Zo… de Belegering van Teylingen is helaas heel letterlijk in het water gevallen!

In Nijmegen was het nog niet eens zo’n slecht weer, maar toen ik in Teylingen (bij Leiden) arriveerde, hoosde en onweerde het.

Te laat dus ontving ik Marion’s telefoontje: wegens al die regen was het terrein onder water gelopen en kon er niet opgebouwd worden. Het was zo drassig dat je amper over het gras kon lopen zonder er in weg te zinken, laat staan dat je er auto’s op kon uitladen.

Het nieuwe plan was om de volgende dag pas te gaan opbouwen, in de hoop dat het dan wat droger zou zijn. En in plaats van beide dagen, zal het evenement alleen op zondag voor publiek open zijn.

Meh. Dat had voor mij dan geen zin meer, aangezien ik er alleen vrijdag en zaterdag bij zou zijn. Zondagochtend zou ik doorrijden naar Alkmaar voor een optreden met Tweedledum & Tweedledee op de Keltische Middag…

Maar ja, inmiddels waren we wel allemaal al gearriveerd. Gelukkig had Ronic erg lieve vrienden om de hoek wonen, die ons zeer gastvrij ontvingen. We mochten er opdrogen, er werd voor ons gekookt en wie wilde mocht daar blijven overnachten.

Heel lief en fijn, van die mensen die het niet erg vinden dat hun huis De Zoete Inval is voor modderige reënactors. Want het alternatief was met z’n allen slapen in de grote kas, die naast het terrein stond.

Na het eten en enkele koppen thee ben ik echter weer terug naar huis gereden.
Beetje jammer, maar het was toch nog even gezellig. Ik bekijk het maar positief: ik hoef geen weekend volledig nat te regenen, om vervolgens als een verzopen katje op een podium te moeten klimmen. Bovendien heb ik nu wat extra tijd om te oefenen. Plus een extra vrije dag.
Ook alle meuk heb ik niet voor niets ingepakt: ik laat het gewoon zo staan, want a.s. vrijdag heb ik het toch weer nodig voor het Gebroeders van Limburgfestival!

Maar ik ga wel heel hard duimen dat het zondag een stuk beter en droger weer wordt. Zowel voor mijn achtergebleven vriendjes als voor mezelf – want het zou ook heel jammer zijn als er zondag geen hond naar de Keltische middag komt, en/of als we niet op het veld kunnen spelen doordat het regent.

Helpen jullie duimen?

Voorafgaand aan een LARP-evenement heb ik altijd wat moeite om in de stemming te komen. Ditmaal was dat helemaal lastig, aangezien enkele mensen met wie ik graag speel, er niet bij zouden zijn.

Daar kwam nog eens bij dat ik de vorige keer nogal in de knoop zat met een plot dat mij in de maag was gesplitst. Ik hou persoonlijk niet zo van politiek plot, maar na lang wikken en wegen had ik dan toch een oplossing bedacht die mogelijk ook nog een win-win-situatie voor me kon opleveren. Maar door de afwezigheid van andere spelers zou dat plan in duigen vallen. Meh. Wat nu?

Tsja, LARP is nu eenmaal nauwelijks te plannen. Het improviseren zou ook een van de leuke aspecten van het spelletje moeten zijn

Pas in de auto naar het evenement begon mijn brein weer een beetje te werken en kon ik het bovendien loslaten dat niet alles volgens mijn eerdere plan zou verlopen.

Het weekend is uiteindelijk ook weer enorm leuk geworden! Mijn personage, jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher van Amstel tot Dommelsch, trek ik aan als een jas (of is het hoed…?) en dan kost het me geen enkele moeite meer om haar te spelen. Ik bén haar.

Naast allerlei plotlijnen die met magie te maken hadden, waar mijn personage weinig mee kan, speelde het probleem van een dreigende burgeroorlog omdat mijn oom, groothertog Jan van Amstel tot Dommelsch, landjepik aan het spelen was en de daardoor gedupeerde andere groothertog daar uiteraard in het geheel niet blij mee was.

Onze oplossing: een huwelijk tussen mij, als nicht van groothertog A, tussen een met groothertog B geallieerde familie. Oftewel: Aimée is verloofd!

