Nee, het was eigenlijk niet zo mijn ding, dat politiek gekonkel en gespioneer achter de schermen. Daarom (en omdat ik geen uitnodiging had gehad) had ik me ook niet ingeschreven voor eenmalig superspionnen-in-jaren-’70-LARP SSMX. Maar omdat een NPC had afgezegd, werd ik achteraf door Olga belaagd overtuigd om me toch aan te melden voor de rol van Cyzarina ‘Sissy’ Petrova, a.k.a. ‘de vrouw in de rode jurk’.

Specifieke omschrijving: “Jij bent de femme fatale van het verhaal, de vrouw die zich moeiteloos overal naar binnen kletst, met iedereen praat en altijd vriendelijk is, maar in geval van nood zo een kerel tussen de dijen plet.”

Oftewel: Famke Janssen, eat your heart out!

Gelukkig vond ik voor nog geen 30 euro een rode jurk bij de V&D, die met een setje pumps, de juiste accessoires en op enkele uitgekiende plaatsen een extra draadje naaigaren, wel door kon gaan voor een sexy avondjurk.

Een week van tevoren ontvingen we het plot. Argh!!! Wie moet wat, wanneer, met wie, waarom, op welke manier doen?? En dat moet gaan lukken?? Te veel missies! Te veel moeilijke Russische namen! Paniek!! :-S

Want ik was de rechterhand van de missieleider van de Euraziatische geheime dienst. Dus ik moest zijn opdrachten verspreiden onder de geheim agenten op de vloer en hem vervangen wanneer hij zou komen uit te vallen. Slik.

Me verleidelijk glimlachend minglen in de menigte, dat lukt me wel. Maar al die informatie onthouden en ook nog eens niet vergeten wie bij ons hoort, wat zijn naam is, welke vaardigheid hij heeft en waar hij mee bezig is? Ik weet het nog zo net niet…

En dat ging inderdaad helaas niet helemaal van een leien dakje. Dus moest ik continu bij m’n Miss Moneypenny navragen wie er ook alweer voor welke taak ingezet kon worden en welk gezicht er bij welke naam hoorde. En als ik instructies kreeg van mijn baas dat er vier belangrijke missies waren, dan wist ik er op het moment van doorbriefen nog maar drie
Nou was ik daar zeker niet de enige in, en heel erg was het ook niet, maar ik ben dan ook een perfectionist en ten tweede moest ik als NPC natuurlijk geen fouten maken in de briefing van spelers (het was aan hen om de fouten te maken ).

Ik denk dat het beter zou zijn gegaan als niet al onze agenten ons hoofdkwartier plat zouden hebben gelopen. Iedereen rapporteerde rechtstreeks aan de missieleider, terwijl ik dacht dat  niemand daar heel veel direct contact mee zou hebben en ik als vliegende keep op de vloer alle informatie voor hem moest opvangen.
Van de ene kant zorgde het ervoor dat ik niet overstelpt werd met te onthouden dingen, wat dus wel fijn was, van de andere kant leidde het er ook toe dat er heel veel langs me heen ging. Want ik bracht wel informatie aan, maar omdat ik weinig in het hoofdkwartier te vinden was en er weinig werd teruggekoppeld, had ik IC soms een minder goed idee van wat er aan de hand was dan de spelers… Gelukkig had ik OC het plotboek om op terug te vallen.

Ik zag dan ook erg op tegen het moment dat de missieleider uit zou vallen en ik de boel moest overnemen. Ik ben geen sterke leider en als ik ook nog eens van de helft niet op de hoogte was, zou het helemaal een ramp worden. Maar dat bleek gelukkig heel erg mee te vallen. Want op dat moment waren we onder belegering en mochten er geen samenscholingen zijn van meer dan twee mensen. Daar kwam dus mijn specialiteit ‘onopvallend met iedereen afwisselend minglen’ uitstekend bij van pas, want dat was tijdelijk de enige manier om te communiceren.

