Vele jaren geleden kreeg ik van Suus een patroon voor Romeinse schoenen. Al die jaren lag het ongebruikt in de kast, maar vandaag kon ik het eindelijk uitproberen!

Ik ben namelijk uitgenodigd om mee te doen aan de playtest voor een nieuw LARP-evenement. Dat vindt plaats in het openluchtmuseum in Nijmegen – hoe gaaf is dat?? En de setting wordt gebaseerd op de periode net na het uiteenvallen van het Romeinse rijk; de donkere middeleeuwen.

Al gelijk begonnen mijn innerlijke LARPer en innerlijke re-enacter met elkaar te ruziën. “Zo’n setting vraagt gewoon om historisch correcte kleding!” “Doe niet zo mal, het blijft LARP!” “Het is weinig moeite en je staat voor gek in zo’n museum als je er een potje van maakt!” “Ik heb helemaal geen literatuur over deze periode en kan niet eens weten wat ze toen precies droegen!” Etcetera, etcetera.

Uiteindelijk heb ik met mezelf een compromis gesloten: het kostuum hoeft niet periodecorrect te zijn, maar mag wel zo veel mogelijk elementen uit ‘ongeveer die tijd’ bevatten. Waaronder dus deze Romeinse schoenen, waarvan ik geen idee heb of ze eigenlijk wel echt Romeins zijn of niet, noch of ze in de betreffende periode nog steeds werden gedragen.

Dus trok ik wat restjes doedelzak-leer uit de kast. Wat zaten ze snel in elkaar! Het kostte me maar een uur per schoen.

Eerst de mal op het leer leggen en aftekenen met krijt:

Vervolgens de vorm uitknippen en voorzien van (heel veel) gaatjes:

Leren vetertje door de gaatjes rijgen… (“Het is zwart leer! Dat kan niet of was te duur!” “Oh, hou je mond, zeurpiet!”)

En klaar!

Wellicht moet ik nog losse zooltjes eronder gaan stikken, want koude, natte grond voel je hier heel erg doorheen. Van de andere kant zijn ze lang niet zo glad als ik vreesde.

Hoe dan ook neem ik een reserve paar schoenen mee, want leren vetertjes willen nogal eens breken. Maar omdat de playtest maar een paar uurtjes duurt, is het ook de ideale gelegenheid om uit te proberen of en hoe lang ik op dit soort dingen kan lopen.

Ik ga er zoals je ziet mijn middeleeuwse kousen in dragen, zodat het er zowel goed uitziet als lekker warm is.

Nu alleen nog hopen dat ik in mijn enthousiasme niet veel werk voor niks aan het doen ben. Want ik heb me ingeschreven als NPC en heb nog totaal geen idee wat ik moet gaan spelen, laat staan wat voor type kostuum erbij hoort! :-X Maar ja, muze hè…

Meer dan een jaar geleden had ik een plan. Voor mijn nieuwe LARP-personage wilde ik een lapjesjurkje maken. Niet al te netjes – alsof het van allerlei restjes in elkaar was genaaid. Maar wel met vrolijke kleurtjes.

Nou had ik nog een flinke doos met wolgaren liggen. Want voor het kaartweven heb ik in de loop van tijd diverse bolletjes gekocht, die achteraf niet bruikbaar bleken omdat de wol te veel stretchte, of niet sterk genoeg was. Bij het weven komt er namelijk veel meer spanning op het garen te staan dan tijdens het breien. Zonde natuurlijk om die wol daar maar te laten liggen. Dus wat als ik dat lapjesjurkje nu eens ging maken van mijn restwol?

Het jurkje had niet echt prioriteit, dus dit was een mooi projectje voor tussendoor. Als ik ‘s avonds niets te doen had, kon ik op de bank voor de tv wat lapjes breien.