Dat leverde heerlijk spel op, van ongemakkelijke formele afspraken tussen twee huwelijkspartners die elkaar nog totaal niet kennen, tot uithuilbuien achter gesloten deuren bij het dienstmeisje. Want eigenlijk had ik mijn zinnen op iemand anders gezet. Maar ja, de plicht roept…

Dat wordt dus weer een hoop georganiseer en geknutsel voor volgend evenement. Want er moet een huwelijk worden gepland!!

Ach en wee, de gedachte aan het samenstellen van de gastenlijst (wie is hooggeplaatst genoeg voor een VIP-uitnodiging) en het bepalen van de tafelschikking (welke edellieden kunnen elkaar wél voldoende uitstaan om naast elkaar te kunnen zitten?) geeft me nu al hoofdbrekens…

En dat was weer het 26e evenement van Charm!

Moe, maar voldaan na dit weekend. Ik ben zo ontzéttend trots op ons team… De verhaalschrijvers die weken besteden om een geweldige setting met plotjes neer te zetten. De spelleiders die het van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat in goede banen leiden.  De NPC’s die de rollen fantastisch neerzetten, ook al moeten ze zich continu op- en afschminken. De monsterspelleiders die de chaos in het monsterhok en de NPC’s uitstekend weten te managen. De opbouwers die zorgen dat alles op tijd klaar staat en verlicht is. De kostuum- en propscommissies die alle mooie benodigdheden maken. De keukencrew die alle natjes en droogjes verzorgt. Mijn mede-bestuursleden die alles vooraf en achteraf regelen en ter plekke overal bij helpen. En alle overige hulp die we van mensen krijgen bij het op- en afbouwen, afwassen, schminken, etcetera. Super.

De organisatie van het evenement is nog nooit zo soepeltjes gelopen. Het grootste probleem waar ik tegenaan ben gelopen, was dat we het merendeel van de kaproens niet konden vinden en pas op zondag de tas met gewassen kleding tegenkwamen waar ze in zaten. Dat zegt genoeg, toch?

Opruimen en alles weer in de opslag zetten ging mega-snel, omdat we tijdens het evenement zeer kritisch alle dozen met kostuums en props hebben doorgespit en vuilniszakken vol minder bruikbare zaken hebben weggedaan. Nu zit bijna alles in makkelijk tilbare, stapelbare en gelabelde kisten, wat ontzettend veel scheelt. De opslag puilt nu dus ook niet meer uit.

Je merkt dat we inmiddels helemaal op elkaar zijn ingespeeld. Als we bij de opslag aankomen, hoeven we geen instructies te geven. De helft gaat vast naar boven om de spullen op de lift te zetten, de andere helft blijft beneden om alles in de bus te laden. Op het evenement kent ook iedereen zijn taak en kan ik er volledig op vertrouwen dat de keuken en het monsterhok worden gerund, alles tijdig wordt opgebouwd en aangekleed, etc. en dat ik me alleen zorgen hoef te maken over mijn eigen taken.

Ook de aankleding was ditmaal weer fantastisch, met gave ideeën zoals een oude parachute gebruiken voor de overkapping van het beestlingenkamp en camo-netten voor decoratie van het plafond van de bar, gave props zoals de verzonken toren die werd geknutseld van piepschuim, en prachtige beestlingenschmink die door enkele NPC’s is aangebracht.

In hoeverre mensen het plot leuk vonden, kan ik vanuit mijn positie nooit goed inschatten, maar dat merk ik straks wel aan de evaluatieformulieren.

Ik moet bekennen dat ik voorafgaand aan een evenement altijd denk: “waarom doe ik dit ook alweer?”. Zeker ditmaal was er ontzettend veel last-minute te doen wat betreft communicatie met deelnemers. We hebben bijvoorbeeld nog nooit zo veel aanmeldingen ná het aflopen van de inschrijftermijn gehad, en ook nog nooit zoveel mensen die hun personagekaart na de deadline instuurden (of tóch nog even wilden wijzigen). Eigenlijk moet ik dan zeggen: ‘jammer, dat regelen we dan wel op het evenement zelf’. Maar uiteindelijk is dat meer werk en stress voor mij dan wanneer ik het toch nog allemaal van tevoren verwerk, dus doe ik het toch maar.
Maar op het evenement zelf word ik zo blij van ons team en wat we voor elkaar krijgen, dat ik dat allemaal vergeet en het superleuk vind om dit alles te mogen organiseren, en het stiekem wel jammer vind dat ik in januari het stokje overdraag aan een nieuwe secretaris.

