Het was een goed evenement, ondanks de zware regenval, en er zijn al veel complimentjes binnengekomen.
Als secretaris en general crew tijdens het evenement, heb ik me behoorlijk uit de naad gewerkt. En ik moet eerlijk toegeven: de week voorafgaand aan het evenement zat ik er behoorlijk doorheen.
Omdat Omen het weekend ervoor was, had ik niet alleen een flink slaapgebrek, maar ook minder tijd om alles voor te bereiden. Aangezien Alice, onze penningmeester, net is bevallen, moesten we het tijdens het weekend zonder haar hulp stellen. En daar kwam ook nog eens het gewijzigde regelsysteem bij. Heel leuk voor de spelers, maar ze hadden even niet goed ingeschat hoe veel extra werk het zou worden voor de secretaris, zowel eenmalig om de boel te omzetten als permanent om alles bij te houden. Als je daar bij optelt dat ik niet goed tegen veranderingen en last-minute dingen kan, kun je je misschien wel voorstellen dat ik niet heel lekker in m’n vel zat.
Maar LARP is een rare hobby. Hoe veel moeite het ook kost, achteraf ben je dat altijd weer compleet vergeten en overheerst het goede gevoel. Schijnbaar als een bevalling: dat kindje achteraf lijkt je alle pijn te doen vergeten en vervolgens wil je er nog één
Dus zelfs al heb ik op het evenement nauwelijks tijd gehad om zelf een NPC-rolletje te spelen omdat er vanalles geregeld moest worden, lag ik beide avonden laat in bed en moest ik om kwart voor acht alweer op om het ontbijt klaar te zetten, en was tenten afbreken in die extreme regen écht geen pretje, toch zat ik zondagavond met een voldaan gevoel op de bank.
Ik heb me vooraf meerdere malen afgevraagd waarom ik dit ook alweer doe. En tijdens, maar vooral na afloop van het evenement weet ik dat weer: omdat mensen er zo blij van worden. Omdat we met ons geweldige team (bestuur, verhaalschrijvers, (monster)spelleiders, opbouwhulp, keukencrew, prop-, kostuum- en regelcommissie, NPC’s) het toch maar weer mooi voor elkaar hebben gekregen.
En dus vond ik mezelf op een gegeven moment zelfs fluitend in de stromende regen een saharatent staan op te ruimen. (Nou ja, behalve het opvouwen van het doek dan, waar inmiddels zo veel water op was gevallen dat ik het niet meer opgetild kreeg ). En toen ik toch eenmaal doornat was, kon ik ook wel gelijk door met de dungeon vond ik. Veel natter kon ik immers niet worden.
Daarna effe snel onder de douche om warm te worden en droge kleren aan te trekken, en ik was weer klaar voor de uitcheck.
Aan het eind van het evenement nog het dorp in moeten rijden om te pinnen, omdat de locatiemanager cash betaald wilde worden vanwege een gesneuvelde ruit (gelukkig raakte niemand ernstig gewond en bleef het bij wat glassplinters uit een vinger hengelen)? Ik deed het met een glimlach.
Nog best lastig, je voorbereiden op een LARP-weekend en je erop kunnen verheugen, terwijl je druk bent met het organiseren van je eigen evenement dat het weekend erna plaatsvindt. Maar desondanks heb ik uiteindelijk toch kunnen genieten van Omen.
Vlak voor tijd-in kreeg ik een drietal brieven in handen gedrukt:
1. je aanvraag voor twee adellijke titels is ingewilligd
2. je oom de groothertog speelt landjepik met een andere groothertog waardoor er een burgeroorlog dreigt. Meng je erin en zorg dat je oom wint.
3. je oom heeft me een loer gedraaid en ik neem wraak. Je bent je leven niet meer veilig.
Tijd in. Go.
Argh…
Het werd dus een weekend vol politieke intriges, balanceren op een zeer dun koordje en allianties sluiten. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet houd van (noch goed ben in) politiek plot. Er is een reden dat ik vaak ruzie heb op mijn werk; ik begrijp al die gevoeligheden niet en zeg gewoon wat ik vind
Gelukkig kon ik steunen op een hoop adviseurs en waren alle betrokken partijen het unaniem met elkaar eens dat, wat er ook speelde en aan wiens kant we ook stonden, een nieuwe oorlog absoluut onwenselijk was, waardoor iedereen met elkaar bleef praten in plaats van slinkse acties achter andermans rug om uit te voeren (zoals mij omleggen…).
Op het moment van schrijven is het conflict nog steeds niet opgelost (gelukkig bleek dat ook niet in één evenement te hoeven), maar op zondagochtend bedacht ik ineens een Plan waardoor er voor mij misschien wel een win-win-situatie ontstaat.
To be continued… >:-)
Foto: Kevin
Dankzij de eerste brief, waardoor ik de bevoegdheid kreeg om twee adelbrieven uit te reiken, mocht ik dit weekend ook nog een ceremonietje in elkaar gooien om monsieur Jacques le Mort in de adelstand te verheffen.
De andere adelbrief heb ik om OC-redenen achtergehouden. Want ik weet dat degene in kwestie het helemaal niet leuk had gevonden om pats-boem zomaar die titel te krijgen, zonder eerst een queeste te hebben hoeven doen. En ik ook niet. Dus heb ik maar een IC-reden bedacht om dat eerst te vereisen. Spelplezier gaat wat mij betreft namelijk boven alles.
Verder nog een hoop OC-lol gehad met diverse ongein, zoals klagen over de hoeveelheid agressie tegen hulpverleners tegenwoordig en niet te vergeten met George, de bacteriehaard die bezit had genomen van mijn keteltje waarin we onze verbandjes uitkookten.
“Ah toe, Bertram, mag ik ‘m houden? I will hug him and pet him and squeeze him and call him George!” (bonuspunten voor degenen die de referentie en connectie met mij herkennen )
Dan was er ook nog de jammer-maar-net-niet prachtige situatie, waarbij we in de bar zaten aan onze voor de adel afgeschermde tafel, en Bertram ons ineens maande om stilte. Waarop we het gesprek aan de tafel achter ons hoorden:
“…en wat dacht je van de adel? Met al hun goud en juwelen…”
De heren in mijn gezelschap keken elkaar aan, kraakten hun kootjes en grepen hun wapens om deze potentiële dieven per direct in de kraag te vatten. Waarop ze spelleiding aan de betreffende tafel aantroffen. Damn, het had zo mooi kunnen zijn…
Over de bar gesproken: de barcrew en spelleiding heeft Aimée wederom het kookpunt laten bereiken!
