Ik werk 4 dagen per week en op vrijdag heb ik mijn vrije dag. Maar vorige week vrijdag speelde ik al op een benefietbijeenkomst voor een project van de universiteit, en vandaag was ik wederom de hele dag op de campus te vinden: in de collegebanken, voor de jaarlijkse Studiedag Middeleeuwen. Werk en privé beginnen zo wel een beetje door elkaar te lopen…

Ik was er al eerder eens heen geweest, maar aangezien ik inmiddels universitair medewerker ben, was dit keer de entree voor mij gratis.

Ik werd vergezeld door Thom, Linda en Angela – medere-enactors van ‘t Vaerdich Volk. Want uiteraard moeten wij allen onze middeleeuwenkennis hoog houden!

Het thema van de presentaties was ‘innovaties in de middeleeuwen’. Diverse presentaties gingen eigenlijk ergens anders over en werden aan het eind een beetje kromgeluld om toch nog een connectie met het thema te maken, maar ach. Het ging mij niet om het thema.

Het niveau en de interessantheid van de presentaties waren erg wisselend. Van afstuderend studente die stuntelend probeerde gedrukte boeken en handschriften met elkaar te vergelijken (“Hier zijn de letters rood… en hier ook!”), maar al gelijk zei dat ze nog lang geen conclusie voor haar scriptie had (wat doe je dan hier??) tot superboeiende emeritus hoogleraar die drie kwartier lang, zonder powerpointpresentatie of sheet, verhaalde over de nieuwe kijk op onderzoek doen in de twaalfde eeuw, waarbij ik zowat van begin tot eind aan zijn lippen heb gehangen.

Desondanks heb ik het breiwerkje dat ik preventief had meegenomen, niet uit de tas hoeven te halen, en als het toch te oninteressant werd, was er altijd nog de omnom-dagvoorzitter om naar te kijken.

Na afloop was er nog een borrel en hebben we de connecties met enkele mensen van het Gebroeders van Limburgfestival (die uiteraard ook aanwezig waren) kunnen ophalen. Want er moet natuurlijk ook genetwerkt worden! (En het was ook gewoon gezellig. )

Om de dag af te sluiten, ben ik samen met Thom naar Mexicaans restaurant Popocatepetl gegaan, om veel te veel te eten. (Serieus: eerst bitterballen tijdens de borrel, dan een bak nacho’s als aperitief, dan 4(!) chicken wings als voorgerecht, en vervolgens nog een compleet volgestouwde burrito naar binnen werken… ik heb voor de komende 4 dagen genoeg gegeten!)

Gezellig en leerzaam! Volgend jaar weer

Na op zaterdagmiddag mijn bestuursfunctie te hebben overgedragen, kon ik zorgeloos als full-time NPC (figurant) van start gaan met de Charm Baravond.

Nou ja, af en toe kreeg ik nog wel een beetje van de organisatie mee, wat betreft herkenbare Aha-momenten. Binnen no-time kwam de nieuwe secretaris even bij me spuien over wat ze allemaal al aan domme vragen over zich heen had gekregen. Ach, zo herkenbaar… XD
Zo kwam het nieuwe bestuur er ook achter dat deelnemers echt niet onthouden of ze zich op hebben gegeven voor het avondeten (dus had je daar een lijst van moeten uitdraaien, wat je uiteraard niet hebt gedaan – iets wat ons ook ‘slechts’ 2 van de 3x is overkomen… ). En dat je als secretaris geen tijd hebt om op de laatste dag van het evenement én je persoonlijke slaapspullen in te pakken én je NPC-spullen op te ruimen én de uitcheck te doen (sorry Yvon, ik had je moeten waarschuwen dat ik er ook nog nooit in geslaagd ben dit succesvol te combineren…).
Maar hee, ik ben supertrots op ze, want het was een ontzettend geslaagd evenement!

Zoals meerdere spelers achteraf aangaven, leek het wel een compleet LARP-weekend in plaats van ‘slechts’ een avond en een ochtend spelen. Normaal gesproken heb ik als NPC tijdens het spel altijd wel een paar dipmomenten omdat de spelers me gewoon even niet nodig hebben. Maar na het intropraatje stormden ineens zowat alle spelers op me af, en toen ik weer tijd had om met mijn ogen te knipperen, bleek het ineens half 3 ‘s nachts te zijn… WTF just happened??

Mijn NPC-rol mag dan ook een groot succes genoemd worden!

Na ontvangst van het plotboek wist ik niet zo goed voor welke rol ik me moest opgeven. Ik vond meerdere rollen interessant, waaronder die van Gerda: dwerg en bloemschiktherapeute. Maar omdat ik tijdens de vorige Baravond ook al een dwerg had gespeeld, was ik bang dat het wellicht te veel van hetzelfde zou worden. Ik gaf daarom voor meerdere rollen een voorkeur door, maar kreeg toch de rol van Gerda toebedeeld. En gelukkig maar, want wat heb ik me er ontzettend mee vermaakt! En de spelers ook – niet in de laatste plaats vanwege het ontzettende Limburgse accent dat ik mezelf had aangemeten…

Dankzij dat accent en mijn baard, die alleen langs mijn kaaklijn liep, werd ik al snel vergeleken met Chriet Titulaer  (Helaas zijn er geen foto’s gemaakt, dus jullie moeten het met deze tekst-only-post doen.)
Ik twijfel eigenlijk of men doorhad dat het stiekem slechts een overdrijving van mijn natuurlijke accent was en dat ik enkel dankzij mijn jarenlange verblijf buiten onze zuidelijkste provincie, de scherpste zachtste kantjes er wat van af heb weten te slijten… :-X

Maar goed, ik speelde dus Gerda, een dwerg die een beetje ‘anders’ was. In plaats van graag onder de grond te zitten zoals de meeste dwergen, hield zij namelijk meer van de buitenlucht en met name van bloemen. Op zoek naar de mooiste exemplaren in andere landen, werd ze op een gegeven moment opgepakt als ‘illegale immigrant’ en kwam ze terecht in interneringskamp Waeghschaele, waar ze net als de andere cliënten moest bewijzen dat ze voldoende aan zichzelf had gewerkt om weer netjes te kunnen functioneren in de maatschappij. Maar tijdens haar verblijf constateerde het personeel dat Gerda ook heel geschikt was als therapeute – voor bloemschiktherapie welteverstaan. Aldus trad ze er in dienst. En zo kwam het dat de spelers, die ook in het interneringskamp aankwamen, in mijn therapiesessies belandden.

Voor die sessies had ik twee complete bakken vol met nepbloemen, vazen, bakjes en steekschuim meegesjouwd van thuis. In principe regelt de verhaalcommissie alle benodigde requisieten voor hun plot, maar bij Charm zijn er ook veel NPC’s die hun eigen kostuums en props verzorgen. Waaronder ik. En dat is inmiddels wel bekend…
Zoals Yvon het uitdrukte:

“Ik liep vandaag langs de Action en zag nepbloemen staan. Ik dacht, zal ik nog wat meenemen voor de cursus…? Oh wacht, die wordt door Lenny gehouden. Moeder der meuk!”

