Na al dat LARP-en in Middeleeuws geïnspireerde jonkvrouwenjurken, en het bezoeken van het Gebroeders van Limburgfestival om Middeleeuwse muziek te spelen in enigszins historisch correcte outfits, was ik wel nieuwsgierig geworden naar re-enactment. Of eigenlijk Levende Geschiedenis (LG).

Re-enactment is namelijk het zo precies mogelijk naspelen van een specifieke historische gebeurtenis; vaak veldslagen. Levende Geschiedenis is meer gericht op het neerzetten van een samenleving uit een bepaalde tijdsperiode, met de nadruk op het uitvoeren van oude ambachten. Maar in praktijk worden de termen vaak door elkaar gebruikt en zit er ook overlap tussen de groepen die het uitoefenen.

Anyway, ik wist dat Marion iets in die richting deed en toen ze weer eens bij me op de thee was, vroeg ik haar ernaar. Zij vertelde me dat ze bij The Basic Elements zit; een Levende Geschiedenis-groep (zij noemen het zelf re-enacten overigens) die voornamelijk gericht is op het neerzetten van een gave Middeleeuwse sfeer, zonder superstrikte regels over details als het aantal draadjes per centimeter in je stof, en of je naden wel met zijdegaren in plaats van katoendraad zijn gestikt. Want het moet ook een leuke hobby blijven.

Ze nodigde me uit om me eens vrijblijvend te registreren op het forum. Kon ik meelezen wat ze daar zoal deden. Er waren namelijk wel meer mensen geregistreerd die niet daadwerkelijk mee gingen naar evenementen.
Nou, dat leek me wel wat, dus maakte ik een account aan en stelde me voor. Met daarbij de opmerking dat ik eigenlijk al te veel hobbies had, maar me heel misschien op termijn wel bij hen wilde aansluiten.

Mjah. Dat liep dus anders.

In no-time had ik een uitnodiging in m’n mailbox liggen om mee te gaan naar hun winterkampement. Want ik speelde doedelzak en het zou zo leuk zijn als er op zaterdagavond wat muzikale opluistering zou zijn! De vader van één van hen zou als verrassing ook komen met gitaar – wellicht konden we wel wat samen gaan spelen?

Het winterkampement was bedoeld als intern evenementje – niet op een festival, maar als een soort try-out om eens te kijken wat ze inmiddels in zijn totaal konden neerzetten als groep. Ideaal om me voor te stellen aan de anderen en om te kijken of het wat voor mij was, voordat ik mee zou gaan naar een ‘echt’ evenement. Dus die kans moest ik eigenlijk wel grijpen.

Aldus volgde een maand aan voorbereidingen, om mijn ‘ambachten’ en outfit op tijd gereed te hebben voor het kampement. Alwaar jullie van mee hebben kunnen genieten op mijn blog.

Een echte correcte outfit had ik niet (die voor het Gebroeders van Limburg festival bestaat uit twee lagen linnen… no way dat ik die ga aantrekken als er sneeuw ligt), maar mijn muzikantenjurk kon wel dienst doen als tijdelijke oplossing. Er moest alleen nog wat warms onder en over. Middeleeuwse liedjes kon ik al spelen, maar aangezien ik verwachtte niet de hele dag te kunnen toeteren, wilde ik ook per se al een tweede ambacht hebben en dat werd kaartweven. Want daar was ik toch ook al mee bezig en blijkbaar was er nog niemand in de groep die dat officieel als ambacht had gekozen.
Gelukkig kon ik bij anderen in hun tent overnachten, zodat ik niet ook al zelf een historisch ogende tent hoefde aan te schaffen (want nee, een vermomde party-tent zoals we dat op een LARP doen, kan écht niet ).