Vorig evenement organiseerde ik een riddertoernooi en had ik vooraf met de spelleiding afgestemd dat ik de stoelen en tafels uit de bar ervoor mocht lenen. Op het evenement zelf ben ik er vanuit gegaan dat die afspraak stond en heb ik het verder niet IC uitgespeeld dat ik daar opnieuw toestemming voor ging vragen aan de IC-barman. Waardoor het stelletje naaiers achteraf met een rekening van een dozijn goud kwam aanzetten
Dat moest dit evenement dus even rechtgezet worden.
Probleem: ze hadden de rekening naar Reinard gestuurd in plaats van naar mij. Dus er ging ook nog wat tijd overheen voordat het bij mij landde. Vervolgens kwam er natuurlijk strijd, intrige en drama, waardoor ik pas op zaterdagochtend tijd had om naar de bar te gaan.
De manager bleek niet aanwezig, dus liet ik doorgeven dat ik een afspraak met hem wenste over de rekening.
De minkukels van het personeel hadden dat uiteraard niet doorgegeven. Waardoor er op een gegeven moment een bordje naast de deur hing waarop stond dat adel niet welkom was in de bar wegens onbetaalde rekeningen. Wat??
Gelijk er op af gestormd en geluld als Brugman met de manager om zowel het bord weg als de rekening kwijtgescholden te krijgen. Wat uiteindelijk lukte, dus gingen we met een goede afspraak uit elkaar.
Dacht ik.
Want later die dag kwam er een incassobureau aankloppen om alsnog de factuur te innen. Mét administratiekosten.
Grommerdegrom…
Wederom naar de manager. Uit het gesprek op ietwat minder vriendelijke toon bleek dat dit een eigen initiatief was geweest van een medewerker, de avond ervoor. Ja hee, dat was nog voordat de factuur was kwijtgescholden en dus moest ik wél de administratiekosten betalen.
*Stoom stoom stoom*
Ook die claim wist ik uiteindelijk af te wentelen en de manager zou het bedrag inhouden op het loon van de betreffende medewerker. Mooi. Ik weer naar huis.
‘s Avonds laat klopte er opnieuw een afvaardiging aan van het incassobureau. Een allervriendelijkste dame in het gezelschap van een man met een flinke knuppel.
Must… Not… Kill…
Met mijn allerliefste verbeten glimlach en de grootste zelfbeheersing ooit, heb ik ze doorverwezen naar de bar. En dat was gelukkig het einde van het verhaal.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Overschat nooit de communicatieve kwaliteiten van barpersoneel en onderschat nooit het sadisme van plotschrijvers
Foto: Martijn van Gerven
Wat betreft genezing heb ik me bewust op de achtergrond gehouden. Genezende handelingen uitvoeren blijft namelijk maar een bepaalde tijd leuk, en na 16 evenementen (plus een playtest en een handjevol specials) taant de inspiratie toch wel een beetje.
Omdat ik momenteel een van de weinige spelers ben die ‘fatale verwondingen’ kan genezen, heb ik me zo veel mogelijk beperkt tot de écht dringende en zware gevallen en de rest van de patiënten overgelaten aan de andere genezers.
Zul je net zien: ga ik éven een uurtje liggen om bij te komen van slaapgebrek, worden er precies op dat moment twee fataal gewonde personen binnen gedragen. Oeps. Gelukkig heb ik zeer capabele collega-genezers en een flexibele spelleiding, anders was er dit weekend meer dan één speler overleden…
Al met al heb ik een heel leuk weekend gehad, maar ik zou niet kunnen zeggen dat een bepaald moment er echt uitsprong als hoogtepunt.
Waarschijnlijk zullen veel mensen denken dat ik de ‘confrontatiescène’ van onze dorpsadel met twee bezoekende adeldames één van de leukste momenten vind, aangezien ik er een hele hoop leuke reacties op heb gehad. Er werden toen ontzettend veel steken onder water uitgedeeld terwijl we allen heel beleefd tegen elkaar bleven glimlachen. Je kent het wel; adelkrengen onder elkaar…
Maar zelf heb ik dat moment helemaal niet zo heftig ervaren. Ik heb inderdaad een hoop steken ontvangen en gegeven, maar ik was totaal niet op m’n best omdat ik op dat moment vooral mijn hoofd aan het breken was over met wat voor insteek zij waren gekomen en op welke manier ik informatie over de politieke situatie uit ze kon trekken. Als ik me volledig had gericht op het elkaar afkraken, dan had het volgens mij nog veel leuker kunnen zijn. Het voelt dus een beetje als een gemiste kans. Maar goed.
Er zijn zeker weer genoeg plannen voor de volgende keer. En ja, daar heb ik uiteraard een nieuwe jurk voor nodig…
Na de afgelopen jaren steeds min of meer op de bonnefooi te zijn komen spelen, kregen we het dit jaar met een omweg eindelijk voor elkaar om als Tweedledum & Tweedledee officieel te worden opgenomen in het programmaboekje van het Gebroeders van Limburgfestival!
We stonden nog steeds niet op de mailinglist voor deelnemers en moesten de briefings via-via krijgen, maar hee, we komen ieder jaar een stapje dichterbij. Wellicht worden we volgend jaar zelfs eindelijk officieel gevraagd door de organisatie om mee te doen – je blijft hopen
Op zaterdag waren we gepositioneerd in het Hunnerpark. We bleken ook echt de enige muzikanten aldaar te zijn, dus we hebben er zowat de hele dag door gespeeld. Ook ‘s avonds, toen de vuurkorven aan gingen en er diverse vuurshows werden gegeven en de metalen vuurspuwende draak – de nieuwe gimmick van het festival – werd bevochten.
(Hoe episch is die foto?? :-D)
Hier de draak in actie:
Hoewel het zaterdag relatief rustig was (de grote meute kwam op zondag), hebben we volgens mij nog nooit zoveel publiek ineens gehad! Op een gegeven moment stonden er wel een stuk of 20 mensen tegelijk om ons heen te luisteren. Wat mij betreft was het dan ook een van onze meest succesvolle optredens tot nu toe. En er zijn best wel wat visitekaartjes meegenomen.
We spelen onze liedjes ook merkbaar vloeiender. Ik ben nu op het punt dat ik niet meer bij ieder nummer de beginnoten moet opzoeken, maar dat ik bij het horen van de naam van het nummer gelijk weet wat ik moet spelen. Uiteindelijk wil ik dat bij alle nummers hebben.
