Een filmdag betekent ook altijd zelfgemaakte snacks. Dus struinde ik het internet af op zoek naar recepten die niet al te moeilijk oogden en waar niet al te exotische ingrediënten voor nodig waren.

Mijn oog viel op een recept voor Indische maïskoekjes. Die moest toch wel te doen zijn?

Dat viel tegen…

Het maïsmengsel was blijkbaar niet plakkerig genoeg, want zodra ik een schep in de olie deed, viel de boel gelijk uit elkaar. Het werden dus meer gefrituurde maïskorrels dan koekjes.

Na enkele pogingen begon de olie bovendien omhoog te bubbelen en kwam het zo hoog dat olie over de rand van de pan begon te stromen. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om gelijk het vuur uit te draaien, om een steekvlam te voorkomen, aangezien me dat al eens eerder was overkomen…

 

Gelukkig had ik nog een Plan B: tortillarolletjes met zalm. Nou ja, eigenlijk was het de snack voor de tweede dag. Maar die bleek voor best veel personen te zijn, dus kon ik de helft op zaterdag serveren en de andere helft op zondag.

Bij het uit de verpakking halen van de wraps, zakte de moed me gelijk in de schoenen, aangezien ik er geen enkele onbeschadigd van de ander getrokken kreeg. Zucht. En ik was nog niet eens echt begonnen. :-S

Vervolgens bleek het ook nog best een uitdaging te zijn om de zalm netjes over de rondjes te verdelen, zonder dat er ergens lege plekken ontstonden.

Maar het eindresultaat mocht er toch zijn! Al vond ik ze zondag beduidend minder lekker, omdat de wraps een beetje zompig waren geworden.

Ze zijn dit weekend allemaal op gegaan, dus da’s een goed teken. En ik heb nog van niemand gehoord dat ze ziek zijn geworden.

Een tijdje geleden maakte ik zelf een paspop. Ik vulde het ding toen op met gewone vulling uit een kussensloop, in de hoop dat dat stevig genoeg zou worden.

Bij nader inzien was dat toch niet de beste oplossing. Want als je een paspop aankleedt, komt er best wel wat spanning op het ding te staan. Immers, je eigen borsten, billen etc. geven wel een beetje mee als je kleding over je lichaam trekt. Maar een pop niet.

Dus was ik steeds bang de pop in te deuken. En dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

Alsnog vullen met purschuim dan maar.

Ik was een beetje bang voor het spul, want wat als het er aan alle kanten uit zou spuiten? Of wat als het zo hard uit zou zetten dat het mijn paspop zou vervormen? Maar dat bleek allemaal heel erg mee te vallen!

Voor degenen die het ook willen doen, een verslagje in foto’s, zodat je weet wat je kunt verwachten.

De eerste stap was natuurlijk om mijn paspop aan de onderkant weer open te maken en alle vulling eruit te halen. De top even aftapen om beschadiging te voorkomen, en hem op de kop zetten.

Ik heb het geheel met touwtjes aan het dak van onze overkapping vastgemaakt, want ik heb nu eenmaal maar twee handen en bovendien was ik niet van plan om uren in dezelfde houding te gaan staan wachten totdat de pur was uitgehard.
Het meubilair er omheen is om ervoor te zorgen dat de pop recht om de paal blijft staan – je wil immers niet dat hij scheef op de stok komt te hangen.

Ik begon met een grote en een kleine bus (750 en 500 ml) isolatieschuim / pu schuim / purschuim. Geen idee of dat genoeg zou zijn (en of het wel het juiste materiaal was… waarom heet het steeds anders?), maar ik zou wel zien.

Dat viel even tegen: in no-time was de grote bus leeg en was slechts dit deel van de pop gevuld:

Maar, geduld is een schone zaak. Ik onderdrukte de neiging om meteen naar de bouwmarkt te racen om nog 2 bussen te halen en wachtte af totdat de boel was uitgezet en uitgehard. De gebruiksaanwijzing vermeldde enthousiast dat het schuim na drie kwartier al volledig hard zou moeten zijn. Mjah, dat is vast waar als je het in smalle openingen spuit, maar als je zo’n groot oppervlak als dit wil vullen, blijk je ten minste 3 uur te moeten wachten. :-/
In de tussentijd ben ik maar onkruid gaan wieden en het gras in de voor- en achtertuin gaan maaien. Gelijk weer iets van mijn to-do-lijst geschrapt.

Uren later bleek de pur gelukkig behoorlijk te zijn uitgezet:

Tijd voor de tweede bus. Die was kleiner, en weer vroeg ik me af of ik er wel genoeg aan zou hebben.

Na weer heul veul geduld bleek: jawel; precies genoeg!!

De pur was in het midden een ietsjepietsje te hoog opgebold, maar het teveel kon ik er supermakkelijk met een klein zaagje af zagen. Met het eraf gehaalde spul vulde ik de openingen aan de randen verder op en de overgebleven gaten stopte ik alsnog vol met kussenvulling.

Onderkantje er weer op tapen en klaar!!

De dwarsbalk aan de onderkant waar de torso op steunde, is nu niet meer nodig, want de pur blijft aan de kapstok kleven. Bovendien zit er nog steeds een dwarsbalk op armgathoogte door de kapstok heen, wat zorgt voor extra steun nu ook die is omvat met isolatieschuim.

Dit ging allemaal veel makkelijker dan ik van tevoren had gevreesd. Alleen bij de hals is hij ietsje vervormd en bij kont is de tape een beetje losgekomen door het uitzetten, en is de pop dus wat breder geworden dan de oorspronkelijke vorm. Maar ach, heel veel zal het niet schelen. Bovendien, ik verwacht in de toekomst daar eerder breder dan smaller te worden.

Het stofje dat ik voor de afwerking had gemaakt, past er ook nog steeds perfect overheen.

 

Ook qua gewicht valt het alleszins mee: het is helemaal geen lomp zware blok geworden; de paspop is nog prima te tillen want purschuim weegt nauwelijks wat.

En ja, ik kan er ook nog steeds spelden in prikken! Je moet even hard duwen voordat hij erin glijdt, maar volgens mij komt dat meer doordat je eerst door de laag tape moet, want purschuim blijkt prima doorprikbaar.

Aanrader dus voor iedereen die ook zelf een paspop wil maken!

Vanwege het velours de panne-drama, zijn de Seelie-kostuums die ik voor Charm 28 maakte niet gedragen tijdens dat evenement. Afgelopen evenement waren er meerdere personen die het betreffende ras gingen spelen en had niemand zijn eigen kostuum meegenomen. Dus nu zijn ze wel gebruikt en kan ik ze eindelijk op mijn blog laten zien zonder de verrassing te verpesten!

Seelie zijn droomwezens, dus de gedachte achter de kostuums is dat ze een beetje flowy en doorzichtig moeten zijn, alsof de wezens niet helemaal aanwezig zijn. Vandaar het gebruik van het organza. Bovendien houden ze van bling, dus zitten er overal kraaltjes en dergelijke op. De broeken heb ik gemaakt naar een model dat ik al eerder in gedachten had toen ik Mark’s Unseelie-broek maakte. Verder dragen Seelie vooral zo min mogelijk kleding, zodat hun (kleurig geschminkte) huid goed zichtbaar is.

Het was dus een uitdaging om de afweging tussen ‘zo bloot mogelijk’ versus ‘niet te onfatsoenlijk / gênant voor NPC’s om te dragen’ te maken. De meeste mannen kun je nog wel vragen om alleen een doorschijnend hesje, of helemaal geen bovenkleding aan te trekken, maar voor dames is het toch wel prettig als je in ieder geval de bh kunt bedekken.

Onderstaande setjes zijn dan ook gemaakt om te combineren naar wens, afhankelijk van wie het draagt (man of vrouw, slank versus vol, …):

 

(even een kartonnen rol erin gestopt om het effect van de ‘cape-bolero’ te laten zien)

 

 

Er was nog één ‘oepsje’: een van de NPC’s bleek ontzettend allergisch te zijn voor katten. De klik maakte ik pas achteraf, toen ik hoorde dat hij ademhalingsproblemen had gekregen na het aantrekken van een Seeliekostuum. Ai… ik kan inderdaad niet garanderen dat mijn outfits kattenhaarvrij zijn… :-S

 

Uiteraard heb ik ook voor afgelopen evenement kleding gemaakt. Dat was ‘de donkere variant’ van de Seelie-kostuums, te weten Unseelie-kostuums. Hoewel uiteindelijk beide soorten kostuums door elkaar zijn gebruikt.

Voor de vrouwen: een lange, aan de voorkant openvallende rok met een schulprandje aan de bovenkant, plus een wikkeltopje (makkelijk in breedte te variëren dus), versierd met kralen en plakglimmers:

 

Voor de mannen: een wikkelbroek met een openvallend mouwloos hesje, wederom versierd met kraaltjes.

 

Ook die vormden een uitdaging, want de opdracht was: gebruik de materialen die we nog hebben liggen, om de voorraad stof kleiner te maken. Ik kon dus niet opnieuw de stofjeswinkel in om fancy organza en dergelijke te scoren. Deze stoffen had ik de vorige keer al gehaald met het idee er Unseelie-outfits van te maken, maar als ik had geweten dat het het enige was dat ik ook daadwerkelijk mocht gebruiken, dan had ik nog wel wat meer gehaald.

Deze stoffen zijn namelijk slechts semi-transparant. Wat niet genoeg is voor het doorzichtige effect dat ik met de organza in de Seelie-kostuums probeerde te bereiken, maar wel weer te doorzichtig is om er bijvoorbeeld een complete broek of rok van te maken. Want dan zie je het ondergoed zitten… ook niet heel leuk voor de NPC’s die het moeten dragen!
Bovendien bleek de hoeveelheid voorradige stof te weinig om twee volledige kostuums uit te kunnen maken, tenzij ik zeer minimalistische outfits had gemaakt, zonder flapjes of andere decoraties.

Uiteindelijk heb ik dus maar een zwarte voeringstof die ik nog in mijn eigen stoffenkast had liggen, gebruikt ter aanvulling. Het levert niet het mooiste resultaat op om daar een broek van te maken, maar goed, het glimt en het was beter dan een gênante vertoning. En ik had nog net genoeg over om ook een onderrokje te naaien voor onder de lange, aan de voorkant openvallende rok.

 

Het blijft frustrerend, om kleding te maken die iedereen moet passen. Je weet vooraf niet of een man of vrouw de outfit gaat dragen, of hij lang of kort is en of hij dik of dun is. Het resultaat is dat je erg beperkt bent in wat je kunt naaien en dat het in praktijk altijd floddert of niet goed zit.
En dan heb je nog de budgettaire beperking, waar ik ook niet goed in ben. Als ik inspiratie heb, wil ik precies kunnen maken wat in mijn hoofd zit! En ik blijf erbij: het type stof dat je gebruikt, kan een kostuum maken of breken.

Het is heel begrijpelijk dat je voor een vereniging, die het moet doen met beperkte middelen, niet de allerduurste stofjes en fournituren kunt inkopen. En dat je niet een half jaar vooraf al weet wie welke rol gaat spelen. Maar het zorgt er wel voor dat ik altijd teleurgesteld ben in het resultaat dat ik als kostuumcommissielid oplever.

Bovendien is het ook voor een deel productiewerk. Voor afgelopen evenement moesten er bijvoorbeeld 20 hoofddoeken en buikbanden worden gemaakt voor de kloosterlingen. Ik kreeg de opdracht om de basis te naaien, anderen zouden ze daarna verder pimpen met bling en kraaltjes. Natuurlijk kan en doe ik dat, maar 20 vierkanten en 20 rechthoekige lappen (plus 20x bijbehorende voering en vlieseline) knippen en locken is nu eenmaal niet het meest bevredigende klusje. Liever maak ik één compleet uitgewerkt kostuum voor iemand op maat.

En ook dit was frusterend, omdat het passen en meten was om wederom alles uit de reeds aanwezige lappen stof te kunnen halen, waarbij de setjes ook nog in kleur moesten matchen. Ook voor deze outfits heb ik maar weer eigen materiaal gedoneerd. En ben ik uiteindelijk teleurgesteld dat ik de hoofddoeken niet groter (=mooier en makkelijker passend) heb kunnen maken.

 

En daarom heb ik besloten om te gaan stoppen met de kostuumcommissie. Ik ga mijn kostbare tijd besteden aan het maken van dingen waar ik oprecht blij mee en tevreden over kan zijn.

Ik weet dat het vooral in mijn eigen hoofd zit en dat Charm echt wel blij is met de kostuums die ik maak. En het voelt ook een beetje alsof ik de vereniging in de steek laat, aangezien de andere kostuumcommissieleden wat minder naaiervaring hebben dan ik. Maar ik heb de afgelopen jaren eigenlijk wel genoeg bijgedragen aan de vereniging vind ik, zij het als kostuumcommissie, zij het als bestuurslid. Bovendien: als ik kijk naar de prachtig versierde banden en hoofddoeken die er voor afgelopen evenement zijn gemaakt door mijn commissiegenoten, kunnen ze het prima zonder mij!

“Hee Lenny, wat heb je gemaakt?”
“Een nostepinne!”
“Een wat?”
“Een taps toelopende stok.”
“Oh. Euh… apart…?”

Ja, sorry, niet al mijn fröbelprojectjes zijn even indrukwekkend.:-P

Nu ik een fancy wolwinder heb, wil ik natuurlijk wol gaan winden! Ik heb een voorraad middeleeuwse klosjes, maar die gaan er behoorlijk snel doorheen. Dus zal ik sommige garens gewoon tot een bolletje moeten gaan winden.

Iedereen die wel eens met bolletjes garen heeft gehandwerkt, weet dat het fijn is als je je draad vanuit het midden van de bol kunt trekken. Dat voorkomt een hoop heen en weer gerol van je bol (waar de kat dan weer achteraan gaat) en het is ook makkelijker om de bol vast te houden, als je bijvoorbeeld draden wil afmeten voor je weefgetouw.

Er zijn speciale apparaatjes te koop om zo’n soort bal mee te winden, maar je kunt het ook heel makkelijk zelf doen. Daar heb je dan wel zo’n ‘nostepinne’ (da’s Scandinavisch) voor nodig.

Op deze site wordt heel goed uitgelegd hoe je dat dan doet.

Er zijn een hoop fancy nostepinnes te koop, maar feitelijk is het dus niet meer dan een ietwat taps toelopende stok, zodat je na het opwinden je bolletje weer makkelijk van de stok kunt afschuiven. Misschien dat ik de mijne ooit nog wel eens wat versier, maar nu ga ik puur voor functioneel.

Dit soort stokken zijn gevonden op het Oseberg-schip, dus in de Vikingtijd hadden ze ze al. Ik heb helaas nog geen middeleeuwse afbeeldingen gevonden waarop zo’n ding te zien is, behalve wellicht deze:

De middelste dame heeft duidelijk een middeleeuwse wolwinder voor zich staan, dus als ze van daaruit iets om een stok aan het winden is, lijkt me dat zo’n nostepinne.

Als iemand meer afbeeldingen weet, houd ik me aanbevolen!

En weer een naaiprojectje af! Ik heb vakantie, is het te merken?

Vandaag kon ik Thom’s houppelande van mijn to-do-lijst afstrepen. Ik had al heel lang geleden beloofd eentje voor hem te maken, maar tot nu toe was het er niet van gekomen. Ik had overigens al gelijk gezegd dat het best pas juli kon worden voordat ik ‘m af kon hebben, vanwege tijdgebrek. En dat vond hij geen probleem. Poeh, toch nog krap twee weekjes voor het verstrijken van de zelfbenoemde deadline gered… Ik kom mijn beloftes nu eenmaal graag na.

Overigens lag dat niet helemaal aan mij – ik kon in het begin niet veel anders dan alleen de voering van de outfit maken. Gekleurd linnen had ik namelijk nog liggen en die stof kon Thom van me overnemen. Maar wol in de juiste kleur, type en lengte had ik helaas niet meer. En wat is het altijd lastig om goede wol voor re-enactmentoutfits te vinden! Pas een maand geleden, op de Quaeye Werelt, vonden we een wolletje dat voldeed.

Op zich was het wel goed dat ik kon beginnen met de voering. Omdat ik nog nooit kleding voor Thom had gemaakt (nou ja, alleen een wapenrok, maar die heeft geen nauwe pasvorm), had ik namelijk geen patroon op maat voor hem. Heh, ik had zelfs überhaupt geen patroon, alleen een afbeelding in een boek. Dus op basis daarvan en op basis van zijn maten, moest ik eerst iets gaan uittekenen. En dan gaat er nog wel eens iets mis. Dat past nooit in 1x goed. En soms zie je ook pas nadat je iets in stof hebt gemaakt, of het wel of niet werkt. Zoals in dit geval de ‘bag sleeves’ – want vanaf welke plek op de arm beginnen die eigenlijk precies uit te lopen…?

Heel onhandig dan ook dat hij niet continu in de buurt was om even door te passen. Wat dat betreft is iets voor jezelf maken toch een stuk makkelijker.

Een deel van de voering heb ik daarom eerst met een proeflapje gemaakt, om te voorkomen dat ik al het mooie linnen zou verspillen. Desondanks heb ik in de definitieve versie stiekem nog ergens een extra stukje moeten inzetten. Vandaar dat het maar goed is dat het de voering is – dat zie je toch niet.

Toen ik na enkele doorpas-sessies en diverse malen de boel verstellen (poeh, wat is het toch lastig een kraag goed aan te laten sluiten zonder iemand te wurgen!) de voering passend had, kon ik die stofdelen weer gebruiken als patroon voor de buitenstof. Die ging dan ook gelukkig wel in 1x goed.

Het resultaat:

(Euh, ja, het ziet er misschien ietwat vreemd uit omdat mijn paspop niet Thom’s maten heeft, maar wel een flinke taille en boezem. Denk er zelf maar een brede borstkas in. )

Alle binnennaden zijn met de naaimachine gestikt, maar de naadtoeslag van de buitenstof heb ik volledig met de hand opengestikt. Ook de voering is met de hand aan de buitenstof gestikt. En de knopen en knoopsgaten zijn met de hand gemaakt. Daar gaat toch altijd meer werk in zitten dan je denkt…

Behalve de knopen bij de kraag, hebben de mouwen ook ieder twee knoopjes gekregen, zodat ze lekker nauw om de pols kunnen sluiten (zoals toen mode was).

Perfect ronde stoffen knoopjes maken is helaas nog steeds niet mijn forte, zoals je ziet. Maar deze knoopsgaten zijn alweer een stuk netter geworden dan in mijn vorige middeleeuwse kostuums.

Bestede tijd: 41,5 uur (exclusief doorpas-afspraken)
Kosten: €32,- voor de voering (4 meter rood linnen). De groene wol (ook 4 meter) heeft Thom zelf gekocht, dus de prijs daarvan weet ik niet. Ik gok rond de €17,50 per meter.

 

[edit] Inmiddels heeft Thom foto’s gemaakt van de houppelande in combinatie met de rest van zijn outfit (dat ziet er toch altijd een stuk mooier uit dan mijn crappy foto’s van alleen een paspop ):