En voordat ik het goed en wel doorhad, stond ik met de rest van de groep in de sneeuw Middeleeuws te zijn, alsof ik er al jaren bij hoorde.
Want ik voelde me meer dan welkom en kreeg behoorlijk wat complimentjes over mijn doedelzakspel, zang en meegesleepte meuk zoals ketel met driepoot, lantaarntje en steekstoel (want ook als LARP-er heb je best wat Middeleeuws ogend spul liggen). Ook mijn liederenboek viel zeer in de smaak, hoewel er vooral Ierse en Schotse publiedjes in staan. Want bij het kampvuur mede drinken en zingen, is tijdloos populair

Hoewel ik niet helemaal historisch correct was, bleek de rest van de groep dat ook niet volledig te zijn, dus viel ik niet uit de toon.

Ik heb me ook zeker goed vermaakt. Ik heb door de kou niet zo veel muziek kunnen maken als ik wilde, maar ik heb me wel goed bezig kunnen houden met kaartweven en andere dingen. En de zaterdagavond was inderdaad superleuk, toen ik met mijn doedelzak begeleid werd door gitaar.

Verder hebben we ook nog een klein ijsmaanritueeltje gedaan bij de koortsboom en een zeer sfeervol met kaarsen verlichte kapelruïne.

Vooraf was ik een beetje bang dat ik me zou vervelen. Immers, tijdens een LARP-weekend ben je continu bezig in je rol en wordt er plot voor je uitgezet. Terwijl je op zo’n weekend als dit, eigenlijk alleen bezig bent met je ambacht. Maar dat viel dus erg mee.

Er zijn behoorlijk wat overeenkomsten en ook verschillen met LARP te constateren.
Zoals al gezegd, speel je op een LARP-evenement een rol. Bij LG is dat niet het geval, hoewel je wel een achtergrond zou kunnen bedenken voor een persoon die je daar wil neerzetten. Ik vond het dan ook wennen dat er de hele tijd ‘OC-praat’ was over dagelijkse dingen, tijdens onze bezigheden. En tijdens dat ijsmaanritueel verwachtte ik elk moment dat er orken of ander gespuis achter een boom vandaan zouden springen om ons in de pan te hakken

Wat betreft opbouw, afbouw, kamperen en groepsdynamiek is het eigenlijk precies hetzelfde. Ik merk dat ik al best wel ervaren ben in dingen zoals ‘eerst je eigen spul opruimen, dan het gezamenlijke spul’, ‘hoe vouw je een tent efficiënt op’, ‘hoe blijf je ‘s nachts warm’ en ‘hoe houd je het gezellig in een groep die het een weekend lang onder invloed van slaapgebrek met elkaar moet uithouden’.

Ook de logistiek is hetzelfde. Zorg vooral voor een grote auto, want wát een meuk sleep je bij beiden mee..

Het allergrootste verschil is, dat je op een LARP-weekend vooral geen publiek wil hebben, terwijl een LG-kampement juist open staat voor alle nieuwsgierigen. We demonstreren namelijk graag ons ambacht – dat is zelfs een van de doelstellingen.
Naast het hoog bezoek van mensen van Stichting Geldersch landschap en Geldersche kastelen, die ons mogelijk willen boeken als entertainment (paniek! is al het plastic uit het zicht?), kwamen er diverse wandelaars een kijkje nemen en waren de beheerders van het kampeerterrein amper bij ons weg te slaan (“Ja, er komt hier ook zo’n andere groep… ‘Vortex’ ofzo*… en die lopen met schilden enzo rond. Maar dat snap ik allemaal niet hoor. Jullie zijn veel leuker.” :-P).

*een LARP-vereniging

Wel was het Heul Erg Koud. Blijkbaar is het in de nacht van vrijdag op zaterdag, -10 graden geweest! We zijn eigenlijk ook een stelletje debielen, dat we op zo’n moment vrijwillig in een tent gaan overnachten…
Maar het ging best goed! In mijn nieuwe mummieslaapzak (wel een beetje claustrofobisch), omgeven door thermokleding plus een Cheshire Cat (pyjama) en gesandwiched tussen een schaap, geit en rendier (vachten), plus nog een fles warm water bij de voetjes, was het prima uit te houden.

