Je weet dat je in het huis van een LARP-er bent, wanneer…

* De kast uitpuilt met fantasyboeken
* Het wijnrek gevuld is met mede
* Er een latex speer in de bezemkast staat
* Alle mogelijke opbergruimtes mudvol zitten
* Er ten minste één drakenbeeldje staat
* De stofrestjes van het meest recente naaiproject door alle kamers uitgelopen zijn
* Er bladeren uit vier verschillende bossen in de deurmat hangen
* Reparaties bij voorkeur met ducttape worden uitgevoerd
* Er minimaal 3 illegale wapens in huis rondslingeren
* Er meer kaarsen en kandelaars te vinden zijn dan in een gemiddelde kerk
* Je op moet passen met kousevoeten, omdat je in losse maliën zou kunnen stappen (auw!)
* Je een nerfgun pijltje terugvindt in het rubber van de wasmachinedeur (zucht…)

Jullie kunnen de lijst vast verder aanvullen?

Zaterdag was onze Charm vuurdoop.

‘s Middags eerst een ALV, alwaar we officieel als nieuw bestuur werden verkozen. Verrassend genoeg had er niemand bezwaar en waren er geen andere kandidaten die zich aanmeldden voor de functies

Het notuleren ging probleemloos, er werd niet gemekkerd over de door ons gepresenteerde verhoging van entreeprijzen, en er werden prima inhoudelijke bijdragen geleverd aan de discussies.

Daarna mochten we voor dik twintig personen gaan koken. Dat ging wonderwel goed: we kregen hulp bij het snijden van alle ingrediënten, er was niets aangebrand, alles stond redelijk op tijd én tegelijkertijd op tafel, en volgens mij vond iedereen het nog te eten ook. Alleen jammer dat ik tussen alle allergieën, diëten en voedselintoleranties had gemist dat er ook een vegetariër bij was… maar gelukkig konden we ook voor haar nog een maaltijd improviseren. Zorgenkindje 1 was getackled!

Vervolgens begonnen wat spelers binnen te druppelen en was het tijd om de baravond te gaan opbouwen.

Voor een baravond slepen we niet alle spullen mee, dus ik had maar twee van de drie dozen gelabeld ‘doeken’ ingepakt. Zoals Murphey’s Law voorschrijft, bleken dat dozen met kleine lapjes te zijn en hadden we de grote doeken thuisgelaten. Zucht. Wist ik veel dat er verschillende formaten waren…

Gelukkig zijn LARP’ers onwijs vindingrijke mensen en werden er in no-time grote lappen gefröbeld met behulp van veiligheidsspelden, werd het gebrek aan punaises gecompenseerd met touw en reeds aanwezige spijkertjes, en werd er uit het niets een zij-ingang voor het monsterhok gecreëerd.

Als nieuw bestuur mochten we ook gelijk een moeilijke beslissing nemen, want iemand die niet had betaald, en dus niet was ingeschreven, bleek toch te zijn komen opdagen terwijl we officieel vol zaten. Maar omdat er geen openbaar vervoer meer reed, konden we ‘m niet terug naar huis sturen. Dus konden Alice en ik oefenen in het geven van een zeer strenge waarschuwing.

Wat me brengt op mijn volgende zorgenkindje: het aantal slaapplekken. Vooraf hadden we een schatting gemaakt hoeveel man we op de slaapzolder kwijt zouden kunnen. We besloten op 35 personen. Maar vanwege de late inschrijving van een aantal sterke NPC’s hadden we uiteindelijk meer mensen toegelaten dan het vooraf gestelde maximum. En aangezien we het aantal beschikbare plekken perfect ingeschat bleken te hebben, was er dus even paniek toen bleek dat de zolder vol was!
We zijn toen maar als bestuur, samen met Mark en arme Suus, beneden gaan slapen. Dat ging op zich prima, maar we moesten wel wachten totdat iedereen was uitgespeeld. Dat was iets na 5 uur. En aangezien om 8 uur mijn wekker weer ging omdat ik ontbijt moest voorbereiden, werd het een zeer korte nacht…

Gelukkig waren zaterdag ook zorgenkindje 3 en 4 (het aantal parkeerplekken en de beperkte hoeveelheid NPC-kostuums) snel getackled, en kon ik voor de rest lekker genieten van mijn NPC-rol. Eén van mijn eerdere karakters, voetveeg-o-saurus Sladder, mocht namelijk opnieuw haar opwachting maken.

Hoewel ik het een erg leuke rol vind en destijds veel complimentjes had gekregen voor mijn spel, was ik een beetje bang dat het in de herhaling niet aan zou slaan. Maar gelukkig was dat helemaal niet zo en vonden veel spelers het erg leuk om Sladder weer te zien. Ik heb me dan ook onwijs geamuseerd met het verwisselen van spullen in tassen, rondgecommandeerd worden en debiele dingen uithalen.

Het opruimen en poetsen op zondagmiddag schoot lekker op, zodat we bijtijds weer thuis waren om alles uit te laden en naar zolder te slepen.

Al met al ben ik erg tevreden over het verloop van de baravond. Het is een hoop gedoe, maar het is erg leuk om in het bestuur van Charm te zitten, omdat het zo’n onwijs leuke groep mensen bij elkaar is. Charm is een van de weinige verenigingen die absoluut niet verlegen zitten om NPC’s en er zijn heel veel mensen bereid om een handje te helpen bij het opbouwen, koken en opruimen. Ik was verbaasd hoe netjes iedereen zich inschikte om zo veel mogelijk plek op zolder te creëren, en dat iedereen direct gevolg gaf aan mijn verzoek om de auto’s wat efficiënter neer te zetten. Voor zo’n leuke groep wil ik me graag uitsloven!

