Wauw, dat was weer een onwijs gave Omen! Vanaf tijd-in op vrijdagavond ben ik continu in de weer geweest.

Ik had vooraf bedacht dat het tijd was om jonkvrouwe Aimée een feestje te laten geven. Voorafgaand aan het evenement had ik al wat mensen erover ingelicht. Want hoewel ik zo veel mogelijk binnenspels wilde regelen, is het vaak ook wel fijn als je dingen kunt voorbereiden (zoals muziek) en bepaalde spullen kunt meenemen (zoals eten) – dan kun je het net iets beter aanpakken. Na jaren van oorlog, op de vlucht zijn en leven in erbarmelijke omstandigheden, zijn we inmiddels enigszins gesettled in een dorpje genaamd Eventyr. Hoog tijd om na al die ontberingen eens te gaan genieten! En bovendien moest de adel in het dorpje wakker geschud worden – in de oorlog waren alle goede manieren ook enigszins verloren gegaan.

Vorig evenement was ik daarom al begonnen met het geven van danslessen. En nu was het dus tijd voor een invitation-only partijtje (want verschil moet er zijn)!

Maar hoe het in praktijk ging uitpakken… geen idee! Er is natuurlijk altijd kans op een epische butspartij, precies tijdens je feestje. Of een complete avond regen. Of simpelweg geen enkele speler die er op dat moment zin en tijd voor heeft. Maar ik wilde het hoe dan ook proberen en ook om er zo veel mogelijk spel voor anderen mee te genereren, door bijvoorbeeld entertainment in te huren, het schrijven van de uitnodigingen uit te besteden en iemand de dingen vervolgens tegen vergoeding te laten bezorgen (in het kader ‘leer de adel kennen’ ).

Dat was nog een behoorlijk karwei. Mijn motto voor deze Omen was dan ook: “Rot op met je plot, ik ben bezig!”

Bijna liep de boel in de soep, toen precies op het moment dat de gasten en ik zich wilden gaan omkleden, de pleuris uitbrak en het dorp werd aangevallen. En toen ik een uur daarna me dan eindelijk in mijn outfit had gehesen, een of andere &#@*-elf het vervolgens nodig vond om bijna dood te gaan en ik in mijn nette jurk werd geroepen om een fatale wond te genezen, omdat ik op het evenement blijkbaar de enige ben die dat kan. Grommerdegrommerdegrom… *klaag* *scheld* *stoom*…

Maar uiteindelijk slaagde ik er toch in om het feest op gang te krijgen. En met succes!
Er was een verhalenverteller, een proeverij, muziek en dans. Plus, niet te vergeten: een onverwachte gast in de vorm van een niet te versmaden hertog. Omnomnom… mine! Want wat is nou een feestje zonder love interest? Aimée heeft een nieuw projectje!
Verdere verplichte kost op een adelijk feestje: geroddel, te veel wijn, foutjes in de samenstelling van de gastenlijst, politiek incorrecte opmerkingen, voorpret voor plezierjacht op goblins, een contra-partijtje georganiseerd door plebs als protest voor het niet uitgenodigd zijn, en een moordaanslag op de gastvrouw.
Jawel, het was weer Omen ten voeten uit.

Bertram, Jacques, Thierry, Madeleine, barones Boldewijn, kapitein Boldewijn, Francesca, hertog Van Zwanenstein, spelleiding en alle anderen die hebben bijgedragen aan een top-feestje en top-Omen: bedankt!

Eigenlijk was ik al lang gestopt met Aon. Maar toen plaatste Olga een oproepje op Facebook, omdat ze NPC’s nodig had om een plotje af te ronden.

Hoewel Olga een speler is en geen verhaalschrijver, had ze samen met Boudewijn een bestaand plotje van Aon, dat niet helemaal uit de verf kwam, geconfisqueerd en opgelapt, om voor haar groepje leuk spel te creëren. Het draaide om ‘de eeuwige acht’; acht personen die vervloekt waren omdat ze lang geleden de onderdelen van het kostuum van de Zonnegod hadden gestolen.
Dat plotje liep al enkele evenementen en het werd tijd dat het een keer afgerond werd. Maar helaas hadden bijna alle NPC’s die de vorige keer de rollen hadden neergezet, afgezegd voor komend evenement.