Ik had er overdag meer moeite mee. Want om iets voor elkaar te krijgen, kun je geen dichte handschoenen aan. En je zit veel meer in de wind. Je moet echt enigszins bij het kampvuur in de buurt blijven om het uit te houden.
Gelukkig werd het zaterdagmiddag merkbaar zachter en was het veel beter te doen.
En nu zit ik in huis te puffen. De verwarming op twintig graden? Man, wat is het hier bloedheet!!
Blijkbaar past je lichaam zich op een gegeven moment ook aan.

Door de kou en het gebrek aan passende sokken, kon ik mijn trippen helaas niet aan, maar inmiddels ben ik wel groot fan van klompen! Een half uur na de start van het opbouwen, waren mijn gewone leren laarsjes al doorweekt en ik was maar wát blij toen ik mijn natte sokken (die ik later stijfbevroren in de tent terugvond) kon verruilen voor wollen kousen met klompen. Die dingen houden je voeten blijkbaar superdroog! En prima warm. Het lopen erop was geen enkel probleem en met dikke kousen totaal niet pijnlijk. Het enige nadeel was dat er soms een klomp sneeuw in de opening onder de voet bleef klonteren, zodat je op een bult liep.
Ik denk dat ik die dingen vaker ga dragen, bijvoorbeeld op het OC-terrein bij een LARP.

Oh, en wat zijn roodborstjes toch nieuwsgierige beestjes! Het hele weekend lang heeft er een vogeltje vlak bij ons in de buurt gezeten en geöbserveerd wat we allemaal aan het doen waren

Het biggetje had het minder getroffen. De slager was onze bestelling vergeten en heeft dus op vrijdagavond nog wat boeren afgebeld met de vraag of ze nog een biggetje hadden. Het arme beestje dat we zaterdag ophaalden, wentelde zich de dag ervoor dus nog vrolijk rond in de modder (maar hij was wel lekker).

Helaas zijn mijn foto’s niet zo optimaal, want bijna allemaal vlak na de opbouw genomen met mijn telefoon, maar hopelijk kan ik binnenkort nog wat mooiere plaatjes van de anderen laten zien.

Dus… al met al blijkbaar weer een hobby erbij. En weer ontzettend leuke mensen ontmoet!

LARP en LG gaat dus bést samen, lekker puh!

Ik was een beetje bang dat ik me iets té veel had verheugd op Omen, toen ik die ochtend uit het raam keek en de bomen het bijna zag begeven onder de slagregens en windstoten. En dat terwijl ik snotverkouden was en mijn lymfeklieren behoorlijk pijnlijk aanvoelden. Ik zag Omen al helemaal (letterlijk) in het water vallen, want het hele weekend met je mooie jurken door de natte blubber ploeteren terwijl je de hele tijd je neus moet ophalen, is nou niet bepaald bevorderlijk voor het jonkvrouwengevoel.

Gelukkig viel de praktijk uiteindelijk mee. Het snotteren was vrijdagmiddag net voorbij en met de pijn en het verlies van mijn stem op zaterdag kon ik prima leven.
Dankzij mijn nieuwe dubbellaags fleecemantel bleef ik bovendien heerlijk warm.
En hoewel vrijdagavond twee riviertjes zich een weg door onze tent begonnen te banen, heeft Mark met wat andere dappere mannen een complete overstroming weten te voorkomen door een slotgrachtje rondom de tent te graven voor de afwatering.

Ook Mark’s besluit om dit keer de legertent mee te nemen, bleek een goede. Want we hebben heel veel binnen gezeten en zo hadden we voldoende ruimte voor spel en gasten. En…. een inloopklerenkast voor Aimée! \o/

Ter compensatie van het op moeten bouwen van een legertent hadden we de OC-tent thuis gelaten. Het is wel 40 minuten op en neer rijden, maar de extra nachtrust die je krijgt in je warme eigen bedje, vergeleken met een koude vochtige tent, compenseert dat ruimschoots.