Dit soort momenten haat ik. Het wachten. Wachten op alle verschrikkingen die zullen gaan komen. Zonder in staat te zijn om het te voorkomen. Het enige dat ik kan doen is zorgen dat ik voorbereid ben. En hopen op het beste.

Ik kijk rond over het veld, waar het duister inmiddels is gevallen. Het ziet er naar uit dat het gaat regenen. Ook dat nog.

Voor me worden de laatste voorbereidingen getroffen voor het ritueel. Waarom beginnen ze niet? Hoe eerder we klaar zijn, hoe minder kans dat Benjamin en zijn gevolg ondoden het komen verstieren. Als ze nou eens wat meer zouden opschieten… Stel dat het ritueel succesvol is, dan komen de ondoden wellicht niet eens opdagen! Dan kunnen we gewoon onze boel inpakken en naar huis gaan, zonder slag te hoeven leveren!

Even voel ik een flinke scheut hoop door mijn lichaam vloeien. Dan kijk ik naar de grond. Natuurlijk niet. Natuurlijk komen we niet zo makkelijk weg. Als het verleden enige indicatie is, dan heeft Benjamin een briljant gevoel voor timing. Waarschijnlijk is hij al lang in de buurt, spiedend, wachtend tot we beginnen, om precies dan ons verzet te breken. Om het laatste sprankje hoop op overwinning, de grond in te boren.

Achter me scharrelen wat genezers zenuwachtig in het rond. Ik zie Dion, en vraag me ernstig af of hij wel is opgewassen tegen de taak van coördinator. Na amper een dag training kan het bijna alleen maar mis gaan. Maar ik heb geen keuze; Sairahiniel is vertrokken en ik moet iemand hebben die de gewonden prioriteert. Dat kan ik er echt niet bij hebben als ik ook nog moet opereren.

Ik herinner me de eerdere veldslagen. Het bloed, het zweet, de open botbreuken. Maar nog erger, de kreten van de gewonden. Overal. Continu. En ze blijven maar komen. Genezers die uitgeput om me heen op de grond vallen, terwijl er wederom een bewusteloze paladijn door zijn strijdkameraden binnengedragen wordt. Bijna dood – hij moet NU geholpen worden. Net als de drie anderen die een seconde later de genezerspost in worden gesleept.

Ik word er moedeloos van. Al eerder gingen we bijna ten onder. Ik moet er niet aan denken wat ons nu te wachten staat. Benjamin weet heel goed wat de gevolgen zijn van ons slagen. Die komt dus ongetwijfeld met het grootste leger tot nu toe aanzetten.

Rechts van me klinkt opeens een hoog kreetje van het meisje van de familie Eventyr: “Oh, er zit een gat in m’n rok!”.
Ik voel de drang opkomen om haar te slaan. Houd toch je mond, stom wicht! Er zijn nu wel belangrijker dingen dan dat gat in je rok!

…

Wacht even, dacht ik dat?

En ineens realiseer ik me dat ik veranderd ben. Amper een paar maanden geleden zou ík degene zijn geweest die zo’n opmerking zou hebben gemaakt! Ik, jonkvrouwe Aimée, niet in staat om mijn eigen belang ondergeschikt te vinden aan het belang van de groep! Wat is er gebeurd dat dit met me heeft gedaan?

Flarden van gedachten beginnen ineens bij me op te borrelen. Ik kan er niets aan doen, ze blijven komen en trekken als een film langs m’n ogen.

Ik zie mezelf in het hof van het kasteel van Oom Jan. Woedend. Omdat ik weer eens naar buiten ben gestuurd omdat ik alleen maar in de weg loop. Stampvoetend stuif ik naar mijn moeder, die ook geen tijd voor me heeft en me maant om haar met rust te laten.

Dan zie ik me voor mijn oom staan. Hoor hem vragen, nee, bijna bevelen, om op reis te gaan om nieuwe landgoederen te onderzoeken en beoordelen. Ik kijk bijna ongelovig: ik? Mag ik eindelijk iets nuttigs doen?

De volgende herinnering doet me fronsen. De eerste ongemakken onderweg. De realisatie dat deze reis helemaal geen pretje gaat worden. En dan… de start van de ondodenoorlog. De bevelen van mijn oom en de keizer om vooral niet naar huis terug te keren, omdat ik daar in de buitenste regionen van het rijk veiliger ben dan thuis.

Dan volgen de herinneringen elkaar steeds sneller op. De zware, uitputtende reizen, waarbij we weken lang moeten lopen zonder fatsoenlijk onderdak tijdens de nachten. De ruzies. De frustraties omdat ik van niemand het gepaste respect krijg. De aankomst van mijn nichtje Madeleine. Kapitein Francis, mijn zogenaamde beschermer, die me probeert te vermoorden door een mes in mijn buik te steken. De overhaaste vlucht uit het dorp, waarbij mijn spullen op het laatste nippertje nog op een kar meegenomen kunnen worden. De schaamte die ik voel, wanneer mijn… probleempje aan het licht komt. En bovenal, de woedende blik van Reinard, die na al die jaren meegaandheid schijnt te exploderen en me flink de les leest. Dat het zo niet meer kan. Dat ik er écht alleen voor sta als ik zo door ga.

