Een paar dagen voor onze vakantie kreeg ik van Olga een offer I couldn’t refuse: of ik tijdens haar LARP-evenement de rol van een andere figurant, die had afgezegd, wilde overnemen? Het ging om de rol van Alice Liddell – de ‘echte’ Alice uit Alice in Wonderland…

Nou ben ik absoluut niet goed in last-minute wijzigingen van mijn plannen. Al helemaal niet als het betekent dat ik 3 dagen na mijn vakantie, met een jet-lag, een niet-voorbereide rol moet spelen. En dus ook geen tijd heb om een kostuum ervoor te naaien. Oh, en ik had ook al een kaartje voor het folkbal van die vrijdag gekocht.

Ik had de afwijzing dus al bijna getypt. Totdat ik mezelf onder mijn hol schopte. Kom op, Lenny, wanneer krijg je nu de kans om Alice te spelen?? En ik kon wel zeuren dat ik niet het perfecte kostuum had, maar de Old West dress die ik voor mijn Zusje’s bruiloft had gemaakt, paste prima in deze Victoriaanse / steampunk setting! En voor een later evenement kon ik altijd nog een ander kostuum naaien.

Dus belandde ik afgelopen weekend alweer in het buitenland. Ditmaal net over de Zuid-Limburgse grens, in België. (Heel handig; kon ik op de heenweg even de A2 verlaten om bij mijn ouders te gaan eten.)

We speelden in het prachtige Chateau de Dalhem, dat de perfecte achtergrond bood voor ons spel. Zeker aangezien we van vrijdagavond tot en met zaterdagnacht continu IC (in character) waren, inclusief de maaltijden (denk: lange eettafels en periodecorrect voedsel)!

Het spel draaide erom, dat we waren uitgenodigd door mevrouw Tinne, een (voor Victoriaanse begrippen) enigszins excentrieke dame die tijdens haar reizen allerlei bijzondere objecten had verzameld en deze nu tentoonstelde. Tijdens de expositie werd ze echter vermoord.

Maar naast het ‘who dunnit’-plot, vonden er ook nog allerlei mysterieuze gebeurtenissen plaats. Ineens kwam ze weer tot leven, mummies begonnen met hun hoofden te draaien en er opende zich een pad naar een vreemde wereld in de kelder…

Een heel leuk aspect was dat de figuranten eigenlijk allemaal bekende personen uit de Victoriaanse tijd waren. We speelden in het jaar 1869, maar her en der was er wat aan de jaartallen gemorreld zodat iedereen tegelijk op volwassen leeftijd aanwezig kon zijn. Naast mijn Alice-personage waren er onder andere Howard Lovecraft (wat een fantastische match met Alice!), Aletta Jacobs en Georg Cantor.

Iedereen droeg dus ook supergave, sfeervolle kostuums!

Uiteraard ben ik niet helemaal tevreden over hoe ik mijn personage heb gespeeld. Ik was gebriefd dat ik nogal last had van stemmingswisselingen en de ene keer strontchagrijnig tot depressief was, en de andere keren extreem uitgelaten en opgewonden – en tijdens laatstgenoemde bui soms per ongeluk liet vallen dat ik echt in Wonderland was geweest. Wat eigenlijk niet mocht, want dan zouden mensen denken dat ik gek was, terwijl mijn vader en chaperonne zo hard hun best aan het doen waren van mij een nette, respectabele dame te maken. Pas in de loop van het evenement moest mijn drang om terug te keren naar het Wonderland dat ik dacht me te herinneren, extremer worden.

Mjah, eigenlijk ben ik er gelijk vol ingegaan en zat er minder opbouw in dan had gemoeten. Het was lastig het bij een terloopse opmerking te houden, want veel mensen kennen het Alice in Wonderland-verhaal en ruiken gelijk lont, waarna ze doorvragen. Bovendien was het eigenlijk ook veel te leuk om het over Wonderland te hebben en in alle gesprekken er terloops verwijzingen naar te maken…

En hoewel ik veel Engels heb gesproken, was de voertaal Nederlands. Ik vrees dat mijn poging tot Nederlands-met-Engels-accent meer lachwekkend dan realistisch was.

Maar goed. Volgens mij maakte het niet veel uit, want ik heb me ontzettend goed vermaakt in mijn rol en te merken aan de ontvangen feedback vonden anderen het leuk om met me te spelen. En dat was wederzijds, want de club bestond hoofdzakelijk uit ervaren LARPers en er werd dus zeer sterk gespeeld.

Het leukste aan mijn rol was het bedenken en uitkramen van de meest fantastische gedachtekronkels. Vleermuis-broodbeleg, rijzende badkuipen, oneindige prentenboeken en weet ik wat meer – ik had geen idee waar ik het allemaal vandaan haalde, maar het rolde gewoon continu mijn mond uit! Alsof ik een kraan open had gezet die niet meer dicht ging.

Aangezien het al inspannend genoeg was om regelmatig te wisselen van gemoedstoestand, werd ik uiteindelijk behoorlijk moe van mezelf, zeker toen ik zaterdagavond vanwege alle vreemde gebeurtenissen volledig op doordraaien stond. De kalmeringspil die twee medespelers stiekem in mijn glas water hadden gedaan, kwam dan ook zowel IC als OC op het juiste moment…

Dan zijn er natuurlijk ook nog diverse koppelpogingen gedaan, al dan niet geïnitieerd door mijn arme chaperonne. Superleuk om te zien hoe de heren enerzijds van mijn creatieve geest gecharmeerd waren, maar anderzijds geen idee hadden wat ze met me aanmoesten.

Ik heb dan ook een fantastisch leuk weekend gehad en wil er de volgende keer zeker weer bij zijn!