Naast alle organisatorische taken had ik nog een NPC-rolletje als scheepsmagiër Parma. Een maanelf, dus kleedde ik me in het blauw en recyclede ik mijn pruik van een ander personage, om lang  zilvergrijs haar te krijgen (nogmaals, omdat ik MAANelf was, NIET omdat ik oud was, okee?! Tsk… :-P).

Het probleem met pruiken is alleen dat ze nogal gaat klitten in de loop van tijd. Da’s het nadeel van nephaar; als dat eenmaal in de knoop zit, heb je een probleem. Deze pruik had extreem lange lokken én ging al enkele evenementen mee, dus op dag 1 van Charm hebben we met 3 man aan mijn pruik zitten kammen om de boel een beetje toonbaar te krijgen. Ik ben alleen bang dat ik naar mate het weekend vorderde, er steeds meer ontploft ging uitzien

In het plotboek stond niet wat mijn functie was. Ik had geen specifiek plot dat ik moest trekken, ik was gewoon onderdeel van de vaste bewoners van het stadje. Dus had ik me, naast het bedenken van een kostuum, ook niet echt ergens op voorbereid.
Tijdens het evenement bleken ineens andere leden van het Gilde der Scheepsmagiërs te willen stijgen in hun classificatie. Daarvoor moest een test worden afgenomen over hun kennis van magie en scheepsvaart – iets wat ik als scheepsmagiër van een van de opperkapiteins uitstekend kon doen.

De vorige twee evenementen waren daar specifieke NPC’s voor gevraagd, namelijk mensen met zeilkennis. Die hadden zich bovendien voorafgaand aan het evenement kunnen inlezen in de test en de antwoorden. Ik mocht ter plekke even aan de studie om de antwoorden te begrijpen en zo nodig te kunnen uitleggen. Argh! Ik weet net het verschil tussen bakboord en stuurboord; geen idee hoeveel mijl per uur er in een knoop gaan, hoe je eb- en vloedstromen berekent, wat het verschil is tussen ruime wind, aan de wind en halve wind, of een ‘frisse bries’ al dan niet harder waait dan een ‘matige wind’ en of een schoener sneller zeilt dan een brik…
Maar uiteindelijk heb ik het afnemen van de test gelukkig goed kunnen neerzetten. En respect voor alle spelers die de navigatievragen van de test hebben weten te beantwoorden zonder de antwoorden vooraf in te mogen zien

In de baai waar het spel zich momenteel afspeelt, is het zo dat alleen scheepsmagiërs mogen (leren) lezen en schrijven. Dat levert natuurlijk een hoop conflict op, want veel van de spelers, die van buiten dit gebied komen, kunnen het wel. Mijn plan was dan ook om hier eens een strikter oogje op te gaan houden dan wat er tot nu toe was gebeurd.
Dat leverde mooie situaties op, zoals het inschakelen van spelers om te gaan proberen bij iemand in de leer te gaan (en het mij vooral te melden als dat was gelukt, tegen een beloning). Of het ontvreemden van bewijsmateriaal, zoals een rondslingerend oefenschriftje (mét naam van de schrijfster op de voorkant) en het confisceren van het gastenboek op de bar >:-)

Adrenalinemomentje was de stand-off tussen mij en Stone, toen ik hem ter plekke betrapte op schrijven. Ik griste het schriftje onder zijn handen uit, maar hij greep mijn pols vast en bedreigde mij.
Hmm… een machtig magiër tegen een sterke trol… Hij vermoedde dat ik hem met één enkel spreukje tot poeder kon laten vergaan, ik vermoedde dat hij op deze afstand sneller zijn wapen in mijn hersens kon planten dan ik een incantatie kon uitspreken. Gelukkig was mijn personage een zeer rationele elf, dus heb ik hem, na wat wederzijds staren, lieflijk glimlachend zijn schriftje teruggegeven en de consequenties uitgesteld tot de volgende dag >:-)
Prachtig om dan achteraf van de speler te horen dat we daar beide peentjes zaten te zweten

En dan zijn er nog de avonduren, wanneer ik klaar ben met organiseren en mijn NPC-personage weinig meer te doen heeft, zodat ik met anderen in de bar kan hangen als random dorpsbewoner #21 en lekker kan zingen en lol maken.