Tsja, ik kan niet ontkennen dat we een zolder-of-holding hebben…

Maar de verhaalcommissie kwam vervolgens ook nog eens met een emmer vol echte bloemen aanzetten, plus allerlei takken en bladeren uit de tuin. Dus had ik genoeg om drie complete tafels vol te bouwen met therapiemateriaal! Ook dat heeft wel bijgedragen aan het succes van de sessies denk ik. Plus het feit dat enkele andere therapieën wat eh… minder toegankelijk waren (zoals de ‘acceptatietherapie’ waarbij je leerde omgaan met verlies door je geld te vergokken, of de ‘retro-frenologie’ waarbij je schedelpan met behulp van een hamer ‘in de juiste vorm’ werd gehamerd).

Bijna alle spelers schreven zich in voor mijn therapie, waardoor ik ze in twee groepen heb moeten opsplitsen en ook diverse een-op-een-sessies heb gedaan. Maar ja, met zo’n 15 personen per groep duurt het even voordat iedereen aan het woord is geweest, dus heb ik voor de groepssessies wel wat elementjes (zoals de geurtherapie) moeten schrappen. Het moet natuurlijk wel leuk blijven, want een baravond is ook bedoeld om spelers wat vrije tijd te geven om hun onderlinge banden aan te halen, in plaats van alleen maar met plot bezig te zijn.

De spelers reageerden in ieder geval superleuk en hebben ontzettend mooie dingen gemaakt. Plus onwijs zitten slijmen. Wat heb ik een hoop bloemen cadeau gekregen ‘voor onze aller-allerliefste juf die ons zo goed begeleidt’. En wat een huichelachtig positief gedrag heb ik kunnen observeren. Alleen maar in de hoop van mij een goede aantekening in hun dossiers te krijgen, zodat ze zo snel mogelijk weer naar huis konden. Tsk…

Ik vond het ook een mooie uitdaging om ter plekke in te spelen op de verhalen van de spelers, en die net iets anders te interpreteren, zodat duidelijk werd dat ze toch echt nog wat therapie nodig hadden. En om op basis van hun bloemkeuze en gemaakte stukjes, direct een analyse uit mijn mouw te schudden over wat hun issues waren. Dat ging verrassend soepel, blijkbaar heb ik mijn roeping gemist! Dus mocht ik ooit klaar zijn met het online marketing-vak, dan kan ik altijd nog een carrière in de psychologie starten.

Dit weekend was er weer een Charm Baravond. Voorafgaand aan dit LARP-evenement (waarover in een volgende post meer) vond de jaarlijkse Algemene LedenVergadering van de vereniging plaats: het moment waarop wij officieel onze bestuursfunctie overdroegen aan het nieuwe team.

Charm 27 was gevoelsmatig ons echte afscheid wat mij betreft. Daar hadden we namelijk nog flink wat werk in gestoken. Maar het organiseren van de Baravond hadden we overgelaten aan het kandidaatsbestuur, er volledig vanuitgaande dat ze de middag ervoor benoemd zouden worden.

Uiteraard betekende dat niet dat we na Charm 27 niets meer hoefden te doen. De ALV moest voorbereid worden, het jaarverslag moest opgesteld worden, lidmaatschappen moesten worden geadministreerd en het nieuwe bestuur moest worden ingewerkt. Wat betreft dat laatste hoefden we alleen maar te adviseren, maar het is wel raar om niet meer verantwoordelijk te zijn voor de uiteindelijke beslissing.

Ik vond het af en toe wel lastig, aangezien ik zelf bijvoorbeeld niet meer de ledenadministratie kon bijhouden (mijn opvolgster had de ledendatabase al gekregen omdat ze die nodig had voor het organiseren van het evenement), terwijl ik er wel officieel verantwoordelijk voor bleef tot aan de ALV. Ik kon dus alleen maar haar eraan herinneren dat er bijvoorbeeld nog wat bevestigingsmailtjes uit moesten.
Laat het los, Lenny, laat het los…

We hebben er echter alle vertrouwen in dat onze opvolgers er ook iets moois van gaan maken. Hopelijk behouden zij de goede dingen die wij hebben opgezet en verbeteren ze de dingen die wij minder goed hebben gedaan, zodat ieder nieuw bestuur de vereniging weer een niveautje hoger tilt.

Zo terugkijkend op onze bestuursperiode van bijna 5 jaar, hebben we toch behoorlijk wat bereikt:

– Meer crewleden, zodat de druk per persoon minder is geworden. Zo hadden we op het eind meerdere opbouwers / manusjes-van-alles en iemand die vast in de keuken staat.
– Betaalbare opslagruimte op een centrale plaats, in plaats van alle inboedel bij iemand op zolder te moeten stallen.
– Wij zijn een formele vereniging geworden, dus geen hoofdelijke aansprakelijkheid voor de bestuursleden meer.
– De financiële administratie is gedigitaliseerd en we zijn gaan werken met een balans, resultatenrekening etc..
– Er is nu een uitgebreide ledendatabase waarbij (mailing)lijsten met één druk op de knop kunnen worden gegenereerd en er per persoon een historie van bezochte evenementen wordt opgebouwd, in plaats van een Excelsheetje met inschrijvingen en adressen dat jaarlijks werd overschreven.
– De kisten met kostuums en requisieten zijn heringedeeld en er zijn nieuwe kisten aangeschaft, zodat de inventaris een stuk overzichtelijker en beter stapelbaar is geworden. (Zeg nou zelf, wat heb je liever: kisten met kleding gesorteerd op kleur (‘rood’, ‘blauw’, ‘bruin’), of gesorteerd op type (‘broeken’, ‘tunieken’, ‘orks’)…?)
– Uitbreiding in deelnemersaantallen, zodat locaties betaalbaarder zijn geworden, zonder organisatorische problemen of verlies van de knusse groepssfeer.
– Altijd locaties met binnenslaapplaatsen, in plaats van eens per jaar in een tentje moeten overnachten uit kostenoverwegingen. (Ja ja, we worden allemaal wat ouder en willen wat meer luxe…)
– Nauwelijks ophoging van deelnemersgeld in 4 jaar tijd, maar wel een basiskostendekkende prijs voor crewleden in plaats van daar verlies op lijden.
– Een nieuwe website, met niet alleen nieuw design maar ook een gebruiksvriendelijkere menu-indeling. Plus installatie van een CMS om de boel makkelijker te beheren. En pagina’s toegevoegd met tips over roleplay en voor beginnende LARP’ers.
– Een Facebookpagina en -groep opgericht.
En dan nog wat kleine dingen, zoals kaproens voor de herkenbaarheid van de crew, wegwijzerbordjes, etcetera.

Ik denk dat we trots mogen zijn op onze bestuursperiode. Niet alleen vanwege wat we hebben bereikt, maar ook dat we echt heel goed hebben samengewerkt met elkaar. Je hoort zo vaak dat er ruzie ontstaat in teams met vrijwilligers, maar ondanks onze verschillen en irritaties die er uiteraard af en toe zijn geweest, hebben we het toch uitstekend met elkaar uitgehouden en gebruik gemaakt van elkaars sterke punten. Dus Dave en Alice: heel erg bedankt voor de afgelopen jaren. Jullie waren top!!

Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.

Heb je al een account? Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).

Afgelopen weekend was mijn laatste Charm-evenement als bestuurslid. Dat in combinatie met het prachtige hoogtepunt op Omen van de week daarvoor, voelt wel als een soort afsluiting van een lange tijd LARPen. Tijd voor een terugblik – geïnspireerd door Jojo’s post over 10 jaar LARPen van een tijdje terug.