 

Pfff… enigszins bont en blauw en met overal spierpijn ben ik aan het bijkomen van afgelopen LARP-weekend. Want als NPC (figurant) word je behoorlijk door de mangel gehaald…

Ik mocht dan ook diverse rolletjes spelen. Lekker afwisselend!

Mijn hoofdrol was Sascha, moederoverste van een klooster van Aurora (de godin van de schoonheid en liefde). In het klooster was er echter een fanatisme toegeslagen, waardoor alleen het aspect ‘schoonheid’ uitgelicht werd in de verering en iedereen extreem met zijn uiterlijk bezig was. Erg leuk, al die discussies over of we wel of niet goed bezig waren. Wij kloosterlingen probeerden uiteraard de spelers ervan te overtuigen om ook meer ‘bling’ te gaan dragen, terwijl de spelers op ons inpraatten om ons tot inkeer te doen komen. Oftewel: ik ben behoorlijk sufgeluld.

Ons klooster was gebouwd rondom het feit dat er een roos was die eeuwig bloeide. Nou ja, totdat de spelers hun opwachting maakten. Toen begonnen er ineens blaadjes vanaf te vallen, totdat het arme ding volledig verwelkt was. Nou, bedankt hè… we ontvangen jullie nogmaals met open armen… Tsk.

Daarnaast mocht mijn geïmproviseerde personage van vorig evenement nogmaals haar opwachting maken: de reclasseringsambtenaar. Volgens mij scoort die hoog in de ranglijst van ‘meest gehate Charm-personages’.
Wederom moesten alle papieren van spelers worden gecontroleerd en bleek er weer veel niet te kloppen aan de administratie. Ditmaal was ik een stuk minder coulant: klopte het niet, dan per omgaande melden bij de betreffende instanties, of in hechtenis meegenomen worden.
De levensverwachting van mijn personage was vorig evenement al niet hoog, maar ditmaal konden er in het NPC-hok zelfs weddenschappen gesloten worden over hoe lang ik het zou uithouden. Uiteindelijk heeft het nog best lang geduurd voordat ik levenloos in de bosjes werd gedumpt, waarna mijn administratie met negatieve aantekeningen spoorloos is verdwenen.

Superleuk om te spelen was ook een van de ‘dansschimmen’, samen met enkele andere balfolkers en stijldansers in onze NPC-crew. De spelers moesten door diverse dungeonkamers heen en in een van die kamers waren de lichten gedempt en zagen ze een aantal dansparen walsen. De taak: bereik de overkant. En dat kon alleen door met een van ons een dansje te doen – uiteraard pas na zelf ook een masker opgezet te hebben en de danspartner netjes gevraagd te hebben. Probeerde je zomaar naar de andere kant te lopen, dan walsten wij je van de dansvloer.

Dit was natuurlijk de ultieme gelegenheid om uit te pakken met fancy kostuums, dus zat ik al dagen van tevoren te stuiteren dat ik weer mijn jonkvrouwenjurk aan kon trekken. Het was even de vraag of walsen met een hoepelrok goed zou gaan, want dat kostuum had ik niet gemaakt met de gedachte dat erin gedanst moest kunnen worden (dus ook niet dat ik mijn armen hoog op moest kunnen tillen…) maar gelukkig ging alles goed.

Nou ja… WARM!!! Voordat alle spelers eindelijk de overkant hadden bereikt, waren we uiteraard wel 5 walsjes verder. Plus het oefenen en gewoon voor de leuk vast dansen vooraf. Volgens mij is dit het plot waarbij ik tot nu toe de meeste calorieën heb verbrand. Maar het was fantastisch om te doen! Het sfeertje dat we konden neerzetten was dan ook geweldig en we kregen na afloop zelfs applaus van de spelers.

En dan waren er natuurlijk nog de butsrollen. Lekker als groepje elven met een wapen het spel in en op de spelers slaan. Stiekem word ik steeds beter in vechten en ik begin het zelfs leuk te vinden! Dat hangt natuurlijk ook met elkaar samen – als je steeds na twee tikken al neerligt, is dat zowel voor jezelf als voor de spelers niet zo leuk. Nu wel een beetje bont en blauw dus… maar dat heb ik er graag voor over.

Hopelijk volgen er snel foto’s! (En filmpjes, want het walsen is ook opgenomen!)

[edit]Foto’s!!! Met dank aan Polychromical voor de eerste twee, en Dani’el voor de laatste.

Poeh, wel heftig hoor, twee weekenden achter elkaar re-enacten! Maar zowel het Gebroeders van Limburgfestival als Middeleeuws Ter Apel zijn evenementen die ik niet wil missen. Bovendien… na Mark lief aangekeken te hebben, mocht ik alle uitgeladen meuk een week lang in de woonkamer laten liggen. Want het op maandag terug naar zolder zeulen en op vrijdag alles weer naar beneden tillen is een beetje zonde van de moeite.

Droog was het afgelopen weekend niet, maar het was veel minder erg dan ik had gevreesd en eigenlijk had ik helemaal niet zo veel last van de vochtigheid. Zaterdag vielen de bezoekersaantallen weliswaar flink tegen, maar dat werd zondag (een beetje) goed gemaakt.

Helaas voor ons stonden we niet op het gezellige terrein rondom het klooster, maar op een weiland een stukje verderop. Zoals we al meerdere malen eerder mochten ervaren, komt een groot deel van de bezoekers niet zo ver. Ze hebben niet door dat er meer te doen is, hebben na het eerste terrein wel genoeg gezien, of de kinderen zijn al moe en willen naar huis.