Dat resulteert uiteraard wel in structureel te weinig slaap, aangezien ik iedere ochtend er weer om 8 uur uit moest om het ontbijt klaar te zetten. Maar ach, vannacht heb ik 13 uur bijgeslapen. En vandaag een vrije dag genomen om alle na-evenementse zaken te regelen. Want kostuums wassen en repareren, de uitcheck verwerken, website bijwerken, gevonden voorwerpen distribueren en dergelijke hoort er ook bij.

Op naar Charm 27!

Afgelopen weekend waren we met The Basic Elements weer zo gek om midden in de winter te gaan kamperen. Net als vorig jaar wilden we graag een kampement opslaan met alleen ons eigen groepje, in plaats van op een festival te staan. Bezoekers waren wel welkom, maar alleen op zaterdag tussen 10 en 8.

Uiteraard was het koud. Maar niet zo koud als vorig jaar, toen er het hele weekend sneeuw heeft gelegen. Met enkele lagen wol en iets op je hoofd en om je handen, was het best te doen.

Helaas heeft het op zaterdagavond de hele tijd (hard) geregend, waardoor de geplande nachtelijke speurtocht moest worden afgeblazen. Nadat ‘s nachts de regen was gestopt, is het blijkbaar ook flink hard gaan waaien. Want toen ik ‘s ochtends mijn tentje uit kroop, leek het alsof er een kudde wilde zwijnen over het kampement was gedenderd… :-S

Ach ja, we hebben het wel eens erger meegemaakt…

Overdag zijn er behoorlijk wat bezoekers langsgekomen. Niet alleen vrienden en familie van groepsgenoten, maar ook enkele toevallige wandelaars en fotograaf Gerard Zoethout, aan wie ik de mooie plaatjes van mij en Rinske in deze post te danken heb.

Het weekend bleek helaas veel te kort. Ik had me voorgenomen om eindelijk eens een bepaald bandje te weven, maar aangezien het opzetten van het weefgetouw zo veel werk is, ben ik er niet eens in geslaagd om het inrijgen af te ronden, laat staan dat ik echt aan weven ben toegekomen.

Wel heb ik nog wat doedelzak gespeeld en ben ik samen met Rinske gaan experimenteren met een soort vingerweven. Ze had het al een paar keer gedaan, maar wilde nu eens een patroontje uitproberen waar je vier handen voor nodig hebt. Dat leverde een hoop gezelligheid (want je zit toch minstens een uur lang aan elkaar vastgeknoopt) en leuke taferelen op!

Helemaal recht en foutloos is ‘ie niet geworden, maar voor een eerste keer is hij best goed gelukt!

Zaterdagavond hebben we ons ook zeer goed geamuseerd, want er kwamen twee muzikanten langs op uitnodiging, die met gitaar, fluiten, bodhrán en een prachtige zangstem, de mooiste Ierse en Schotse nummers ten gehore brachten. Gelukkig hadden we een redelijke overlap in repertoire, dus ik kon naar hartelust meezingen, en heb ook af en toe nog wat op mijn doedelzak gespeeld.

Al met al een zeer geslaagd weekend, met leuke mensen, lekker hobbyen, muziek maken, mede drinken en relaxen.
Het enige dat er niet was, was voldoende slaap. *kreun*

Mijn eerste LARP-evenement van 2014 is een feit: van zaterdag op zondag dompelden we ons onder in de 6e Charm baravond.

Baravonden zijn altijd wat relaxter dan complete weekendevenementen. Niet alleen duurt het maar half zo lang; er zijn ook minder deelnemers (=minder administratie e.d.), er is geen uitgebreid avondeten nodig, we zeulen niet alle kostuums en requisieten mee, het plot is minder groots waardoor alle NPC’s in principe één vaste rol hebben, en ook de crew mag een beetje ‘uitrusten’ door zelf een NPC-rolletje te spelen.

Van de andere kant levert het ook weer een ander soort stress op: voorheen stond de inboedel bij ons thuis op zolder en zocht ik voorafgaand aan het evenement de benodigde spulletjes uit. Nu staat alles in een externe opslag, en moeten we bijna alle dozen eerst uit de ruimte slepen voordat we er spul uit kunnen halen. En aan het eind van het evenement moeten we dus ook weer alles op de juiste plekken terugstoppen.

