Toen ik krap twee jaar geleden werd aangenomen bij de universiteit, werd mij direct duidelijk gemaakt dat het om een ‘tijdelijke investering’ ging, oftewel: een contract voor maximaal 3 jaar. Net als 5 andere collega’s, was ik aangenomen om een ‘tijdelijke impuls’ aan de dienst Marketing & Communicatie te geven, waardoor achterstanden konden worden weggewerkt en de dienstverlening naar een hoger niveau werd getild. Omdat mijn functie nog niet bestond, ging het in mijn geval om het laatste.
Maar ja, zoals dat gaat: uiteindelijk wilden ze de extra mankracht structureel maken. Want eigenlijk heb je altijd handjes te weinig. En in mijn geval zou het heel dom zijn om deze functie weer te laten vervallen, want er is overduidelijk veel behoefte aan een adviseur over online marketing op centraal niveau en het is niet realistisch om te denken dat ik in 3 jaar tijd al mijn kennis aan de decentrale niveaus kan overbrengen en dat ze daar dan structureel zelf alle nieuwe ontwikkelingen gaan bijhouden, zeker niet als online marketing niet hun hoofdtaak is.
Dat werd dus bedelen om meer budget bij de Raad van Bestuur.
En dat is gelukt! Ik mag blijven!
Nou ja, mijn functie mag blijven. En de functies van mijn 5 collega’s. We moeten natuurlijk ook nog goed functioneren de komende tijd, anders wordt ons contract alsnog niet omgezet in een vast contract en komt er iemand anders op onze stoel. Maar ik heb zo’n vermoeden dat dat niet zo’n probleem gaat worden. 
En er zijn op andere gebieden wat offers gemaakt. Drie mensen die met pensioen gaan en een collega die een andere baan heeft gevonden, gaan niet worden vervangen. En een andere medewerker met een tijdelijk contract krijgt geen verlenging. Lullig, maar ze vinden onze functies momenteel blijkbaar meer meerwaarde hebben dan de functies van de anderen en daarom is er geprioriteerd.
Om eerlijk te zijn had ik me er nauwelijks druk om gemaakt of ik wel mocht blijven. Ten eerste: drie jaar is al best lang om op dezelfde plek te zitten… bij mijn vorige twee werkgevers ben ik minder lang blijven hangen. Ten tweede wist ik dat ze erg blij met mij zijn en dat mijn functie uniek en nodig is – minder makkelijk om te laten vervallen dan ‘een extra handje’. En ten derde: mocht het echt niet doorgaan, dan kom ik toch wel weer aan de bak. De universiteit is groot genoeg om misschien zelfs wel intern een andere functie te kunnen vinden. En zo niet; in het bedrijfsleven zitten ze te springen om ervaren online marketeers.
Salaris blijven houden is dus geen probleem. De enige vraag was dan: zou ik ook iets kunnen vinden dicht bij huis, bij een organisatie waar ik net zo goed in klik als bij de universiteit? Want dat vind ik dan weer heel belangrijk.
Maar daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken. Als ik het niet grondig verpest het komende jaar, heb ik per juni 2017 een vast contract! (Ja, zo op tijd zijn ze met dit soort dingen regelen en melden… heel wat anders dan mijn vorige werkgever die me niet eerder dan een maand voor het aflopen van het contract wilde informeren. Geeft ook al aan waarom ik hier graag blijf werken.)
Ook moest getest worden welke van de volgende termen het best begrijpelijk was, als het ging om doorverwijzen naar informatie voor potentiële studenten die zich wilden oriënteren: ‘studiekiezers’, ‘scholieren’ of ‘aankomend studenten’. Momenteel gebruiken we het eerste woord, maar dat vind ik echt een dramatische term. Het tweede woord was een alternatieve suggestie van mijn collega, het laatste was mijn advies.
