets met een goede intentie doen. Nadenken kwam morgen wel weer.

En daar heb ik ook superleuk spel mee gehad. Het was ‘pret met een stapelbed’, oftewel een stapelbed in een slaapzaal bombarderen tot physrep voor het prototype en daar samen met medespelers aan ‘sleutelen’. Ik moest als kersverse  elektricien even diep graven in mijn geheugen, maar ik herinnerde me gelukkig nog een hoop dingen van mijn oude elektronicadoos, zodat ik met termen als ‘condensator’, ‘transistor’, ‘kathode’ en ‘Ohm’ kon smijten. Een beetje a la Star Trek, op goed geluk iets als “Reroute all backup power to the main deflector shields!” roepen en dan maar hopen dat het daadwerkelijk iets doet

Wat dan ook erg goed was aan Sanatorium, was dat er geen regelset was. Geen epische heldendaden, maar als je vindt dat je personage iets kan, speel het dan maar lekker uit. En dat werkte fantastisch, mede omdat er allemaal sterke spelers aanwezig waren. Ik realiseerde me eigenlijk pas achteraf dat er geen regels waren en dat ik het ook niet had gemist.

De organisatie had het geven van calls ook leuk opgelost door op verschillende plekken en aan verschillende voorwerpen envelopjes te hangen. Na daar een tijdje bezig geweest te zijn, mocht je in de envelop kijken of er een briefje met je naam in zat en zo ja, dan stond daar een bepaalde call op. Zo nee, dan gebeurde er niets. Dat zorgde ook voor persoonlijker plot.

Verder was er genoeg ruimte voor lol. Op een gegeven moment hadden we elkaar ervan overtuigd dat ze ons mensenvlees wilden laten eten. Er was onlangs een patiënt overleden en nu kregen we ineens als ‘extraatje’, vlees bij de lunch. Dat moest wel Karel zijn! En hoewel mijn soep vegetarisch zou moeten zijn, dreven er wat korstjes van de aangekoekte bodem in die op vlees leken, dus moest Karel toch echt eerst uit mijn soep gevist worden voordat ik hem ging eten

Naast het emo-spel en de lol, waren er ook keispannende momenten. Er waren drie verdiepingen met gangen, waarin diverse afgesloten deuren waren. Sommige sloten waren te forceren, maar voor andere deuren hadden we toch echt de sleutel nodig. Die aan een grote bos aan de riem van een van de geneesheren hing.
Toen op een gegeven moment een van de zusters vergiftigd werd, kwam de geneesheer in kwestie binnengestormd en kwakte zij haar spullen in de haast op tafel. Ik bedacht me geen moment, rende op de tafel af en pakte de sleutelbos. Snel, de eetzaal uit en de trap op naar mijn slaapvertrek, waar ik hem in mijn kussensloop stopte. En weer snel terug naar beneden, voordat iemand merkte dat ik weg was. Nog geen minuut nadat ik weer terug in de eetzaal was, werd de diefstal ontdekt en werd iedereen gefouilleerd. Niets te vinden natuurlijk.
Ze namen het hoog op en ik begon te vrezen dat nu één voor één onze slaapzalen overhoop gehaald zouden worden. Misschien toch niet zo slim om ‘m in mijn eigen kamer te verstoppen. Dus glipte ik in een onbewaakt moment weer naar buiten toe. Waar ik werd staande gehouden door een zuster, die me fouilleerde. Maar ja, ik had de sleutels niet. (Het mes dat ik tijdens de lunch achterover had gedrukt, werd wel afgenomen. De lucifer en het waxinelichtje die ik had gebruikt om een duistere kamer te kunnen doorzoeken, werden niet ontdekt )
Goed, verder de trap op. Net toen ik mijn kamer wilde binnengaan, kwam ik een geneesheer tegen die me opnieuw fouilleerde. Pfoei…
Met het hart in mijn keel haalde ik de sleutels uit mijn sloop en rende ik naar de badkamer, om ze daar in een zakje in de prullenbak te deponeren. Missie geslaagd!