En omdat ons terrein veel ruimer op was gezet, leek het ook gelijk minder gezellig. Bovendien nodigde het minder uit om een kampement binnen te lopen. Dat kwam ook deels door onze opstelling. We stonden weer eens in een veel te diepe U-vorm, terwijl we onze ambachtsstandjes eigenlijk zo veel mogelijk direct langs de weg hadden moeten zetten. Omdat ik aan de rand van de weg stond had ik nog redelijk wat aanloop, maar de verder weg gelegen tentjes werden helaas door veel bezoekers onbezocht gelaten.

 

Wat superleuk was, was het weerzien van diverse oude bekenden, die we op eerdere evenementen hadden ontmoet. En uiteraard hebben we ook weer nieuwe vriendjes gemaakt! Fijn, die onderlinge sfeer, waarbij de buren niet te beroerd zijn om je te helpen bij het in de stromende regen overeind zetten van je tent, en de andere buurman spontaan zijn hulp komt aanbieden als hij een dame onsuccesvol een kloofbijl ziet hanteren.  <3

Op zondag kwam een mede-doedelzakspeler even langs om samen te musiceren. Jee, wat trok dat gelijk veel aandacht! Ineens werden overal fototoestellen getrokken en voordat ik het wist had ik een cd van Tweedledum & Tweedledee verkocht… (ik had de koper in kwestie wel netjes gewaarschuwd dat wij niet het duo op de cd waren, maar dat gaf blijkbaar niet )

Ook kregen we spontaan bezoek van een haan. Eerst dachten we dat die bij een van de buurkampementen hoorde, maar volgens hen was het beest tijdens het opbouwen komen aanlopen en niet meer weggegaan. Dus scharrelde hij tussen de tenten en zat hij parmantig op de leuning van de stoelen! (Iets minder was, dat hij al om half 6 ‘s ochtends het hele terrein wakker kraaide… :-S )

Hopelijk mogen we volgend jaar weer komen. En hopelijk dan op het extra gezellige terrein!

Afgelopen weekend stonden we te re-enacten bij Huis Bergh, tijdens de ‘Machtig Mooie Middeleeuwen’. Tenminste, dat probeerden we, als we niet bezig waren de insecten van ons lijf te houden, of omgewaaide luifels weer overeind te zetten…

Want we stonden heel leuk (en ruim!) op een grasveld achter het kasteel, maar dat was een doolhof van ondergrondse gangetjes. Mollen, grondwespen… ik wil niet weten wat daar allemaal woonde. Ik was in ieder geval dankbaar voor mijn grondzeil, zodat er niet midden in de nacht wat beesten wraak konden komen nemen voor het vernielen van hun uitgangen of rust.

De insecten konden we helaas niet van het lijf houden. Niet alleen zijn we lekgestoken door muggen en paardevliegen (auw!), we zijn ook opgegeten door de teken. Al tijdens het opbouwen kon ik naar de EHBO om er eentje van mijn been te laten plukken (hij was te klein voor een tekentang) en niet veel later, en ook nog eens bij thuiskomst, zag ik een exemplaar over mijn been wandelen, die ik dus gelukkig makkelijk kon verwijderen. En ik was zeker niet de enige.

Arme hond van de buren: het dier was waarschijnlijk in zijn snuit gestoken door een of ander insect, waar hij een allergische reactie op kreeg. Zijn snuit zwol zo op dat hij steeds minder kon ademen. Gelukkig arriveerde de Dierenambulance net op tijd met een antihistaminespuit, anders was het nog slecht met het beestje aflopen.

Ik ben nog steeds heel blij met mijn tent! Lang leve mijn luifel, die voldoende schaduw bood tegen de brandende zon. Lang leve mijn stevige haringen en scheerlijnen, zodat mijn tent niet net als de gezamenlijke luifel, er vandoor ging in de wind. Maar boeh tegen de regenbui die uiteraard vlak voordat het sluitingstijd was moest vallen, zodat ik thuis alsnog mijn tent moet gaan laten drogen.

En dan hadden we nog de laatste hindernis: het totale gebrek aan bezoekers. Vooral zaterdag was dramatisch; toen waren er volgens de organisatie slechts 400 bezoekers geweest. Die ook nog eens lang niet allemaal ons veld hadden weten te vinden. Of als ze het al hadden weten te vinden, dachten dat het ‘iets met kamperen’ was, en weer om waren gedraaid. En degenen die wel het terrein waren opgelopen, kwamen niet allemaal tot helemaal achterin waar wij stonden, laat staan in het hoekje waar ik gepositioneerd was. Met als gevolg dat ik op zaterdag welgeteld 6(!) geïnteresseerden bij mijn weefgetouw heb gehad…

De standhouders, die hun onkosten eruit moesten halen, waren uiteraard not amused. Maar om heel eerlijk te zijn vond ik het niet eens zo erg. Ik heb namelijk lekker meters kunnen maken met mijn weefsel en in het algemeen kunnen relaxen.

Want met de re-enactors onderling is het sowieso altijd gezellig. Uiteraard met onze eigen groepsleden, maar je leert toch altijd wel wat mensen van de buurkampementen kennen, en je kunt tips en ervaringen uitwisselen.

Eén van de verzetjes was de middeleeuwse voetbalwedstrijd, die op zaterdag na sluitingstijd werd gehouden. De re-enactors konden zich per team van 8 personen opgeven, bestaande uit 4 duo’s die continu samen een stokje moesten vasthouden (loslaten was terug moeten naar de zijkant van het veld). De ‘bal’ (aan elkaar genaaide lappen leer met, ik neem aan, een varkensblaas erin) mocht in het midden van het veld met de voeten worden geschopt, maar zodra je bij de goal kwam, moest je hem met het stokje erin proberen te krijgen.