Mjah. Iedereen die ook regelmatig zelf dingen maakt kent het: als er geen haast achter zit, dan komen er continu andere projectjes met meer prioriteit tussendoor, waardoor het nooit af komt. Bovendien blijkt zo’n grote hoeveelheid lapjes breien nog best een hoop werk… (mijn vriendinnen die tegelijkertijd met de Zeeuwse Meebreideken bezig waren, kunnen dat vast beamen!) Gemiddeld was ik per lapje bijna een uur bezig!

Een paar maanden geleden had ik er nog bij lange na niet genoeg om zelfs maar een shirtje van te maken. Dus besloot ik dat dit project maar eens ten einde gebracht moest worden en zette ik er vaart achter. Met een flinke vloer vol gebreide lapjes als resultaat:

Niet alleen heb ik verschillende soorten en kleuren wol gebruikt, ook heb ik gevarieerd met de breisteek. Geen complexe dingen zoals kabels, want dat is veel te fancy voor het personage, maar ik heb wel afgewisseld tussen recht, averecht, gerstekorrel en boordsteek.

De lapjes zijn globaal even groot. Wat betreft de breedte ben ik niet heel precies geweest – per lapje heb ik ongeveer even veel steken opgezet, maar afhankelijk van de dikte van de wol en breisteek wordt het dan natuurlijk breder of smaller. Wel heb ik geprobeerd de hoogte rond de 10 cm te houden, zodat het later makkelijker zou zijn om de boel in laagjes in elkaar te zetten.

Zoals je op de foto kunt zien, krullen en trekken de lapjes alle kanten op. Daardoor was het niet heel makkelijk om ze aan elkaar te zetten. Dus besloot ik ze eerst te blocken. Dat is een techniek om gebreide lappen in vorm te krijgen: je speldt ze vast in de juiste vorm, maakt ze nat en laat ze zo opdrogen.

Bij gebrek aan een goed oppervlak om al die lapjes te blocken, prikte ik ze maar vast in een hoekje ongebruikte vloerbedekking…

Omdat het in fasen moest en drogen tijd kost, was ook dat niet in een dagje gedaan. Maar het had wel het gewenste resultaat: nette lapjes!

En daarna moest ik nog alle losse draadjes wegwerken. Wat er een hoop waren, want omdat ik restgaren had gebruikt, zaten er soms wel 5 stukken garen in één lapje – dus 10 uiteindes om weg te werken.

Vervolgens moesten ze natuurlijk nog een jurkje worden. Pff… wat een hoop moeite was dit project! Een kledingstuk maken is op zich al behoorlijk wat werk, maar als je dan ook nog eens zelf het materiaal ervoor gaat maken, ben je echt lang bezig! Maar goed. Ik was er aan begonnen, dus het moest nu ook maar af.

Wat ben ik blij met mijn paspop, waar ik spelden in kan prikken! Zo kon ik precies bepalen welk lapje waar moest komen!

Daarna was het een kwestie van alle lapjes aan elkaar naaien. Met hetzelfde restgaren als waar ik de lapjes mee had gebreid.

Ik was even bang dat ik hem daarna wellicht niet meer van de pop zou krijgen, maar zoals gegokt stretchen al die lapjes voldoende en kan ik hem ook makkelijk gewoon over mijn hoofd aantrekken.

Tadaaaa (klikbaar):

 

Niet dat nu het kostuum helemaal klaar is… er moet uiteraard nog iets onder. Maar dat komt over een tijdje wel weer. Het belangrijkste element is af, hoezee!!

Nu heb ik nog een hoop lapjes over:

Ik denk dat ik daar maar gewoon een multifunctioneel dekentje / omslagdoekje van maak. Komt ook altijd van pas als tentdecoratie ofzo.

Toen Jolanda op Facebook een foto van haar kerstgnoompje plaatste, was ik gelijk verliefd! Ik had ze al vaker gezien, dat soort popjes, maar nu kreeg ik ineens de kriebels om er zelf eentje te gaan maken.