Erg schattig waren de twee meisjes in prinsessenjurkjes, die op zaterdag tot drie maal toe hun ouders bij ons lieten stoppen zodat ze konden dansen op onze muziek. Aangezien ze ook kleine tamboerijntjes bij zich hadden, hebben we ze op een gegeven moment uitgenodigd om tussen ons in te komen staan en mee te rammelen (uiteraard volledig uit de maat). Dat leverde natuurlijk nog meer bekijks op – geen betere publiekstrekkers dan schattige kinderen.
Ik heb ook zelf nog een dansje kunnen doen! Iemand kwam naar ons toe en klaagde dat hij niemand had om mee te balfolken, terwijl hij altijd al eens op ‘authentieke muziek’ zoals onze had willen balfolken. Nou, laat ik nou niet alleen balfolk muziek spelen, maar het zelf ook dansen! En dus dansten we samen terwijl Ernic speelde. Heh, balfolkers… je weet nooit waar je nieuwe vriendjes maakt.
Naast complimentjes over de muziek, kreeg ik wederom veel complimentjes over mijn rieten mand, waar ik mijn instrument in bewaar. Om de een of andere reden valt dat ding erg in de smaak, terwijl het feitelijk niet meer is dan een opgeleukte paraplubak
En ik kreeg heel veel positieve reacties op mijn nieuwe jurk! Ik heb er nog niet over geblogd, aangezien hij nog niet 100% af is – ik moet nog wat bandjes weven voor rond de hals en om de zoom aan de onderkant, maar dat redde ik helaas niet meer voor het festival. Hij was echter gereed genoeg om aan te trekken vond ik. Op de foto’s dus vast een sneak preview; de blogpost met details volgt t.z.t..
Op zondag moest Ernic met de Speellieden van Gelre optreden en kon daardoor helaas niet met mij samen spelen. Dus toog ik maar in mijn eentje naar het Hunnerpark. Ik zag er een beetje tegenop om alleen te spelen, want dat had ik op zaterdag ook al anderhalf uur gedaan omdat Ernic iets later kwam en dat was wat minder bevallen. Niet dat ik het eng vind om solo te spelen, maar het is gewoon minder gezellig. En tweestemmig spelen spreekt toch veel meer aan dan alleen een doedelzak.
Eenmaal in het park aangekomen constateerde ik dat de groep Madlot daar al stond te spelen. Huh, planningsfoutje?
Nou ken ik hen en zijn het heel hartelijke mensen, dus nodigden ze me gelijk uit om een paar nummertjes mee te spelen. Maar ondanks dat ik dat heel leuk vond, wilde ik niet de hele dag om hen heen blijven hangen en ging ik later op de middag op zoek naar (te) rustige oorden om daar wat muzikale opleuking te bieden.
Uiteindelijk vond ik een stil plekje op de brug tussen het Valkhofpark en Kelfkensbos – en het bleek toen nog best wel leuk om in mijn eentje te spelen! Juist omdat het ‘in de doorloop’ was, stond ik er voor mijn gevoel geen luistermuziek te spelen, waarvoor mensen geacht werden een tijdje te blijven staan, maar zette ik er vooral een sfeertje neer en functioneerde ik als ‘preview’ bij de ingang naast de kassa, om mensen te overtuigen om een kaartje te kopen en naar binnen te komen. Dat werkte erg goed!
De reacties waren heel verschillend. Sommige mensen bleven best lang staan, anderen hielden tijdelijk hun pas in, weer anderen liepen slechts glimlachend en knikkend langs. En dan had je nog de kinderen die wilden luisteren maar meegesleurd werden door chagrijnige ouders, of ouders die zonder succes probeerden hun chagrijnige kinderen te laten luisteren
Stiekem ook hilarisch was de vluchtende kudde bezoekers, toen de kanonnen begonnen te bulderen tijdens ‘de belegering van de muur’. Die dingen knallen sowieso al hard, maar als je ze op een muur richt, dan weerkaatst de knal zo hard dat ook mijn trommelvliezen op springen komen te staan, terwijl ik er honderd meter van verwijderd ben. Kun je nagaan hoe kinderen die er omheen staan erop reageren.
Juist – die gaan huilen. Dus gelijk na salvo één steeg een geweeklaag van kinderstemmetjes op. Dat bij elk volgend salvo versterkte. Met als gevolg dat je grote golven ouders met inmiddels krijsende kroost de aftocht zag blazen, nog voordat de show voorbij was.
Omdat ik geen vaste planning had op zondag, kon ik voor en tussen het spelen door, ook nog zelf wat rondkijken en met mijn ouders, die ook een dagje waren gekomen, de riddershow bewonderen:
Eigenlijk had ik gehoopt nog wat mooie waar te kunnen scoren op de middeleeuwse markt, maar die viel een beetje tegen qua omvang. Maar misschien stond er meer koopwaar in de reënactmentkampementen zelf. Ik had helaas te weinig tijd om daar uitgebreid naar te gaan kijken.
Dit jaar liep ik ook voor het eerst mee in de ‘Blijde Incomste’: de afsluitende optocht. Ik was zelf niet ingepland, maar werd uitgenodigd door de Speellieden van Gelre om met hen mee te lopen. Aangezien Ernic ook bij hen speelt, hadden we al een redelijk overlappend repertoire en hoefde ik slechts drie liedjes nog even in mijn hoofd te stampen.
Het is echt heel leuk om door het centrum te lopen, terwijl aan weerszijden van de straat de mensen rijen dik staan om je toe te juichen. Hoewel ik niet de gelegenheid had om het publiek écht aan te kijken; daarvoor vereist samenspelen toch nog te veel concentratie. Zeker met al dat geroezemoes om je heen, is het een uitdaging om elkaar te blijven horen en gelijk te spelen!
Van tevoren maakten we ons een beetje zorgen over het moeten lopen tijdens het spelen. Maar dat bleek 100% mee te vallen. En hoewel het niet foutloos ging, lag dat gelukkig niet alleen aan mij, dus ik geloof niet dat de Speellieden spijt hebben van hun uitnodiging
Al met al heb ik een superleuk weekend gehad. Ik hoop de bezoekers ook. Wat mij betreft staan we er volgend jaar weer.
Kasteel Hernen ligt heerlijk dicht bij ons in de buurt. Vandaar dat we daar met onze groep The Basic Elements natuurlijk graag willen reënacten! Een delegatie van de kasteelbeheerders was in januari al een kijkje komen nemen op ons winterkampement. Ze waren enthousiast en bleken graag met ons te willen samenwerken!