Uiteraard leverde dat hilarische taferelen en hoopjes mens op, waarbij er flink valsgespeeld werd en de scheidsrechter er ook niet helemaal zonder kleerscheuren af kwam.

Onze eigen marktkraam heeft overigens wél een flinke omzet gedraaid! Ook van mij zijn er flink wat spulletjes verkocht, waaronder een geweven armbandje en sleutelhanger (het werkt dus!). Maar ook: 3 cd’s van Tweedledum & Tweedledee! Ik had niet verwacht dat iemand die zou willen kopen, als ze ons niet eerst kunnen horen spelen. Maar blijkbaar moet ik ze vaker in de kraam gaan leggen.

Al met al dus toch een zeer geslaagd weekend. Nu maar hopen dat niemand er Lyme aan overhoudt.

Oktober 2005. Of we mee wilden doen aan een playtest voor een nieuw evenement? Ja joh, leuk!

In een lollige bui flansten Mark en ik even twee personages in elkaar: een verwende jonkvrouwe met kleptomanie, op reis gestuurd door haar oom zodat hij even van haar af was, en een verlopen ridder die met haar zat opgescheept. Omdat het maar een playtest was en we niet verwachtten dat deze personages ooit nog terug zouden komen (eigenlijk verwachtte ik dat mijn personage dermate irritant gevonden zou worden dat ze de playtest niet eens zou overleven), bedachten we er hilarische namen bij: Aimée Ferrero Rocher en Reinard de Bouillon de Poulet. In mijn achtergrond stopte ik namen als oom Hertog Jan van Amstel en een vage verloofde genaamd Hertog Ola von Mövenpick.

Tegen alle verwachtingen in overleefden we de playtest. Omen bleef. En onze personages ook.

 

Afgelopen weekend was Omen 19. Het laatste evenement dat door de huidige crew zou worden georganiseerd. Tijdens dit evenement is de verhaalcyclus beëindigd en nu gaat een nieuwe crew het stokje overnemen. We hadden onze personages mee kunnen nemen naar de nieuwe setting, maar na bijna 10 jaar dit personage spelen, vonden we het goed geweest en hebben we hen een mooie afsluiting gegeven.

Daarmee zijn Mark en ik de enigen die vanaf het prille begin tot en met het einde, dezelfde personages hebben gespeeld. (Er zijn weliswaar nog twee andere personages die al zo lang meedraaien, maar die waren dit evenement helaas niet aanwezig.)

Dat maakt het ook juist moeilijk om te stoppen. Eigenlijk is het maar goed dat Omen ons nu een reden gaf om er een einde aan te breien, anders waren we wellicht te lang door gegaan.

 

Aimée is dan ook een personage dat heel dichtbij mij is komen te staan. In haar gedaante heb ik zo ontzettend veel meegemaakt. Zo veel gebeurtenissen doorstaan, zo’n ontzettende karakterontwikkeling doorlopen.

In het begin was ze een karikatuur van een verwende jonkvrouwe – stijfkoppig en stampvoetend alles weigerend wat niet in haar straatje paste. Maar in de loop van tijd is ze volwassen geworden en heeft ze geleerd water bij de wijn te doen. Elitair en verwend is ze nog steeds, maar ze is een stuk toegankelijker geworden en heeft daadwerkelijk gevoel gekregen. Eigenlijk is ze van een ‘flat character’ naar een ’round character’ gegaan zou je kunnen zeggen.

Haar oorspronkelijke achtergrond bestond uit slechts enkele paragrafen:

Aimée Ferrero Rocher is een jonkvrouw uit een adellijke familie. Haar vader is overleden toen ze nog heel jong was. Na het overlijden van haar man, is Aimée’s moeder ingetrokken in het kasteel bij haar broer, Aimée’s oom, Hertog Jan van Amstel.

Van oudsher is deze familie erg rijk en daardoor is Aimée behoorlijk verwend in haar leven. Hoewel haar oom als een soort surrogaatvader voor haar is geweest, was Hertog Jan altijd zeer druk met politieke zaken en het aansturen van zijn hertogdom en had daardoor nooit tijd voor haar. Ook Aimées moeder besteedde niet bepaald veel tijd aan haar, omdat Aimée haar te veel aan haar overleden man herinnerde. Dus drentelde de jonge Aimée altijd maar wat rond in het kasteel, het personeel voor de voeten lopend, die haar vervolgens weer geïrriteerd wegjoegen omdat ook zij te druk bezig waren met hun taken om met haar te spelen.

Door het gebrek aan aandacht, veranderde Aimée in een drammend, vervelend meisje. Vanuit de gedachte ‘negatieve aandacht is beter dan geen aandacht’ leerde ze te dreinen en stampij te maken over alles. En als ze maar lang genoeg nijdig bleef, kreeg ze altijd haar zin van de bedienden en haar oom, gewoon zodat ze van haar af waren en ze verder konden met hun eigen bezigheden.

De enige afleiding die de jonkvrouw had, waren de lessen van haar moeder in genezing. Haar moeder zag wel dat Aimée nooit iets te doen had, voelde zich daar enigszins schuldig over, en wilde haar toch enige vorm van tijdsbesteding bieden. Bovendien dacht ze dat het leren van een daadwerkelijk nuttige vaardigheid, Aimée op de een of andere manier wellicht nog eens van pas zou komen. Waarom zou een man anders ooit in haar geïnteresseerd raken? Want interesse in de gebruikelijke dingen die jonkvrouwen doen (borduren), had ze toch nooit getoond.

Echte interesse voor het genezersvak, had Aimée overigens ook niet. Het vereiste immers oprechte zorgzaamheid voor andere mensen. Maar het was het enige momentje van aandacht van haar moeder, dus accepteerde ze de lessen.