Toch was ik vrijdagavond enigszins sip. In no-time waren mijn medespelers namelijk overtuigd dat mijn hertog eigenlijk een nare vampier was en dat er een snowflake’s chance in hell was dat ik ‘m nog een keer zou gaan ontmoeten. Jurk voor niets gemaakt dus. En als ik ‘m al zou dragen, zou hij waarschijnlijk toch compleet onder de modder komen te zitten met dit weer.

Maar… zaterdag klaarde het op! Halverwege de ochtend hield het op met regenen en konden we lekker buiten spelen. En wist ik koppig genoeg te zijn om de anderen wanhopend hun schouders op te laten halen over mijn voorkeuren.

En wat heb ik me goed vermaakt. De verhaalschrijvers hadden bedacht dat ik dit evenement maar overstelpt moest worden met belangstelling, want naast de hertog kwamen er ook nog een baron en een graaf om aandacht vragen!

Natuurlijk bleef ik bij mijn oorspronkelijke keuze – hertog is immers een hogere titel dan graaf of baron. En bovendien had hij zijn titel geërfd, terwijl de anderen ‘m hadden verdiend of gekocht.

Desondanks scoorde de baron wel punten, aangezien hij helemaal naar ons dorpje was gereisd om me aardbeien met slagroom te komen brengen (een vervolg dat de verhaalschrijvers hadden gegeven aan een lolletje dat ik had met Bertram (Sander) tijdens de special waar we een aantal weken eerder heen waren gegaan).

Het werd helemaal hilarisch toen ze alledrie tegelijk een feestje waar ik ook was, kwamen party-crashen en er flink wat verbale modder over en weer werd gegooid om de ander te overtroeven.

Er zijn zo veel nare dingen over de hertog gezegd, dat ik volgend evenement echt een privédetective zal moeten inschakelen om te achterhalen wat er al dan niet van waar is. Dat wordt dus nog leuk

Ook heb ik veel lol gehad met de gebruikelijke bezigheden. Mensen irriteren, mensen genezen, dat soort dingen.
Mijn mooie momenten staan op het Omenforum genoemd, maar ik ben bang dat ze een te hoog ‘you had to be there’-gehalte hebben om ze ook naar hier te kopiëren.

Ik was ook zeer tevreden met al onze ‘upgrades’. Naast de legertent en dus extra bewegingsruimte die we ditmaal hadden, en naast de nieuwe outfits van Mark en mij, had ik zoals gezegd ook een nieuw mandje met nieuwe operatiespullen, die flink zijn gebruikt. Voor de volgende keer moet ik nog een schort naaien om het compleet te maken. Dat redde ik voor dit evenement niet meer, maar je moet iets te wensen blijven hebben natuurlijk

Op Omen 14 zijn in ieder geval al mijn (OC) wensen uitgekomen. Omen was top!!

 

Ik ben tevreden. Afgezien van de gebruikelijke ‘oeps’jes en een kapotgeslagen bril van een NPC, verliep Charm vlekkeloos.

Zowel in de week voorafgaand aan het evenement als tijdens het weekend zelf, heb ik geen enkel moment stress ervaren.

Dat ondanks het feit dat onze potentiële nieuwe monsterspelleider afhaakte en onze schminkster niet kon komen, waardoor Mark en ik wederom het monsterhok moesten draaien. Maar ditmaal wist ik het van tevoren en kon ik me voorbereiden door o.a. beter het plotboek te lezen, een intro-praatje samen te stellen en een plan te bedenken om het toch te combineren met het in- en uitchecken van de deelnemers (mijn taak als secretaris).