Bovendien is het risico op zaken vergeten nogal groot. Zo dachten we dat we toiletpapier hadden ingepakt, maar bij het uitpakken bleken dat keukenrollen te zijn. Oeps… Dus dan toch nog snel even naar de supermarkt.
Ook waren we de thermoskannen vergeten. Gelukkig was ik in een creatieve bui en McGyverde ik even een warmhoudplateautje in elkaar met behulp van een mandarijnenkistje, een ovenrooster, karton bekleed met aluminiumfolie en kaarsjes uit de bar B-)

De sfeer bij Charm is altijd erg positief. Leuke spelersgroep, fijne NPC’s en goede crew, die er met z’n allen altijd iets leuks van maken. En dan heb ik het nog niet over alle lieve mensen die me even een knuffel kwamen geven of hart onder de riem staken vanwege het verlies van Zulay. <3

De baravond draaide om een archeologische opgravingslocatie, gecoördineerd door Maanelfen, waar al dan niet waardevolle voorwerpen uit de dwergengeschiedenis werden gevonden. De spelers waren gevraagd om hierbij te helpen, uiteraard tegen vergoeding.
Ik speelde een dwerg, werkzaam bij de landelijke bank, die officieel was gezonden om te bepalen of het interessant was voor de bank om in dit project te investeren. Onofficieel moest ik proberen het project stop te laten zetten, of over te laten dragen aan dwergen. Want dwergen zijn nogal gesteld op hun geschiedenis én privacy, en wie weet wat er allemaal over het verleden aan het licht komt door die opgravingen. Dat moet wellicht eerst gecensureerd worden…

Overigens was ik niet zomaar een dwerg. Nee, een fáshionable dwerg! Op de hoogte van de laatste mode op baardengebied. Dus introduceerde ik de nieuwste trend onder dwergendames: het afscheren van de baard en deze vervangen door een nep-exemplaar, zodat je dagelijks de lengte en kleur van je baard kon afstemmen op je outfit.
Dat leverde erg veel leuke situaties op. “Maar is uw baard niet echt dan?” “Nee hoor, kijk maar.” *trekt baard aan elastiek omlaag* Onbetaalbaar, de blikken die volgden
Ook heb ik diverse vrouwelijke (en mannelijke) spelers zo ver gekregen om een nep-baard te proberen. “Staat je geweldig, je kunt het echt hebben!” XD

Het politieke plot vond ik wat moeilijker. Want ik kreeg terecht steeds de vraag: “Maar als dit uw land is, waarom zorgt u er dan niet zelf voor dat dit wordt stopgezet? De elfen hebben dan toch helemaal geen rechten hier?”
Ja, nee… politiek gevoelig enzo. En bovendien wil ik als NPC dat jij als speler iets voor me gaat doen, het is niet de bedoeling dat een NPC zijn eigen plotje oplost. Maar dat kun je dan weer niet zeggen

Uiteindelijk hebben de dwergen wel min of meer ‘gewonnen’. We wilden uiteraard de belangrijkste opgegraven items confisqueren en dat verliep verbazend gemakkelijk.
We liepen naar de plek waar ze stomtoevallig nét via een ritueel, meer te weten wilden komen over de voorwerpen. Wij suggereerden dat dit ritueel de items zou beschadigen en lieten vallen dat één van ons runensmid was, die deze items ook wel kon analyseren. Alleen niet ter plekke, ze moesten wel even mee naar huis, waar de smidse stond (dat we vervolgens van plan waren ze met uiteenlopende smoezen nooit meer terug te geven, vertelden we voor het gemak er niet bij).
De reactie was min of meer zo: “Hee, jongens, hier hebben we een runensmid! Waarom doen we dan moeilijk met een ritueel? Alsjeblieft, hier zijn de items, veel plezier ermee!”
Oh? Euh… okee. Nou, bedankt en doei dan!
OC wel heel triest voor arme Raymon, die het ritueel had voorbereid en compleet in rook op zag gaan. We hadden echt niet gedacht dat zo makkelijk mee te krijgen. Ik heb zelfs nog bewust niet eigenhandig de items uit de cirkel gepakt, maar gewacht tot de spelers ze zelf in mijn handen legden, om ze de kans te geven iets langer na te denken. Tsja, soms lukt het niet altijd om OC-pret voor te laten gaan op IC spel.