Vanwege de verveling, ontwikkelde jonkvrouw Ferrero Rocher tevens een redelijk ernstige vorm van kleptomanie. Ze stal niet uit behoefte, maar uit onbedwingbare drang om wat spanning in haar leventje te brengen. De objecten die onder haar hoed verdwenen waren dan ook meestal niet beurzen of gouden sierraden, maar uiteenlopende items die voor het grijpen lagen. Officieel betrapt is ze nooit. Maar oom Jan had zo zijn vermoedens.

Hoewel hij diep in zijn hart veel van het meisje hield, werden de klachten van het personeel over het structureel verdwijnen van voorwerpen, het gedram en de hooghartige maniertjes van zijn verwende nichtje over van alles en nog wat, Hertog Jan op een gegeven moment te veel. Toen hij informatie ontving over een nog onontdekt gebied in Laoghairnon, besloot hij dat dit de ultieme gelegenheid was voor een ‘even geen Aimée’-periode. Hij zond de jonkvrouw samen met een van zijn ridders (Reinard de Bouillon de Poulet) er op uit om het nog onontdekte gebied te gaan verkennen en te beoordelen of het interessant genoeg was om toe te voegen aan de eigen landgoederen. Eigenlijk geen taak voor een jonkvrouwe, maar het was voor haar de eerste keer dat ze een reisje ver buiten het hertogdom zou maken. En hij wist dat Aimée op dat moment alle kansen aan zou grijpen voor een verzetje. Het enige wat hij hoefde te doen, was de gewoonlijke ongemakken van een verre reis voor zijn onervaren nichtje verzwegen te houden.

Wat Aimée bovendien niet wist, is dat ridder Reinard de extra taak had gekregen om ter plekke een potentiële huwelijkskandidaat voor haar te zoeken, zodat middels een huwelijk de nieuwe gebieden gemakkelijk aan het familie-eigendom toegevoegd kunnen worden. Bovendien vond oom Jan dat het wel eens tijd werd dat een andere man de verantwoordelijkheid voor haar zou gaan nemen.

Maar nietsvermoedend (hoewel erg verbaasd) accepteerde de jonkvrouw het aanbod van haar oom. Ze pakte haar spullen en ging op reis.

Aldus begon de reis, oftewel het allereerste evenement.

Tijdens deze reis constateerde Aimée al snel dat het onontdekte land veel verder van huis weg was dan ze had gedacht… en dat reizen eigenlijk helemaal niet leuk was! Na aankomst besloot ze bijna direct dat ze haar plicht had gedaan, dat het land stom was, en schreef ze haar oom dat hij maar zo snel mogelijk een legertje moest sturen om haar op te komen halen. Maar helaas verscheen er niemand.

Door het uitbreken van een ondodenoorlog, die de terugweg niet alleen versperde, maar ervoor zorgde dat het thuis gevaarlijker was dan de plek waar zij zich op dat moment bevond, werd terugkeren naar huis een steeds meer onbereikbare optie. Het einde van de oorlog afwachten en hopen dat er nog iets over was van het hertogdom (en dus haar erfenis), was het enige dat er op zat.

Na diverse heftige aanvaringen met andere spelers, kon het op een gegeven moment niet langer. Ze móést aan zichzelf gaan werken, anders zouden ze haar waarschijnlijk als een baksteen laten vallen en eenzaam achterlaten. En in haar eentje kon ze daar niet overleven.

Haar mede-reizigers wisten haar er na veel praten van te overtuigen dat ze wel degelijk wat waard was. Door haar genezende vaardigheden had ze een belangrijke rol gekregen in het dorp. Bovendien kreeg ze van hoger hand de expliciete opdracht om een voorbeeld te worden voor haar dorpsgenoten, door de adellijke cultuur te vertegenwoordigen en te verspreiden. Dit leidde er uiteindelijk toe dat ze geen last meer had van haar kleptomanie, aangezien ze nu wel wist hoe ze haar tijd nuttig kon besteden. En begon ze onder andere met het geven van etiquettelessen en danslessen.

Bovendien begon langzaam maar zeker het besef door te dringen dat het nooit meer zoals vroeger zou worden en ze moest roeien met de riemen die ze had. Het continue streven naar terugkeer naar haar hertogdom, om daar weer haar oude leventje op te pakken, verdween. Ineens ontstond de ruimte om zélf haar eigen toekomst vorm te geven. Een heel nieuwe gedachte voor Aimée. En een kans die ze met beide handen heeft aangegrepen. Ze ging op zoek naar een nieuw onderkomen, met een man van haar eigen keuze.

Aanbidder hertog Van Zwanenstein bleek echter te mooi om waar te zijn. Aimée bleef zwaar gedesillusioneerd achter, beroofd van haar kersverse toekomstplannen en vernieuwde hoop op een beter leven.

Maar een klein sprankje hoop bleef. Er was namelijk één man die daadwerkelijk om haar leek te geven. Niet vanwege haar titel, bezittingen of politieke connecties. Niet omdat hij opdracht van hoger hand had gekregen om haar te beschermen. Nee, iemand die het geheel uit eigen beweging deed. Iemand die haar steunde in moeilijke tijden en die er voor haar was als ze er compleet doorheen zat. Dat had ze nog nooit eerder ervaren. Hij was bovendien de enige die het aandurfde om af en toe een arm om haar heen te slaan. Wat stiekem wel heel erg fijn voelde…

Bertram van Xanten. Een titelloos heerschap. En dus iemand die nooit in aanmerking zou komen als huwelijkskandidaat.
Daar had ze zich bij neergelegd. Ze stelde zich tevreden met de hoop dat hij permanent in haar buurt zou kunnen blijven, als stabiele steun en toeverlaat op de achtergrond.