Ik huiver. Hij meende het, vanuit de grond van zijn hart.

Ik moet er niet aan denken om in mijn eentje over te blijven. Ik moet me aanpassen, hoe vreselijk ik het hier ook vind. Oh, hoe erg verlang ik naar mijn grote, zachte bed in het kasteel. Het heerlijk geurende vijfgangendiner dat door de bedienden op tafel wordt gezet, met als klapstuk een compleet zwijn dat druipt van het vet. Het rozige, verdovende gevoel dat de scheutig rondgedeelde rode wijn achterlaat in mijn hoofd, zodat ik de problemen van alledag even kan vergeten.

Maar ik weet maar al te goed dat het er niet in zit. Niet binnen afzienbare tijd, maar ook niet binnen enkele jaren. Stel dát het ritueel lukt – dan zijn er nog jaren nodig voordat de wederopbouw is afgerond. Sterker nog, met een beetje pech duurt het zeker een jaar voordat ik überhaupt weer thuis ben.

Eigenlijk wil ik er niet eens aan denken hoe het er nu thuis uitziet, nadat een heel ondodenleger over ons landgoed is getrokken.

Ik moet hulp hebben, ik kan dit niet alleen. Reinard praat nauwelijks nog met me. Mijn oom zit ver weg in Torquil en de berichten over de belegering van de hoofdstad zijn dusdanig ontmoedigend, dat ik maar weinig hoop heb op een goede afloop. Met de liefde is het niets geworden. Sterker nog, dat heeft alleen maar problemen veroorzaakt.

Het is tijd om aan de toekomst te gaan denken. Tijd om de verstandige keuzes te gaan maken. Ik kan niet meer streven naar wat ik het allerliefste wil – een leven vol luxe en iemand die van me houdt. Ik moet realistisch zijn. In deze omstandigheden is een landgoed met kasteel in wederopbouw al een luxe. En een man aan mijn zijde die de boel kan coördineren. Liefde is te veel gevraagd; met een sterke en vermogende echtgenoot mag ik blij zijn.

En die zal ik vinden. Ik zal concessies doen. Omdat het moet. Omdat het niet anders kan. Maar ooit… zal ik weer gelukkig zijn.

Kreun ende steun… we zijn weer terug van een weekendje LARPen. Hoofdpijn en slaapgebrek zorgen ervoor dat ik nauwelijks m’n aandacht bij m’n werk kan houden. Het F5-en op het Aon-forum is begonnen, in de hoop nog wat napret te beleven met de verhalen van anderen. Die niet posten omdat ze waarschijnlijk net zo brak zijn als ik.

Ik ben erg blij dat ik kruidenvrouwtje Rawenda heb ingewisseld voor puber Dunja. Net als de vorige keer heb ik zo veel meer spel gehad met anderen, en heb ik me geen moment zitten te vervelen. Niet zozeer omdat er nou zoveel plot was, maar gewoon omdat ik met mijn personage genoeg dingen kon vinden om te doen.

Het jammere aan Aon is wel dat er zo veel slechte roleplayers zijn, die continu OC opmerkingen maken of OC vragen gaan stellen. Dat verpest echt mijn spel.
Meest trieste voorbeeld: ik loop met een groepje mensen mee die we onderweg hebben ontmoet. Ik stel me voor aan een van hen en we wisselen namen uit. Op mijn vraag wat hij in dit land komt doen, komt er geen zinnig woord uit en constateren we dat hij eigenlijk gewoon achter de groep aanloopt. Waarop hij vervolgens opmerkt: “Oh trouwens, Guus was mijn OC-naam, mijn IC-naam is Henk”.
*Zucht*
Op een gegeven moment ben ik bepaalde spelers maar gewoon gaan mijden.

Ik heb erg veel lol gehad met het uitspelen van mijn onzekerheid versus mijn drang om mezelf te bewijzen,  het oefenen met zwaardvechten, het geflirt met mannen (die ongeduldig wachten totdat ik 16 ben), en het wederom dronken gevoerd worden. Dronken spelen is zo leuk om te doen! En het ging me ook (te?) makkelijk af… want ik kan gewoon uit m’n eigen studententijd-ervaringen putten

Sowieso hebben we een extreem ranzige groep mensen daar in Speranza. Met iedereen is wel iets grondig mis Op een gegeven moment heb ik maar voorgesteld om Speranza om te dopen in ‘Speranzig’, gezien alle dingen die daar gebeuren op feestjes en in pees-…ehm… ‘biechtkelders’…

Volgend weekend hebben we alweer Omen. Als er niet nog een andere groep tussendoor op het terrein had gezeten, had ik onze tent niet eens afgebroken, aangezien Omen op precies dezelfde locatie is. Nu hebben we een groot deel van de bagage maar gewoon in de gang laten staan. Het heeft weinig zin om alles naar zolder te hijsen om het 5 dagen later weer allemaal naar beneden te sjouwen.  Dat wordt dan maar weer een weekje in de zooi leven. LARPen is afzien, ook als je weer thuis bent…

(Foto’s zijn allen copyright & dankzij Ork)

Na afgelopen vrijdag eerst naar de bruiloft van Mark’s broertje te zijn gegaan, arriveerden we zaterdagochtend op het speelterrein van Charm.