Dus na een dip op de zaterdagmiddag, toen ik me behoorlijk overbodig voelde (hoewel dat op zich ook weer goed was, want het was een speler vs. speler setting dus de NPC’s moesten ook vooral geen grote bijdrage leveren), heb ik ‘s avonds flink wat gedaan.

En al met al heb ik zeker een erg vermakelijk weekend gehad. Zoals gezegd is het niet helemaal mijn type setting en plot, maar het concept was erg goed bedacht, opgezet en uitgewerkt, met onder andere mooie ‘countdown’-schermen en ouderwetse telefoons.

Ik heb me vooral supergoed vermaakt met alle gesprekjes, het geflirt met de spelers en mijn Russische accent. Ik heb ook zeker een hoop leuke momenten gehad, zoals het op sneaky wijze  stelen van informatiemappen door er met mijn poezelige kont op te gaan zitten, het in een onbewaakt moment ontvreemden van codeboekjes en portofoons (kut, hoe gaat zo’n ding uit?), het wegmoffelen van neergeslagen bewakers achter toiletdeuren, en het vergiftigd worden door nota bene mijn tafelheer… Daardoor kijk ik zeker wel met een goed gevoel terug op het weekend!

Oh, behalve het anderhalve dag lopen op pumps dan… Op een gegeven moment dacht ik, dat als we niet door de killerlaser of door bommenwerpers gedood zouden worden, het wel death-by-shoes zou zijn… :-S

Ben ook erg benieuwd naar de foto’s, want met mijn undercoverrol als ‘bekend Russisch actrice’ heb ik echt onwijs veel privé-fotosessies met ‘fans’ gehad

Dus orga en andere crew: goed werk, en bedankt!

[edit: dankzij Ork nu al kunnen aanvullen met foto’s!]

Zaterdag was LARP Sux, het jubileumevenement van Evolution Events. Het was een dagje heerlijk lolplayen, gewenteld in alle LARP-clichés die je maar kunt bedenken.

Het concept was behoorlijk anders dan het gemiddelde LARP-weekend: het was de bedoeling dat de spelers in enkele teams een LARP-evenement gingen proberen te organiseren. En daarbij kregen ze te maken met allerlei veel voorkomende problemen, zoals niet-meewerkende locatiebeheerders, stroomuitval, biertekorten, trots filmende ouders, niets vermoedende wandelaars en niet in de laatste plaats: eigenzinnige deelnemers!

Aangezien Mark en ik dit al in de dagelijkse praktijk meemaken als crew van Charm, en er niet zo de lol van inzagen om onszelf dit nogmaals op de hals te halen, besloten we ons in te schrijven als NPC. Wij mochten dus lekker de spelers lastigvallen en het hen zo moeilijk mogelijk maken

Ik heb me onwijs vermaakt in mijn rollen als Carly ‘Kawaii Kitteh’ de Cosplayer (“Maar waarom kan ik niet als manga kitten op jullie hofdrama met zombies komen? En als catwoman dan? Ook niet??”), Drama Denise (“Dit plot heeft meer emotie nodig… hee, wat als we uiteindelijk gewoon allemaal dood gaan?”), Oriana de Onbegrepene (“Ja weet je, ik neem de negatieve energie van mensen  altijd over. En dat trek ik gewoon niet. En daarom heb ik pillen. Maar ik ben wel al een jaar nuchter. Mag ik hier roken?”) en niet te vergeten Jailbait Julie (“Jullie evenement heeft toch niet ook al een leeftijdsgrens van 18 jaar? En de split van die jurk is echt niet te hoog hoor, zoiets draag ik wel vaker”).