Waarschijnlijk kent niet iedereen ze: het is een soort kabouter uit de Scandinavische cultuur. In Noorwegen noemt men ze ‘nisse’, in Zweden heten ze ‘tomte’ en in Finland ‘tonttu’. Er is een speciale variant voor het Yule-feest: de Julenisse. Zeg maar de Scandinavische versie van onze kerstman. Maar dan zó veel schattiger!!

Dus ging ik aan de slag. Men neme: drie soorten stof (weer zo’n ideaal project om je stofrestjes op te maken!), de vulling van een oud kussen, een piepschuim balletje dat je doormidden snijdt (€0,40 bij de hobbywinkel) en een zwabber (€0,69 bij de Action).

Een zwabber?? Jawel, dat was een briljant idee van Jolanda’s moeder, Creatiepje, die de hare gemaakt had. En bij briljante ideeën geldt: beter goed gejat dan slecht verzonnen.

Het is een heel eenvoudig project, want slordigheden zie je nauwelijks. Alleen de neus bleek een kleine uitdaging, aangezien ik de stof daarvoor glad over een bol oppervlak moest zien te krijgen. Dan is het leuk dat ik zo veel natuurlijke stofjes in mijn voorraadkast heb, maar lekker stretchend tricot was nu wel van pas gekomen…

Maar met een beetje prutsen wist ik de plooien tot een minimum te beperken, met het volgende eindresultaat:

OMG, hoe schattig kan een zwabber met wat lapjes stof zijn?? <3

Bestede tijd: 2 uur
Kosten: €1,09 (!)

Ik wilde graag een comfortabel zittend vestje. Hoe moeilijk kan het zijn om zoiets in de winkel te vinden? Nou, ik blijk weer eens ingewikkelde eisen te hebben…

Ik wil er namelijk niet eentje van fleece – die heb ik al en ik ging nu juist voor een iets minder warm vest. En ik wil er ook geen met capuchon, want ik moet er makkelijk een jas over kunnen dragen en dan irriteert een capuchon me. Maar die combinatie van eisen blijkt om de een of andere reden onvindbaar in de winkel.

Dus maakte ik het maar weer zelf.

 

Het is voor het eerst dat ik iets met raglanmouwen heb gemaakt. Ik moet er nog even aan wennen, want het valt toch net wat anders.
Misschien ook daarom dat het vestje wat minder mooi op de pop lijkt te hangen? Of wellicht is het gewoon lastig om dat flexibele velours recht te trekken.

(Overigens zien de schouders van mijn op maat gemaakte paspop er nu net uit alsof ik een Hulk ben… is dit normaal?? Ik heb inderdaad brede schouders, maar dit ziet er echt raar uit zo. :-X )

Anyway, ik ben (uiteraard) niet helemaal tevreden over het resultaat. Ik vind de combinatie van de stofjes wat amateuristisch ogen. En de afwerking van de binnenkant is echt dramatisch… hij is namelijk niet gevoerd.

De kraag had ik eigenlijk een stuk kleiner willen hebben, maar toen ik er achter kwam dat hij zo wijd zou worden, had ik het voorpand er al laag voor ingeknipt. Waardoor ik er geen rechtopstaand kraagje meer op kon zetten.

Wel tevreden ben ik over het sierbandje. Dat matcht erg goed met de rest! Ik zette het dan ook niet alleen tegen de zakken en mouwrand, maar ook aan de binnenkant van de kraag.

 

De kosten: €36,95 (groene en grijze stof, rits en band)

Dat is niet een helemaal realistisch bedrag, want van de ene kant zou ik wat minder moeten rekenen, omdat ik van beide stoffen nog best wel wat over heb. En ook de band heb ik niet helemaal opgemaakt. Anderzijds kostte het juist €5,- meer, want ik had in eerste instantie een andere groene stof gekocht. Maar die stretchte niet en dat werkte niet – ik had totaal geen bewegingsruimte meer bij mijn schouders. De eerste versie van het vestje heb ik dan ook helaas weg moeten gooien. Vandaar dat ik er ook veel te veel tijd aan heb besteed: 17,5 uur.