Voor mij begon het allemaal 11 jaar geleden, toen ik in 2003 naar de bios ging. Mark (met wie ik toen nog geen relatie had) en enkele van zijn LARP-vrienden waren gevraagd om de première van de tweede Lord of the Rings-film op te leuken, in bijpassend tenue. Ik kende Mark van jiu-jitsu en toen ik hem daar tegenkwam, vroeg ik uiteraard of hij dat vaker deed, in dit soort kostuums rondwandelen…

Ja dus. Hij vertelde me over LARP en ik werd nieuwsgierig.

Emphebion
Eind dat jaar ging ik daadwerkelijk een keertje met hem mee, namelijk naar het winterlive van Emphebion. Als elf ‘Mila’, met geleende kleding en een geleend wapen (dus gelukkig geen standaard zwarte velours de panne-cape ).

Holy shit, wat was dat een overweldigende ervaring… Achteraf begreep ik van Mark en anderen dat LARP-newbies vaak beginnen als NPC (figurant) en even de kat uit de boom kijken, maar ik heb me er gelijk vol ingestort als speler. Misschien omdat ik ‘al’ 24 was, iets ouder dan de gemiddelde beginnende LARPer?

Anyway, ik oogstte diverse complimenten, waaronder voor het feit dat ik een complete spreuk naar Quenya had vertaald en uit mijn hoofd geleerd, die ik ter plekke tegen diverse bomen afdraaide om informatie uit ze te krijgen.

Ook ‘s avonds heb ik enorm veel pret gehad, want bij Emphebion was het gebruikelijk om een OC bonte avond te hebben in plaats van door te spelen. Ik herinner me vooral veel hilarische momenten met Mark en Brian, waaronder ad hoc ‘who’s line is it anyway’-grappen, elkaar achterna zitten met geïmproviseerde schilden van frituurketeldeksels en gootsteenontstoppers, en het geven van scores aan toiletverlaters…

Verder bedacht Brian ook nog een (niet al te complimenteus) liedje over mijn personage op de melodie van ‘Lola’. Wat een eer!

Mark merkte achteraf enigszins gefrustreerd op dat hij al jaren LARPte en nog nooit een magisch item in handen had gekregen, terwijl ik direct op mijn eerste LARP een cruciaal plotitem in mijn bezit kreeg. Tsja, ik doorzocht een dooie NPC op loot en vond een slagtand die bijzondere dingen kon. Hoewel iedereen mij aanraadde die te houden omdat hij zo nuttig was, stond ik erop om de tand te plaatsen in een grote kaak die ik ergens in het bos had zien liggen. Lo and behold – het ding veranderde in een ‘dragon tooth dagger’ die nog veel epischer was.

(Let op de klassieke beginnersfout in de foto: vergeten je horloge af te doen )

Het is dat ik de dolk aan het eind van het live bij een woudloper in bewaring had gegeven, die zich in het bos zat te verschuilen toen de grote eindbaas verscheen, want anders had ik waarschijnlijk ook nog eigenhandig die opperdemoon omver gestoken met het enige wapen dat hem bleek te kunnen deren, en zo het plot gered…

Overbodig te zeggen dat deze ervaring naar meer smaakte. Het voelde alsof ik thuiskwam. Dit waren mijn soort mensen! Dit was mijn ding!

Al in de auto terug naar huis ervoer ik een gigantische heimwee; een verschijnsel waarvan ik later leerde dat het ‘after-LARP-dip’ werd genoemd.

Ik ben later nog enkele keren teruggegaan naar het evenement dat mij met LARP kennis liet maken, maar het is nooit meer zo gaaf geweest als die eerste keer. Mila heb ik niet meer gespeeld; in plaats daarvan speelde ik met Mark en Marion een clubje avonturiers: een dwerg, mens en elf die noodgedwongen met elkaar opgescheept zaten.

Mijn dwerg-met-kort-lontje was op zich leuk, maar helaas haakten Marion en Mark na 1 evenement al af. In mijn eentje had mijn personage weinig persoonlijk doel. Daar kwam nog eens bij dat de spelers op Emphebion nogal kliekjes zijn, waar je bijna niet tussen komt – zelfs al ben ik niet bepaald een verlegen persoon en was mijn personage dat ook niet. Even met elkaar praten was geen probleem, maar mee op missie: vergeet het maar. En aangezien de regelset ook niet meewerkte (zonder de vaardigheid ‘woudlopen’, of iemand bij je die dat kan, verdwaal je als je meer dan twee meter van het pad af gaat), heb ik een evenement lang vooral doorgebracht met het op een bospad staan luisteren hoe andere spelers verderop tussen de bomen lol hadden. Dus uiteindelijk ben ik maar niet meer gegaan.

Yoshida
Een maand na mijn eerste LARP, januari 2004, nodigde Mark mij uit voor de eerste vergadering voor een nieuw te vormen Japanse groep genaamd Yoshida. Het plan was om in de zomer naar een mega-groot evenement in Duitsland te gaan.

Aangezien ik aan jiu-jitsu deed, leek het concept me leuk en ging ik mee. Totaal niet beseffend hoe groot Drachenfest precies was… Mijn tweede LARP had dus ook een enorme impact. En ik hield er veel nieuwe vrienden aan over.

Wat achteraf gezien ontbrak voor mijn personage Jishin, was een achtergrond die me richting gaf in het spel. Er is uiteindelijk wel een romance ontstaan met Mike’s personage, dat uitmondde in een huwelijk. Maar verder denk ik dat mijn bijdrage aan de groep vooral mijn knutselwerkjes zijn geweest.

Ik maakte onder andere een torii, een draagstoel, een mobiel met 125 origami-kraanvogels en een samoeraiharnas. Door dat laatste voelden andere groepsleden ook een schop onder hun hol om zelf een harnas te gaan bouwen, met prachtige resultaten.

Ik leerde gelijk de voor- én nadelen van vechten in een groot harnas met masker kennen: men ziet niet wie er achter zit. Waardoor ik ineens een stuk enger werd gevonden door mijn tegenstanders, die aarzelden om me aan te vallen. Maar waardoor ik tijdens de eindbuts ook tot 2x toe door de spelleiding van het veld ben gehaald, omdat ze vanwege mijn lengte dachten dat ik een jochie van onder de 16 was, dat nog niet mee mocht vechten (ik was toen 26…) :-S

Ik heb zo’n 4 jaar in deze groep meegespeeld, maar op een gegeven moment voelde ik te veel druk om alles correct te doen en bovendien constateerde ik dat al die politieke spelletjes en onuitgesproken gedragsregels, die ik maar niet kon volgen, niets voor mij waren. Ik verliet met enige pijn in mijn hart de groep (want: leuke mensen), die overigens nog steeds bestaat (en waar Mark nog steeds aan meedoet).

Dawn
Mijn derde live was in het najaar van 2004. Om maar even een enorm contrast te maken met Drachenfest, waar 5000 man elkaar in de pan hakte, ging ik naar Dawn, dat bestond uit een clubje van zo’n 30 mensen.

Wederom viel ik met mijn neus in epische boter. Mijn naïeve half-elfje (met mijn eerste zelfgemaakte jurk van, jawel, velours de panne…) vond een ei. Uiteraard raakte ze het aan. Ze kreeg daardoor spontaan moedergevoelens en hield het net zo lang warm totdat het uitkwam. Aldus werd ze moeder van… een draak.

Het plan van de spelleiding was om het beest dat evenement om te laten komen. Maar ze hadden buiten mij gerekend. Niemand komt aan mijn kind! Met als gevolg dat er vanaf dat moment ieder evenement een draak aanwezig was. In het begin was dat nog een knuffel (met portofoon in z’n buikje), maar uiteraard groeien draakjes en heeft de spelleiding uiteindelijk een NPC in een furrypak en latexmasker moeten hijsen om mijn ‘zoontje’ te spelen.