Maar na alle ellende die ze had meegemaakt, bleek het lot haar eindelijk gunstig gezind te zijn. Bertram werd in de adelstand verheven en op het allerlaatste moment werd haar politieke huwelijk, dat ze aan zou gaan om een burgeroorlog te voorkomen, afgeblazen en huwde ze alsnog uit liefde. En daarmee had ze ook weer een eigen gebiedje verworven om zich samen terug te kunnen trekken, ver weg van alle ellende.

Het vorige evenement was dan ook eigenlijk de afsluiting voor mijn personage. Gelukkig maar, want afgelopen weekend moest ik tussendoor weg voor het vrijgezellenfeest van mijn zusje. Bovendien zegde mijn kersverse echtgenoot de middag voor het evenement af. Wat ik echt heel erg jammer vond. Het enige dat ik dit weekend had willen bereiken, was nog één keer samen op missie en dan in elkaars armen het einde van de cyclus meemaken. Helaas moest Aimée haar laatste reis dus alsnog alleen afleggen.

 

En dat was het dan. Het einde van jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher – in de loop der tijd uitgegroeid naar gravin Aimée van Xanten-Ferrero Rocher van Quicksilver Heights, jonkvrouwe van Amstel tot Dommelsch. Alleen al haar naam en garderobe (van 1 kostuum naar 5 jurken, 6 hoeden, een jas en een cape, én een IC-klerenkast) verraadt haar reis en groei.

 

Eigenlijk is het heel bijzonder dat ik me op Omen zo heb kunnen amuseren met dit adellijke personage. Omen is een evenement dat vooral om vechten draait. Veldslag na veldslag is aan ons voorbij getrokken. Het is iets waar ik weinig om geef, en enkel doordat ik genezeres speelde, was ik daar intensief bij betrokken. En eerlijk gezegd was ik daar na zo veel evenementen ook wel klaar mee. Het verbinden en opereren van gewonden blijft maar een beperkte tijd interessant, daarna val je toch in herhaling. Eén van de redenen waarom ik er voor heb gekozen om de allerlaatste eindbuts niet mee te maken. (En de komende 5 jaar ga ik dan ook zeker weten geen genezer meer spelen… :-S)

Gelukkig is Aimée uitgegroeid tot een van de beste genezers van het dorp (als je zo lang meedraait heb je nu eenmaal ook veel vaardigheidspunten om te besteden), waardoor ik, in combinatie met mijn adellijke achtergrond, ook geheel IC-verantwoord kon zeggen dat ik me voortaan alleen nog met de spoedgevallen en complexe problemen zou bemoeien.

Desondanks hebben die veldslagen wel bijgedragen aan een gevoel van wanhoop. Overleden personages waren geen uitzondering op Omen, en meerdere malen heb ik gedacht dat we nu écht allemaal het loodje zouden leggen en het voorbij was. Dat heb je toch niet vaak op LARP-evenementen. Complimenten aan de spelleiding dat ze dat zo consistent drukkend hebben weten neer te zetten.

In het begin van de evenementen heb ik mij vooral door het plot (de ondodenoorlog) laten leiden. Maar op een gegeven moment was die voorbij en vestigden we ons in een dorpje. Voor mijn gevoel is vanaf dat moment mijn personage pas echt gaan groeien. Door het constante reizen had ik namelijk nooit de kans gehad om iets op te bouwen. Maar in dat dorp kon ik een groot huis neerzetten, waar ik gasten kon ontvangen en feestjes kon geven. De economie kwam weer op gang en het was mogelijk om mooie spullen (en nieuwe kleren!) te hebben. En niet te vergeten: er kwamen adellijke buren, die zich ook daadwerkelijk gedroegen als adel. Yay, mensen om tegenaan te spelen zodat ik niet meer de enige was die probeerde een beetje cultuur tussen de barbaren tot stand te brengen!

Vanaf toen ben ik dus ook zelf actief spel-initiatieven gaan ontplooien. Ik organiseerde feestjes (al dan niet samen met de buren), een riddertoernooi, en uiteindelijk een huwelijk. Gelukkig stond de crew van Omen daar altijd voor open en hebben ze mijn initiatieven altijd gefaciliteerd. Niet alleen met spullen, maar ook door er rekening mee te houden in hun plotplanning, zodat mijn acties er niet door werden verstoord. Ook hebben ze mijn oom, hertog Jan van Amstel, in hun setting opgenomen en hem de rechterhand van de keizer gemaakt, waar veel spel uit kwam.

Ook de komst van Suus, die mijn nichtje Madeleine speelde, heeft veel voor mijn personage betekend. Eindelijk iemand om bij uit te huilen en mijn gevoelens mee te delen! Toen haar personage veranderde, miste ik dat wel. Uiteindelijk heb ik in bediende Agnes (Martine) wel een beetje een surrogaatnichtje gevonden. Tot op bepaalde hoogte – het blijft natuurlijk wel personeel.

 

En dan zijn er natuurlijk nog een paar scènes die me het allermeest zijn bijgebleven. Zoals al genoemd waren dat mijn riddertoernooi en “I object!”-huwelijk, maar daarnaast ook:

* De fling met kapitein Francis van Nijenrode, die me (in mijn visie) uiteindelijk probeerde te vermoorden door een mes in mijn buik te steken. Wat een desillusie.

* Ach en wee snikken met Madeleine, vanwege de avances van Markies Alexander, die precies de verkeerde van ons beiden uitkoos. De exacte reden van ons drama is zelfs te groot om hier te omschrijven.