Het is geen vestje dat ik naar mijn werk aan ga trekken. Het is bedoeld om even snel aan te kunnen gooien als ik buiten ben (bijvoorbeeld bij het opbouwen voor een evenement) en het wat frisser wordt. Hopelijk kan ik mezelf ervan overtuigen dat het daarvoor goed genoeg is. Hij is in ieder geval wel lekker zacht.

Ik kreeg van mijn baas de opdracht om de mobiele versie van onze website te testen. Gaaf, want tot nu toe had ik nog nooit een gebruikerstest specifiek gericht op mobiele sites georganiseerd!

Voor het testen van een desktopsite heb ik al lang de benodigde apparatuur en sofware in huis: pc, webcam met microfoon, en schermopnamesoftware. Maar als je met een mobiele telefoon gaat testen, heb je toch net iets meer nodig.

Het is immers niet ideaal om de hele tijd in de nek van je respondent te hijgen, omdat je over zijn schouder mee probeert te kijken naar wat hij aan het doen is. En je kunt wel een app installeren om op te nemen wat er op het scherm gebeurt, maar dan mis je een hoop belangrijke zaken. Want stel nou dat iemand tevergeefs op zijn scherm aan het tikken of swipen is, dan zie je op de opname helemaal niks, terwijl die persoon op dat moment wel vastloopt. Terwijl je ook weer niet wilt dat je respondent verplicht is de telefoon op een vaste plek op tafel neer te leggen, zodat je je camera er goed op kunt richten, want dan krijg je geen natuurlijk gedrag te zien.

Nou is er wel speciale apparatuur te koop voor dit soort testen, zodat je een camera boven de smartphone kunt bevestigen die alles opneemt. Maar die is stervens duur: je betaalt er honderden euro’s voor! Zo’n aanschaf krijg ik nooit goedgekeurd.

Dus… doe ik voor mijn werk ook wat ik thuis zou doen: zelf maken!

Wat je nodig hebt:

• Een USB-webcam die je handmatig kunt focussen, op een flexibele standaard. Bijvoorbeeld een (goedkope) documentcamera die je van zijn voet kunt afnemen, zoals de Hue HD camera. (€36,95)
• Een USB-verlengkabel. Ik kocht er eentje met een monteerbaar uiteinde, zodat ik hem makkelijk en stabiel vast kon maken aan de houder en hij het gewicht van een rechtopstaande camera kan dragen. (Want anders moet je weer creatieve manieren gaan bedenken om de camera stevig aan je houder te bevestigen, zonder dat het geheel te zwaar wordt of te veel uit balans raakt voor de respondent om te hanteren). (€2,06)
• Een plankje waar de telefoon op komt te liggen (restant stuk hout uit de schuur, dus gratis)
• Een anti-slip pad om te voorkomen dat de telefoon van het plankje afdondert (€2,95)

Het houten plankje plus een klein houten blokje zaagde ik in onderstaande vorm (oh ja, en nog een sleuf erbij voor de kabel) en verfde ik vervolgens zwart. Want het oog wil ook wat en we hadden toch nog een spuitbus verf in de schuur staan. (En nee, recht zagen is nooit mijn forte geweest.)

 

Dan de USB-houder aan het blokje vastschroeven en het blokje weer aan het plankje monteren. (Helaas zaten de bevestigingsgaten aan de achterkant in plaats van de onderkant, want anders had ik de houder natuurlijk gelijk aan het plankje kunnen vastzetten.)

Voor degenen die zich afvragen waarom ik niet gewoon de webcamvoet op het plankje heb gelijmd: dat ding is verzwaard voor de stabiliteit en dat tilt dus niet lekker.

En daarna was het een kwestie van het matje op de plank plakken en de camera in de houder klikken:

Tadaa! En zo ziet het er uit als je er een opname mee maakt:

Totale kosten (exclusief verzendkosten): slechts € 41,96!