Dat laatste lukte ten dele: de meeste spelers checkten zich keurig direct na aankomst in, zoals verzocht, waardoor ik bij de opstartbriefing in het monsterhok kon zijn. Maar hoewel de uitcheck ook gelijk door iedereen achter elkaar bezocht werd en ik niet achter mensen aan hoefde te leuren, viel die qua timing te veel plaats tegelijk met het opruimen van het monsterhok, waardoor daar te weinig coördinatie was en een hoop dingen niet in de (juiste) dozen terug zijn gestopt. Les voor de volgende keer: ‘s ochtends alvast beginnen met het inpakken van álle dozen, ook al moeten de NPC’s er nog kleding uit halen of in terugleggen.

Niet alleen de spelers hadden prima geluisterd naar mijn verzoekjes. Ook de NPC’s waren braaf op tijd voor alle briefings, zelfs ‘s ochtends vroeg (alleen jammer dat de spelers nog in bed lagen ). En ook de rest van de planning werd strak gevolgd. De meeste plotjes startten op tijd, we waren precies op tijd van het terrein af en exact zoals gepland klaar met het uitladen in de opslag. Het was bijna eng.

Omdat ik als monsterhokcoördinator zo goed als geen plot en spel heb meegekregen, kan ik niet echt zeggen dat ik een leuk weekend heb gehad. Maar ik heb er wel een heel voldaan gevoel over en daar word ik ook heel blij van!

Nu maar hopen dat alle deelnemers het ook zo positief hebben ervaren.

Zo, dat was me het weekendje wel! Bijna een jaar na het ontstaan van het plan en vele uren voorbereiding later, arriveerden we dan eindelijk met ons heksen oude dames-groepje op De Dwaler.

We hebben leuk spel gehad, maar voordat we dat mochten ervaren, kregen we eerst een hoop dompers voor onze kiezen.

Bij aankomst bleek de afstand tussen het IC- en OC-terrein echt HUGE te zijn. Waar ook nog eens bij kwam, dat we niet met de auto het terrein op mochten. Dus moest AL onze meuk (ja, dat was een hoop…) op een kar worden geladen en moest het geheel over hobbelige bospaadjes van de parkeerplaats naar het terrein worden gezeuld. Dat kostte zeker een uur extra opbouwtijd, waar we niet op hadden gerekend. Omdat Suus en Petra, die de IC-tent bij zich hadden, ook nog eens episch in de file stonden, kwamen die pas erg laat aan, waardoor Judith en ik alleen onze OC tent alvast konden opzetten. Uiteindelijk hebben we de tent gedeeltelijk in het donker moeten opbouwen terwijl anderen al IC waren (nogmaals grote dank aan Harro, Bram en Frans voor alle hulp!).

Gelukkig hadden we wel nog een plekje voor de tent toegewezen gekregen. Dat was namelijk domper #2. Blijkbaar zijn er een hoop regeltjes bij de evenementen van Games ‘n Stuff, waaronder dat je vooraf moet melden dat je een IC-tent bij je hebt, zodat ze je officieel kunnen indelen in het dorp.
Oeps.

En dat was niet het enige regeltje dat we hadden gemist. Wij hebben braaf op de site de regelset gedownload en de informatie op de evenementpagina doorgenomen. Wat we echter niet wisten, is dat er blijkbaar ook nog informatie en richtlijnen op het forum staan. In verschillende subfora door elkaar. Heel fijn, als je net nieuw bent…

Zo hadden we blijkbaar zelf onze charactersheet met vaardigheden moeten uitprinten. Wij hadden het hen keurig van tevoren toegemaild, samen met onze achtergronden. Want zo gaat dat bij alle evenementen waar wij heen gaan, en vervolgens ligt je personagekaart keurig voor je klaar bij incheck. Nou, hier dus niet Je moet ter plekke zelf je vaardigheden overschrijven op een personagekaartje.