* Het voor elkaar krijgen om tijdens een grote veldslag enkele spelers niet mee te laten doen, omdat ze voor mij een kar aan het repareren waren, zodat ik mijn bezittingen kon vervoeren mocht het nodig zijn te vluchten. I has influence…

* In het bos beroofd worden door struikrovers, en vervolgens snikkend met Madeleine onder het schild van Reinard schuilen en onszelf extreem zielig vinden, terwijl Reinard en Jean-Louis op de grond in de regen pijn lagen te lijden doordat ze ons hadden beschermd.

* Op goblin-jacht in het holst van de nacht om gestolen spullen terug te krijgen. Dermate heftig, dat ik dacht het niet te gaan overleven. Maar toen was daar Bertram, die de hele rit tussen mij en de goblins heeft gestaan… Het begin van iets moois, al besefte ik dat toen nog niet.

* Een feestje organiseren waar per ongeluk 3 aanbidders tegelijk aanwezig zijn en die flink wat onderhuids modder naar elkaar gooien.

* Een terloopse opmerking tijdens een special door Bertram over aardbeien, die uitgroeit tot aardbeien met slagroom als cadeau van een aanbidder, tot een volledige geromantiseerde toekomstvisie.

* Het hele gedoe rondom hertog Van Zwanenstein. Vanaf de eerste ontmoeting op een feestje, het geroddel over wat nou zijn ware aard is (vrouwenverslinder? sadist? vampier?) tot aan de ontknoping en de bittere teleurstelling.

Onder andere deze momenten ga ik me nog lang herinneren. Dankjewel, iedereen die het mogelijk heeft gemaakt. Van crew tot NPC’s tot medespelers.

 

En nu moet ik op zoek naar een ander excuus om mooie jurken te naaien en te dragen…

 

Met spierpijn van het vechten en het tot laat in onhandige houdingen op de koude grond bij een kampvuurtje zitten, en met een bloeduitstorting in mijn linkeroog vanwege een ongelukkig geplaatst zwaard, zit ik na te genieten van afgelopen LARP-weekend. Wat was het weer leuk!

Het was het eerste weekend-evenement van Charm waarbij ik geen crew meer was. Best wel een verademing eigenlijk, om me niet meer druk te hoeven maken om al die last-minute afmeldingen en andere wijzigingen, en niet meer een volledige auto aan meuk te hoeven meesjouwen. Op de Baravond had ik al eens kunnen oefenen in loslaten en al zeg ik het zelf: het ging me prima af! Ik heb me (voor zover ik me er van bewust ben) alleen op verzoek met dingen bemoeid. Want stiekem is het toch wel handig als iemand aan de huidige crew kan vertellen waar de stickertjes voor runesmeden te vinden zijn, hoe verenigingszwaarden te herkennen zijn, en er iemand is die de NPC’s (figuranten) kan helpen aankleden wanneer de monsterspelleider nog niet aanwezig is.

En wat hadden we een mazzel met het weer! Ik had me voorbereid op een koud en nat weekend, maar het was heerlijk warm met een prachtig zonnetje. Okee, op zaterdag hebben we enkele buien gehad, maar die konden me totaal niet deren. Beide avonden was het droog en warm genoeg om tot midden in de nacht bij het kampvuur te zitten en liedjes te zingen. Vrijdagavond werd het half 4 (en om 8 uur weer op…). Zaterdagavond dacht ik verstandiger te gaan doen en iets eerder naar bed te gaan, maar op een gegeven moment merkte Arne op dat het licht begon te worden en bleek het alweer half 5 te zijn. Oeps…

Desondanks stond ik ook zondagochtend keurig om 9 uur weer klaar in Vosburgh Jeugd-uniform. Want mijn voornaamste rol dit weekend was Isabella van Wolferen, nieuwsgierig aagje en lid van de lokale avonturiersclub (lees: scouting). Heel leuk om zo veel mogelijk proberen te leren van spelers om nieuwe vaardigheids-insignes te kunnen scoren, maar ook om af en toe een heerlijke betweter te zijn.

Zo hadden Mark en zijn mede-spelers besloten om een IC-tent te gaan opzetten. Waarop de verhaalcommissie besloot er een aantal Vosburgh Jeugd-leden op af te sturen om te observeren of ze het wel goed deden en er zo veel mogelijk commentaar op te leveren. Uiteraard vrijwilligde ik daarvoor, want normaal gesproken kibbelen Mark en ik nooooit bij het opzetten van een tent, maar nu moest het nu eenmaal van de verhaalschrijvers.

Verder mocht ik een reclasseringsambtenaar spelen, die kwam controleren of alle spelers die uit het interneringskamp kwamen, wel hun Bewijs van Goed Burgerschap bij zich hadden. Wat een heerlijke rol… haar in een strak knotje, half brilletje op mijn neus en mijn bitchface opzetten. Zowat elke speler die ik aansprak op niet perfect kloppende papieren, kreeg binnen enkele seconden moordneigingen. Ik hóórde ze bijna denken: “Hmm… hoe groot zouden de consequenties zijn als ik een ambtenaar uit Turingen omleg…?” Maar ondanks dat ik compleet ongewapend was, heb ik het overleefd. Muhaha, the pen is mightier than the sword! >:-)

De propcommissie had ontzettend veel werk gestoken in het maken van requisieten, waaronder een pak voor een ‘droomwezen’: een soort overall van verschillende soorten lapjes bont, met een schuimrubberen recht naar achter stekende staart, waar je op handen en voeten in moest. Om het een beetje loopbaar te maken, waren twee PVC-buizen met handvat erin gemaakt, waar je je armen in kon stoppen, die fungeerden als voorpoten. Aangezien niet iedereen in het pak paste, mochten Miriam (die net zo klein is als ik) en ik dit rolletje vervullen. Veel spel-uitdaging zat er niet in, want ik mocht alleen heen en weer wandelen en ‘Doebdoeb’ zeggen, maar het was wel een bijzondere ervaring.