Kasteel Hernen
Het plan is om volgend jaar een groot middeleeuws evenement te gaan neerzetten. Maar wij waren natuurlijk dermate enthousiast, dat we daar niet op wilden wachten. Dus vroegen we of we dit jaar ook alvast mochten komen. Dat mocht. Maar vanwege weinig ruimte in PR-budget en -planning, hadden we afgesproken dat het een soort ‘try-out’ zou worden, waar bewust weinig ruchtbaarheid aan gegeven zou worden. Gewoon een kampementje opbouwen in kleine samenstelling, waarbij we onze ambachten zouden uitvoeren. Konden wij ook kijken hoe we het terrein het beste in konden delen, hoe het zat met de voorzieningen, etc.
Ik verwachtte dan ook slechts een handjevol bezoekers per dag – de normale bezoekers die het kasteel kwamen bezichtigen als dat ‘s middags open was. Maar we hadden geluk: het was flink druk, en vooral op zondag waren er veel bezoekers. Blijkbaar was er in de buurt de Batenburgse Dag, en veel mensen die er fietsend op afkwamen, reden langs ons kasteel, zagen dat er iets te doen was, en stopten om een kijkje te nemen. Zelf de lokale media was aanwezig!
Een deel van het kampement
Wat ambachten betreft, merk ik dat ik het soms moeilijk vind om te kiezen: doedelzak spelen of kaartweven? Zodra ik aan het kaartweven ben, zien mensen mijn doedelzak liggen en vragen ze daarnaar. En andersom, als ik aan het spelen ben, vind ik het jammer dat mijn weefgetouw onbeheerd staat en ik mensen wel zie kijken, maar er niets over kan vertellen.
Ach ja, het is in ieder geval een teken dat ik mezelf goed bezig kan houden!
KaartwevenClose-up van de activiteit
Waar ik ontzettend blij mee ben, is dat ik heel veel progressie zien in de weefsels die ik produceer! Inmiddels heb ik een goed weefgetouw en heb ik ook door op welke manier ik deze het beste kan inrijgen. In het inrijgen van de kaartjes word ik ook steeds handiger en ik heb nu een paar foefjes bedacht om te onthouden waar ik ben gebleven, zodat ik geen fouten maak als ik mijn werk moet onderbreken om mensen wat uit te leggen. Ook dit evenement heb ik weer een paar nieuwe handigheidjes bedacht.
En je ziet het gelijk terug in de kwaliteit van het patroon:
Yay, een heel stuk zonder fouten!
Zaterdag was het loeiwarm, zelfs nadat we ‘s middags waren ‘verblijd’ met een flinke hoosbui. Ongelooflijk hoeveel regen daar in een minuut naar beneden kwam zetten! We hadden ons onder de luifels gepositioneerd – niet alleen om zelf droog te blijven, maar omdat we om de zoveel seconden een duw tegen het doek moesten geven om de poel water die zich erin had opgehoopt, weer te verwijderen. Zo snel liep dat ding vol!
Na dik een uur klaarde het weer op en konden we verder met onze ambachten.
‘s Avonds bedachten we dat het wel handig zou zijn om voor het slapen gaan, de tenten en luifels regenproof vast te zetten. Wellicht kregen we ‘s nachts immers weer zo’n hoosbui over ons heen en dan hoefden we in ieder geval niet in pyjama de tent uit om de boel te ontwateren. Zo gezegd, zo gedaan.
Om kwart over 1 ‘s nachts zaten we nog onder een van de luifels te kletsen. Inmiddels was het om ons heen gaan onweren, maar we maakten ons niet zo’n zorgen. We hadden immers alles goed vastgezet. Het had ook wel wat, zo in de warme nacht nog buiten zitten met een continu oplichtende hemel en gerommel om je heen.
Toch checkten we, als heuse nep-middeleeuwers, even buienradar. Euh…
‘Licht’… ‘matig’… ‘zwaar’… OMG, wat kunnen wij dan verwachten?? :-X
En ja hoor. De regen werd steeds heviger, totdat het echt van het tentdoek afgutste. De wind begon ineens op te steken en de luifel vervaarlijk te klapperen. We hielden de palen maar even preventief vast, maar binnen niet veel meer dan een minuut besloot de complete luifel samen met ons de lucht in te gaan! We wisten ons nog net veilig onder het instortende ding vandaan te maken en toen stonden we in de stromende regen. Binnen drie seconden waren we doorweekt.
We zagen dat de andere luifels het ook niet overleefden. Het was direct duidelijk dat er niet veel anders op zat dan evacuëren.
Met z’n allen (inclusief arme Maaike, die als enige al was gaan slapen en die we dus in ondergoed uit haar tent haalden) renden we voor ons leven naar de poort van het kasteel, waaronder we beschut konden staan. En van daaruit deden we guerillamissies naar onze tenten, om de belangrijkste spullen te redden.
Het meeste bleek al lang zeiknat, door de rivieren die onder het tentdoek doorstroomden. En wat nog niet nat was, werd wel doorweekt tijdens het transport over de paar meter die de tenten van de kasteelpoort scheidden.
Zeiknat, maar niet uit het veld te slaan!
Gelukkig wist ik mijn doedelzak wel droog te houden. En omdat ik, ondanks dat het half twee ‘s nachts was en ik doorweekt was, het eigenlijk niet eens koud had en ook niet zo moe was, hield ik er samen met de rest van de groep goed de moed erin. Niemand wilde per direct naar huis – samen uit, samen thuis, besloten we.
Heel praktisch overwogen we onze opties en concludeerden we dat we het kampement nu niet meer konden redden en we maar in het ondergrondse keukentje van het kasteel, dat niet op slot was, moesten overnachten.
Het was een beetje tetrissen, maar we pasten er net in. Alle geredde slaapmatjes, kussens en dekens werden verzameld en herverdeeld zodat iedereen een min of meer comfortabel slaapplekje had. Met een paar droge handdoeken depten we de ergste nattigheid af en probeerden we toch nog maar wat slaap te krijgen.
Zonder de mug, die ons had bestempeld als feestmaal, zou dat nog gelukt zijn ook. Dus na maximaal een half uurtje slaap, stond ik met de anderen weer op om de schade buiten op te nemen.