En tja, aangezien ik dat weekend toch nog niets gepland had en Mark er toch heen zou rijden omdat hij er wél nog speelt, bood ik mijn diensten aan. Aldus werd ik, samen met 7 anderen, haar privé-NPC.

Zoals altijd was ik van tevoren nerveus of ik het wel goed genoeg zou doen. En droomde ik zelfs dat ik het helemaal verprutste omdat ik het plot niet goed kende. Maar natuurlijk kwam het uiteindelijk allemaal goed. Ik vond het echt een hele leuke rol om te spelen en bovendien hadden we een super groepje NPC’s bij elkaar, bestaande uit allemaal ervaren roleplayers waar ik lekker mee kon spelen.

Mijn rol was die van Ama, een priesteres van Celes met ooit goede intenties. Strevend naar het steeds beter dienen van mijn god, ben ik op een gegeven moment de weg kwijt geraakt en draaide het vooral om mijzelf en hoe sterk mijn krachten inmiddels waren, in plaats van om de god waar ik het voor deed. Dus dat kostuum van de Zonnegod, dat je oppermachtig zou maken, moest en zou ik voor mezelf hebben. (Citaat uit mijn briefing: “Instead of a Dark Lord, you would have a queen!” )

Maar omdat iedereen het kostuum wilde hebben, kregen we allemaal slechts een of twee onderdelen ervan in handen en raakten we vervloekt. We kregen het eeuwige leven, maar zouden nooit gelukkig kunnen worden. Dat wat we het liefste wilden, keerde zich op een perverse manier tegen ons.
Ik wilde graag de allerkrachtigste priesteres van Celes worden. Maar mijn krachten waren zo sterk, dat ik er continu tegen moest vechten om ze onder controle te houden. Wat leidde tot OCD-trekjes. En af en toe een… ‘ongelukje’ als ik boos werd, of me om andere redenen niet meer kon inhouden en de controle kwijtraakte.

Dat veroorzaakte leuke situaties, zoals het dwangmatig sorteren van snoepjes, om erachter te komen dat men te veel van een bepaalde soort had opgegeten en ik het niet meer kloppend kon krijgen. Het wanhopig in gelijke stapeltjes proberen te verdelen van bekertjes, om te ontdekken dat ze allemaal net verschillend in hoogte waren. En gelukkig was Brigit (Alice), mijn IC BFF, net op tijd om het niet correct verdeelde telraam uit mijn handen te trekken voordat ik de hele bar in vlammen zou laten opgaan

De corrumperende invloed van de kostuumstukken werd op een gegeven moment zo sterk, dat ik zelfs mijn beste vriendin vermoordde om haar stukken in handen te krijgen (OC moest Alice gewoon eerder naar huis, maar het was wel mooi om het zo in het spel te verwerken, vooral omdat mijn mede-NPC’s niet ingelicht waren dat ik dat zou doen, zodat zij ook geen idee hadden wie de dader was ). Ach en wee, huilde ik grote krokodillentranen boven haar lijk…

Natuurlijk kwam het uit en moest ik bekennen. Ook dat leidde tot een explosieve situatie in de tempel, waarna ik stomend naar buiten marcheerde. James (Ivan) slaagde er in om me weer tot bedaren te krijgen en bracht tijdens een mooie wandeling herinneringen boven aan het feit dat ik vroeger écht oprecht en goed was.
Yay voor drama & emo spel!

Op zaterdagavond kwam alles ten einde. De spelers organiseerden een ritueel om alle stukken te vernietigen en de vloek op te heffen. Maar de aantrekkingskracht van het kostuum was sterker dan ons en we wierpen ons allen in de rituele cirkel – een wanhoopsdaad om alsnog alle onderdelen te pakken te krijgen. En stierven.