Ik heb deze post al een paar keer opnieuw getypt, omdat ik geen idee heb hoe ik moet beschrijven hoe het voor mij was. Het was zeker niet mijn leukste Charm. Ik kijk er niet met een slecht gevoel op terug hoor, maar ik heb er ook geen voldaan gevoel aan overgehouden. En ik ben me al de hele tijd aan het afvragen waar dat nou aan lag en wat ik eraan had kunnen doen.

Het lag zeker niet aan de organisatie, verhaalcommissie, spelers of mijn mede-NPC’s.
Het lag denk ik een beetje aan het feit dat we vanwege de bruiloft pas op zaterdagochtend aankwamen, een beetje aan de NPC-rol die ik had, en een beetje aan het feit dat ik tegen mijn eigen beperkingen aanliep.

Het is altijd wat moeilijk om er goed in te komen als je later komt, terwijl alle anderen al zoveel hebben meegemaakt. Het zorgde er ook voor dat mijn voornaamste NPC-rol niet zo heel veel voorstelde, want als je later komt kun je natuurlijk geen karakter spelen dat het hoofdplot in gang moet zetten.

Ik speelde Anneke Paardenblom, een reizigster type ‘praktische backpacker’. Op zich een aardige rol waar je zelf wat van kunt maken.

Wel was ik stiekem een beetje teleurgesteld dat ik geen feline was. Het was namelijk het evenement van de katachtigen en ik had al helemaal bedacht hoe ik een mens met katachtige trekjes zou spelen (lekker luieren in de zon, uitgebreid uitrekken voordat je antwoord geeft, met de rug naar mensen toe gaan zitten, dat soort dingen). De andere rol die ik voorgelegd kreeg was wel die van een feline, maar dat was vooral emo-plot en dat zag ik me toch wat minder doen. Dus dan toch maar gewoon mens spelen.

Ik zou drie plotjes doen met de spelers, die allemaal betrekking hadden op het ontdekken van de natuur en de wezens om ons heen. Maar geen enkele van mijn geplande plotjes is van de grond gekomen. De allereerste encounter was niet zozeer bedoeld om spelers mee te vermaken, maar vooral om mijn karakter in het spel te introduceren.
De tweede encounter was het op zoek gaan naar een zeldzame vlinder. Maar op het moment dat ik spelers meevroeg, hadden ze allemaal iets anders te doen, geen zin, vonden ze het te gevaarlijk in het bos/donker, en meer excuses. Uiteindelijk is het plotje gecancelled vanwege te weinig deelnemers. Stom genoeg hoorde ik achteraf dat ze een kwartiertje na mijn exit alsnog een groepje hadden gevormd om op weg te gaan…
En de derde encounter zou op zondag plaatsvinden, maar die werd bij voorbaat al geannuleerd omdat het weinig toevoegde aan het lopende spel.

Mijn NPC-karakter is er dus vooral geweest als achtergrondaankleding en praatpaal. Aangezien ik er OC niet van houd om nutteloos te zijn, voelde ik me daar niet echt lekker bij. Niet dat ik één of andere hoofdrol had gewild waarin ik de spelers episch richting de afgrond had moeten sturen hoor… maar het hebben van een functie of doel binnen het geheel is op zich wel fijn.

Ik snap eigenlijk niet waarom me dat zo stoorde, want op zich heb ik helemaal geen probleem met het spelen van sfeermakende rollen en vind ik dat juist leuk. De meeste van mijn eerdere rolletjes waren helemaal niet grootsch en episch (huishoudster, stout meisje, niet al te intelligente saurus), maar op de een of andere manier heb ik altijd wel iets van die personages weten te maken.
Hoewel mijn karakter zich er behoorlijk goed voor leende om ‘m zelfstandig uit te bouwen, heb ik dat ditmaal voor mijn gevoel niet voor elkaar gekregen. En dat frustreert me, ik voel me dan een slechte roleplayer. Er zijn een hoop spelers die maar een paar globale aanwijzingen krijgen en er vervolgens een compleet afgerond karakter met achtergrond, trauma’s, wensen en onhebbelijkheden weten neer te zetten. Mark heeft bijvoorbeeld ontzettend veel lol en spel gemaakt met zijn Rover/Butsvoer #12. Maar ik heb daar dan toch wat meer sturing voor nodig.
Misschien ben ik beter in het spelen van stereotypen, en leende deze rol zich daar te weinig voor? Ik ben namelijk iemand die graag met behulp van kleine typerende gedragingen een personage neerzet, terwijl Anneke vooral iemand was die met spelers ouwehoerde over haar belevenissen. En Lenny is nou eenmaal OC geen kletser

Stomgenoeg kreeg ik achteraf van een speler te horen dat ze mij het beste NPC-karakter vond, en van iemand anders dat hij in het begin twijfelde of ik speler of NPC was – een hartstikke mooi compliment dus. Blijkbaar kwam ik dus wel overtuigend over. Toch heb ik niet het gevoel dat ik goed heb gespeeld. Ik wil altijd dat mensen mijn karakter onthouden. Niet omdat ik een belangrijke rol in het spel had, maar omdat ik het goed heb neergezet. En ik denk dat Anneke erg snel vergeten wordt, ook vanwege de korte tijd dat ze maar in het spel is geweest vanwege het cancellen van de plotjes. En dat vind ik stiekem toch wel jammer.
Heb ik nou een te groot ego?