Nou ja, toen we de sleutels hadden bemachtigd, moesten we er natuurlijk ook nog de deuren mee open maken. En dat was nog niet zo makkelijk met de verhoogde patrouilles van de staf…

Bij de eerste poging werden we al op heterdaad betrapt. Mijn medepatiënten zouden op de uitkijk staan, maar het ging niet helemaal soepel, waardoor de zuster ineens voor de deur stond en mij binnen lawaai hoorde maken. Gelukkig had ik mezelf binnengesloten, zodat er enige tijd overheen ging voordat ze met een koevoet kwamen om de deur open te breken. Genoeg tijd voor Mark om het dak op te gaan, zodat ik hem via het schuifraam de sleutels toe kon spelen. Helaas ging het niet ver genoeg open om er zelf door te ontsnappen, maar toen de deur eenmaal opengebroken was, kon ik met een onschuldig gezichtje zeggen dat ik de sleutels écht niet had, en dat ik door een gemene medepatiënt was opgesloten. Tot grote frustratie van de staf konden ze na uitgebreid fouilleren en het doorzoeken van de kamer, inderdaad geen sleutels vinden en moesten ze me laten gaan

Uiteindelijk is het toch nog slecht afgelopen. Hoewel we met man en macht hebben geprobeerd om de duivelse massa-hersengolfoverschrijfmachine, die wij in het verleden gebouwd hadden, te saboteren of om te leiden naar een plek waar het geen kwaad kon (de Noordzee), werd de straal door intriges stiekem gericht op Brabant. Iedereen in de nabijgelegen dorpen werd gek en heel zuidelijk Nederland werd dermate bourgondisch gemaakt, dat ze zonder problemen door Holland in de pan werden gehakt. Oeps…

De machine was overigens prachtig gemaakt: vol met knipperende lampjes, een digitaal scherm, metertjes en knopjes. Met een soort grote verstelbare bureaulampen waren er kapjes gemaakt om op de hoofden van de deelnemers te plaatsen om hun hersenen te lezen. Het zag er prachtig uit, en dankzij de berg losse onderdelen in de hoek waren we in staat om er ter plekke een lengte- en breedtegraadmeter in te bouwen, met kabels en schroefjes en al.

Petra, Niels, Eline, Melanie, Sna en Maria: onwijs bedankt voor een supergaaf weekend! (Jullie organiseren hopelijk toch wel weer een andere one-shot? )

Afgelopen zondag heb ik het officieel meegedeeld op de ALV: ik stop over een tijdje als secretaris bij Charm.

De belangrijkste reden: het kost me te veel tijd.

Op zich is het geen superdrukke functie – tijdens mijn studietijd ben ik secretaris van de faculteitsvereniging (800 leden!) geweest, wat bijna een full-time functie was. Maar het is wel te veel in combinatie met een baan en al mijn andere hobbies. Dus moet er iets geschrapt worden.

En ja, dan ga ik denken: uit welke hobby haal ik relatief gezien het minste plezier? En dat is dan toch de bestuursfunctie.

Charm is een geweldige vereniging en ik kan heel goed samenwerken met mijn medebestuursleden, dat is niet het probleem. Maar ik voel me altijd erg verantwoordelijk voor het goed organiseren van dingen, waardoor ik er op het moment zelf niet zo goed van kan genieten. Als dingen niet helemaal lopen zoals het moet, of als deelnemers klagen, dan trek ik me dat erg aan.
En ik zie ook altijd als een berg op tegen het uitzoeken en terugstoppen van benodigdheden in de opslag die bij ons op zolder staat, omdat de dozen niet heel makkelijk bereikbaar zijn.
Het zouden op zich allemaal geen grote struikelpunten moeten zijn, en waarschijnlijk vragen andere mensen zich af waar ik me druk over maak, maar zo voelt het gewoon voor mij en ik kan dat helaas niet veranderen.

En dan word ik liever weer ‘gewoon’ NPC.

Ik stop overigens niet per direct, want ik wil de vereniging niet in de steek laten. Er moet wel de tijd zijn om iemand anders te vinden en alles over te dragen. Dus heb ik gezegd dat ik dit jaar nog in het bestuur blijf, en in ieder geval het komende evenement organiseer, maar het liefst bij het tweede evenement van het jaar al zou willen beginnen met de overdacht, zodat op de volgende ALV een nieuwe secetaris aangesteld kan worden.

Het voelt wel een beetje als falen, dat ik dan maar twee jaar in het bestuur heb gezeten (hoewel effectief langer, omdat we het jaar ervoor al mee hebben gelopen met het vorige bestuur).