Die eerste Dawn ben ik uitgeroepen tot ‘beste speler van het evenement’. Wauw. Ik wist niet wat me overkwam. (Überhaupt heb ik daarna nooit meer meegemaakt dat er zo’n titel werd vergeven… eigenlijk is het ook een beetje raar.)

Hoewel het niveau op dat evenement wat betreft spel, plot of kostuums niet heel hoog lag, ben ik er altijd graag heen gegaan. Het was een gezellig clubje mensen, zonder poespas. Dankzij mijn naïeve personage ben ik in een hoop sloten tegelijk gelopen, wat altijd leuke momenten opleverde. Zo werden mijn puntoren er op een gegeven moment permanent afgesneden door een boze dwerg en ben ik gevangen genomen door een vampier, die me in zijn (echte!) doodskist opsloot totdat men me kwam bevrijden (gelukkig ben ik niet claustrofobisch…).

Helaas is Dawn er spontaan ermee opgehouden. Op een gegeven moment kwam er gewoon geen uitnodiging meer binnen voor een volgend live. Jammer, want zo is het personage ook nooit mooi afgerond.

Shadowrifts
Al je aan iets begint, doe het dan goed. Dus ging ik in het najaar van 2004 ook nog eens naar Shadowrifts. Mark en ik sloten ons aan bij een clubje dat Aiel ging spelen – gebaseerd op een woestijnvolk uit de Wheel of Time-boeken.

Geen succes. Ik ben twee keer mee geweest, maar aangezien ik de boeken niet had gelezen had ik moeite om me in te voelen in mijn rol. Net als bij Yoshida had ik het idee dat ik er maar wat achteraan hobbelde en het steeds net niet goed deed. Wijze les: het past niet bij me om iets te spelen waarbij je iets bestaands moet ‘naspelen’. Laat mij maar mijn eigen weg vinden in mijn personages.

Voor dit evenement deden Mark en ik overigens onze eerste poging om zelf wapens te maken. Onze speren zagen er niet uit en werden na iedere slag meer wokkelvormig in plaats van recht, totdat ze op een gegeven moment niet meer door de wapenkeuring kwamen. Ook dat was dus geen groot succes

Omen
Oktober 2005. Of we mee wilden doen aan een playtest voor een nieuw evenement? Ja joh, leuk!

In een lollige bui flansten we even twee personages in elkaar: een verwende jonkvrouwe met kleptomanie, op reis gestuurd door haar oom zodat hij even van haar af was, en een verlopen ridder die met haar zat opgescheept. Omdat het maar een playtest was en we niet verwachtten dat deze personages ooit nog terug zouden komen (eigenlijk verwachtte ik dat mijn personage dermate irritant gevonden zou worden dat ik de playtest niet eens zou overleven), bedachten we er hilarische namen bij: Aimée Ferrero Rocher en Reinard de Bouillon de Poulet. In mijn achtergrond stopte ik namen als oom Hertog Jan van Amstel en een vage verloofde genaamd Hertog Ola von Mövenpick.

Ik ging er ook geen compleet nieuwe outfit voor maken. Ik recyclede de blauwe velours de panne-jurk van mijn Dawnpersonage (die er later een andere voor terug zou krijgen) en fröbelde er een debiele hoed en band voor om mijn middel bij (gelukkig had ik nog reststof van de jurk bewaard, zodat het leek alsof het geheel oorspronkelijk bij elkaar hoorde). Klaar!

Tegen alle verwachtingen in overleefden we de playtest. Omen bleef. En onze personages ook.

Hoe had ik ooit kunnen vermoeden waar dit tot uit zou groeien? Al snel hadden we een complete adellijke groep om ons heen verzameld (elk met hilarische namen gebaseerd op voedsel of drank), met een gigantische legertent als onderkomen – inclusief inloopkledingkast voor mijn 5 verschillende jurken en hoeden (de een nog monstrueuzer dan de ander – iets waar mijn personage om bekend ging staan).

Ondanks haar irritante maniertjes, bleek deze verwende jonkvrouwe best nuttig te zijn vanwege haar geneeskunsten – iets waar in deze dodelijke setting veel behoefte aan was. En omdat ik er vanaf het begin bij was, had ik altijd een voorsprong op andere spelers wat betreft vaardigheden.
Na enige tijd werd ik benoemd tot hoofd van de genezers (in naam dan, in praktijk had ik alle bijbehorende taken uiteraard gedelegeerd) en inmiddels word ik alleen opgetrommeld bij écht dringende of complexe gevallen.

Ik geloof dat Mark en ik stiekem best wel invloed hebben uitgeoefend op de setting. Mijn oom is cruciaal onderdeel geworden van de keizerlijke politiek, zonder ons was er nooit zoveel adel in het dorp geweest, en ik vermoed dat dankzij mijn initiatief ook het componentenverband uit de regelset is verdwenen. Ik was er op een gegeven moment klaar mee dat ik steeds nieuwe verbandjes moest kopen bij handelaars, dus besloot ik gebruikte verbanden te gaan uitkoken in mijn keteltje. Iets dat veelvuldig werd overgenomen door andere spelers en op een gegeven moment kon ik ook niet meer in de regelset terugvinden dat hier ooit voor betaald moest worden…

Mijn bijzondere karakter zorgde verder voor heel wat mooi spel. Met het hoofdplot bemoei ik me doorgaans nauwelijks, ik heb genoeg aan al het onderlinge spel met mijn mede-adel. Omen is een episch evenement met epische gebeurtenissen, maar voor mij biedt het vooral een platform voor prachtige jonkvrouw & ridder-filmmomenten, waar ik dingen als een riddertoernooi en bruiloft met duel om mijn hand kan laten plaatsvinden. En die vallen zeker onder de hoogtepunten in mijn LARP-carrière!

Aimée is dan ook mijn all-time-favoriete personage geworden. Haar flat-character achtergrond van 3/4e pagina is in de loop der evenementen uitgegroeid tot een pagina’s lange biografie en haar charactersheet bevat inmiddels meer spreuken dan ik OC kan onthouden. Alles wat ze heeft meegemaakt op haar reis, heeft haar gevormd en veranderd tot hoe ze uiteindelijk is. Zelfs haar naam is met haar meegegroeid: ‘jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher’ werd later ‘jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher van Amstel’ en niet veel later kwam er ‘tot Dommelsch’ achter (ik kan me niet eens meer herinneren waarom). Totdat ik via een huwelijk uiteindelijk ‘gravin Aimée van Xanten-Ferrero Rocher van Quicksilver Heights, jonkvrouwe van Amstel tot Dommelsch’ ben geworden.
Ik hoef ook niet meer na te denken over hoe zij zou reageren in een bepaalde situatie. Ze is een jas geworden die ik aantrek (nou ja, eigenlijk een hoed die ik opzet) – zodra ik dat doe, bén ik haar.

9 Jaar, 18 weekendevenementen en enkele specials later hebben er heel wat tranen gevloeid. Er zijn flink wat onvertogen woorden gevallen. Epische veldslagen trokken voorbij en zeker de helft van de dorpsbewoners heeft zijn leven aan mij te danken. Ik ben bedreigd, vervloekt, weer tot leven gewekt en geparodieerd in de vorm van een poppenkastpop. Romances kwamen en gingen en ik werd meerdere malen ten huwelijk gevraagd. Afgelopen evenement ben ik daadwerkelijk getrouwd en na jaren van ellende dan éindelijk gelukkig geworden…

In het voorjaar zal ik nog één laatste maal met dit personage mijn opwachting maken. En dan is het tijd voor iets nieuws.