Wat overigens ook niet hielp, is dat ik zaterdagnacht in het stikdonker een luchtelementaal moest spelen. Ik zag werkelijk geen hand voor ogen door de sluier die voor m’n ogen aan het masker vastzat (laat staan dat ik de aarde-elementalen zag die ik moest aanvallen, die in bruine schutkleur over het terrein liepen), waardoor ik bijna het water inliep, bijna over een paal struikelde en bijna het pad kwijt was geraakt. Tot overmaat van ramp liet halverwege de aanval mijn kostuum los, waardoor ik meters stof achter me aansleepte en ik ook continu op de net iets te lange rok ging staan en met m’n voeten in de wolken tule bleef hangen. Op zich heb ik dat er wel voor over om een leuke scène neer te zetten, maar ik had het idee dat het iets was waar de spelers helemaal niets mee konden. Als ik speler was geweest, had ik er in ieder geval geen hol aan gevonden.
Tsja, ik kan de kostuumcommissie niet eens de schuld geven, want ik zit er zelf in…
Note to self: in het vervolg kostuums ook geschikt maken om in het pikkedonker te dragen, plus een gebruiksaanwijzing op papier erbij geven over hoe je het aantrekt.

Gelukkig mocht ik voor die rol die ik op zondag speelde, een mooie jurk aan. Dat maakte veel goed

Al met al dus gemengde gevoelens. Maar het gaat er natuurlijk om dat de spelers lol hebben gehad. Ik heb wel diverse positieve verhalen gehoord, maar tijdens het spel heb ik erg weinig meegekregen van waar ze mee bezig waren. Hopelijk kijken de meesten er met een goed gevoel op terug.

In tegenstelling tot andere evenementen kan ik Charm niet na het weekend afsluiten, want aangezien ik secretaris word, is na afloop van het evenement de hele inboedel aan kostuums en props bij ons op zolder gedropt. Die moet ik nu gaan uitzoeken, de kostuums van de NPC’s moeten gewassen worden, de bekers moeten afgewassen worden, en van de toekomstige ex-secretaris heb ik alvast alle uitcheckformulieren van de spelers meegekregen om te gaan verwerken. Tussendoor moeten we ook nog even de locatie en de planning voor de baravond en ALV regelen.

Zucht. Gelukkig had ik daar maandag al een vrije dag voor opgenomen, maar dat is natuurlijk lang niet genoeg. Even doorzetten. Ik heb me immers vrijwillig opgegeven… (waarom ook alweer?)

Dit weekend was de laatste Loenar, maar wat mij betreft wel de leukste.

Loenar is altijd al een beetje een apart evenement geweest. Het is een klein clubje, dat deels bestaat uit buitenlanders die samen naar een internationale middelbare school zijn gegaan. Ze komen niet alleen naar Loenar om te LARPen, maar ook als een soort reünie. Dat zorgt er niet alleen voor dat de voertaal Engels is, maar ook dat het een klein hecht groepje is, wat soms minder makkelijk integreert met de rest, en waarbij het niveau van kostuums e.d. ook wat minder is, aangezien ze nergens anders spelen.

Ook heeft Loenar meer dan andere LARP-verenigingen de insteek om een vooraf helemaal uitgedachte ‘scène’ neer te zetten, waar je vooral naar kunt kijken maar minder mee kunt interacteren. Dat pakt soms goed, soms minder goed uit. Want van de ene kant is het plaatje altijd prachtig en helemaal zoals het hoort, van de andere kant kun je je nogal ‘gerailroad’ voelen, zoals de LARP-term is voor lineair plot waar je zelf weinig invloed op hebt.

Wat ik leuk vind, is dat ze af en toe aan spelers vragen om te NPC’en. Dat kan zijn als ze overdag te weinig NPC’s hebben, als iemand even wat minder te doen heeft, maar ook hebben ze altijd op zaterdagavond een speciale grote scène voor een handjevol spelers, die compleet aangekleed wordt en opgevuld wordt met spelers die even NPC zijn. Hartstikke super om te ervaren, want op die manier heb je genoeg NPC’s om bijvoorbeeld, zoals de vorige keer, een compleet bal aan het hof van een koning neer te zetten. Alleen kan het wat jammer zijn voor mensen die maar een klein rolletje krijgen en er nooit in slagen om zo’n scène als speler mee te maken.

Anyway, deze keer was dus de laatste Loenar, omdat de spelleiding een beetje klaar was met de setting. We wisten dus vooraf dat het een afronding van het verhaal zou worden en we zouden ook maar tot en met zaterdagavond spelen in plaats van tot zondagmiddag.

Dat had ook wel weer voordelen. Je bent wat minder voorzichtig met je karakter, waardoor je meer risico’s durft te nemen en meer meemaakt. Ja, meta-gamen, ik weet het, maar toch werkt het zo. En het was wel fijn om te weten dat je zondag niet meer hoefde, zodat we het zaterdagnacht lekker laat konden maken.

Het plot dat ze bedacht hadden vond ik heerlijk verfrissend. Het afgelopen evenement waren we allemaal ondood geworden en dat moest nu natuurlijk opgelost worden. Terwijl we hard bezig waren met het verzamelen van ingrediënten voor een geneesmiddel, vond de koning dat het te lang duurde en besloot hij het probleem op te lossen door alle ondoden te elimineren.

