Sommige dingen zijn ook nooit goed…

Ik maakte al eerder een kaproen met knoopjes, maar die is niet helemaal historisch correct (met name omdat je die ‘dagging’, oftewel randdecoraties, zo goed als nooit bij dames ziet). Leuk als muzikant, maar niet ‘voor het echie’.

Ik maakte ook al eerder een historisch correcte open kaproen. Die wilde ik eigenlijk dragen bij mijn re-enactmentjurk, maar omdat de stof van de kaproen redelijk dik is en van een behoorlijk felle kleur, vond ik hem niet helemaal goed matchen.

Bij nader inzien matcht hij wel met mijn nieuwe tweekleurige cotehardie voor Tweedledum & Tweedledee. Dus daar kan ik hem goed bij gebruiken.

En dat betekende… weer een nieuwe ‘open hood’ maken voor tijdens re-enactmentevenementen. :-X  Ach ja, ik had toch nog een coupon oranje wol liggen die ik voor slechts €3,50 op de lapjesmarkt had gescoord.

Hij is niet wezenlijk anders dan de vorige, maar ik heb dunnere wol gebruikt voor de voering, dus hij oogt ook wat subtieler.

Nadat hij af was, besloot ik bovendien om er knoopjes aan te zetten. Want het is vaak best wel koud tijdens zo’n weekend en dan is het fijn als ik mijn hals wat kan beschermen tegen de wind.

Samen met mijn cotehardie met knoopsluiting middenvoor, en onderkirtle met knoopsluiting aan de mouwen, wordt het misschien wel een overkill aan knoopjes, maar ach…

(Nee, hij kleurt helaas nog steeds niet optimaal bij de rest van de outfit. )

Bestede tijd: 11 uur (waarvan 4,5 uur in het maken van de knopen en knoopsgaten is gaan zitten)
Kosten: €3,50 voor de coupon wol, maar ik heb nog bijna de helft ervan over.

Hoera, Mark is vandaag jarig! Dus dat was even hard nadenken over een cadeautje.

Want Mark is iemand die spullen die hij nodig heeft, gelijk koopt. Bovendien is hij inmiddels ook tot het besef gekomen dat hij eigenlijk wel genoeg spullen heeft. Afgelopen jaren gaf ik dan ook ‘een belevenis’ cadeau. Een concertkaartje, een etenje in een sterrenrestaurant, etc. Ik had alleen geen idee wat ik dit jaar kon geven.

Ik wist wel dat hij nog een kostuum nodig had voor Nox Arabica, een LARP dat komende zomer plaatsvindt. Maar ik wist niet wat hij precies wilde hebben.

Dat is eigenlijk een structureel probleem. Ik ben best bereid een kostuum voor Mark te naaien, maar ik wil dan eerst van hem horen wat hij ongeveer wil. En ik wil het op tijd weten, zodat ik niet maar twee weken heb om iets in elkaar te flansen. Maar hij kan niet formuleren wat hij wil en denkt bovendien altijd te laat na over zijn kostuum, waardoor ik niks maak en hij een week voor het evenement alsnog gewoon wat in de winkel koopt.

Dus ik besloot het nu anders aan te pakken. Ik zou hem een kostuum cadeau geven, maar niet kant-en-klaar: ik photoshopte een soort bestelformulier met verschillende stijlen kostuums waar hij uit mocht kiezen, inclusief een klein moodboardje met voorbeelden. Zo heeft hij wat houvast om te bepalen wat hij leuk en bij zijn personage passend vindt, en hoef ik niet te zwemmen in alle opties met de kans dat ik iets maak wat niet goed is.

Omdat het een cadeau is, moest hij natuurlijk wel iets uit te pakken hebben. Maar hoe pak je twee vellen papier een beetje leuk in? Dat werd een alternatieve variant.

Ik printte het bestelformulier uit, pakte twee stukken karton in met cadeaupapier (tsja, we hadden alleen nog maar roze) en plakte de formulieren op de binnenkant. Met behulp van een gevlochten touwtje bond ik de delen samen tot een soort boekje. Zo kon hij het open klappen in plaats van uitpakken en zag het er toch een beetje uit als een pakje.