Ook mijn collega-NPC’s waren hilarisch! Bijna allemaal waren het ervaren organisatoren/verhaalschrijvers/roleplayers en ik genoot ervan hoe iedereen zonder al te veel aansporen zich in zijn rol inleefde, een perfect cliché kostuum bij elkaar sprokkelde en geweldige accessoires erbij haalde. Ter plekke werd gebrainstormd over hoe het allemaal nog idioter kon.
Zo moest Mark een beginnend LARP-er spelen. Hij suggereerde zijn paraplu als wapen. Ik stelde voor ‘m met aluminiumfolie in te wikkelen. Dat was niet voorhanden, maar iemand anders opperde ducktape als alternatief. En toen kwam weer iemand anders aanzetten met een tak als kling. Met als resultaat wat je op het plaatje ziet

Niemand was ook te beroerd om zichzelf onwijs voor lul te zetten. Ik had een veels te kort rokje aan en iemand anders heeft zich in een SM-spinnenwebbody gehesen. Ook de spelers hebben ons enorm laten lachen met alle debiele fratsen die ze uithaalden. Helaas was het een hoop ‘je had erbij moeten zijn’, dus heeft het weinig zin het in deze blogpost te proberen te herhalen.

Het was in ieder geval een superleuke dag. Ik ben blij dat ik heb meegedaan! Complimenten aan de organisatie!

Het was weer een erg leuk weekendje Omen! Minder episch dan anders, want wat wil je ook als de ondodenoorlog officieel is afgelopen, maar dat vond ik eigenlijk ook helemaal niet erg. Want ik heb inmiddels wel genoeg chaotische veldhospitaalsituaties meegemaakt.

Vorig evenement vernam Aimée dat haar oom was overleden. Groot drama natuurlijk. Maar het had ook een bepaald effect op haar: nu stond ze er echt alleen voor. En als ze ooit nog naar haar oude luxe leventje terug wilde, zou ze er zelf voor moeten zorgen dat het hertogdom, dat ze van haar oom had geërfd, weer werd opgebouwd.

Aimée had besloten dat niet alleen te doen. Dus was ze actief op zoek gegaan naar een sterke man, liefst met ongeveer gelijke adellijke titel, die haar daarin bij kon staan en wellicht ook nog wat eigen bezittingen toe had te voegen. Oftewel: een geheel nieuwe insteek in het leven: in plaats van te zwelgen in het verlangen naar het verleden, actief gaan werken aan de toekomst.

Maar dit evenement begon met de boodschap dat haar oom toch leefde. Sterker nog, haar stiefneefje zou wel even de wederopbouw gaan regelen. Geen probleem. En als ze nog wat wilde, kon ze de facturen gewoon bij oomlief declareren. En later, als oompje toch kwam te overlijden, zou ze alsnog alles erven.

IC natuurlijk prachtig nieuws. Maar OC eigenlijk een beetje jammer. Want al het initiatief dat was ontstaan, en wat Aimée een nieuwe insteek in het spel gaf, werd dus in een keer teniet gedaan. Waarom nog dingen regelen? Waarom nog trouwen? Want trouwen betekent je titel kwijtraken. En beter dan ‘groothertogin’ gaat het niet worden – het enige dat daar nog boven staat, is de keizer in hoogst eigen persoon!

Eens kijken hoe ik nu met haar verder ga dus.

Ook een beetje jammer was het gebrek aan consistentie. De verhaalschrijvers hebben mijn achtergrondverhaal, maar er is blijkbaar nooit gedocumenteerd wat er tijdens de evenementen allemaal door mijn oom aan mij is geschreven.

Naast het feit dat mijn kinderloze oom nu ineens een (weliswaar aangenomen) zoon blijkt te hebben, wist deze niet dat m’n oom mij al een tijdje geleden had geschreven dat hij had geregeld dat ik alles zou erven na zijn overlijden. Het officieel maken van onze bloedband, waar hij zijn zoon voor had gestuurd, was dus een beetje dubbelop. Bovendien bleek zoonlief zonder problemen binnen een paar dagen van het paleis naar mij te kunnen reizen en weer terug. Terwijl ik al jaren probeer om thuis te komen. Waarom hij mij dan niet gewoon mee naar huis kon nemen…?

En dan hadden we nog de kwestie van mijn oude geliefde. De verhaalschrijvers probeerden deze weer in m’n spel te krijgen als huwelijkskandidaat. Waarbij ze blijkbaar waren vergeten dat ik enkele jaren geleden al een brief had gehad waarin stond dat hij inmiddels met een ander was getrouwd!