Desondanks heb ik toch al een hoop dingen bereikt die op mijn ‘dit wil ik realiseren’-lijstje stonden:

– de website verhuizen naar een goedkopere host
– de website omzetten naar een CMS systeem, zodat mijn opvolgers geen verstand van html hoeven te hebben om de website bij te houden (hoewel niet geheel succesvol, want Joomla 6 blijkt een draak van een systeem en zo ongebruiksvriendelijk dat ik een handleiding zal moeten schrijven)
– uitmesten en reorganiseren van de dozen en klappers met secretarisspullen
– bouwen van een ledendatabase in Access, zodat de administratie makkelijker wordt en inchecklijsten, ledenlijsten e.d. er met één druk op de knop uit komen
– regelsystemen herschrijven zodat ze beter begrijpelijk worden (moet alleen nog goedgekeurd worden door mijn mede-bestuursleden, daarna komen ze online!)

Nog steeds op de to-do lijst:
– herschrijven van de ‘Over Charm’ teksten op de website
– fotoalbum functionaliteit op de site verbeteren en foto’s van afgelopen evenementen toevoegen
– het fatsoenlijk tonen van het forum binnen het overkoepelende design
– diverse bugs en kleine issues met de site oplossen

En met het hele bestuur hebben we het plan opgevat om alle dozen met kostuums te gaan reorganiseren. Want nu zijn ze voornamelijk gesorteerd op kleur, terwijl een indeling als ‘broeken’, ‘rokken’, ‘hesjes’ e.d. voor de generieke kleding volgens ons veel beter werkt, naast een indeling op specifiek gebruiksdoel zoals ‘groenhuiden’, ‘felines’ etc.

Nog genoeg te doen dus. Hopelijk lukt het me om alles gedaan te krijgen voordat mijn opvolger begint, zodat ik toch nog een beetje het gevoel heb dat ik iets wezenlijks heb bijgedragen aan Charm.

En mocht je interesse hebben in de functie of iemand anders weten die geschikt is… ik vertel je graag wat het precies inhoudt!

Voorafgaand aan het weekend wist ik niet helemaal zeker of het goed zou komen. Het aantal inschrijvingen was namelijk wel erg dramatisch lager dan vooraf ingeschat. Maar gelukkig bleek het toch een superleuk jubileumevenement van Charm te zijn geworden!

In het kader van het 12,5-jarig bestaan van de vereniging, hadden we besloten om in plaats van een roleplay evenement, een lol-play evenement te organiseren. Insteek: reverse dungeon. Oftewel: we draaien de rollen om en nu spelen de spelers eens de slechterikken, en de NPC’s zijn de helden die de slechterikken wel eens even komen verslaan.

Mark schreef een hilarisch regelsysteem, waarin stond dat je kon kiezen uit 3 klassen voor je personage: van epische über-evil overlord met extra veel powers, tot de zogenaamde voetveeg, die als speciale vaardigheid ‘wederkeer’ had. Oftewel: als je dood bent, loop je een rondje rond een boom en kom je weer het spel in als je vage neef of buurman. Want alle voetvegen lijken toch op elkaar En meer van dat soort ongein.

Echt veel plot was er dan ook niet, het werd vooral aan de spelers hun eigen fantasie overgelaten om hilarische dingen uit te vreten.

Oh, en er waren magic items! Van ‘de handschoen der verrukking’ tot ‘het constipeergeweer’ tot ‘het pluizige paardje (“it’s so fluffy I could die!!!”)’. En de spelers mochten op basis van de naam en tagline van het item, zelf bepalen wat het concreet deed.

Zelf heb ik me als NPC uitstekend geamuseerd als ‘de moeder van de nachtmeester’ (de leider van het zootje ongeregeld), die superdementerend was en continu vergat waar ze was en wat ze ook alweer in haar kistje had zitten. Hilarisch, iedere keer weer precies dezelfde gesprekken ophangen tegen anderen, totdat ze helemaal wild van me werden

Het feest viel gelukkig ook niet in het water. De opkomst op de dansvloer was beperkt, maar men heeft zich ook prima geamuseerd met praten en spelletjes spelen.