Einde van het plot. Mission accomplished!

Ik heb me prima geamuseerd en vond het fijn dat ik Olga & co uit de brand kon helpen. Wat mij betreft mogen ze vaker bellen als er nog eens een plotje afgerond moet worden
Maar hopelijk wel op een ander evenement dan Aon. Het zit vol goede bedoelingen, maar een groot deel van de monstercrew en ook een hoop spelers zijn jong en onervaren, waardoor het er net niet uit komt zoals het zou moeten. Zo heb ik echt mijn best gedaan om een groepje jongetjes bij het plot te betrekken, maar dat blijkt dan toch helaas een doodlopende weg te zijn.

Ach ja. Het was vermakelijk, het was warm, ik heb met superleuke mensen gespeeld, ben nét niet verbrand, heb wonder boven wonder geen muggenbeten opgelopen en ben slechts een heel klein beetje uit mijn jurk gescheurd ;-). Een goed besteed Pinksterweekend dus. Met als extra bonus een heerlijke vrije Pinkstermaandag om welverdiend uit te brakken.

Zo. Poeh. Dat was weer een succesvol Charm evenement!

De afgelopen dagen had ik alleen maar Charm aan mijn hoofd. Een week geleden maakte ik alles vast in gereedheid: deelnemerslijsten, nachtregisters, enveloppen met spullen en charactersheets van deelnemers, etcetera. Maar toen begonnen ineens de last-minute afmeldingen binnen te stromen – zowel van spelers als van NPC’s. Geen tijd, ziek, onvoorziene omstandigheden… hmm, zouden we nog wel genoeg NPC’s overhouden?

Ik probeerde het stressniveau laag te houden, maar op de ochtend van het evenement ontvingen we een sms’je van onze monsterspelleider: helaas, ook zij was ziek en kon niet komen.

Even zag ik het evenement in duigen vallen. Het plot was behoorlijk complex en logistiek uitdagend, er waren minder NPC’s dan gepland en nu ook nog eens niemand om ze aan te sturen. Argh!

Maar of het nu ervaring was (het blijkt op de een of andere manier altijd wel weer goed te komen) of dat ik makkelijker word in loslaten: het stressniveau daalde weer en we spraken af dat Mark en ik haar zouden vervangen. Mark zou de briefings doen en ik zou zorgen dat iedereen aangekleed het monsterhok verliet.

En vanaf dat moment ging eigenlijk alles supergoed! Op een klein incidentje na (spelers klaagden over niet genoeg bedden – we dachten eerst dat de locatie te weinig slaapplekken had doorgegeven, maar uiteindelijk bleken meer dan tien bedden door mensen te zijn geclaimd als spullen-dumpplek, zodat deze niet meer gebruikt konden worden om op te slapen) liep het op rolletjes. Zelfs in het monsterhok.

Je zou het misschien niet zeggen, maar Mark en ik bleken een erg goed team :-). Hij is goed in het ter plekke omgaan met chaos en het improviseren van plotjes, ik ben goed in het orde houden en snel kledingsetjes samenstellen. Dankzij onze geweldige NPC-crew, die ook een compleet arsenaal aan eigen kleding had meegezeuld, werd er ditmaal totaal niet geklaagd over rollen, schmink of andere zaken, maar werd er gewoon aangepakt en gespeeld. Spelleiders hoefden niet te wachten totdat er eindelijk voldoende NPC’s klaarstonden voor hun plotjes; alle personages konden in no-time gebriefd, aangekleed en geschminkt de deur uit.