Dit resulteerde in een flink heftige scène, waarin we allemaal werden opgesloten in een gebouw en mannen met brandende toortsen op ons af zagen komen, die het gebouw vervolgens in brand staken. De vlammen kwamen steeds dichterbij en er was geen uitgang! Natuurlijk werd het één grote paniek binnen: schreeuwen en bonzen op de deuren en ramen, totdat we allemaal levend waren verbrand…

Dat schreeuwen in combinatie met de keelpijn die ik vorige week al had, was niet zo’n succes, want sinds zaterdagochtend ben ik mijn stem volledig kwijt. Er komt alleen nog maar een hees gefluister uit. Tijdens een LARP kun je natuurlijk niet je mond houden om je stem rust te geven, dus de opmerkingen vandaag op m’n werk waren niet van de lucht… Op zich was het geen groot probleem, maar ik vond het wel heel jammer dat ik daardoor ‘s nachts niet mee kon zingen bij het kampvuur.

Maar goed, het was natuurlijk niet de bedoeling dat het evenement op vrijdagavond al eindigde, dus speelden we verder in de dodenwereld. Die hadden ze heel leuk opgezet: in plaats van een enge donkere plek, was het een fijne plaats met een zeer vriendelijke ‘Lady Death’, die in het wit gekleed was en bij onze eerste ontmoeting een ontzettend schattige kitten vasthield… De man met de zeis ernaast bleek gewoon de tuinman.

Bij wijze van hoge uitzondering wilde ze ons wel de kans bieden om terug te keren naar het land van de levenden. Maar dan moest ze wel een hoop regelen, wat inhield dat wij een dag lang al haar taken moesten overnemen. Nou, dat hebben we geweten… Een flink aantal (al dan niet gewillige) zielen moest begeleid worden naar de dodenwereld, kwartaalrapportages moesten opgehaald worden bij de diverse goden, en er moest audiëntie gehouden worden voor boze overledenen met uiteenlopende klachten. Chaos alom!

Het was een beetje jammer dat we niet geheel zelfstandig met de takenlijst aan de slag konden, want vanwege het gebrek aan NPC’s kan er niet voor iedereen tegelijk een encounter geregeld worden. Dus was het afwachten totdat je aan de beurt was.

Ook hilarisch was het schedelbal toernooi dat gehouden werd tussen de teams van de ‘goede’ en de ‘slechte’ god. Natuurlijk speelden eerstgenoemden al vanaf het begin vals, maar ook de andere partij liet zich niet kennen. Dus gebruikten de spelers hun magische krachten om zich in de struiken te verstoppen en daarna stiekem het veld op te sneaken, zodat ze meer spelers hadden dan de tegenpartij. Of haalden ze de goal weg, zodat de andere partij tevergeefs een ‘dispel magic’ op de lege plek castte. De ‘teleport’ en ‘paralyse’ spreuken werden te pas en te onpas misbruikt, maar er werd ook lekker fysiek geknokt. Heerlijk om te zien!

We wisten van tevoren dat de queeste om ons leven terug te krijgen, niet zonder gevaar zou zijn en dat niet iedereen het zou overleven. Tijdens het zoeken van een lichaam en het vastleggen van ons geheugen zijn er dan ook enkele mensen gesneuveld, of uit zichzelf afgehaakt.

Iedereen moest onder andere een gesprek aangaan met een sjamaan, om erachter te komen welke emotie representatief was voor zijn karakter. Maar ja, 26 spelers die één voor één 10 minuten in een tent moeten zitten, dat tikt wel aan. Met een lange wachtrij en verveelde spelers tot gevolg.

Maar goed, daarna was het wel weer super. Er zou een test komen en daarvoor werden we naar een groot feest gebracht. Mijn karakter is party animal #1, dus ik kon even helemaal los gaan aan alcohol, dansen en flirten. Blijkbaar waren de NPC’s geïnstrueerd om de tien meest enthousiaste feestgangers (oftewel degenen die blijkbaar het meeste van het leven hielden) een bloem te overhandigen. Op een gegeven moment werden we met z’n tienen naar buiten gevoerd onder het mom van ‘daar kunnen we verder feesten’, maar werden we gedumpt op een donkere plek met vijf open graven. Daar kregen we de mededeling: slechts vijf van ons zouden terug kunnen naar de wereld van de levenden. De andere vijf zouden hun ziel op moeten geven om deze overgang mogelijk te maken. Zou zouden verdwijnen en dus ook niet terugkeren naar het dodenrijk. Drama!

Iedereen haalde natuurlijk alles uit de kast om over te mogen gaan, van rationele argumenten tot listen. En tot overmaat van ramp hoorden we stemmetjes in ons hoofd die ons probeerden te overtuigen van de ene of juist de andere keuze. Hoewel mijn karakter niets liever wilde dan leven, had ze wel die middag aan haar god beloofd om die dag nog iets eervols te doen. En tsja, diep van binnen wist ze ook wel dat haar leventje, dat voornamelijk uit mannen en feesten bestond, niet zo zinvol was als dat van haar groepsgenoten, die bijvoorbeeld kinderen hadden of een stuk natuur om voor te zorgen. Het grote feest vooraf voelde dan ook als een soort afsluiting van haar leven: nog 1x had ze mogen genieten, en nu was het genoeg.

Dus stapte ik met vier anderen in een van de graven om me op te offeren. Nog meer drama en veel tranen, want van iedereen moest afscheid genomen worden.