Grote voordeel van zo’n eendagsevenement is dat het een stuk minder werk is en ook minder stressvol, dan een gewoon weekendevenement. Behalve dan het vooraf uitzoeken van alle props en kostuums, want je moet alle dozen opentrekken in plaats van de hele boel gewoon in een busje mikken. Maar gelukkig had ik daar hulp bij, en zelfs bij het achteraf terugstoppen en opnieuw sorteren van alle meuk. Onze zolder is nog nooit zo snel na een LARP begaanbaar geweest!

Al met al was het evenement dus een succes. Maar als we het nog een keer doen, moeten we waarschijnlijk zorgen voor nog lagere kosten, een centralere locatie en meer promotie. Want het is natuurlijk jammer als er uiteindelijk maar zo weinig mensen van kunnen genieten.

Na 12 Omen’s werd het toch maar eens tijd om mijn IC-familie wat verder uit te werken. Mijn achtergrond was namelijk erg beperkt begonnen, aangezien we onze personages oorspronkelijk als eenmalig lolletje hadden bedacht voor de playtest van het evenement. Maar ze overleefden en bleken stiekem toch wel erg leuk, dus zijn we er mee verder gegaan.

De vorige keer kwam ik er al achter dat ik de verhaalschrijvers nooit voorzien had van een update van mijn achtergrond. Oeps. Dus voorafgaand aan Omen 12 had ik alles wat wel in mijn hoofd zat, helemaal uitgetypt en opgestuurd.

Maar ik ben in het algemeen erg slecht in het specificeren van mijn familiegeschiedenis. Vind ik doorgaans niet interessant en het scheelt weer namen onthouden. Maar ja, voor een personage van adel is het toch wel handig om te weten hoe je ouders heten enzo… Dus bedacht ik ook voor hen namen: Aimée Ferrero Rocher is voortgekomen uit jonkheer Guylian Ferrero Rocher en jonkvrouwe Stella van Amstel (hoe kan het ook anders…).

De naam van mijn voogd, oom Hertog Jan van Amstel, wist ik al, omdat die wel een belangrijke rol speelt in mijn achtergrond. Maar ik moest ook nog een adelbrief hebben en daar moet een familiewapen op. Dus zwengelde ik Photoshop aan.

Tadaaaaa… het wapen van de familie Van Amstel tot Dommelsch!

Het kostte nog enige uren research, want de vorm van het wapen verschilt per land en per tijdsperiode. Aangezien onze groep als ongeschreven regel hanteert dat we min of meer van Franse komaf zijn, werd het dus de oud-Franse versie.
En wat je gebruikt als versiering voor om het wapen heen, hangt af van je titel. In Nederland worden per titel verschillende soorten kronen gebruikt. In Frankrijk ook, maar als je daar ‘slechts’ jonkheer of jonkvrouw bent, komt er een helm boven.

Het zal wel niet 100% correct zijn hoe ik het uiteindelijk heb gedaan, maar het is close enough.

Afdrukken, ondertekenen met kroontjespen, lintje erop, zegel erop, en Aimée is weer klaar voor Omen 13!

On other news: al maanden hikte ik aan tegen het schrijven van een achtergrond voor Sanatorium, het eenmalige evenement van het voormalige Loenar. Het idee is dat we allemaal een psychische stoornis hebben en in een gekkenhuis zijn opgenomen. Maar wat bedenk je dan als je eigen stoornis? Geheugenverlies? Gespleten persoonlijkheid? Te cliché. En je wil ook niets waarbij je de hele dag angstig en gillend in een hoekje zit, want dat is niet leuk om te spelen.
Wat ik ook deed, ik had geen inspiratie over wat het dan wél moest worden.

Zondag was de deadline en moest ik écht iets inleveren. Normaal gesproken ben ik niet van de deadlines – Mark is iemand die goed presteert als er druk achter zit, ik juist niet. Maar wellicht heeft het denken over mijn Omen achtergrond mij onbewust geïnspireerd, want zondagochtend werd ik ineens wakker met een goed idee in mijn hoofd! Leuk speelbaar, ook niet al te moeilijk en met een kleine twist. Pfoei, net op tijd… nu kan ik eindelijk voorpret hebben!

Wauw, weer een supergave Omen gehad! Niet alleen ik, maar zelfs Aimée heeft zich geamuseerd!

Maar ja, wat wil je ook: ze had een besloten bruiloft om naar uit te kijken. Een reden voor een nieuwe jurk, minglen met de andere adel, en een feestje na afloop!