Wonder boven wonder was er niets echt stuk, alleen maar een hoop spul met waterschade. De tenten stonden nog, de doeken waren niet gescheurd en zelfs mijn kaartweefgetouw was niet ingestort. Bovendien hadden de meesten meer dan één outfit bij zich, dus kon er ook nog wat droogs worden aangetrokken.
Wij waren ongedeerd, maar een boom naast ons kampement niet…
Omdat er hoe dan ook snel weer bezoekers gingen komen, gingen we aan de slag om het kampement zo goed als het ging weer op te knappen. Luifels werden overeind gezet, geïmproviseerde waslijntjes werden tussen palen en bomen gespannen, en doeken, kleding en bontjes werden te drogen gehangen.
De beheerster van het kasteel, die het overduidelijk erg vond dat ze vannacht niets voor ons had kunnen doen behalve hopen dat we zo verstandig waren om het kasteel in te vluchten, stelde zelfs haar droger voor ons ter beschikking (alleen jammer dat we als reënactors uiteraard veel wol, linnen en bontjes hebben, wat er niet in mag…).
Ruim op tijd was het kamp weer toonbaar en konden we bezoekers ontvangen (die deze dag alleen niet in de tenten mochten kijken en de waslijnen met niet-middeleeuws textiel maar even moesten negeren). We waren blij dat we niet hadden opgegeven en ‘s ochtends gelijk hadden ingepakt om naar huis te gaan, zoals we die nacht hadden overwogen!
Ook het weer werkte eindelijk mee: we hielden het de hele zondag droog en konden aan het eind van de dag bijna alles, inclusief de tenten, droog weer inpakken! En die paar schapenvachtjes, die worden thuis wel weer helemaal vochtvrij.
Terugkijkend op het weekend heb ik echt heel veel plezier gehad. Met het terrein, met mijn ambachten en met mijn lieve groepsgenootjes. Het was ‘s nachts even aanpoten, maar we hebben nu wel weer een mooi verhaal erbij. Plus, we hebben inmiddels bewezen dat The Basic Elements alle elementen aankan: van min 10 graden, tot onweer met windvlagen en stortregen! Go us!
Vet mooie foto van de smidse, te gaaf om niet te showen! – Copyright Remco
Dankzij ons uitstapje naar het museum, wisten we dat middeleeuwers veel bling bling droegen op hun accessoires, zoals tassen en riemen. De rijken kochten zilver, de armen iets van tin.
Afgelopen evenement in Duitsland was er ook een tinnengietster aanwezig bij onze groep. Zij maakt echt prachtige replica’s van opgegraven hangers, insignes en dergelijke, door een mal uit steen te houwen en er vervolgens tin in te gieten. Om een aanklacht tot ‘vervalsing’ te voorkomen, maakt ze er hier en daar wel kleine wijzigingen in.
Van Thom kreeg ik er eentje cadeau: een stel trippen. Die prijken nu op mijn tasje:
Er zit blijkbaar nog een hele symboliek achter die trippen ook:
“In de 14e eeuw schreef een man een boek voor zijn 16-jarige bruid over het huishouden. Uit dit boek bleek dat de tinnen trippen cadeau werden gegeven aan de vrouw met wie de man wil huwen. De trippen dienden als een soort van verlovingsring. Op de trouwdag zelf kreeg de bruid van de man houten trippen waarmee hij eigenlijk aangaf dat het huishoudboekje nu haar werd toevertrouwd. Hiermee was het huwelijk rond.”
Oftewel, dat wordt een achtergrond schrijven voor mijn personage waarin ik verloofd ben
Maar nou ben ik dus ook weer historisch correct. En eigenlijk moet ik er nog veel meer van gaan aanschaffen. Ik vind het namelijk wel een hele mooie aanvulling op mijn outfit!
Afgelopen weekend was er een dorpsfeest in het Vlaamse Hamont-Achel. Je kent het concept misschien wel: een of ander godsdienstig beeldje wordt ieder jaar symbolisch van de ene naar de andere locatie geleurd en daar omheen wordt vanalles georganiseerd.
Het was echt een hele happening: de complete hoofdstraat werd er voor afgesloten en volgens degene die ons geboekt had, kwamen er mensen voor hun huis uit die normaal nooit het daglicht zagen.
Het was dus geen middeleeuws festival, maar wij waren ingehuurd door het plaatselijke museum, om hun stukje op te leuken en wat publiek te trekken.
We mochten opbouwen op het grasveldje voor het mooie oude pand. Ik keek tweemaal. Maar de man bedoelde echt dat we op het keurig onderhouden gazonnetje mochten bivakkeren. Hoezee, perfect rechte grond voor onder onze tenten!
Het arme grasveldje heeft het uiteraard niet overleefd, na kennisgemaakt te hebben met onze centimeters dikke houten haringen en verschroeiende vuurkorven. Hee, niet ons probleem. En aangezien de toiletten om de hoek waren en we de sleutel kregen om ook ‘s nachts het gebouw te kunnen betreden, zijn de bosjes in ieder geval gespaard gebleven.
Rustig opbouwen op het gazon voor het museum
De man had overigens gelijk: ‘s middags kwam er een enorme meute mensen de straat op en bevolkte ook in grote getalen ons middeleeuwse dorpje.
Ik dacht dat de interesse in ons wel iets lager zou zijn dan gebruikelijk, aangezien dit niet noodzakelijk de doelgroep was voor middeleeuwse ambachtsinformatie (als ik terugdenk aan de dorpsfeesten in mijn eigen dorp, draaide het vooral om bier, te harde muziek en meer bier). Maar niets was minder waar! Aan het eind van de dag had ik een schorre keel van het vertellen en pijn in mijn wangen van het blazen op de doedelzak. De mensen bleven maar komen en ik had amper tijd om even te pauzeren.
Als je zit te weven ben je natuurlijk makkelijker aanspreekbaar dan wanneer je muziek maakt, maar dat ook dat laatste erg werd gewaardeerd, was te merken aan de vele vrolijke gezichten en opgestoken duimen in mijn richting.
Weliswaar kwam er af en toe een fanfare door ons historische kampement gedenderd, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.
En ik ben ook een flink eind opgeschoten met mijn kaartweefsel. Niet dat het heel erg bruikbaar is, want als ik continu onderbroken word door nieuwsgierigen dan vergeet ik welke kant ik ook alweer op aan het draaien was, dus het ding zit vol fouten, maar ik kan het wel als demonstratiemodel inzetten.
En dan was er natuurlijk nog de gezelligheid ‘s avonds laat, als we zonder pottenkijkers om ons kampvuurtje konden zingen en mede drinken. Wat is dat toch heerlijk!