Aangezien er dit evenement ook behoorlijk wat werd gevochten en daar zo veel mogelijk NPC’s voor nodig waren, heb ik me ook diverse malen met een zwaard of pijl & boog mogen uitleven. Niet helemaal waar ik goed in ben, maar na wat oefenen ging het gelijk een stuk beter. Misschien toch maar weer eens een rolletje met vechtvaardigheden op me gaan nemen…

Ik ben in ieder geval heel blij dat het weer een succesvol evenement was. Ik lees vandaag een hoop positieve reacties, dus ondanks dat het volledige bestuur en de verhaalcommissie is vervangen door vers bloed, hebben ze de fijne sfeer en goede organisatie van Charm-evenementen weten voort te zetten. Ik kan met een gerust hart blijven NPC’en.

Afgelopen vrijdag toog ik wederom met volgestouwde auto op weg naar een re-enactmentweekend. Ditmaal stonden we bij kasteel Cannenburch in Vaassen.

Van het kasteel zelf heb ik zo goed als niets gezien. Ik was zo druk bezig dat het er domweg niet van gekomen is! Want wat was het een fijn weekend met leuke mensen. Zowel onze eigen groep als de andere groepen op het terrein. Leuk om oude bekenden weer te zien, maar ik heb ook diverse nieuwe mensen leren kennen.

Voornamelijk muzikanten, want die waren er in overvloed! Niet alleen trof ik Dirk en Tillie van de Ontfanc Gheselle, die muzikale aanhang bij zich hadden die ik nog niet kende, maar de buren bleken ook flink wat instrumenten meegesleept te hebben, waaronder doedelzakken. Daar moest dus uiteraard even kennis mee gemaakt worden en een potje mee gemusiceerd worden! Gelukkig hadden we wel iets van gezamenlijk repertoire, maar we hebben ook contactgegevens uitgewisseld om elkaar wat door te kunnen sturen.

Omdat er al zoveel muzikale klanken op het terrein te horen waren en omdat er recht tegenover ons kamp continu shows (met versterkt geluid) gegeven werden, heb ik overdag nauwelijks op mijn doedelzak gespeeld. Ik heb me bijna full-time beziggehouden met kaartweven.

Bij het opzetten van mijn weefgetouw vreesde ik in het ergste: er brak een hoekje van een van mijn weefkaartjes af! Vervangen was geen optie, want ik had een patroon voorbereid waarbij ik al mijn 36 kaartjes nodig had… Wat achteraf gezien sowieso niet had gewerkt, want die hoeveelheid bleek helemaal niet op mijn weefgetouw te passen. Tijd voor aanpassing van het getouw dus.

Gelukkig had ik wederom een back-uppatroon voorbereid. Nadat ik dat had ingeregen en ermee was gestart, bleek ik een foutje in de posities van de kaartjes te hebben gemaakt: er kwam een heel ander patroon uit dan ik had bedoeld! En nog op z’n kop ook… Argh. Maar dat andere patroon was eigenlijk ook heel mooi… Niks meer aan doen dus

We hebben flink wat aanloop gehad van bezoekers en heel veel leuke reacties gehad. In tegenstelling tot Arcen durfden veel meer mensen naar binnen te lopen. Dat lag voor een deel aan onze andere kampopstelling (en de bordjes?), maar het publiek was ook veel opener.

Hoewel we helemaal aan het einde van het terrein, aan het eind van een looppad stonden, kwamen er toch genoeg mensen langs. Dat was vooral te danken aan het toernooiveld recht tegenover ons: voor iedere show verzamelden de bezoekers zich daar 3 rijen dik. Na afloop van de show draaide men zich om en zag dan… ons kampement!
Een prima plek dus.

De organisatie was ook blij: er waren veel meer bezoekers gekomen dan ze hadden verwacht. Waardoor op zondag op een gegeven moment de entreekaartjes op waren.

(Nog meer vrolijke gezichten veroorzaakte ik hoogstpersoonlijk door ‘s ochtends in knalroze Cheshire Cat-pyjama over het terrein naar de Dixi’s te lopen – hilariteit gegarandeerd )

Van Marion mocht ik haar epische Koningsdag-loot in mijn tent ophangen: een handgeknoopt(!) vaandel waarop de bekende minnezanger Konrad von Altstetten is afgebeeld. Het is een authentieke middeleeuwse afbeelding uit de Codex Manesse. En dat voor €4,- op de rommelmarkt… dit kwalificeert wel als de Vondst van het Jaar! *jaloers*

Verder heb ik maar liefst 9 cd’s verkocht! Niet alleen aan mijn groepsgenoten, maar ook aan andere muzikanten. En zelfs eentje aan een willekeurige bezoeker! Ik had namelijk een stapeltje in onze marktkraam gelegd en er is daadwerkelijk iemand geweest die een exemplaar heeft gekocht, nog zonder mij te hebben zien/horen spelen. (Zwusje: het komt vast door jouw mooie hoesontwerp! ) Dat is natuurlijk veelbelovend.

Het enige minpuntje van het weekend was het weer op zondag. Zaterdag had de zon heerlijk geschenen, maar op zondag vielen er diverse buien. Tijdens de openingstijden hebben we er nauwelijks last van gehad, maar het is jammer dat we onze tenten zeiknat moesten inpakken. Hopelijk wordt het deze week goed weer zodat we ze thuis alsnog ergens kunnen drogen.