Natuurlijk kan een jonkvrouw het niet maken om in haar oude kloffie naar een bruiloft te gaan. Dus moest er weer een nieuwe jurk komen. Nou wil ik graag nog eens een prachtige outfit naaien, maar de afgelopen weken had ik daar echt geen tijd voor. Improviseren dus.

Mijn eerste gedachte was om een jurk uit de Charm kostuumvoorraad te lenen. Maar ik kon niet echt eentje vinden die haar type was en waar ik bijpassende stof voor had liggen om er een hoed bij te fabriceren.
Toen bedacht ik me, dat ik natuurlijk ook mijn trouwjurk zou kunnen recyclen. Aangezien die groen is in plaats van wit, kon dat op zich prima. Maar, ik wist niet wat de bruid in kwestie zou gaan dragen – en je hoort niet mooier te zijn dan de bruid. Dilemma? Ehm, nee. We hebben het natuurlijk wel over Aimée. Die is egoïstisch genoeg om de allermooiste te willen zijn op iemand anders z’n bruiloft. :-O

Dus knutselde ik een ondershirtje (geen blote schouders voor een jonkvrouw!), zette ik het gruwelijk truttige kraagje met rushes, die ik voor m’n eigen bruiloft eraf had laten slopen, er weer aan, en maakte ik een bijpassende hoed van de restjes stof en decoratie die over waren vanwege het inkorten van de jurk. Tadaaa… een nieuwe outfit waarin ik de blits kon maken! (mental note: nooit tule gebruiken voor een jurk die over bosgrond sleept. Gaat minstens een dag kosten om alle naalden, blaadjes en andere natuur weer uit de gaatjes te vissen)

De bruiloft was mooi, maar tijdens het feest bleek echter dat niemand de dansvloer op wilde/durfde. Wat, adel die niet kan dansen?? Daar moest natuurlijk wat aan gedaan worden!

Aldus vond Aimée haar nieuwe roeping. Haar opdracht was om in het dorp Eventyr te blijven, de wederopbouw te ondersteunen en de adel te vertegenwoordigen. Maar ja, ze gaat natuurlijk niet haar handen vuil maken met fysieke arbeid. En hoe moet je nou precies de adel vertegenwoordigen? Eureka: je gaat danslessen geven om het culturele niveau en de algemene ontwikkeling wat op te krikken, en de aandacht af te leiden van alle dagelijkse ellende!

Dus boorde ik mijn verse kennis van Balfolk aan en heb ik op zondagmiddag aan een groep spelers de basis van de andro, wals en bourrée geleerd.
Ik was erg opgelucht dat er daadwerkelijk mensen waren komen opdagen om mee te doen en Aimée was in de wolken. Zeker voor herhaling vatbaar op komend evenement!

Ook sleepte ik de heren van de Orde van Goede Smaak & Stijl en wat barden erbij, om te overleggen over het organiseren van structureel entertainment in de vorm van een muzikaal ondersteunde avond met wijn en versnaperingen voor het volgende evenement. De oorlog is voorbij, de tijd voor feesten en partijen is aangebroken!

Al met al was het dan ook de minst emo Omen ooit voor mij. Er is altijd wel drama rondom Aimée, maar ditmaal lag de focus op de leuke dingen. Weinig mensen hoeven uitschelden, geen huilbuien of woede-uitbarstingen (nou ja, een paar kleine dan). En dat was ook wel eens lekker. Want Aimée is best een zwaar personage om te spelen.

Naast de bruiloft en het dansen heb ik nog veel andere leuke momenten gehad:
– lesgeven aan mijn stagiaires, waaronder oefenen op een lijk (met dank aan de NPC die bereid was een uur lang dood te liggen op een brancard)
– gesprekjes met de voormalig barman, over het vinden van een vrouw voor een goede toekomst, en proberen om de voor hem geregelde blind date met pijnlijke stiltes goed te laten verlopen
– goblinjacht in het holst van de nacht, omdat ze onze spullen hadden gestolen
– zien hoe mijn minder hygiënische genezerscollega wordt achternagezeten door een patiënt, omdat ik opmerkte dat een wond ontsmetten ook op een andere manier had gekund dan door ‘m dicht te branden met een gloeiend hete dolk
– een liefdesgedichtje ontvangen en de arme man keihard afwijzen
– een middagje vrij nemen en een manicure en gezichtsmaskertje krijgen ter voorbereiding op de bruiloft (zie je wel dat ze me niet nodig hebben; uiteindelijk vinden ze wel een andere genezer om hun wondjes te vertroetelen)
– besmuikt laten vallen dat ik beledigd ben dat Beriadanwen geen limiet heeft op het aantal door haar mee te nemen gasten voor de bruiloft, terwijl ik er maximaal twee mocht meenemen, en merken hoe dit uiteindelijk via via de bruidegom heeft bereikt, die me vervolgens hoogstpersoonlijk de redenen daarvoor komt uitleggen. Victorie!
…en nog veel meer!