Uiteindelijk werd de overgang voltrokken. En tot onze verbazing werden juist wij vijven weer wakker in de wereld van de levenden… Blijkbaar was de test of je bereid was je op te offeren, en juist deze mensen waren het waard om verder te leven.

THE END.

Voor de geïnteresseerden: mijn ‘best moments’ zijn op het Loenar forum te vinden.

Lieve pappa en mamma,

Als jullie dit lezen, hebben jullie waarschijnlijk Kandus al gesproken en weten jullie wat er gebeurd is. Ik snap dat jullie boos zijn, ik weet hoe het overkomt en in jullie plaats zou ik ook boos op mij zijn. Maar geloof me alsjeblieft als ik zeg dat ik het niet met opzet gedaan heb! Ik vind Kandus een schoft, maar het was écht een ongeluk, ik zou dit nooit gewild hebben. Kandus heeft waarschijnlijk het verhaal aangedikt (zoals hij altijd doet), dus luister alsjeblieft ook naar mijn kant van het verhaal.

Ik was op jacht, toen ik ineens de beer opmerkte. Ik stond aan de verkeerde kant van de wind, en vanwege de rotsen kon ik niet om hem heen cirkelen. Maar ik vond het zonde om hem te laten gaan. Dus ik besloot om hem juist naar mij toe te leiden met mijn geur, en hem zo in de val te lokken. Het beest was alleen sneller dan ik dacht, waardoor ik te laat was om de omweg naar de rotsspleet te maken. Rennend voor de beer, realiseerde ik me te laat dat ik inmiddels te dicht bij het dorp was gekomen. En toen herinnerde ik me dat Kandus pas zijn schuur had verstevigd en er nieuwe vleeshaken in op had gehangen. Dus ik dacht: laat ik het beest naar die schuur lokken, en dan doe ik daarna de deur dicht en dan zit hij opgesloten, en dan kan ik hem op mijn gemak afmaken! Ik wist echt niet dat Kandus er al een hele voorraad vlees in gehangen had om te roken, echt niet! En ik wist ook niet dat de deur nog niet stevig genoeg was om de beer te houden. Jullie denken toch niet dat ik bewust de vleesvoorraad voor de komende maanden op laat eten door zo’n beest, om ‘m vervolgens in het dorp los te laten??

Maar goed, het doet er op zich niet zo heel veel toe of jullie me geloven. De meesten in het dorp zullen wel weer denken dat ik het met opzet heb gedaan, en dus heb ik jullie ten schande gemaakt. Voor de zoveelste keer.

Ik doe echt m’n best, pap en mam, echt waar. Ik weet dat ik het niet in me heb om ooit zo moedig te worden als Daran, of zo geduldig en precies te kunnen naaien als Diadre, maar desondanks zal ik bewijzen dat ik niet alleen maar nutteloos ben, en echt wel iets kan. Jullie hebben altijd drie kinderen gehad waarvan je op twee trots kon zijn. Nadat Daran stierf, moedig en eervol in de strijd, hadden jullie er nog maar ééntje over. Maar ik ga ervoor zorgen dat jullie wederom twee kinderen hebben waar je trots op kunt zijn!

Zodra jullie dit lezen, ben ik al weg. Ik weet nog niet precies waarheen, maar het is naar nieuwe landen. Ik heb pappa’s tweede zwaard meegenomen. En ik heb ook Daran’s leren harnas (je weet wel, die hij na zijn voorlaatste slag als trofee meenam) ingepakt. Want mij past het wel! Zeg tegen pappa dat het me spijt. Ik weet dat hij zijn zwaard nooit uit vrije wil aan mij zou hebben meegegeven, maar ik heb het nodig voor een goede zaak. Ik zal in Daran’s voetsporen treden, pappa en mamma. Ik zal bewijzen dat ik ook moedig kan zijn, en dat ik jullie naam waardig ben. En pappa’s zwaard.

Ik heb de afgelopen maanden al geoefend met vechten, omdat ik wist dat er een moment zou komen dat ik het weer eens zou verknallen, en jullie niet meer onder ogen kon komen. Dondor heeft me wat kneepjes bijgebracht, en ik kan mezelf inmiddels wel redden. Het spijt me, mijn training is misschien een beetje ten koste gegaan van het jagen, maar ik heb daarna steeds extra hard gewerkt om het te compenseren! En ik zal onderweg alle kansen benutten om me nog beter te bekwamen in het vechten, zodat iedereen van mijn diensten gebruik zal willen maken! Oh ja, en ik zal van iedere succesvolle missie een bewijsstuk meenemen, en als ik terugkom, dan geef ik ze allemaal aan jullie om aan de muur te hangen!

Als jullie wat goudstukken missen uit het kastje… die heb ik meegenomen om onderweg voor mijn voedsel en onderdak te kunnen zorgen. Wees niet boos, jullie sparen dit geld ook weer uit omdat jullie een dochter minder hebben om te onderhouden. Zie het als een investering.

Ik heb besloten om pas terug te komen als ik mezelf bewezen heb, en zeker weet dat ik jullie niet meer ten schande ben. Ik ben nu vast al ver weg, dus probeer niet om me terug te halen door iemand achter me aan te sturen, net als jullie deden toen ik een paar jaar geleden weg was gelopen. Ik ben al lang oud genoeg om voor mezelf te zorgen. Echt, het komt allemaal goed!