Hopelijk hebben de deelnemers zich desondanks goed geamuseerd – zelf vind ik dat altijd moeilijk in te schatten omdat je niet alles meekrijgt. Maar we zullen het zien aan de evaluatieformulieren!

Oh ja, die moet ik nu gaan versturen. En een uitcheck gaan verwerken. En ALV-notulen uitwerken. En onze eigen zooi opruimen. Ergens deze week een keer. Laatstgenoemde bij voorkeur voordat mijn schoonouders vanavond langskomen. Heeft iemand nog wat uren over die ik mag lenen?

Via Karijn ontving ik een mailtje van een organisatie die dagbesteding voor lichamelijk gehandicapten verzorgt. Ze gingen een middeleeuws themafeest met diner organiseren en zochten mensen die de boel konden opleuken.

Oorspronkelijk hadden ze gegoogled naar een LARP-vereniging regio Amsterdam. Maar ja, LARPers zijn weliswaar goed in acteren, maar doen liever geen showtjes voor publiek. Dus werd het mailtje naar mij doorgestuurd, als (ook) reënactor zijnde. Of ik er iets mee kon?

Nou… reënactors zijn er wel voor publiek, maar zijn juist meer van de demonstraties en minder van het interactieve acteren. Maar onze reënactmentgroep bevat enkele LARPers en is bovendien altijd wel te porren voor een verzetje. En dit was bovendien voor een goed doel, dus vooruit.

Vandaar dat we gisteren een mini-kampementje opsloegen buiten en in een pand in Aalsmeer.

Het idee was, dat we eerst zorgden voor een leuke ontvangst van alle gasten. Later zouden ze met z’n allen gaan eten en wij konden dan de boel entertainen door wat acts te doen (we mochten zelf ook mee-eten aan tafel). En na het eten moesten we de gasten nog even opvangen zodat de eetzaal omgebouwd kon worden tot feestzaal. Daarna waren we dismissed.

Bij aankomst werden de gasten verwelkomd door mijn doedelzakmuziek. Onze kokkin had alvast wat kippetjes aan het spit geregen, zodat men kon zien wat de pot schafte. En uiteraard werd men streng gecontroleerd door een wachter alvorens men naar binnen kon gaan!
In het pand konden de gasten middeleeuwse spelletjes doen, leren over kruiden, en ambachten zoals spinnen en weven bewonderen.

Er was ons verteld dat, net als de organisatie, de gasten ook verkleed zouden komen als middeleeuwers. Nou… dat viel wat tegen. Het grootste gedeelte van de gasten was niet verkleed en de rest had het thema ruim geïnterpreteerd. Van legerjas tot piratenhoed. En uiteraard veel velours de panne. Maar ach

Tijdens het eten mochten we los gaan. Allereerst werd de spies met kippetjes met veel bombarie en onder begeleiding van doedelzakmuziek, door de zaal gedragen. Daarna joeg onze kokkin eten stelende leden van de organisatie achterna met haar pollepel, zongen we een liedje voor onze gastheer, brak er een vuistgevecht uit, kwam het kruidenvrouwtje vragen wie er last had van een slechte stoelgang, hielp de chirurgijn enkele gasten van hun pijnlijke kiezen (en ledematen) af, en ontstond er een kleine food fight.

De rondvliegende kippenbotjes en uiteenspattende broccoli werd helaas niet gewaardeerd door het seniore echtpaar naast ons. De man sprak boos dat het ongehoord was dat er met eten werd gegooid! En ze waren zo gepikeerd dat ze blijkbaar halverwege het diner naar huis zijn gegaan. Oeps.
Maar hee, wij hadden het vooraf keurig voorbesproken met de organisatie. Die op het moment zelf net zo hard meedeed…

Gelukkig vonden verreweg de meeste gasten het wel erg leuk. Het was ietwat lastig een leuk programma te bedenken, want tsja, de meeste mensen hebben toch een flinke handicap en zijn niet in staat om mee te doen met boogschieten, of om te dansen. Maar toekijken, of lijdend voorwerp zijn van een chirurgische ingreep, viel ook erg in de smaak.

Het is niet iets wat we veel vaker gaan doen, want uiteindelijk zijn we toch een ambachtengroep. Maar voor zo heel af en toe is dit wel een leuke afwisseling.