Afvinken en inleveren maar! En dan heb ik tenminste weer iets te doen.

Nu ik wat meer snap van mijn camera, wil ik een klein fotostudiootje op zolder gaan inrichten zodat ik mijn kleding en kostuums beter kan fotograferen. Maar ik ken mezelf: vaak wil ik ‘even snel’ een foto maken en dan ga ik waarschijnlijk niet de moeite nemen om het achtergronddoek uit te rollen en alle lampen volledig op te zetten. Zoals ik al eerder zei: fotograferen is niet mijn hobby; ik fotografeer mijn hobby.

Voor kleinere spulletjes is er een handige oplossing: een opnametent (ook wel fototent of lightbox genoemd). Dat is een kant-en-klaar hokje, met lichtdoorlatende zijkanten die het licht mooi verdelen. Net als een softbox die je op je lamp zet. Als je je spulletjes daarin fotografeert, heb je geen last van schaduwen en spiegelingen, en kun je desgewenst naderhand ook makkelijk de achtergrond eruit photoshoppen.

Maar ja, ik weet niet zeker of ik zo’n ding inderdaad vaak ga gebruiken. Bovendien: die lampen kosten al genoeg geld. Oftewel: we gaan weer iets zelf maken!

Dat kan namelijk heel makkelijk. Men neme: een stevige kartonnen doos.

(De foto’s in deze post heb ik gisteravond in een donkere kamer genomen, dus een mooie gelegenheid om te oefenen met de pop-up flitser op mijn cameraatje. Volgens mij heb ik het er nog best aardig vanaf gebracht!)

Ik heb de opstaande zijkanten met de randen tegen elkaar aan getapet, zodat hij wat dieper wordt.

Daarna heb ik met een scherp mes aan alle zijkanten een venster eruit gesneden:

De volgende stap is het bedekken van de vensters met lichtdoorlatend spul. Hm, gewoon printerpapier bleek niet echt doorschijnend. Stof dan maar?

Maar toen bedacht ik me ineens dat ik een hele rol doorschijnend wit materiaal had liggen: patroonpapier! Eureka!

En lang leve de Pritt-stift, die geen lijmvlekken achterlaat.

Stof heb ik daarna alsnog gebruikt, maar dan als achtergrond. Even op maat knippen en netjes aflocken, en dan domweg met punaises in de doos vastprikken:

Ik heb twee doeken gemaakt: niet alleen eentje die in de lengte kan hangen, maar ook eentje die in de breedte kan hangen, zodat ik de doos een kwartslag kan kantelen voor het fotograferen van bredere objecten (vandaar dat ik ook een venster in de onderkant van de doos heb gemaakt).

Uiteraard wilde ik ‘m gelijk uitproberen. Het resultaat is nog niet zoals het moet zijn, want ik had maar één (bureau)lamp en dus had ik alsnog last van schaduwen en slecht licht. Maar je krijgt wellicht al een beetje een idee van wat het moet worden. De achtergrond is in ieder geval makkelijk digitaal te verwijderen.

Van mij hoeft zo’n maagdelijk witte achtergrond overigens niet. Ik denk dat ik straks ga experimenteren met verschillende sfeervolle achtergrondjes die ik er dan juist niet uit photoshop. Voor mij is het vooral belangrijk dat mijn spullen goed worden belicht, zonder al te veel moeite.

Het enige echte nadeel van mijn opnamedoos versus een officiële fototent uit de winkel is, dat ik de mijne niet kan inklappen. Hij vergt dus wel wat opbergruimte.

Hij zal ook vast niet zo lang meegaan, maar dat is niet zo’n probleem, want je hebt in no-time een nieuwe gemaakt. Kosten: €0,- !

Ook mijn jurk voor Idolum (het LARP-evenement waar ik ook al de leren schoentjes en hoofddoek voor maakte) is inmiddels af.

De jurk is gemaakt van een nogal grove donkerbruine wol, met gele sierstiksels van linnengaren.