Aon
In mei 2007 schreef ik me in voor Aon. Mijn personage was een vies oud kruidenvrouwtje, dat voorovergebogen met behulp van een stok over het terrein schuifelde. Enkele mensen die ook op Omen speelden en zelfs mensen die ik daarbuiten OC kende, herkenden me niet. Het was ook wel een verschil, een jonkvrouwe die door haar hoed veel groter lijkt versus een grijsharig, tanden missend wijf dat veel kleiner lijkt door de gebogen houding

De eerste evenementen amuseerde ik me vooral met het uitpluizen van het kruidensysteem van dit nieuwe evenement. Door te experimenteren leerde ik welke kruiden er waren en hoe ze werkten. Aangezien ik een type was met weinig scrupules, probeerde ik onbekende brouwseltjes gewoon uit op andere spelers. Dat werd me uiteraard niet altijd in dank afgenomen.

Maar op een gegeven moment was ik daar wel mee uitgespeeld en aangezien mijn poppetje nogal een eenling was en de spelleiding niets met mijn achtergrond deed, besloot ik na een paar evenementen wat anders te gaan spelen.

Enter Dunja, een 15-jarige opstandige puber, weggelopen van huis, die niets liever wilde dan in de schoenen van haar grote broer treden en net zo stoer worden.

Dat leidde uiteraard tot foute dronkenvoersessies in de bar (waarbij een van de spelers toch maar even OC bij de bar ging melden dat er een minderjarig meisje alcohol aan het drinken was – ik was toen 30… laten we het zien als een compliment voor mijn spel).

Op zich een personage dat potentie had, maar mijn fantasy-poppetje paste eigenlijk niet meer zo goed in de setting, die zich steeds meer op kolonisatie, economie en dorpsperikelen ging richten. Ik was bovendien niet zo gecharmeerd van het plot en het type en niveau spelers dat er rondliep. Na een paar evenementen als Dunja heb ik het in 2010 opgegeven en Aon gelaten voor wat het was.

In 2012 ben ik wel nog even komen opdagen op uitnodiging van Olga, als NPC voor een van haar persoonlijke plotjes. (Als je spelers hun eigen plot en NPC’s gaan regelen op je evenement, dan moet je je toch ook achter je oren gaan krabben…?)

The Call of Heroes
Ach ja, The Call of Heroes… :’-) Eind 2007 gingen we eens kijken bij dit nieuwe evenement. We kregen een oneindig lange en complexe Excelsheet met vaardigheden, waarvan ik besloot er 5 uit mijn hoofd te leren en de rest te negeren.

Tijdens het niet al te intrigerende plot werden we aangevallen door een soort wolven. In plaats van een leuk gevecht met je uit te spelen, sprongen ze op je en klauwden ze je gelijk neer.

Ik werd tijdig gevonden omdat ik open op het gras voor het gebouw lag, en opgelapt. Mark was minder fortuinlijk en trof per ongeluk een epische eindbaas-NPC, die er qua kostuum precies hetzelfde uitzag als zijn minderwaardige volgelingen, in een uithoekje van het bos en overleefde het evenement niet.

We zijn niet meer teruggegaan. Mijn kostuumonderdelen kwamen later gelukkig nog wel van pas toen ik Dunja samenstelde voor Aon, zodat dat niet geheel voor niets was geweest.

Charm
Mark was al jaren eerder betrokken geweest bij Charm. Toen zijn relatie met Josianne uit ging, is hij er een tijdje niet meer geweest omdat ze elkaar niet tegen het lijf probeerden te lopen en Charm min of meer ‘haar’ evenement was. Jaren later ging hij er toch weer NPC’en en verhaal schrijven. Eind 2008 voelde ik me uiteindelijk ook niet meer bezwaard om erheen te gaan.

Omdat ik al zoveel gespeeld had en nog niet echt iets terug had gedaan voor de LARP-community, besloot ik te gaan NPC’en.

Ik kreeg gelijk een grote eerste rol: die van Elenmë; hogepriesteres der Zonne-elfen.

Het was het begin van veel verschillende rolletjes, de een meer succesvol dan de ander.

Eén van mijn favoriete NPC-rollen was die van Sladder: een niet al te intelligente (of hygiënische) saurus. In het plot geschreven door Mark omdat ik het gewoon leuk vond om zoiets eens te spelen (het voordeel van een vriendje die verhaalschrijver is ). Het beestje stal de harten van de spelers en mocht daarom later op een baravond nog eens komen opdraven.

Maar er zijn ook een hoop niet-memorabele rollen geweest. Ik ben nog steeds onzeker over mijn NPC-kwaliteiten. Als speler kun je er een paar evenementen over doen om je rol vorm te geven en er helemaal in te komen. Als NPC moet je vanaf seconde 1 overtuigend zijn, terwijl je meestal maar een paar dagen voorbereidingstijd hebt gehad. Verder voel ik me erg verantwoordelijk om voor andere spelers Leuk Spel te genereren. Als ik als speler niet het optimale uit een situatie haal, heb ik daar vooral mezelf mee. Als NPC vind ik toch dat ik in dienst van de spelers sta.

Vaak baal ik aan het eind van een evenement dan ook over hoe ik mijn rol heb neergezet en bedenk ik wat ik allemaal beter had kunnen doen. Ik weet ook niet of dat ooit gaat veranderen. Toch blijf ik NPC’en, zodat ik mezelf dwing ook eens dingen te spelen die niet direct in mijn straatje liggen (zoals magiërs en priesters), en me zo te blijven uitdagen en ontwikkelen.

 

Na 2 jaar alleen als NPC bij Charm betrokken te zijn geweest, gaf het toenmalige bestuur aan dat ze gingen opstappen. Ik was al eerder secretaris van een vereniging geweest en omdat ik nog steeds vond dat ik iets terug moest geven aan de LARP-gemeenschap, meldde ik me aan als opvolger. In november 2010 ging ik samen met Alice en Dave officieel van start, hoewel ik vanwege meelopen met de vorige secretaris, eigenlijk al een jaartje langer ermee bezig was. Wel ben ik altijd ernaast blijven NPC’en, alleen met wat kleinere rolletjes, zodat ik wanneer nodig het spel uit kon om dingen te regelen.

Inmiddels is mijn bestuursfunctie dus bijna ten einde en ga ik weer terug naar full-time NPC’en. En stap ik weer in de kostuumcommissie – want vrijwilligers blijven altijd nodig.

Loenar
Mark ging NPC’en bij Loenar en even later, begin 2009, volgde ik hem, maar dan als speler. Elsa, mijn personage, was lekker eenvoudig: een vrolijk muziekmakend feestbeest en enigszins een slettebak.

Loenar was enerzijds een simpel evenement, anderzijds vol met mooie visuele en intense scènes. Bijzonder was dat op bepaalde momenten het grootste deel van de spelers werd gevraagd om een NPC-rol te vervullen om een speciale scène voor de overgebleven spelers neer te kunnen zetten, waardoor ik toch verschillende dingen heb gespeeld.