Het is op zich allemaal niet onoverkomelijk. Ik heb bijvoorbeeld heel hard verkondigd dat ik echt geen interesse heb in een ‘tweedehandsje’. En ik begrijp ook dat het heel moeilijk is om alles goed over te dragen bij wisselingen in de crew. En bovenal waardeer ik het dat ze moeite hebben gedaan om persoonlijk plot voor me te schrijven.

Ik heb ook zeker een superleuk weekend gehad. Mezelf goed beziggehouden met het opleiden van mijn leerlingen (lesgeven in chirurgie is nog best moeilijk als je OC nog nooit zelfs maar een EHBO-cursus hebt gevolgd, terwijl een van je leerlingen zowat compleet bevoegd is) en gezellig uit de hoogte gedaan met andere edelen (samen een spelletje spelen, waarbij onze bedienden de dobbelstenen rolden en de pionnen voor ons verzetten… dat gaan we toch echt niet zelf doen?).

Maar het gerommel in mijn achtergrond heeft toch net de puntjes van de i afgehaald. Desondanks kijk ik alweer uit naar Omen 12!

Oh, en zoals je op de foto kunt zien, was Mark’s kostuum uiteindelijk nog behoorlijk geslaagd! Het commentaar dat hij op de broek kreeg, had vooral betrekking op de strakheid van het model, niet op de naaikwaliteit

De kogel is door de kerk. Ik stop met Aon.

Hoewel ik de afgelopen evenementen best lol heb gehad, kwam dat niet door het plot of de setting, maar vooral door bepaalde spelers. En die zijn er straks niet.
De Raikua zijn definitief vertrokken. Raymon/Ares zal er de komende keer niet bij zijn. Alice heeft haar karakter en mijn BFF in wording, Samantha, wat afgezwakt zodat ze wat minder met het mijne matcht. Tsja, en dan blijft er gewoon weinig over. Ik weet dat ik OC van harte welkom ben bij de AON aanhangers, maar ja, da’s dan alleen om OC redenen. IC match ik ook niet echt met hen.

Eigenlijk wilde ik komend evenement mijn 16e verjaardag vieren, maar het ziet er naar uit dat bepaalde mensen die ik er per se bij wilde hebben, er dus niet zullen zijn. En het een half jaartje uitstellen is geen optie: in het najaar kan ik zelf niet komen, want dan valt AON samen met een weekend van Stichting Draailier & Doedelzak.

Mjah. En dan blijf ik liever een weekendje thuis om m’n eigen dingen te doen.

Tijd en ruimte voor een ander evenement dus. Maerquin wellicht, al is het nu wat kort dag om een nieuw karakter met bijbehorend kostuum te maken, en komt het niet uit om het komende weekend al mee te doen.

Voorlopig staat dus alleen nog Omen op het programma voor dit voorjaar. En dan duik ik in het najaar wel opnieuw flink in het LARPen: Charm, Dawn, Omen en wellicht Maerquin dus. En misschien, afhankelijk van wat ze wanneer gaan doen, ook het vervolg op Loenar.

LARP SUX, het eenmalige jubileumevenement van Evolution Events, klinkt overigens ook wel grappig. Geen fantasysetting, maar proberen een LARP-evenement te organiseren waarbij alles mis gaat. Maar dan alleen als NPC, want ik larp juist om even de dagelijkse stress te vergeten. En voor m’n lol een evenement proberen te organiseren waarbij vanalles mis gaat, is dus juist NIET de bedoeling… daar heb ik Charm al voor

Zo hee… wat heb ik lang niet gepost hier. Het geeft wel aan hoe druk ik het heb gehad. Domweg geen tijd om iets te schrijven! En bovendien: alle posts zouden toch bijna alleen maar over Charm zijn gegaan.

Maar nu dan eindelijk weer eentje. Hoewel ik niet echt veel inspiratie heb om iets leuks te schrijven… misschien te lang niet meer gedaan?