Gelukkig hadden we wel op tijd gezien dat het hier de bedoeling was dat je je eigen ontbijt, lunch en avondeten regelde, anders hadden we echt een probleem gehad…

Een ander regeltje dat we gemist hadden, was dat party-tenten absoluut niet welkom zijn.
Ze hadden het dorp inderdaad heel mooi aangekleed, met niet-synthetische tenten, vuurkorven, bouwsels van houten palen, etc. Hoewel onze tent gewoon neutraal wit was, had hij wel van die plastic raampjes erin. En dus werden we op onze vingertjes getikt. We hoefden ‘m gelukkig niet direct af te breken, maar moeten de volgende keer wel met iets anders komen. Oh.

Ook Suus’ kostuum is afgekeurd. Omdat ze geen tijd meer had om iets te naaien, had ze in een tweedehandswinkel wat ouwe oma-achtige dingen gehaald. Het was bedoeld als een tijdelijk iets, maar er werd gelijk iets van gezegd: te modern. Niet meer doen. Outfits moeten gebaseerd zijn op de periode rond 1200 na Christus.
En hoewel ik de opmerking over de tent snap, vond ik dit om eerlijk te zijn erg onterecht. Er liepen Drow rond in synthetische glittercapes en ik heb daadwerkelijk mensen in spijkerbroek en gympen zien langskomen!
Overigens werd ik niet aangesproken op mijn overduidelijk Victoriaans geïnspireerde outfit (waarom dacht ik ook alweer dat een gevoerde wollen blouse met lange pruik een goed idee was? Het was fokking 27 graden…WARM!!). Terwijl ik me daar wél vooraf zorgen over had gemaakt en zelfs nog John, die daar af en toe spelleider is, gevraagd had of het wel kon (en volgens hem was het absoluut geen probleem)…

Vervolgens bleken sommige richtlijnen ook nog eens tegenstrijdig met de praktijk.

Volgens de informatie die wij hadden gelezen, was het een low-fantasy setting. Je mocht weliswaar spelen wat je wilde; van half-ondode kabouterkat tot bloedzuigend schaduwelfschaap, maar mensen waren het meest voorkomende ras en andere rassen waren maar vreemd.
Nou, wij komen dat terrein op en worden zowat omvergelopen door hordes orken, goblins, elfen, drow en meer. Er kwam nota bene vanuit de spelleiding plot over vampieren en nog veel vreemdere wezens langs!

Wij dachten een groepje oude dames te gaan spelen, die stiekem heksen zijn. Niet op de übermagische spreukencastende manier, maar gewoon een beetje met bijgeloof, voodoo, etc. Vooral niet voor uitkomen, anders eindigen we nog op de brandstapel!
Vergeet het maar. Binnen 15 minuten na aankomst, werd er al op de deur geklopt. Of we iets van alchemie konden? Weer 15 minuten later, een volgende klop: of we iets met magie konden? En de volgende ochtend stonden we al algemeen bekend als ‘de heksen’. Gewoon, omdat we zo oud waren. En het was klaarblijkelijk ook helemaal niet erg, dat we wellicht heksen waren. Niks brandstapel, niks brandende toortsen. Magie is toch heel gewoon? Oh.

Het duurde even voordat we van de schik bekomen waren en ons enigszins hadden neergelegd bij dit voor ons o-zo-vreemde evenement. Dat we qua leeftijd ook niet bepaald in het groepje pasten, hielp ook niet erg. Het leken in eerste instantie vooral kinderen en jongeren tussen de 12 en 20 jaar te zijn. En enkele van hun ouders. Dat bleek later wel weer mee te vallen overigens.

Wat ons echter super positief verraste, was het spel. Wij dachten weinig aanspraak te zullen hebben als nieuw groepje senioren en bovendien niet al te briljant spel te kunnen krijgen met deze groentjes. Maar dat hadden we mis. Men liep per direct de deur bij ons plat (okee, we deelden dan ook koekjes uit bij de vleet) en hoewel we helemaal geen plot hoefden, ging ook dat zowat bij ons op de deurmat liggen zodat we er over struikelden (en bijna onze heup braken).