Ook hier heb ik epische momenten mogen beleven. Zo verscheen er op een gegeven moment een engel. Voordat ik helemaal besefte wat ik deed, bood ik haar mijn hulp aan. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik zelf ook (fantoom)vleugels kreeg en tot de engelenklasse ging behoren… :-O

Toen het evenement er een jaar later helaas mee ophield, was Elsa één van de slechts 5 personages die het afsluitende evenement wisten te overleven, na een heftig selectieproces. Een mooi einde.

LARP SUX!

Dan hebben we nog de zogenaamde ‘one shots’ (eenmalige evenementen) waar ik geweest ben.

In mei 2011 was er LARP SUX!, een soort parodie op LARP waar de rollen tussen organisatoren en deelnemers werden omgedraaid: de spelers moesten in groepjes hun eigen evenement organiseren en ons (NPC’s) als deelnemers proberen te werven.

Het resulteerde in diverse hilarische stereotiepe rolletjes; van naïef jong meisje met veel te kort rokje dat men er enkel bij wilde hebben vanwege haar grote tieten, tot cosplayer-op-de-verkeerde-plek, tot spotlightprinsesje met voorliefde voor hoofdrollen, tot depressieve kettingrokende goth die het concept ‘persoonlijke ruimte’ niet kende.

Erg leuk om te doen. Dat ik weinig tijd had om me in te leven in een rol, deerde hier niet, omdat het allemaal stereotiepjes waren die toch maar heel kort in het spel waren. Dat lukt mij wel!

Super Secret Mission X (SSMX)
Eigenlijk zou ik hier niet heen gaan, in juli 2011. Maar er viel een NPC uit en Olga smeekte me min of meer om Cyzarina ‘Sissy’ Petrova, a.k.a. ‘de vrouw in de rode jurk’, te komen spelen.

Specifieke omschrijving: “Jij bent de femme fatale van het verhaal, de vrouw die zich moeiteloos overal naar binnen kletst, met iedereen praat en altijd vriendelijk is, maar in geval van nood zo een kerel tussen de dijen plet.”

Zo beschreven lag de rol me wel, en mijn ‘Roesiesje’ accent ging me makkelijk af, maar de setting vond ik wat minder: veel politiek gekonkel in oorlogstijd. Ik moest functioneren als rechterhand van de missieleider van de Euraziatische geheime dienst en de spil zijn tussen hem en de geheim agenten.

Veel te veel buitenlandse namen om te onthouden, veel te complexe missies die ik prompt na briefing weer vergat. Ik voelde me erg inadequaat. Gelukkig speelden de meeste spelers gewoon om mij heen en spraken ze de missieleider direct aan.

Leuk om meegemaakt te hebben, met een paar mooie momenten, maar niet mijn meest briljante NPC-rol.

Sanatorium
Deze one-shot van eind 2011 werd georganiseerd door de oud-Loenarcrew en was erg gaaf. In eerste instantie speelde ik Marieke, een vroom meisje dat met andere psychiatrische patiënten was opgenomen in een sanatorium. Gaandeweg kwamen we erachter dat we eigenlijk iemand anders waren en helemaal niet gestoord.

Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn rol niet 100% zuiver gespeeld. Omdat het zo leuk was om over de gangen te sneaken en in verborgen kamers te loeren, heb ik Marieke veel dapperder en stouter neergezet dan ze eigenlijk was. En toen ze transformeerde naar techneut Janneke heb ik me ook niet zo goed aan de richtlijnen voor dat nieuwe personage gehouden, maar me helemaal enthousiast in een uitgesproken persoonlijkheid gestort.

Desondanks maakte dat voor het plot of het spel niet zo heel erg uit, dus ik denk dat het goed is geweest dat ik meer voor spelplezier ben gegaan dan voor rolcorrectheid. Weer een leermoment.

De Dwaler
Met de Unity-weduwen wilden we een LARP-groepje neer gaan zetten. Het concept: een clubje oude wijven, met achtergronden die op de boze stiefmoeders/heksen uit sprookjes zijn gebaseerd (maar dan met een twist). De vraag was alleen: waar gaan we die neerzetten?

We wilden low-fantasy, in een gemiddeld grote groep, waar nog niemand van ons speelde. Het werd uiteindelijk de Dwaler, in september 2012. Maar dat evenement viel nogal tegen.

Speltechnisch had ik een hoop lol – wat wil je ook, met een clubje vriendinnen waarvan je vooraf al weet dat het leuk gaat worden. Maar onze te moderne tent werd door de spelleiding afgekeurd, net als Suus’ haar outfit. En die low-fantasy setting bleek superhigh fantasy te zijn. OC waren de faciliteiten bovendien nogal beperkt, en inmiddels ben ik toch best wel een verwende LARPer… (maar zeg nou zelf, een lauwe pizza als avondmaaltijd, niet inbegrepen bij de prijs, trekt toch niemand?).

De conclusie: leuk groepje, leuke rol, maar laten we het ergens anders opnieuw gaan proberen.

Helaas is er in verband met ziekten en baby’s vooralsnog geen deel 2 gekomen. Geen one-shot evenement, wel tot nu toe maar 1x gespeeld. Het poppetje staat zolang in de koelkast.

LARP: the musical
Last but zéker not least: een eenmalig evenement van begin 2013 dat eigenlijk niet 100% LARP genoemd kan worden. LARP: the musical was precies wat de naam impliceert: een LARP-evenement waarbij de spelers regelmatig in zingen uitbarstten, à la Disneyfilms.

En zingen kan ik wel! Ik schrok wel van de rol die de verhaalschrijvers me hadden toebedeeld (‘de ridder’) want ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest. Maar ik probeerde het en uiteindelijk was het episch!

We mochten om beurten zingen, op het moment dat het plot een geschikt moment bood voor ons personage. Ik had een prachtige scène, toen we werden aangevallen door de NPC’s en ik met mijn strijdlied het hele dorp meekreeg om moedig verzet te bieden. Helemaal zoals in de film.

Stiekem een van de leukere evenementen die ik heb meegemaakt. Dus Olga en Niels… wat mij betreft mag er ooit nog eens een vervolg komen

En nu….
Tsja, en wat zal de toekomst ons brengen? Na 11 jaar ben in ieder geval nog lang niet klaar met LARP. Wel LARP ik iets minder dan vroeger, vanwege te veel andere hobbies.

Sowieso is er volgend jaar nog eerst de allerlaatste Omen van de cyclus. En ook al ben ik straks geen bestuur meer bij Charm, ik blijf er gewoon heen gaan als NPC (of misschien wel speler).

Verder staat een leuk nieuw concept met een groepje vrienden in de steigers, met als werktitel ‘Nood breekt wet’.

En misschien pakken we eindelijk onze heksen weer eens op…

En dat was dan Charm 27. Mijn laatste evenement dat ik als bestuurslid van de vereniging heb georganiseerd. Na dik 4 jaar secretaris zijn (praktisch 5 jaar, omdat ik al vroeg was betrokken in de overdracht), zal ik er de volgende keer enkel bij zijn als gewone NPC.

Hoewel de emoties tijdens het afsluitende praatje op zondagmiddag bij enkele personen nog even hoog opliepen, besef ik zelf nog niet helemaal dat dit echt de laatste keer was. Dat komt ten eerste omdat ik natuurlijk nog gewoon naar de evenementen blijf gaan, maar ook omdat er nog een hoop bestuurstaken op mij liggen te wachten, zoals de uitcheck verwerken, website updaten, een evaluatievergadering houden, overdracht aan het nieuwe bestuur, en het organiseren van de Algemene Ledenvergadering waarop het nieuwe bestuur officieel benoemd moet worden. Wat dat betreft is het nu voor de verhaalcommissie en andere crewleden min of meer afgelopen, maar voor het bestuur niet. Tot februari ben ik nog steeds secretaris en medeverantwoordelijk voor de vereniging.