Een geslaagd weekend dus, zeker aangezien het weer ook nog eens meewerkte. Lekker ontspannen hobbyen met vrienden – en we kregen er nog voor betaald ook! Doe mij dat vaker…
Helaas moest ik Orfest ervoor laten schieten, maar ik heb absoluut geen spijt dat ik afgelopen weekend voor Omen heb gekozen. Wat was het weer gaaf!
Na Omen 14 had ik het onzalige plan opgevat om de volgende keer een heus riddertoernooi te gaan organiseren. Dus maanden voor Omen 15 begon ik al met de voorbereidingen.
Het meeste werk bleek in het uitdenken van het concept te zitten. Het kostte me weken aan brainstormen om met een uitwerking te komen die op alle punten klopte:
passend bij mijn personage
leuk voor zo veel mogelijk spelers ongeacht hun IC-vaardigheden en financiële vermogen
niet storend voor spelers die er niet aan mee wilden doen
zo veel mogelijk vooraf voorbereid en verder zelfsturend, zodat ik ter plekke op de tribune kon gaan zitten en pretenderen dat ik er geen zak aan gedaan had
OC veilig
De aankondigingsposter (foto met dank aan Mirel)
Vellen met instructies schreef ik vol. Briefings, uitwerking van de regels, plattegrond voor het toernooiveld, wervende posters, inschrijfformulieren, etcetera. Vele mailtjes gingen de deur uit om zaken af te stemmen en spullen te regelen. En zelf ging ik ook aan de knutsel.
De grootste uitdaging zat in het onderdeel ‘steekspel’ – een onderdeel dat echt niet kan ontbreken aan een riddertoernooi. Maar hoe ga je in godesnaam uitbeelden dat men op paarden zit en elkaar met een lans van het paard probeert te wippen, zonder dat er daadwerkelijk gewonden vallen?
Paarden waren sowieso geen optie, dus werden het karren, die door mensen voortgetrokken moesten worden. Over een hobbelig weiland, waar de kar in kwestie dus wel tegen bestand moest zijn.
Via Marktplaats.nl kocht ik een trekkar, die jullie wellicht nog wel kennen van de kleuterschool. Die dingen zijn oersterk en hebben luchtbanden. Omdat hij er nogal suf uitzag, zaagde ik schildjes uit hout en gaf ik ze een likje verf:
Vervolgens knutselde ik ‘jousting targes’, van die schildjes om vast te maken op de schouders van de deelnemers, waar op gemikt diende te worden voor extra punten:
En dan was er nog de kwestie ‘lansen’. Voor de niet-LARP’ers: je mag met een LARP-wapen nooit steken, want dat is veel te gevaarlijk. De laatste tijd zijn er wel steeksperen in opkomst, die speciaal gemaakt zijn om, zoals de naam al zegt, mee te steken. Dus charterde ik Erik, die al eerder van die dingen had geknutseld, om een variant erop te maken in de vorm van lansen, in ruil voor een nieuw kostuum (waarover in een volgende blogpost meer).
De lansen werden voor en na het toernooi gebruikt als tentdecoratieLans close-up
Gelukkig bleken ook diverse andere mensen bereid om me te helpen en kon ik een tweede kar en ridderhelmen lenen. De organisatie van Omen verraste me zelfs door via een van de NPC’s, een heuse toernooitent te regelen. Het ding was ooit speciaal voor eenzelfde soort gelegenheid gemaakt door die persoon, en was dus helemaal perfect om als tribune voor de adel te dienen! En daarnaast mocht ik banken uit de bar gebruiken om de tribune voor ‘het plebs’ te creëren.
Het toernooiveld. Nog even zonder banken als tribunes.Aimée naast haar hertog op de tribune (foto met dank aan Martijn)
Oh ja, en bedankjes! Je kent het wel; zo’n briljant last-minute idee, waardoor ik de avond voor het evenement nog even 24 pouches heb zitten naaien, om Ferrero Rocher-chocolaatjes in te stoppen (da’s mijn IC achternaam) en aan de vrijwilligers uit te kunnen delen. Zucht.
Voor de andere toernooionderdelen (zwaardvechten, mêlee, touwtrekken en de gedichtenwedstrijd) was in tegenstelling tot het steekspel geen of nauwelijks materiaal nodig, dus hoefde ik alleen een dik touw uit de opslag van Charm te jatten lenen en aan de organisatie van Omen een aantal paaltjes met touw ertussen voor de afscheiding te vragen.
Hoewel ik dus heel veel vooraf had geregeld, moest ik het op een gegeven moment loslaten en accepteren dat het verder een kwestie was van op het evenement zelf erachter komen hoeveel animo er was voor deelname, hoeveel vrijwilligers zich meldden om het toernooi daadwerkelijk in praktijk te brengen (op-/afbouwers, omroeper, inschrijfcoördinator, karrentrekkers, scheidsrechters, juryleden, hapjesuitdelers, etc. – er waren echt veel mensen nodig!) en hoe goed ze hun taken al dan niet zouden uitvoeren. Eng! Ik hou helemaal niet van onzekerheid… waarom LARP ik eigenlijk??
Gelukkig bleek mijn harde werk niet voor niets en mijn zorgen wel: het toernooi STOND er! Er waren precies genoeg vrijwilligers, alle onderdelen hadden voldoende deelnemers en bijna het hele dorp is wel naar minimaal één van de onderdelen komen kijken. Niemand is OC gewond geraakt, de vrijwilligers hebben zich allen uit de naad gewerkt, en ik heb heel veel complimentjes gehad.
Ik kneep ‘m in het begin wel even, omdat vooral het steekspel nogal veel tijd kostte en de boel onwijs uitliep.
Je moet begrijpen dat het een hele uitdaging is: met een metalen gesloten helm op (= beperkt zicht met tunnelvisie), met slechts één hand beschikbaar om je aan een aan de kar geknoopt touw staande te houden, terwijl je over een hobbelig weiland wordt getrokken, proberen met jouw lange zwabberende lans het schildje van de tegenstander te raken! De kartrekkers kregen van mij dan ook de instructie om heel langzaam te lopen, want het was zo al moeilijk genoeg voor de deelnemers om te blijven staan. En dan moest men dus 3x op en neer over het veld… Maar het was echt hilarisch om te zien!
Mark waagt een poging tijdens het steekspel! Past zijn ‘jousting targe’ en lans niet prachtig bij zijn outfit? Bekijk ook een videootje van het steekspel (benodigd wachtwoord: ‘omen15’). Foto en video met dank aan Mirel.