Aldus werd het een weekend vol met gezellige visites om de buren te leren kennen, nieuwe vrienden maken, sloten thee en bakken vol koekjes, lange boswandelingen (alweer verdwaald… zowel IC als OC. Wat is dit voor bos??) en verlosten we tussendoor ook nog een compleet dorp van een vervloeking dankzij een nachtelijk ritueeltje in een drassig weiland (sssst…. niets zeggen! Wij waren het niet! Ze zijn er gewoon vanzelf overheen gegroeid!).

We hebben ons ook heel goed geamuseerd met elkaar. We zijn echt een heerlijk clubje ouwe wijven, zo met z’n viertjes (“Jongeman, heb jij je bord wel leeg gegeten?”, “Meisje, die split in jouw rok kan echt niet, zo kom je nooit aan de man!”), maar we zijn toch ook vier heel verschillende typjes: Judith, de eenvoudige boerin met Twents accent; Suus, de vergeetachtige banketbakkende oma; Petra, het onderwijzende moeke; en ik, de vergane glorie uit een gegoede familie met trillende handjes.

En naar ons luisteren, dat de andere spelers deden! Met een koekje kregen we alles voor elkaar!

Op een gegeven moment hadden we een onbekend kruid, waarvan we vermoedden dat het ervoor zorgde dat je half dier werd als je er walm van inademde. Om het vermoeden te bevestigen, togen we naar het kampvuur, waar een heel groepje mensen omheen zat. “Jongelui”, verkondigden we: “We gaan een experimentje doen door dit kruid in het vuur te gooien. Iedereen die blijft zitten, krijgt van ons een koekje.” Waarop een collectieve brul uit de groep ontsteeg: “KOEKJUH!!!”. Enkele slimmeriken verlieten weliswaar de groep, maar er waren er ook die juist bij het vuur kwamen zitten, speciaal voor het koekje

Hilarisch genoeg zijn ons meerdere oneerbare voorstellen gedaan, ook al waren we op leeftijd. Na drie stappen in het dorp gezet te hebben, zeeg al een jongeman voor me op de knieën en vergeleek hij mij met een ster uit de hemel (gunst… *giechel*).
Bij het betreden van de bar, loeide men iets in de trant van: “Vrouwuhhh!!! Lekkurre wijvuh!!!”, om beteuterd te vervolgen: “…Oh wacht… deze zijn wel wat verlept…”.
Door een ork werden we uitgenodigd om ‘zijn slaapkamer te komen bekijken’. Wij dachten dat de arme jongen een moedercomplex had (hij vertelde zijn eigen overleden moeder al driemaal te hebben opgegraven) en vermoedden dat hij een schouderklopje nodig had omdat hij het zo netjes had opgeruimd. Dus gingen we de volgende dag langs. Helaas was hij niet thuis. De ork die ons te woord stond, wist niet zo goed wat hij met ons aan moest – vier seniore dames die vrijwillig de slaapkamer van een ork kwamen bekijken? Maar nadat we vertelden dat hij een koekje kreeg als zijn slaapkamer inderdaad keurig opgeruimd bleek, waren ze zelfs bereid om ons later in het dorp te komen ophalen en helemaal naar hun eigen dorp te dragen, in ruil voor dat koekje

Ook erg grappig was het met z’n vieren op een rijtje voor de tent zitten, met een breiwerkje in de hand, kijkend naar al het volk dat langs kwam. Waardoor we op volledig passende wij-zitten-de-hele-dag-achter-de-geraniums-te-koekeloeren-wijze, ooggetuige waren van alles en exact konden vertellen wie het altaar in de kerk had gevandaliseerd.

Andere hoogtepunten waren het advocaat voeren aan een ik-denk-dat-hij-net-mag-drinken-jongeman, die geen idee had wat we ‘m voorschotelden en het na één hapje toch maar teruggaf (“Jong geleerd is oud gedaan!”) en het naar bed brengen van het arme knikkebollende jongetje dat we om 12 uur ‘s nachts in de bar aantroffen, omdat het ‘m niet lukte om zonder aangevallen te worden, het OC-terrein te bereiken (“Loop maar met ons mee, knul! We slaan die naarlingen wel met ons handtasje als ze ons lastig durven te vallen”).