Ik ben doodop en het huis is weer een puinzooi door alle meuk die weer naar zolder moet, maar ik ben voldaan! Nu eens kijken hoe we the day after kunnen overleven… *kreun*

Inmiddels stromen de evaluatieformulieren over Charm 21 binnen. Altijd leuk om te lezen, hoe de ene persoon het ene vindt en de andere persoon compleet het tegenovergestelde.

Enkele mooie voorbeelden:

“De douches waren heerlijk en ruim!” versus “De douches waren te krap en ik had koud water”

“Het terrein was goed bereikbaar met OV” versus “Het was een drama om met het OV te komen”

“Er stonden altijd schone kopjes klaar als ik iets wilde drinken!” versus “Iedere keer als ik dorst had, waren de kopjes op…”

“Wat een ruime keuze bij het ontbijt!” versus “Er was geen muesli of yoghurt”

“Charm is erg goedkoop vergeleken met andere evenementen” versus “Charm is een van de duurdere evenementen die ik ken”

 

Ach ja, je doet het nooit voor iedereen goed. De algemene tendens is positief, dus volgens mij hebben we het prima gedaan

Zow, dat was me het weekendje wel weer! Op zich viel de stress wat betreft voorbereidingen mee, maar het weekend zelf was wel behoorlijk druk. Gelukkig is alles goed gegaan: er hebben zich geen grote rampen voorgedaan en de spelers en NPC’s lijken het erg naar hun zin te hebben gehad. Kortom: een succesvolle Charm!

Dit is het derde evenement dat we als inmiddels-niet-meer-zo-nieuwe bestuur organiseren en inmiddels beginnen we enigszins routine te krijgen. Ik heb een goede database voor de ledenadministratie gebouwd en alle benodigde lijsten komen er met één druk op de knop uit (nu nog zorgen dat spelers op tijd hun gegevens aanleveren). De boodschappenlijsten zijn redelijk kloppend (helaas is het eet- en drinkpatroon van deelnemers zeer aan het weer onderhevig en kost het soms een extra tripje naar de supermarkt) en de ondersteunende rollen zijn verdeeld.

Vorig evenement was het nog even paniek, omdat Judith uitviel als monsterspelleider en wij dat moesten opvangen. Ditmaal was zij er wel weer bij en bovendien hadden we Bob als barman, wat mij ontzettend veel drukte heeft gescheeld. Hoezee voor helpende handjes!

Toch deden mijn voeten al op zaterdagochtend pijn, wat niet meer over ging. En aan het eind van het weekend zat ik er, met zere voeten en 6 uur slaap in totaal, even dermate doorheen dat ik het niet meer trok toen er bij het opruimen diverse dozen kwijt bleken, en ik alle spulletjes her en der in de verkeerde dozen terecht zag komen. Wat ik dus de komende week zelf zou mogen terugsorteren.

Vandaag al een hoop dozen opnieuw open getrokken en wasjes gedraaid, en de schade blijkt gelukkig echter mee te vallen. En ook al is alles netjes in de juiste doos gedaan, het is toch niet te voorkomen dat ik de helft van de dozen weer van zolder moet trekken, aangezien de schone was en de gewassen kopjes ed. er ook nog terug in moeten.

Het voordeel van Charm is dat er veel mensen bijspringen om een handje te helpen, waar ik echt heel erg dankbaar voor ben. We waren ruim op tijd van het terrein en dankzij de mensen die met ons mee naar huis waren gereden, stond de boel ook in no-time weer op zolder. En we hebben ook gewoon een superleuke crew, die goed met elkaar overweg kan.