Ach, het is gebruikelijk bij LARP om uit te lopen wat betreft tijdsplanning.
Ondanks dat de gedichtenwedstrijd werd verplaatst tot na het avondeten, was ook daar, tegen mijn verwachting in, een heleboel publiek opnieuw voor op komen dagen. Yay!
En dan was er natuurlijk nog plot vanuit de spelleiding. Aimée probeerde al enige tijd een huwelijk te regelen met de hertog Van Zwanenstein. Dit toernooi was dan ook georganiseerd in de hoop dat hij zou komen opdagen en het onderdeel waar de prijs ‘een kus van de jonkvrouwe’ was, zou winnen.
Uiteraard kwam hij opdagen. Uiteraard liep alles niet zoals gepland en kreeg het geheel een nare wending.
Toen ik de prijs wilde uitreiken, zeeg de hertog op zijn knieën en vroeg hij of ik met hem wilde trouwen. Het ‘Ja!’ rolde bijna van mijn lippen, maar vervolgens ontstond er paniek. Er werd verkondigd dat de hertog helemaal geen hertog was, maar een bedrieger! De ware hertog Van Zwanenstein verscheen ten tonele: een dronken man, die lang niet zo woest aantrekkelijk was als het door mij begeerde heerschap met de wapperende blonde lokken :’-( Maniakaal grijnzend vroeg deze mij of ik echt zeker wist dat ik met de man die deze naam droeg wilde trouwen… want dan zou ik feitelijk met hem trouwen!
Het aanzoek. “Doe het niet, vrouwe!” (foto met dank aan Suus)
Grote chaos natuurlijk, het hele toernooi lag even stil en ik was de wanhoop nabij. Was dit waar of was dit een vuile truc om de hertog in discrediet te brengen?
Uiteindelijk bleek het waar te zijn… exit mooie toekomst voor Aimée. Snif.
Het was een mooi stukje drama, maar eigenlijk vind ik het wel jammer dat het zo gelopen is. Door wat interne strubbelingen bij Omen, stapt een aantal oudgedienden op, waaronder Arto, die mijn hertog speelde. Dit zou hun laatste evenement zijn, waarop ze lopende plotjes zouden afronden en plaats zouden maken voor de nieuwe garde. Dus ook mijn plot rondom het huwelijk.
Vandaar dat het allemaal iets werd versneld en aangepast. Het voelde dan ook enigszins afgeraffeld. Ze hebben zeker hun best gedaan om er een mooi einde aan te maken, maar er had nog zo veel meer spel in gezeten! En helemaal naar is, dat de uitgestelde special waar iedereen zich zo op had verheugd, nu in zijn geheel komt te vervallen.
Daar kwam ook nog eens bij dat het om een NPC ging, die natuurlijk ook andere rollen moet spelen. En dus na de dramatische wending, meteen verdween. En Suus, die mijn nichtje Madeleine speelt en bij wie ik normaal gesproken zou gaan uithuilen na zo’n situatie, was ditmaal te laat geweest met inschrijven en mocht weliswaar even in haar eigen rol bij het toernooi aanwezig zijn, maar moest daarna ook weer een NPC-rol gaan doen. Dus ook zij was niet beschikbaar, waardoor het allemaal wel heel plots eindigde zonder lange nasleep.
Eindelijk kon ik mijn zelfgenaaide wapenschilden ophangen! Mark heeft die van hem nog laten rondsjouwen toen hij werd aangekondigd als deelnemer. Ik had die van mij aan de voorkant van de adeltribune willen spelden, maar dat was ik helaas vergeten in alle drukte
Ach ja, het is niet anders. Aimée heeft er in ieder geval weer een trauma bij en de personage-ontwikkeling is verder voortgezet. Nieuw evenement, nieuwe kansen… er zijn al plannen in de maak. Maar de volgende keer is toch echt iemand anders aan de beurt om iets te organiseren! Ik houd het ditmaal bij het naaien van (weer) een nieuwe jurk. Veel minder werk…
Mijn eerste ‘officiële’ reënactmentweekend was een succes!
Afgelopen weekend stonden we met de groep in Duitsland, waar een kasteel opgeleukt moest worden. En wat een kasteel! Prachtig gelegen bovenop een heuvel, met eveneens prachtig uitzicht op het dal, het dorpje aldaar en andere bergen. En ‘s ochtends werden we gewekt met kanonschoten – hoe episch wil je het hebben?
Zowel zaterdag als zondag kwamen er bezoekers om het kasteel te bezichtigen en te kijken naar o.a. middeleeuwse ambachten en gevechten. Hoogtepunt van de dag was ‘de belegering van de burcht’; een toneelstukje opgevoerd door mensen uit de verschillende reënactmentgroepen die waren uitgenodigd, waarbij met veel bombarie kanonnen werden afgeschoten, de poort werd opgeblazen en na enige schermutselingen, de kasteelheer en zijn vrouwe gevangen werden genomen.
Die kanonnen maakten me toch een kabaal… Dankzij de bergen er omheen, hoorde je het gedonder helemaal rondgaan en weer terugkomen. De dorpsbewoners bleken er wat minder van gecharmeerd, want die stuurden, ondanks alle netjes verkregen vergunningen, de politie op ons af…
Minpuntje was dat er een inschattingsfoutje was gemaakt bij de indeling van het terrein. Er waren te veel groepen en te weinig vierkante meters, dus wij stonden helaas niet bij de andere groepen in en rondom de burcht zelf. We moesten het doen met een extreem schuin aflopend veldje, bereikbaar via een flinke klim over steile oneffen trapjes door het bos.
Die klim moesten we iedere keer maken als we water wilden hebben of naar de wc wilden en bovendien is een schuine ondergrond niet optimaal voor het opbouwen van een kampement.
Ook vonden lang niet alle bezoekers ons – ik schat dat maar zo’n 20% van de mensen ook ons veldje heeft bezocht. Super jammer natuurlijk.