Ondanks de opstartproblemen, hebben we ons dus zeker weten uitstekend vermaakt op het weekend. Ons concept werkt; we zijn er alleen nog niet helemaal uit of De Dwaler nu het evenement voor ons is. We weten niet zeker of de orga blij met ons is, of ons slechts ‘gedoogt’.

Maar ik vermoed dat het vooral de schok van het onbekende was en het niet aansluiten op onze verwachtingen vooraf, plus het feit dat kritiek krijgen nooit leuk is. Als we een betere IC-tent kunnen regelen en Suus haar kostuum af krijgt, is het grootste probleem al opgelost. Via via hoorden we namelijk dat ze ons ritueeltje wel konden waarderen en er is ons ook gezegd dat de inrichting van onze tent wel helemaal goed was.

Wat de setting betreft: blijkbaar zijn ze momenteel bezig met een overgang van high- naar low-fantasy. En is die gewoon nog niet afgerond. En eigenlijk denk ik dat onze low-fantasy personages misschien nog wel beter passen in de setting die ze uiteindelijk willen creëren, dan een hoop van de huidige spelers. Dus wat dat betreft hoop ik dat we welkom zijn.

We hebben afgesproken dat we het een paar dagen laten bezinken en het gaan evalueren wanneer we goed zijn bijgeslapen, waarna we wat feedback zullen vragen & geven aan de spelleiding. En dan bepalen we wel of we hier nog verder gaan ronddwalen, of dat we ons boeltje weer opbouwen op een ander evenement waar ons groepje beter mee matcht.

Zondag mocht ik mee op Omen special. Niet dat jonkvrouwe Aimée als zo’n prettig reisgezelschap wordt gezien, maar een extra genezer erbij is altijd handig en bovendien kon degene die in eerste instantie was gevraagd, niet (wat ik natuurlijk alleen OC te horen kreeg ).

Het doel was, om meer kennis te vergaren over bepaalde onbekende runen, die op Fithe’s zwaard staan en blijkbaar ook in een bepaalde grot gesignaleerd waren. Dus wilden we naar die grot. Ergo: enkele dagen reizen door niet ongevaarlijk terrein.

Om heel eerlijk te zijn was het plot niet bepaald superspannend of bijzonder. Het was vooral een hoop lopen door het bos (arme Mark; in al dat harnas is dat voor hem altijd flink afzien) en wat NPC’s neerslaan. Desondanks heb ik een leuke middag gehad. Het was lekker om weer even vrouwe Aimée te kunnen spelen en ook fijn om een aantal mensen weer even te spreken.

Leukste momentjes:
Verraden worden door Quelzar (tijdens een poging tot gijzeling: “Je kunt beter haar nemen dan mij, zij is meer waard!”), wéér een groepje Orde van de Hamer tegenkomen (“Jullie willen zeker ook al dat tablet terug? Jullie willen er zeker ook niet over praten? Dachten we al. Daar gaan we weer.” *charge!*) en samen met brother-in-bandages Bertram een dwerg op het nippertje genezen van een magische én vergiftigde pijlwond (en nou nooit meer beweren dat spelers geen moeite doen om een NPC te genezen – weet je hoeveel mana er in die kerel is gepompt?!).

De missie eindigde redelijk succesvol. We verkregen de informatie waar we naar op zoek waren. Okee, er is onderweg misschien een belangrijk runentablet gesneuveld. En we hebben misschien een nieuwe oorlog met een naburige stam ontketend. Maar hee, alles heeft zijn prijs, toch? Bij dezen vast onze excuses aan onze mede-dorpelingen. Het was allemaal Fithe’s schuld. Echt.