Eigenlijk ben ik er niet zo blij mee. Ik denk dat dat komt doordat ik te veel historisch ben geweest en te weinig fantasy. Want kleding voor de eenvoudige mens was in die tijd volgens mij nou eenmaal niet zo fancy. Huisgeweven wol, niet al te kleurrijk geverfd, en al zeker geen mooie body-fit pasvorm zoals ze eind middeleeuwen inmiddels konden bereiken.

Dit is dan ook meer een zak geworden, die alleen wat vorm krijgt door de riem om de taille en de driehoeken die ik aan de zijkant heb ingezet. Doordat er aan de voor- en achterkant geen driehoeken zijn tussengezet, valt hij ook niet mooi rond.

Ik heb hem geprobeerd op te leuken met de sierstiksels, maar dat heeft niet zo heel veel bijgedragen.

Wat dat betreft zit er eigenlijk te veel tijd in voor het resultaat. Want ja, alle naden zijn met de hand opengestikt, dus ook de naden zonder sierstiksels. Dat is gedaan met bruin garen, dus dat ziet geen hond.

Het idee is om hem wel nog verder op te leuken met handgeweven bandjes, net zoals de riem. Het weefsel zit al op het weefgetouw, maar het is best een complex (dus tijdrovend) patroon en als ik genoeg band wil om helemaal om de zoom heen te kunnen, moet ik flink gaan doorweven, anders komt het nooit op tijd af…

Tijdens een vergadering van onze re-enactmentgroep kwam naar voren dat de centrale plek in ons kampement te weinig was aangekleed. Een van de voorstellen om de boel op te leuken, was om wat schapenvachtjes aan te schaffen en die over de houten bankjes te leggen. Maar daar was ik het niet zo mee eens. Dat is namelijk helemaal niet middeleeuws! Je ziet het weliswaar overal, maar dat is omdat iedereen het zonder nadenken van elkaar overneemt. Maar middeleeuwers waren geen barbaren! Die verwerkten vachten netjes in kleding e.d.

Wat dan wel kon, wilde men weten? Ik gaf aan dat middeleeuwers ook gewoon kussentjes hadden. En toen kreeg ik uiteraard de taak in mijn maag gesplitst om uit te zoeken hoe die kussentjes er dan precies uitzagen, en om ze vervolgens daadwerkelijk te maken…

Na wat onderzoek bleek dat kussentjes in de middeleeuwen allerhande vormen hadden, net zoals de onze. Rond, vierkant, rechthoekig, worstvormig… met of zonder kwastjes… van egale stof, van stof met een motiefje of geborduurd… zowat alles kan! Mooi.

Dus snuffelde ik in mijn stoffenkast op zoek naar wat restanten wol die groot genoeg waren om er nog kussens uit te halen. En dit is het resultaat:

Eén groot rond rode kussen. Twee rechthoekige blauwe kussens met kwastjes aan de uiteinden. En twee worstvormige kussens met zowel kwastjes als borduursel.

Schoonmammie: de witte wol die ik gebruikt heb, is de wol die jij nog ooit met de hand hebt gesponnen.

De vulling is wel gewoon modern. Ik zou niet weten waar ik genoeg veren vandaan zou moeten halen om ze allemaal vol te krijgen, en stro vind ik geen optie. Als de kussentjes vochtig worden (wat geheid gaat gebeuren, omdat ze het hele weekend buiten liggen), gaat dat schimmelen. En om nou ieder evenement de boel open te tornen en weer met de hand dicht te naaien, vind ik te veel werk. Niemand die de binnenkant ziet, dus dit moet maar goed zijn.

Dus straks hebben we niet alleen mooiere aankleding, we krijgen ook nog eens geen houten konten meer van de bankjes.

Zo, na de Romeinse schoentjes is er weer een kostuumitem af voor Idolum, het Romeinse / vroeg-middeleeuwse LARP waar ik binnenkort een playtest van heb! Ditmaal een simpele sluier. Lekker makkelijk en snel af!

Uiteraard heb ik het naadje rondom wel met de hand gestikt.