Liefs,

Dunja

P.S. Willen jullie er alsjeblieft voor zorgen dat Jana iedere dag vers stro en voldoende water krijgt?

Read more

Het was leuk. Ik ben blij dat ik gegaan ben.

Zoals ik eigenlijk wel wist, had ik me vooraf drukker gemaakt dan nodig was over mijn nieuwe karakter. Aon is inderdaad een evenement zonder grote veldslagen, maar desondanks heeft mijn poppetje waarschijnlijk ook wel voldoende aan de kleine schermutselingen met de stammen om ons heen.

Ik heb in ieder geval veel meer interactie gehad met de andere spelers dan toen ik nog Rawenda, het vieze oude kruidenvrouwtje, speelde. Op vrijdagavond had ik al meer van het plot meegekregen dan op alle vorige evenementen bij elkaar! En bovendien is het gewoon veel leuker om samen met anderen te spelen. Ik vond al heel snel aansluiting bij diverse groepjes, dus dat was geen probleem.

Wat stiekem ook wel hielp voor mijn zelfvertrouwen, waren alle complimentjes die ik over mijn kostuum heb gekregen.

Het spelen van een puber viel zoals verwacht niet mee, maar ik denk dat het me toch wel redelijk gelukt is. Mensen hadden al snel door dat ik pas 15 was en ik heb ook verschillende echte pubermomenten gehad, zoals:

– Dronken gevoerd worden in de bar met behulp van whiskey en goldstrike. Het was te verwachten.
– Uitgenodigd worden voor een bal en in paniek raken omdat ik niets had om aan te doen. Bij de kleermaker langsgaan om een jurk te huren en constateren dat de eerste jurk die ik paste, bij lange na niet dicht ging. Oh nee, ik ben dik! En ik heb een te dikke kont!

Toppunt was wel toen twee spelers echt even begonnen te twijfelen of ik OC ook 15 was… compliment voor m’n spel natuurlijk, maar van de andere kant kun je je ook afvragen of je op je 30e nog zo jong geschat wil worden… :-S
Achteraf gezien heb ik ook een aantal kansen laten liggen. Maar goed, ik denk dat dit weer zo’n karakter is dat ik in de loop der evenementen steeds beter leer te spelen. Aimée was in het begin ook niet zo sterk als nu.

Iets anders waar ik me zorgen over had gemaakt was, dat de organisatie de Aon-setting veel sterker als koloniaal neer wilde zetten, waarbij iedereen verplicht was om te werken voor zijn geld om niet te verhongeren. Vooraf waren er al meerderen die zich afvroegen of dat wel leuk ging worden (want het is een hobby en het moet vooral niet te veel op het echte leven gaan lijken…), en ondanks dat de spelleiding zei dat we er niet zo zwaar aan moesten tillen, was het moeilijk in te schatten wat we konden verwachten, omdat we van diverse kanten verschillende signalen kregen.

Toen ik bij de incheck twee papiertjes met ‘voedselcomponenten’ kreeg en me werd verteld dat ik aan het einde van het evenement er minimaal drie van moest hebben om geen hongersnood te hebben opgelopen, moest ik even slikken, want dat leek toch wel heel verdacht veel op het Kolonisten van Catan spelletje…

Gelukkig bleek het ‘voedselbonnensysteem’ voor mij niet spelbedervend te zijn. Ook niet spelbevorderend overigens. In mijn achtergrond staat, dat ik een jager ben en dus kan ik makkelijk zelf in mijn voedsel voorzien en als ik iets over heb, het verkopen voor geld zodat ik weer andere dingen kan laten doen, zoals het repareren van mijn pantser. Maar mijn karakter wil eigenlijk helemaal geen jager zijn, maar een stoere krijger. Dus uit het jager-spel haal ik niet echt voldoening, ik doe het puur vanwege het nut. Het zorgde wel weer voor extra interactie met andere spelers, die wel gebrek hadden aan voedsel.

Dus tsja, met of zonder voedselbonnen had voor mij niet zo veel uitgemaakt. Ik ben benieuwd hoe de anderen het ervaren hebben. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen erg leuk is geweest en voor anderen juist niet.
De spelleiding heeft in ieder geval erg zijn best gedaan en het deed me ook goed dat er zo vaak gevraagd werd of we het wel leuk hadden.

Helaas eindigde het evenement nogal met een domper. Een oud-bestuurslid, die ook daarna nog heel veel voor de vereniging heeft betekend, is zondagochtend helaas overleden. Ik kende hem alleen van zien en ik wist zijn naam, maar andere mensen hadden intensief met hem samengewerkt, dus die hadden vanzelfsprekend helemaal geen zin meer om verder te spelen. De spelleiding heeft toen besloten om degenen die dat wilden, wel door te laten spelen en ons spel te faciliteren, maar niet meer actief nieuw plot in het spel te brengen. Omdat diverse spelers ook van slag waren en niet verder wilden spelen, was het dorp half leeg en waren sommige personages die ik nodig had voor mijn spel, niet meer beschikbaar. Dus die dag heb ik ook niet meer veel uitgevoerd.

Maar al met al (en ook dankzij het prachtige weer en dat ik de dag voor het live vrij had genomen, zodat we rustig konden inpakken en opbouwen) heb ik dus wel een goed gevoel overgehouden aan Aon 7. Wat eigenlijk helemaal niet handig is, want volgende Aon valt samen met Dawn… moet ik dus weer gaan kiezen