Desondanks vraag ik me af en toe af of al het gedoe het waard is. Of de lol die ik eruit haal, de moeite compenseert. Het verwerken van charactersheets en het doen van de afwas zijn nu eenmaal niet de meest stimulerende taken. Van de andere kant is het wel erg leuk om mensen naderhand te horen zeggen dat ze een superweekend hebben gehad.

Nu ik wat routine begin te krijgen en beter kan inschatten hoe druk ik het tijdens een evenement heb, kan ik misschien ook iets meer aan rolletjes op me gaan nemen. Een echte NPC kan ik niet zijn, want ik moet op ieder moment het spel uit kunnen om dingen te regelen. Nu had Mark me dus een ondersteunende rol gegeven: een van de tempelwachters van de locatie, die als voornaamste taak had om de tempel te dienen en daarnaast vaardig was in het genezen van gewonden.

De rol was vooral bedoeld om mijn aanwezigheid tussen de spelers IC te kunnen verantwoorden, en als back-up te dienen om te voorkomen dat er al te veel spelers zouden overlijden.
Maar ik had ook een klein stukje plot. Nou ja, klein voor mij, met een groot effect op de achtergrond van enkele spelers
Opvallend genoeg kreeg ik ook over dat kleine stukje spel (getraumatiseerde elf met huilbui) behoorlijk wat complimenten. Terwijl ik alleen maar een beetje aan een tafel zat te huilen. Ook een hoop complimenten gehad over m’n kostuum, wat ik moeilijk vond te accepteren omdat ik de jurk niet zelf had gemaakt, maar had gekregen. Het stimuleert me wel om nu zelf ook iets heel moois te gaan maken
Ik vond het in ieder geval heel erg leuk om het rolletje te spelen, dus dat mag er wellicht volgende keer nog wat meer in van mij. Dit soort plotjes kunnen namelijk redelijk op random momenten het spel in geslingerd worden op het moment dat het mij uitkomt. En ik heb gemerkt dat het met de huidige bezetting van crewleden te doen is om wat meer IC spel te hebben naast mijn crewtaak.
Waarschijnlijk kan ik daar dan voldoende lol uit halen om alle klusjes niet erg te vinden. Want settingondersteunende / sfeermakende rollen vind ik eigenlijk wel het leukste om neer te zetten.

Komende week nog de laatste meuk wegwerken en charactersheets updaten, en dan is het alweer tijd om na te gaan denken over ons jubileumevenement van eind oktober!

Foto met dank aan Yvon Vuijk

Gisteren was er een special van Charm, die ik als bestuurslid mocht organiseren (er is maar 1 bestuurslid nodig voor een special en mijn mede bestuursleden hadden andere verplichtingen). Dat betekende dus ook de verantwoordelijkheid om te bepalen of de special al dan niet door zou gaan. Aangezien het donderdag prutweer was, vreesde ik namelijk dat het zaterdag mogelijk echt niet leuk zou zijn om de hele dag zonder beschutting in het bos rond te lopen.

Vrijdag bleken de weerberichten elkaar ook nog eens flink tegen te spreken. Argh! Uiteindelijk er maar op gegokt dat het enthousiasme van de deelnemers wel tegen een stootje (of in dit geval: een buitje) kon en de special door laten gaan.

Helemaal optimaal was het weer niet. Het begon droog, maar het tweede deel van de middag heeft het alleen maar geregend. Gelukkig was het niet heel koud, zodat de spelers het nog wel konden volhouden, maar rond een uur of 5 had iedereen het wel gehad en moest de spelleiding wat plotjes schrappen, zodat we er een eind aan konden breien. Ik ben in ieder geval dankbaar dat het niet meer zo hard waaide, want dan hadden we de partytenten die als monsterhok dienden, niet kunnen opzetten en was al het eten en waren alle kostuums ook doornat geworden.

Niet dat ik nu niet hoef te wassen… Charm is namelijk gezegend met zeer enthousiaste NPC’s die ook voor een rolletje van 2 minuten volledig (inclusief torso!) groen geschminkt willen worden, en als ze daarna voor een andere rol er een shirt overheen gooien en zeiknat regenen, kun je je voorstellen hoe het shirt er vervolgens uitziet

Maar goed, de partytenten staan nu onder het afdakje te drogen en in de loop van de week ga ik wel de puf vinden om alle meuk weer op z’n plek te zetten. Ik denk dat ik het wel een geslaagde special durf te noemen. Hopelijk denken alle deelnemers daar ook zo over…