Samen met mijn mede-bestuursleden, Alice en Dave. Wat zijn wij een fantastisch team. Wat ben ik blij dat we zo goed met elkaar door een deur kunnen – we kennen elkaars handleiding en de enkele onderlinge irritaties zijn nooit hoog opgelopen. En wat vullen we elkaar goed aan! We zijn alledrie harde werkers met verantwoordelijkheidsgevoel, maar hebben ook onze eigen focus. Alice is heel goed in het verwennen van onze deelnemers, bijvoorbeeld wat lekkere hapjes betreft. Dave is type MacGuyver, die ter plekke wel even improviseert met duct tape en tiewraps. En ik ben de persoon die alles gestructureerd laat verlopen. En die combinatie heeft ontzettend goed gewerkt bij de organisatie van alle evenementen.

Sowieso bestaat de complete crew uit fantastische mensen waar je op kunt bouwen. Iedereen heeft zo hard zijn best gedaan de afgelopen jaren! Plot schrijven, spelleiden, requisieten en kostuums maken, figuranten aansturen, opbouwen, keuken runnen…. De teamspirit en het verantwoordelijkheidsgevoel werden ditmaal nog eens benadrukt toen op vrijdagnacht ineens een van de spelers kwijt bleek, en alle crew die nog wakker was in no-time klaarstond met zaklampen om de betreffende speler in het stikdonkere bos te gaan zoeken (geen zorgen, het is helemaal goed gekomen).

We merken dat we na al die tijd heel geroutineerd zijn geworden. En daarom is het eigenlijk heel stom dat we er mee ophouden, want hoewel de nieuwe crew echt niet het wiel opnieuw hoeft uit te vinden, zal het toch even gaan duren voordat ze helemaal ingewerkt zijn.

Maar Charm heeft voor mij altijd gevoeld als een vereniging die ik ‘in bruikleen’ had. Veel LARP-verenigingen zijn opgericht door een bepaalde groep mensen die er op een gegeven moment weer mee stopt, waardoor ook de vereniging en bijbehorende evenementen ophouden te bestaan. Bij Charm is het gebruikelijk dat er periodiek wisselingen plaatsvinden in de crew. Wat mij betreft ideaal, want zo kun je zowel vernieuwen als voortborduren op het goede werk van je voorgangers en worden de evenementen steeds beter. Het is nu alleen extra spannend omdat zowel het bestuur als de verhaalcommissie tegelijk in zijn geheel wisselt.

Als ik terugkijk op de afgelopen periode kan ik in ieder geval heel trots zijn op onszelf. Het is geweldig om zo veel complimenten te krijgen. De deelnemers zien en waarderen duidelijk ons harde werk en tevreden deelnemers is toch waar je het uiteindelijk voor doet. Al die blije mensen achteraf, dat is wat mij motiveert en waardoor het me lukt om met in totaal slechts 6,5 uur slaap van vrijdag tot en met zondag, met een glimlach door te blijven stomen. Charm is dan ook een heel dankbaar evenement om bij te vrijwilligen, want ook de deelnemers zijn zo’n ontzettende leuke club mensen!

Maar nu is het dus tijd voor anderen om het stokje over te nemen.

Als afzwaaiend bestuur wilden we een bedankje geven aan alle crewleden van het moment. Ik bedacht dat een memoryspel met foto’s van de crew en wat speciale momenten wellicht leuk zou zijn. Alice en Dave weerhielden me ervan om het zelf te gaan knutselen, net als destijds de kijkdozen, en tipten me dat je het ook gewoon kunt laten drukken…
Dat scheelde een hoop werk en nu hebben we dus ook nog eens een mooi professioneel spel kunnen uitdelen (en had ik een hoop pret met het terugkijken van foto’s van alle voorgaande evenementen, plus frustraties dat er niet meer kaartjes in een spel zitten omdat er té veel leuke foto’s waren):

Naast al het geregel heb ik ook nog heerlijk kunnen NPC-en. In de beginperiode had ik alleen tijd voor kleine rolletjes, aangezien ik vaak het spel uit moest voor bijvoorbeeld het ontvangen van de cateraar en het doen van boodschappen, maar sinds Alice is gestopt met spelen en full-time achter de schermen helpt, hoef ik tussen het opbouwen / de incheck en het afbreken / de uitcheck nauwelijks meer iets te doen.

Ik was ditmaal gevraagd voor een sfeerrol in plaats van een plotdragende rol. Iets wat ik erg leuk vind om te doen. Aldus speelde ik Carmen – hoerenmadam van ‘Casa Bonita’. Die eigenlijk ook een carrière als zangeres ambieerde en zich daarom had aangesloten bij de lokale band; de Righeltuijghers. Niet alleen populair vanwege de muziek, maar ook vanwege het feit dat de meeste optredens eindigen in een kroeggevecht (waarvoor we vooraf met diverse mensen allerlei werpobjecten van latex hebben zitten knutselen – de bar stond vol met smijtbare mokken, flessen, en zelfs objecten als een vis, stuk ham en barkruk!!).

Alle NPC’s die konden zingen of muziek maken waren vooraf benaderd om mee te doen in de band, hadden muziek opgestuurd gekregen, en een paar weken voor het evenement zijn we nog even bij mij thuis samengekomen voor een oefensessie.

Ik had niet verwacht dat het daadwerkelijk zo’n succes zou worden! De band heeft echt heel veel bijgedragen aan de zeemanssfeer op het evenement en we hebben ontzettend veel lol gehad met muziek maken. Lekker publiedjes brullen en ik heb ook mijn viool weer eens uit het stof kunnen halen. Muziek maken én de hoer spelen… wat mij betreft wel een van mijn favoriete NPC-rollen allertijden

En dan rest nu enkel nog het opruimen, de was en de administratie. En het wachten op de foto’s uiteraard!

What a ride… en dan te bedenken dat ik van tevoren helemaal niet zo veel zin in Omen had!

Afgelopen evenement had mijn personage Aimée zich verloofd met baron Leendert Viervant, om via het samenvoegen van twee adellijke families een burgeroorlog te voorkomen. Groot drama, want eigenlijk had ze haar oogje op iemand anders laten vallen. Maar ja, noblesse oblige, en bovendien was de persoon in kwestie (Sander’s personage Bertram) niet van adel.

Het zou een dubbel huwelijk worden, zodat we niet alleen zeker wisten dat de families gelieerd aan respectievelijk groothertog Jan van Amstel tot Dommelsch en groothertog De Weyl van Wyndham voldoende met elkaar verbonden waren, maar ook dat er een grote kans was dat de heerschappen hoogst persoonlijk op zouden komen dagen om de bruiloften bij te wonen. Een noodzaak om het tweede doel van de bruiloften te verwezenlijken, namelijk uitzoeken of een van de twee (of beiden) onder magische invloed stond van iemand en dit ter plekke oplossen.