Ik heb ook al de vraag gehad waarom ik al zo lang geen knutselprojectjes heb gepost. Nou… mijn recente projectjes  waren ook allemaal voor Charm en die kon ik dus nog niet laten zien omdat de deelnemers het niet mochten zien voor het evenement.

Met de kostuumcommissie hebben we prachtige (al zeggen we het zelf…) lupine (wolfling) kostuums en orken outfits gemaakt, en heb ik een hoge hoed gemaakt voor een necromancer. Tsja, ik ben dankzij Aimée’s hoedenfetish inmiddels expert in het hoeden maken geworden

Ook maakte ik een boeken-boobytrap voor in de dungeon. Een kartonnen omhulsel met daarin drie boeken, die stiekem met een trektouwtje (van die dingen uit de zogenaamde ‘christmas crackers’) vast zaten aan het omhulsel. Dus als je ze eruit trok, deden ze ‘BOEM’, inclusief rook
‘k Moet overigens nog even navragen of het daadwerkelijk gebeurd is, of dat ze de boobytrap helaas hebben weten te ontmantelen…

Maar de meeste aandacht ging volledig terecht uit naar Gijs zijn draak (zie foto) – die was echt supermooi gemaakt!

Tsja, en verder… Vanwege het overlijden van Geert was Judith er vanzelfsprekend niet bij als figurantenleider. Mark, Dave en ik besloten om ieder twee dagdelen deze taak over te nemen en daarnaast onze normale taken te doen. Dat betekende dus ook ‘nog even’ het 192 pagina’s tellende plotboek uit ons hoofd stampen!

Ik had het zelf relatief gemakkelijk als figurantenleider op de zondag, omdat toen alle NPC’s hun kostuums al bijelkaar hadden gesprokkeld en de meesten hun rol al wisten. Mijn belangrijkste bijdrage bestond uit het orde scheppen in de chaos aan kledingstukken die overal en nergens (en vooral in de verkeerde dozen) te vinden waren. Tsja, met een éénarmige Mark als je voorganger kun je nu eenmaal niet verwachten dat kleren tussendoor weer netjes worden opgevouwen.

Structuur scheppen in puinhopen kan ik wel, maar voor de rest is figurantenleider zijn duidelijk niet mijn ding. Er zijn te veel mensen niet zelfredzaam en je bent bovendien continu bezig met coachen, motiveren en rekening houden met allerlei persoonlijke pijntjes, kwaaltjes en ander leed. Judith kan dat uitstekend, maar ik ben daar te weinig een people person voor.

Gelukkig bestond de rest van mijn weekend vooral uit regelen. De vrijdagavond en de zaterdag heb ik continu rondgerend om alles te organiseren, klaar te zetten, op te ruimen, en meer. Vooraf dacht ik niet zo veel te doen te hebben behalve het opvangen van catering / klaarzetten van eten, doen van de in- en uitcheck, het een beetje op orde houden van de boel en aanspreekpunt zijn voor de deelnemers. Maar uiteindelijk was het eigenlijk meer dan een dagtaak.

Voordat je snacks opgewarmd zijn in de frituurketel, zijn alle thermoskannen alweer leeg. Dan hebben de NPC’s geen snaai meer in het monsterhok. Dan moet er iemand lampenolie hebben. Dan valt er iemand van de trap en moet er een coldpack op. Dan blijken we de plastic bekertjes vergeten te zijn en moet ik naar de supermarkt. Dan moet er afwas worden gedaan. Dan heeft er iemand paracetamol nodig. Etc. Etc. Etc.
Voor mijn doen heb ik al behoorlijk wat gedelegeerd, maar toch…

Gelukkig was er toch nog tijd om ook zelf een NPC-rolletje te spelen. Eigenlijk zou ik er twee hebben, maar ik voorzag van tevoren al dat ik dat niet ging redden.