Ik heb gelijk de kans gegrepen om alle kisten met kostuums te reorganiseren. Op een paar bakken na, was alles namelijk op kleur gesorteerd. In de meeste gevallen totaal onpraktisch, dus heb ik nu een indeling gemaakt met ‘broeken’, ‘rokken’, ‘shirts’, ‘lange gewaden’, ‘tabbards’, ‘hoofddeksels en omslagdoeken’, etcetera.
Het hielp me om te weten wat we allemaal aan kleding voorradig hadden (en waarin we dringend moeten investeren…) en volgens mij hielp het ook de NPC’s om zichzelf meer zelfstandig aan te kunnen kleden.

Vervolgens ging ik psychologische experimentjes uitvoeren, om te kijken hoe ik nog meer chaos kon voorkomen.
– Zouden NPC’s de kostuums minder uitspreiden over de verkeerde bakken als ik overal de deksels op laat liggen? (ja)
– Zouden NPC’s makkelijker kleding vinden en tegelijkertijd elkaar minder in de weg lopen als ik de bakken in een andere volgorde opstel? (ja)
– Zouden NPC’s actiever blijven als ik de bakken steeds naar voren terugschuif zodat er minder zitplekken ontstaan? (ja)
Resultaat: orde & netheid in het monsterkot

Zelf heb ik ook nog tweemaal een kort rolletje kunnen spelen: verstrooide woordvoerder / workaholic van huis Alchemus op het grote feest (labjas nog over de galajurk aan), en een overleden kinderjuf die nog rondspookte in het kinderopvangcentrum.

Voor die laatste rol moest ik voorafgaand aan het evenement allemaal sprookjes en liedjes opnemen, die gedurende het evenement in de ruimte te horen waren. Later verscheen ik ook daadwerkelijk. Heel leuk, om verhaaltjes die mammie vroeger aan ons vertelde, nu zelf opnieuw te vertellen!
Het spel zelf was echt hilarisch – de spelers die op het plot ingingen waren namelijk doodsbang van me, terwijl ik het meest lieve personage van het evenement was Uiteindelijk hebben ze mij en de kinderzieltjes die er nog rondwaarden, toch te rusten weten te leggen.

Of alle spelers het 100% naar hun zin hebben gehad, weet ik niet. Ik heb daarvoor te weinig van het spel meegekregen, omdat ik continu in het monsterhok zat of dingen aan het regelen was. Ik denk dat het type plot niet iedereen heeft aangesproken en dat niet iedereen helemaal zijn ding heeft kunnen doen, maar van de andere kant paste dat ook wel in het verhaal.
De spellocatie was ditmaal immers de stad van het kwaad, die geïnfiltreerd moest worden. Supergevaarlijk en superdodelijk als je uit je vermomming viel. Dus nee, lekker woudlopen of leuk hobby’en zat er even niet in. Je moet wat over hebben voor het redden van de wereld… dus ja, dan moet je dingen doen die je normaal niet leuk vindt, of niet durft.

Het aantal playerkills lag dan ook behoorlijk hoog: maar liefst 18 personages hebben het niet overleefd! Gelukkig wel voornamelijk door eigen keuze of gewoon domme pech, niet door het plot, want dat vind ik toch altijd erg lullig. We zijn er immers nooit op uit om personages dood te maken.

Al met al heb ik een heel goed gevoel overgehouden aan het evenement. De vorige keer zat ik er aan het eind van het weekend flink doorheen, maar dat was ditmaal helemaal niet zo. Ook zie ik niet meer als een berg op tegen de laatste loodjes: het wassen van de kostuums, het verwerken van de uitcheck en de oh-ja-op-het-laatste-moment-toen-alle-dozen-al-ingeladen-waren-nog-gevonden-spullen alsnog in de strak gestapelde dozen op zolder stoppen.

Zouden we inmiddels genoeg evenementen hebben gedraaid om routine te krijgen? Niet alleen de samenwerking tussen de crew op het evenement zelf verliep soepel, maar er is ook een hoop geoptimaliseerd wat betreft voorbereidingen.
Als vanaf nu ieder evenement organisatorisch gezien zoals deze verloopt, en ik erin blijf slagen om niet te stressen tijdens drukke momenten, wil ik misschien nog wel wat langer secretaris blijven…