Helaas gooiden OC-zaken wat roet in de voorpret. Mark kon er vrijdagavond voor een groot deel niet bij zijn vanwege een (echte) bruiloft. Suus, die mijn nichtje speelt bij wie ik altijd uithuil en geweldig ‘ach en wee, arme wij’-spel heb, kon er het hele weekend niet bij zijn vanwege recente bevalling. En Erik, de bruidegom van het tweede huwelijk, kon maar heel even aanwezig zijn vanwege open huizendag en kinderopvang. Daardoor kon de bruiloft niet gepland worden op een handig tijdstip en moesten we het op zaterdag vlak voor het avondeten proppen. Verder wist ik niet of Sander eigenlijk nog wel zin had om verder te spelen met onze onmogelijke relatie, aangezien hij er vorig evenement niet bij was geweest.

Daarnaast hoorde ik van de Omen-crew dat het niet waarschijnlijk was dat de groothertogen daadwerkelijk zouden komen opdagen. Ze waren in het spel zo groots en machtig neergezet, dat het heel lastig was om een figurant hen goed en geloofwaardig te laten neerzetten. Sip, want groothertog Jan van Amstel tot Dommelsch is mijn oom en komt uit mijn persoonlijke achtergrond. Enerzijds een grote eer dat de verhaalschrijvers iemand uit mijn achtergrond hebben opgenomen in de setting van het evenement, anderzijds jammer dat ik hem daardoor nooit in levende lijve tegen kan komen.

Anyway, doordat ik niet meer kon inschatten of de bruiloften überhaupt zin zouden hebben en omdat het lastig in te plannen was, schoof ik uit demotivatie de organisatie voor me uit totdat ik een paar weken voor het evenement écht aan de slag moest met uitnodigingen, mensen vragen, etcetera. Toen ik er eenmaal mee bezig was, kreeg ik er gelukkig weer zin in.

Het is voor mij in ieder geval een goede les in loslaten geweest. Het riddertoernooi kon ik destijds tot in de puntjes uitschrijven, maar nu was het vooral een kwestie van voorwaarden scheppen (al dan niet tactisch, zoals het andere bruidspaar eerst laten gaan en de priester expliciet instrueren om te vragen of er iemand bezwaar tegen het huwelijk had ) en het voor de rest aan het initiatief van anderen overlaten en maar zien hoe het zou lopen. Voor hetzelfde geld kwamen de groothertogen, ontdekten ze onze plannen en zou de pleuris uitbreken voordat de ceremonie uberhaupt had kunnen beginnen!
Ik had dan ook met mezelf afgesproken dat er maar één specifiek doel was dat ik per se wilde bereiken: in mijn trouwjurk mijn entree maken. Die jurk had ik immers niet voor niets gemaakt (en uiteraard volgt er deze week nog een post alleen over the-making-of deze jurk ). Als dat was gerealiseerd, kon de boel verder ontploffen en zou ik tevreden zijn met welke uitkomst dan ook.

Het zag er lange tijd naar uit dat de uitkomst zou zijn dat er geen groothertogen kwamen opdagen als gast, en dat ik gewoon met mijn verloofde zou huwen. Wanhopige plannen om de bruidegom te vervangen, bleken allen niet realistisch en de groothertogen hadden vertegenwoordigers gestuurd.

Ik zat dus zaterdagmiddag al helemaal klaar in mijn trouwjurk, te wachten om opgehaald te worden voor de ceremonie, toen er ineens een brief arriveerde die alles overhoop gooide. Groothertog De Weyl van Wyndham vond het allemaal leuk en aardig dat wij die burgeroorlog wilden voorkomen door een huwelijk, maar degene met wie ik trouwde was niet voldoende aan hem gelieerd en hij wilde liever een sterkere man, en bovendien eentje die uit liefde met mij trouwde zodat het huwelijk stabieler zou zijn. Bertram werd ter plekke in de adelstand verheven en verzocht er voor te zorgen dat zijn wens werd gerealiseerd.

Grote paniek achter de schermen uiteraard. Alle gasten zaten al klaar en de ceremonie zou zo van start gaan!

Alsof er niets was gebeurd, begonnen we met de huwelijksvoltrekkingen. Eerst werd het andere stel getrouwd. Toen waren mijn aanstaande en ik aan de beurt. De priester sprak zoals door mij verzocht de woorden: “Is er iemand die bezwaar tegen dit huwelijk heeft? Laat hem dan nu spreken.” En jawel: precies zoals in een film, stond Bertram op. “Ik maak bezwaar! Ik hou van deze vrouw!” En daagde mijn verloofde uit tot een duel.
Awwww….. *zwijmel zwijmel* <3 <3

Uiteraard hield ik zeer politiek correct vol dat ik verplicht was te doen wat het beste voor het keizerrijk was, dus te huwen met diegene waardoor de burgeroorlog voorkomen kon worden. Gezien de brief van de groothertog was Bertram daarvoor een betere keuze. Maar ik kon het ook niet maken om baron Viervant en zijn huis gezichtsverlies te laten lijden. Dus ging ik akkoord met het duel en te trouwen met de winnaar, zodat de baron de kans kreeg om zijn eer te verdedigen.

Argh, wat een spanning!! Maar gelukkig kwam mijn geliefde als winnaar uit de strijd. En trouwden we ter plekke!

Uiteraard waren mijn aanstaande en de leden van zijn huis méér dan not amused en gaat het nog wat gesprekken en materiële compensatie vereisen om de verstandhouding weer goed te krijgen…

Dit soort spel vind ik dus echt he-le-maal fantastisch! I dig this stuff!! Deze epische jonkvrouw & ridder-filmscènes zijn stiekem waarom ik LARP  (Okee, en omdat het de gelegenheid biedt om steeds nieuwe mooie jurken te dragen )

Wat mij betreft was het evenement daarna klaar. We waren pas halverwege het weekend, maar dit was echt een hoogtepunt voor mijn personage. Mij laten trouwen met iemand zodat ik niet meer de zorg van mijn oom was, was een van de dingen uit mijn achtergrondverhaal. Hoe mooi dat dit één evenement voor het einde van de verhaalcyclus, dan daadwerkelijk heeft kunnen plaatsvinden! Nu kan ik mijn personage met een gerust hart afsluiten. Want volgend evenement zal het laatste zijn dat de huidige crew organiseert. En aangezien Mark en ik al sinds de playtest meelopen en we tegen die tijd al 10 jaar bij Omen spelen, is het een mooie gelegenheid om onze personages af te ronden. Stoppen op het hoogtepunt. Wat eigenlijk dus dit evenement was, maar ik zou het jammer vinden om na al die tijd het allerlaatste evenement te moeten missen.

Ik ben alle mensen die hard hebben meegewerkt aan de bruiloft heel dankbaar. Zowel qua organisatie als het mogelijk maken van al het spel. Want zoiets kun je niet alleen. Zo heeft Martine (mijn dienstmeisje) speciaal hiervoor een bruidsmeisjesjurk genaaid (met stof van mijn trouwjurk als accenten), Hans als priester een complete ceremonie geschreven en heeft Merel (de andere bruid) ook een hoop geregeld, zoals haar eigen jurk en heeft ze een taart gebakken met onze familiewapens als decoratie. Veel mensen hebben IC geholpen met opbouwen en coördineren. Uiteraard hebben de verhaalschrijvers en NPC’s hun steentje bijgedragen. En andere spelers hebben erg leuk meegedaan, zoals de zieners die de groothertogen moesten onderzoeken, de spontane speech van de burgemeester en er was zelfs iemand die op zijn fluit de ‘wedding march’ speelde toen we aankwamen! En dan heb ik het nog niet over de reacties van het gekwelde huis van mijn ex-verloofde…

Wat een heerlijk weekend. Ik ben helemaal happy en doe zowat een rondedans als ik er aan terugdenk. <3