De overgebleven rol was wel een superleuke: die van draak, in menselijke gedaante, die een test begeleidde waarin de deelnemers streden om een grote prijs: hun eigen lot kunnen bepalen. Ik was compleet zwart geschminkt, met gouden schubben en goud gespoten haar. Jammer dat het zo donker en koud was op het moment van de test, dat er niet zo veel van te zien was.

Ik moest er wel flink voor studeren, want er waren maar liefst 8 testen met behoorlijk complexe regels. Inclusief een quiz over de Charm achtergrond, waarvoor ik zowat de complete setting (de ontstaansgeschiedenis, de goden, hun symbolen, bekende inwoners, landen en hun leiders, etc) uit m’n hoofd moest leren. Gelukkig ging het goed en maakte ik de juiste beslissingen.

Achteraf gezien had ik me misschien wat minder op de inhoud moeten voorbereiden en meer op de rol zelf: hoe gedraagt een eeuwenoude draak zich in menselijke gedaante? Want daar heb ik volgens mij te weinig van gemaakt. Hopelijk vonden de spelers het toch leuk.

Ondanks dat ik het vuur uit m’n sloffen heb gelopen, heb ik vreemd genoeg een heel ontspannend weekend gehad. Want geestelijk was ik er weer even helemaal uit. Vrijdag en maandag vrij genomen voor de voorbereidingen en het opruimen / bijkomen achteraf, dus ik ben 4 dagen weg geweest van m’n werk. Eigenlijk kan ik dat er niet bij hebben, want ik loop al zo erg achter nu mijn collega weg is, maar ik had het wel echt nodig. Ik ben even gereset en kan er weer met nieuwe energie tegenaan!

Nog even de laatste dingetjes opruimen en dan is het echt weer voorbij. Ons eerste complete weekend-evenement als nieuw bestuur. Het was niet makkelijk, maar ik denk toch dat we trots op onszelf mogen zijn!

Maandenlang heb ik het stil weten te houden voor Mark. Pas toen hij gisteravond arriveerde op het Yoshida weekend en mij daar aantrof, besefte hij dat ik in het geheim was gevraagd om een avondje te komen NPC’en als zijn tegenstander.

Het was nog een redelijke organisatie, want hij zou eerst samen met mij eten, dan naar dansles gaan en daarna direct doorgaan naar het LARP-weekend. Ik moest dus in de tijd na het eten snel mijn spullen inpakken, waarna ik door Dave opgepikt zou worden en we er samen heen zouden rijden, want Mark had natuurlijk de auto mee. En ik moest met subtiele vraagstellingen zien uit te vissen of hij het één- of tweepersoons luchtbed bij zich had, hoeveel slaapzakken hij had ingepakt, etc.

Maar alles ging goed en de verrassing was leuk   Om half 4 ‘s nachts lagen we pas op ons luchtbed en vanochtend, slechts 4,5 uur slaap later (*kreun*), heeft Dave me weer thuis afgedropt. Mark volgt zondag.

Ze hadden een korte special georganiseerd, waarin een aantal groepleden als shinobi (ninja) op missie moest, waarbij de rest van de groepsleden en enkele andere mensen (waaronder ik) NPC-rollen vervulde. Ik mocht bediende spelen. Ogenschijnlijk heel netjes en loyaal, maar stiekem ook een shinobi in dienst van de keizer, die als taak had om alles in de gaten te houden en alle informatie door te spelen.

Hoewel ik mijn rol achteraf gezien beter had kunnen spelen, was het op zich best leuk om te doen. Maar ik weet ook weer waarom ik gestopt ben. Want dat continu op je tenen lopen en alle gesprekken op half-fluistertoon voeren, bij alle zinnen nadenkend of je niets verkeerds zegt, is gewoon niets voor mij.

Het was wel erg leuk om weer eens met de Yoshida te spelen. Ik ben al geruime tijd geleden uit de groep gestapt, maar gisteravond voelde ik me gelijk weer thuis, alsof ik nooit was weggeweest. Even nog wat Japanse termen herinneren, en gaan!

Voor herhaling vatbaar dus, maar niet om terug te komen als vaste speler.