De metalen band komt uit het Archeon en heb ik gekregen van Ernic. Een tijdje geleden vroeg hij of ik er iets mee kon. Toen sloeg ik het aanbod af, want ik had er geen doel voor, en minder zut in huis is meer beter. Maar nu ineens kan ik zoiets wel gebruiken! Gelukkig had hij ‘m nog liggen en mocht ik hem alsnog hebben.

Oh, en ik heb overigens nog steeds geen idee wat voor rol ik ga spelen. Maar ik naai gewoon lekker door. Want hee, in die tijd was het hoe dan ook onbehoorlijk om als vrouw zonder hoofdbedekking de deur uit te gaan. Dus tenzij ik een hoer moet gaan spelen, kan ik dit toch wel gebruiken.

Alice en Bob zijn opnieuw ouders geworden! Vandaag gingen we naar Sebastiaan kijken.

Nou was de eerste baby van Alice de start van de hele baddoekenreeks. Voor Mattias maakte ik destijds namelijk dat draakje. Maar na zo veel doeken is mijn inspiratie inmiddels een beetje uitgeput. Bovendien: ze hebben al een baddoek, die ze vast voor Sebastiaan kunnen hergebruiken.

Het zou natuurlijk wel leuk zijn om een cadeau in dezelfde stijl te maken. Ook iets met een draakje dus. Ik had zelfs nog restjes van die kleur badstof liggen…

Het plan voor een groeimeter was geboren. Misschien niet helemaal geschikt voor een kind dat nog niet eens kan staan, maar hij groeit er wel in, toch?  Het is in ieder geval (hopelijk) een leuke decoratie voor in de kinderkamer.

Ik maakte wat schetsjes op papier van draken. Maar soms moet je zoiets maar gewoon organisch laten ontstaan. Dus legde ik mijn stofrestant plat op de grond en toen verscheen de drakenvorm min of meer automatisch.
Zie jij ‘m ook al?

Deze dus:

Van witte en grijze badstof maakte ik stekels voor op zijn rug en nek, en tanden.

Daarna borduurde ik er met de hand nog ogen, een neus en poten op. En uiteraard de lijntjes en cijfers van de meetlat.

Toen kwam de grote uitdaging: hem stevig genoeg maken om aan de muur te hangen of plakken, zonder dat de uitsteeksels gingen hangen.

In mijn optimisme dacht ik dat dat met hele dikke vlieseline wel ging lukken. In de fourniturenzaak dachten ze daar anders over. Hun dikste vlieseline bleek niet dik genoeg. Ze hadden wel een meer plastic-achtig spul, maar dat was €25,- per meter. En aangezien ik zo’n 1,60 meter nodig had, zouden de kosten niet echt in verhouding staan tot de andere onderdelen van het cadeau.

Hmm. Shit. Wat nu?

De Hello Fresh-box bood uitkomst!

Dat karton is uiteraard niet mooi, maar het zit toch alleen aan de achterkant en zo kun je de groeimeter ook nog eens makkelijk met dubbelzijdige tape ergens tegen bevestigen.

Het eindresultaat:

Ik vrees dat dit niet het mooiste cadeau is dat ik ooit heb gemaakt. En de meetlat is niet bepaald op de centimeter nauwkeurig, aangezien de stof nogal rekt en hij dus moeilijk gelijkmatig te borduren is, en ook nog eens stretchte op het moment dat ik ‘m op het karton plakte… :-S

Desondanks leken Bob en Alice er oprecht blij mee en we mochten hem zelfs gelijk aan de muur hangen. In Mattias’ kamer weliswaar, want Sebastiaan kan er voorlopig inderdaad nog niets mee.

Toch denk ik niet dat dit weer de start is van een nieuwe reeks kraamcadeautjes. Mocht ik ooit nog eens een groeimeter willen maken, dan kan ik hem beter uit hout zagen. En dan inderdaad als cadeau voor wat oudere kinderen. Plus: stiekem kostte hij een stuk meer tijd dan zo’n baddoek om te maken – dus als straks al mijn vriendinnen aan de tweede ronde beginnen, houd ik dat nooit bij!