Maar het had ook wel weer z’n voordelen, zo lekker met je eigen groepje tenten op je eigen terrein. En het weer was fantastisch met volop zon! Ik kreeg er dan ook echt een vakantiegevoel van. Heerlijk relaxed mijn dingetje doen, de avond ervoor op het gemak opbouwen zonder stress of deadline, een beetje muziek maken, een beetje kaartweven (op mijn nieuwe weefgetouw natuurlijk)…
Ook ehm… bijzonder: het veldje waar we kampeerden, bleek vlak naast het graf van de vroegere kasteelheer te liggen. Daar kwamen we achter toen enkele mensen hun kleine behoefte maar in de bosjes gingen doen en ineens een grote grafsteen tegenkwamen. En ja, het scheen er ook te spoken. Ons terrein werd ook wel ‘het dodenveldje’ genoemd… Nou ben ik behoorlijk nuchter, maar ik sliep er toch net iets minder lekker door (en dat plassen heb ik ook maar ergens anders gedaan)
Na overdag de mensen vermaakt te hebben, hadden we ‘s avonds de tijd voor onszelf.
Om degene die vroeg naar bed wilde niet weer tot last te zijn door tot laat bij het kampvuur lawaai te maken, trok ik me de tweede avond met Marion en Thom terug naar een veldje verderop, gewapend met een picknickkleed, een fles honingrum, bier, een zak chips en een liederenboek (en bij nader inzien toch ook maar een zaklamp). Daar hebben we tot midden in de nacht heerlijk zitten blèren zingen. En waarschijnlijk de dorpsbewoners beneden wederom geïrriteerd; geen idee hoe ver geluid ‘s nachts vanaf een bergtop eigenlijk draagt… :-X
Maar het was echt onwijs gezellig! En eng – we dachten de hele tijd iets achter ons te horen en ogen te zien. Op een gegeven moment kwam er écht iets door de bosjes gelopen. We hoorden het duidelijk ritselen en langskomen en het was niet klein
Toch hebben we alles overleefd en zijn we zondagavond weer veilig thuis gekomen. Na wel halverwege op de snelweg zonder benzine de vluchtstrook op te moeten pruttelen… Ai.
Maar ik was nog steeds in opperbeste, stressloze stemming en sprong gewoon bij Marion in de auto om samen op basis van het navigatiesysteem bij het dichtstbijzijnde tankstation een jerrycan te kopen (het benzinestation was godzijdank én bemand én op zondagavond open én had nog één jerrycan op voorraad. En hoewel ‘jerrycan’ geen Duits woord blijkt te zijn, kon ik de bedoeling toch duidelijk maken). Weer terug naar de snelweg, zonder overreden te worden de tank gevuld en wederom naar hetzelfde tankstation gereden om de boel verder te vullen.
Het kostte een uur extra om thuis te komen, maar het kon mijn humeur niet deren – op slaap had ik dit weekend toch niet gerekend. Het was leuk!!
Wat een weekend. Wat een team. Wat zijn we goed op elkaar ingespeeld en wat was het leuk!
Dankzij onze nieuwe monsterspelleiders in opleiding, kon ik deze Charm weer eens een wat meer omvangrijke NPC-rol op me nemen. Hij was eigenlijk specifiek voor iemand geschreven, maar die persoon kon er dit weekend toch niet bij zijn. Degene die was aangewezen om haar te vervangen, vond de rol niet zo leuk. Dus eigenlijk was ik derde keus. Maar ik heb me prima geamuseerd als Khanda Isabel – een soort Voodoo priesteres zeg maar.
Het was alleen al leuk om de spelers in verwarring te brengen met de terminologie. “Dus… u doet aan Kanda en gebruikt daarvoor… goulash??” “Nee… ik ben een Khanda. Ik doe aan Dahka. En dat houdt in het beïnvloeden van de Kuhla.” “Euh… dus het is magie? Of een geloof? Eigenlijk lijkt het ook wel op alchemie…?” “Het is van alles een beetje. Het is de oneindige eindigheid.” *verwarde gezichten*
Helemaal hilarisch: de eerste avond vertelde ik een aantal personen dat alleen vrouwen Khanda kunnen worden, omdat mannen minder goed zijn in omgaan met emoties – waar het beoefenen van Dahka om draait. De eerstvolgende die mijn tent kwam binnenstormen opende het gesprek met: “Ik hoor dat u mannen haat?!”
LOL… En zo snel ontstaan er dus geruchten.
Helaas kan ik niet al te veel over de achtergrond van de rol vertellen, aangezien ze er volgend evenement ook weer bij moet zijn. Maar het is inmiddels wel duidelijk dat Isabel niet bepaald de meest gevorderde Khandapriesteres is. Op een gegeven moment werd dan ook besloten dat je twee varianten had: Khanda en Kan-da-nie…
Zaterdagnacht mocht ik nog even spelers bang gaan maken als ‘droglantaarn’. Dus wij in het zwart gekleed met een lantaarntje het bos in. En natuurlijk raken we zelf de weg kwijt. Moest Kees met een zaklamp de verdwaalde dwaallichtjes komen redden… Lichtelijk gênant :’-)
Maar het allerleukste vond ik wel de gezelligheid in de bar toen ik met een aantal NPC’s muziek ging maken. Instrumenten en liederenboeken erbij, en zingen maar!
Het werd kwart over 6 voordat ik in bed lag, terwijl ik om 8 uur weer op moest om het ontbijt voor iedereen klaar te maken, maar op de een of andere manier heb ik de zondag ook weten te overleven.
Vandaag iets minder overigens. De hele dag hoofdpijn, zowel rijst als aardappels opgezet voor het avondeten en de groenten vergeten, plus vergeten dat ik vanavond met Ernic doedelzak zou oefenen. Oeps. Op mijn leeftijd trek je korte nachten toch echt wat minder :-X
Maar toch, in de herfst weer!
Hierboven had een enthousiast verhaal moeten staan over de Omen special die vandaag had moeten plaatsvinden.
Het duurde eeuwen voordat er een datum was geprikt waarop bijna iedereen kon, en er daadwerkelijk een geschikte doch betaalbare locatie was gevonden. Maar vandaag had het er dan eindelijk van moeten komen: Aimée zou op bezoek gaan bij haar potentiële echtgenoot, de hertog van Zwanenstein. In kasteel Doornenburg, met een adellijk banket tot besluit! Stuiterstuiterstuiter!
Totdat ik gisteravond een telefoontje kreeg: Arto was ziek. En hij is degene die de rol van mijn hertog zou vertolken. Mjah, en zonder hem is er niet veel aan, hè?
Er komt gelukkig wel weer een nieuwe datum, maar dan wel pas na het grote evenement in mei.
Meh. Op meerdere plaatsen in Nederland wordt momenteel flink gebaald.
). En toen ik toch eenmaal doornat was, kon ik ook wel gelijk door met de dungeon vond ik. Veel natter kon ik immers niet worden.
)
kreeg ik wederom veel complimentjes over mijn 