Als ik het echt op de MacGyver-manier had gedaan, had het natuurlijk nog goedkoper gekund, door een cheap-ass webcam aan een stokje te ducttapen, maar dit is voor mijn werk. Het is bovendien de bedoeling dat ik het ding kan uitlenen aan collega’s die ook mobiele sites willen gaan testen, dus het moet er niet alleen enigszins professioneel uitzien, maar ook langer meegaan.

Ik ben best trots op het resultaat! Nu nog in de praktijk testen hoe de respondenten er mee omgaan… (dus het wordt feitelijk een gebruikerstest tijdens een gebruikerstest ).

Mijn handwerkjes mocht ik helaas niet meenemen in het vliegtuig naar Cuba. Want spelden en naalden zijn uiteraard levensgevaarlijke terroristische wapens, net als breinaalden! Grom.

Gelukkig kreeg ik de goede tip om mijn metalen breinaalden te vervangen door exemplaren van bamboe, want die mochten wél in de handbagage. In het vliegtuig heb ik inderdaad lekker kunnen breien. Het handwerkje moest echter in mijn gewone bagage. Maar toen we in het resort zaten uit te rusten, had ik genoeg tijd om deze helemaal af te maken.

Ik heb een ‘open hood’ gemaakt: de vrouwelijke versie van een middeleeuwse kaproen. Die is open aan de voorkant:

Ik had al eens eerder eentje gemaakt, maar die zat niet zo goed op mijn hoofd. Als ik hem niet met spelden aan mijn hoofddoek vastzette, viel hij steeds af. Voor deze heb ik een nieuw patroon geschetst en de pasvorm is nu veel beter!

Ook de gebruikte stof (twee lagen dunne wol, zowel voor de voering als buitenkant) werkt beter. Hij is daardoor redelijk zwaar geworden, waardoor hij stabieler op mijn hoofd ligt. En de flapjes aan de zijkant blijven uit staan, precies zoals je op veel schilderijen ziet.

Het langere manteltje zorgt ook voor meer steun én voor meer warmte, waar ik bewust voor ging. Dankzij de ingezette driehoekjes valt hij mooi om mijn schouders heen.

(Het manteltje lijkt wellicht scheef genaaid, maar ik heb ‘m gewoon niet helemaal recht op mijn hoofd gezet)

Uiteraard is hij met de hand genaaid, zelfs de onzichtbare binnennaden. En de naden heb ik netjes opengestikt.

Laat het nieuwe re-enactmentseizoen maar beginnen, ik ben er weer klaar voor!

Nu we (eindelijk, na bijna een jaar…) een logo hebben voor onze re-enactmentgroep, moest er uiteraard ook een vaandel komen voor in ons kampement.

We hebben weliswaar al een bord met onze groepsnaam erop, maar zo’n vaandel hoort er toch wel een beetje bij. Soldatengroepen hebben ze altijd en soms wordt wel eens gevraagd om netjes met je vaandel op te komen dagen bij een bespreking ofzo. Voor een ambachtengroep als die van ons is zo’n ding niet nodig, maar het is toch leuk om ook iets mee te kunnen sjouwen. Plus, het leukt ons kampement wat op. 

Bij gebrek aan een geschikte kleur wol heb ik lichtgroen (op de foto lijkt het helaas meer grijs) linnen gebruikt, dat ik nog over had na het voeren van mijn gardecorps. Om te voorkomen dat de boel ging doorschijnen, heb ik er een stuk fleece tussen genaaid (niet historisch correct, maar bite me – niemand die het ziet). Zo is hij ook wat steviger.

De rode, gele en licht- en donkerbruine wol die in het logo is verwerkt zijn ook van reststofjes die ik had bewaard. De allerkleinste details heb ik er op geborduurd.

De achterkant is een kopie van de voorkant, dus het maakt niet uit aan welke kant je kijkt. Het betekende wel dat ik 2x het logo moest uitknippen en met de hand op de stof stikken / borduren. Ach, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen…