Binnenkort is het alweer tijd voor Castlefest. Daar gaan we uiteraard optreden met Tweedledum & Tweedledee!

Ernic is zo tevreden over de kilt die ik voor hem had genaaid, dat hij heeft gevraagd of we ditmaal in Keltische outfit erheen kunnen gaan. Prima, alleen maakte ik me wel een beetje zorgen over mijn eigen Keltische outfit. Die is namelijk redelijk warm. En als de afgelopen jaren enige indicatie zijn, is er grote kans dat het ook dit jaar weer bloedjeheet gaat worden dat weekend. De onderkleding weglaten en alleen de bovenjurk dragen is geen optie, want die is aan de voorkant helemaal open. Niet heel fatsoenlijk om dat zo te dragen.  Bovendien moet ik er ook in kunnen balfolken, zonder continu op de zoom van mijn lange rok te stappen.

Twee jaar geleden rausde ik daarom last-minute nog even een luchtige linnen jurk in elkaar. Die ik het jaar erna overigens wederom aantrok, bij gebrek aan alternatief. Dus hee, waarom naaide ik nu niet weer een luchtige versie van mijn outfit, speciaal voor Castlefest?

Zo gezegd, zo gedaan.

Alleen de stof was een probleem. Naar de stof van mijn oorspronkelijke Keltische outfit had ik namelijk ongeveer anderhalf jaar gezocht, voordat ik iets vond waar ik écht blij van werd. Maar daar had ik nu geen tijd voor.

Gelukkig heeft mijn naaijuf altijd wat stofstaaltjes liggen. Daar zat daadwerkelijk een niet al te modern ogende, aardetint gekleurde, geruite stof tussen! En daarvan kon ik nog nét voordat de zomerstop in ging, vier meter bij haar bestellen.

Helemaal happy ben ik er niet mee, want het is me nog iets te veel model theedoek. Bovendien is ook dit niet bepaald een luchtige stof, maar het was de enige optie. Dan maar een luchtig model maken en hopen dat deze stof goed zweet absorbeert.

Dit is het resultaat:

Voor deze jurk kon ik het patroon van de vorige simpelweg recyclen, wat een hoop tijd scheelde. Ik heb hem ditmaal een stukje korter gemaakt, geen opening gemaakt aan de voorkant, en een ‘afdekflapje’ achter de geregen sluiting genaaid zodat ik er niets onder hoef te dragen.

Nog een verschil met mijn andere jurk is dat ik de rok niet aan het lijfje heb gerimpeld, maar er stolpplooien in heb gemaakt. Net iets Keltischer, aangezien die verwijzen naar de plooien in een kilt.

Omdat ik ditmaal wél genoeg stof had, kon ik ook nog een soort arisaid erbij maken. Dat is gewoon een grote doek, die je om je lichaam wikkelt. De keltische kilt is niets anders dan zo’n doek; geplooid en om het lichaam vastgezet met een riem. Mijn (stuk kleinere) doek kan ik gebruiken als het toch wat kouder wordt of als het gaat regenen.

Het ding is op heel veel manieren te dragen:

   

Tenslotte de stats:

Bestede tijd: 6 uur
Kosten: €33,60 (voor 4 meter stof; de metalen oogjes, de rijgveter en het naaigaren had ik nog liggen)

Ik vraag me iedere keer weer af waar ik de inspiratie vandaan haal. Steeds wanneer ik een baddoek als kraamcadeautje heb afgerond, denk ik: nu weet ik écht niet meer welke variant ik hier nog op zou kunnen maken. Maar op de een of andere manier komt er dan toch weer een idee naar boven drijven.

Gelukkig maar, want daardoor kon ik vandaag Kitty en haar kersverse kleine meid blij maken met deze pinguïn-baddoek!

De voorkant:

De achterkant:

Ingewikkeld:

Hoewel er naden zitten op de plekken waar de twee kleuren badstof bij elkaar komen, die zelfs onder het mutsje komen, lopen die naden precies langs de ligplek voor de baby, zodat ze er geen last van zal hebben. Ideaal!

Kitty vond ‘m erg leuk en de doek is gelijk uitgeprobeerd, maar helaas zorgde hij er niet voor dat de kleine ophield met huilen.

Tsja, ik had voor Zwusje’s bruiloft natuurlijk al een outfit genaaid en een liedje bedacht, maar er moest uiteraard ook nog een cadeau komen.

Ze hadden op hun uitnodiging geen cadeautip gezet, maar gezien de omvang van het feest vermoedde ik dat gewoon geld hoe dan ook van pas zou komen. Maar ja, toen moest ik er nog voor zorgen dat een saai object als cash geld, een leuk cadeau om te geven werd.

Het concept ‘geldcactus‘ is volgens mij redelijk bekend: pak een komkommer (of courgette), zet die in een bloempot en steek er muntgeld in. Tadaa! En een cactus past natuurlijk perfect in het ‘cowboybruiloft’-thema.

Klaar dus? Nope. Iets doen dat al heel vaak is gedaan, is natuurlijk mijn eer een beetje te na…

Omdat er sowieso niet heel veel geld in zo’n komkommer past en ik dus ook een briefje wilde geven, was mijn eerste plan om ook een wanted-poster van het bruidspaar te photoshoppen en daaronder, achter het woord ‘reward:’, het geldbriefje te plakken in plaats van een bedrag te typen.
Geinige foto’s waren snel gevonden dankzij het recente vrijgezellenfeestje, maar helaas bleek een briefje van €50,- best wel hoog en werkte het niet echt mooi op de poster.

Mark kwam met een alternatief idee: er een bloemetje voor bovenop de cactus van origamiën. Aldus geschiedde. En de wanted-poster bleef ook, maar dan in gewijzigde vorm, waardoor er ruimte kwam voor geinige aanklachten:

Omdat Zwusje en echtgenoot nogal fan zijn van Jack Daniels, maar deze whisky volgens ‘de kenners’ enkel geschikt is om verf mee van je muur te halen, deden we er als geintje ook nog drie proefflaconnetjes ‘echte’ whisky bij, zodat ze eindelijk eens een goede smaak zouden ontwikkelen. Ja ja, wij plagen elkaar graag.

Het eindresultaat:

Gelukkig heeft deze unit de autorit van Nijmegen naar het ouderlijk huis en van daaruit weer naar de trouwlocatie, overleefd. Maar ik weet niet hoe uitgedroogd die arme groentes er aan het eind van de bloedhete dag uit hebben gezien, en al helemaal niet toen het de volgende dag naar huis is getransporteerd. Nou ja, gelukkig hebben we altijd de foto’s nog.

Een tijdje geleden zag ik een hele leuke trui van het merk Desigual in de winkel hangen. Helaas paste hij me niet: maat S was te klein en maat M was te groot. En het was niet een kwestie van gewoon de mouwen en de onderkant wat innemen, wat ik normaal gesproken zou hebben gedaan. Dus moest ik hem laten hangen.

Voordat ik de winkel weer uit liep, maakte ik stiekem een paar foto’s in het pashokje. Want het zag er namelijk wel uit als een trui die ik zelf zou kunnen maken…

Niet bepaald correct uiteraard, maar hee: als het ding me gepast zou hebben, zou ik hem netjes hebben gekocht!

Dus toen ging ik op zoek naar leuke stofjes. En dat viel nog niet mee… De hele stoffenloods heb ik afgespeurd en rol na rol stapelde ik op mijn winkelkar, die op een gegeven moment bijna omviel. Want er zijn een hoop leuke stofjes, maar vind maar eens een setje dat qua kleurtint en qua stoftype met elkaar matcht! Dus zat er weinig anders op dan alle mogelijke opties op mijn kar te laden en aan het eind van de loods pas een selectie te maken. Waarna uiteraard alle andere rollen weer op hun plek terug moesten…

Eigenlijk wilde ik net zo’n zwart/grijzig stofje voor het shirt zelf nemen als het origineel had, maar ik kon geen geschikte stof daarvoor vinden. Dus ging ik maar voor een gebreid stofje met motiefjes in diverse grijstinten.

Voor de kraag koos ik verschillende stretchstofjes en een soort suede-achtige stof met gaatjes.

En toen moest ik natuurlijk nog een patroon tekenen. Dat leek me niet zo moeilijk: ik kon gewoon een standaardpatroon van een longsleeve recyclen en dan die kraag erop maken. Voor zover ik het in het pashokje had kunnen beoordelen, was het gewoon een rechthoekige lap die vooraan overlapte.

Naaijuf dacht daar anders over. De kraag moest uiteraard wel een beetje rond worden geknipt, anders ging dit niet werken. Oh.

Dus tekende ik gevoelsmatig een gegolfde reep en maakte ik de kraag eerst van een proefstofje. Die viel voor geen meter en zat véél te strak bij de hals.

Ook de tweede poging van mijn patroon mislukte jammerlijk.

Na bedacht te hebben hoe het patroon dan wederom bijgewerkt zou moeten worden, kwam ik uit op de conclusie… dat het toch echt gewoon een rechthoek moest worden! Maar dan wel met schuinlopende zijkanten. Zucht.

Dus rechthoek getekend, de boel in kleine strookjes opgedeeld, en de stofjes geknipt. En die weer afgelockt en aan elkaar genaaid, met de naden aan de buitenkant voor de ‘casual look’. Dat leverde het volgende resultaat op (klikbaar voor beter zicht):

Toen ik de kraag eenmaal had, zat de rest snel in elkaar. Dit is het eindresultaat:

Kosten: €18,- (heel weinig, want ik heb van alle stofjes behalve de hoofdstof de minimale afnamehoeveelheid gekocht, dus slechts 30 cm)
Bestede tijd: 11 uur (voornamelijk besteed aan het hertekenen van het patroon)

Mijn naailesgenootjes vonden de trui helemaal super! Maar zelf ben ik er niet 100% tevreden over. De pasvorm is perfect en de kraag valt heel mooi, daar niet van. Maar ik ben helemaal niet gewend aan zo’n kakefonie van motiefjes! Ik vond de oorspronkelijke, iets neutralere versie denk ik toch leuker. En ik had het stofje met de witte streep erin aan de bovenkant gewild, maar was bij het knippen vergeten dat de smalle kant van de rechthoek tegen de trui aan kwam en de langste kant boven ging (geheel tegen m’n gevoel in), dus toen kwam de kraag ondersteboven op de trui.

Overigens vind ik de varianten die momenteel op de Desigual-site te vinden zijn, ook niet echt mooi:

Misschien moet ik gewoon eraan wennen. En sowieso op een neutrale spijkerbroek dragen.

Mocht ik er op termijn nog niet blij mee zijn, dan kan ik hem altijd opnieuw maken. Want het patroon heb ik nu, dus als ik stofjes vind die wel mijn stijl zijn, zit er zo een nieuwe trui in elkaar.

Vooralsnog kan ik ‘m overigens niet aan – het is momenteel echt véul te warm voor zo’n gebreide stof! Even wachten tot de herfst dus.

Oh ja, door de teleurstelling over het nog niet kunnen showen van de kostuums die ik voor Charm maakte, vergat ik bijna dat ik ook nog iets anders voor het evenement had genaaid! Namelijk een vaandel van baronie Berengouw-Vosburgh:

Diona heeft dit wapen bedacht, ik heb het omgezet naar stof.

Er zaten iets meer details in de oorspronkelijke tekening, maar om ieder haartje van de beer te gaan uitknippen en (met de hand!) vast te gaan stikken, was me toch iets te veel werk voor een object dat geen cruciaal plotitem zou zijn. De nageltjes van de vossen heb ik ook weggelaten, want die waren zo klein dat het weinig toevoegde als ik die ook nog eens borduurde. De rode nagels en de tong van de beer heb ik wel erbij geborduurd, want die zijn wel goed zichtbaar van een afstandje.

Het vaandel is tijdens het evenement gebruikt om een trommel van de Vosburgh Jeugd mee te decoreren. En naderhand heeft Diona ‘m mee naar huis genomen als aandenken.

Ongelooflijk… hij is eindelijk af!! De ‘Old West dress‘ voor de bruiloft van mijn zusje! En ik ben er nog best tevreden over ook.

Tadaaaaa:

(plaatjes zijn klikbaar)

Zoals je ziet heb ik de bovenrok toch maar wat opgerimpeld. Dat geeft net een speelser effect dan gewoon recht.

Uiteindelijk had ik nog steeds liever een minder synthetisch stofje gehad, en de manier waarop de onderste rok valt vind ik nog steeds niet goed. Plus ik moet wennen aan de volumineuze kontpoef en de ontzettend niet-afkledende vorm (als ik er slank uit wil zien dan moet ik er een korset onder dragen, dat ik wel heb, maar ik kies toch liever voor wat bewegingsruimte op de bruiloft). Maar toch… het geheel werkt!

Er waren momenten waarop ik het niet meer zag zitten en dacht dat ik een monster had geschetst. Stom, dat dan ineens, als je alle details af hebt en het combineert met de juiste accessoires, de boel toch ineens op zijn plek valt en het toch iets blijkt te zijn geworden zoals je in je hoofd had.

 

Bestede tijd: 53 uur
Kosten: €52,10 (stof, kant, lint en knoopjes; exclusief de cowboyhoed van €69,-)

De Victoriaanse laarsjes die ik eronder draag, had ik nog van een eerder kostuum.

Mijn ma gaat me waarschijnlijk heel hard uitlachen als het op mijn zusje’s trouwdag bloedheet blijkt te zijn, met mijn synthetische lagen en wollen hoed. Maar als het ‘s avonds afkoelt en we buiten in een weiland zitten, ben ik waarschijnlijk degene die lacht.

Dus hee, ik ben er helemaal klaar voor! En ik ben heel erg benieuwd wat alle andere gasten aan gaan trekken.

Waarschijnlijk ben ik (naast Mark, mijn ouders en uiteraard mijn zus en haar aanstaande) de enige die écht volledig in stijl is opgedirkt. Ik ga er vanuit dat de meesten in spijkerbroek, geruit shirt met gilletje en cowboyhoed van de feestwinkel verschijnen. Prima hoor, maar ik hoop alleen dat mensen zich niet bewust inhouden uit angst om té opgedoft te zijn. Het motto: doe maar gek, want mijn outfit top je toch niet!