Omdat ik nu weer in de kostuumcommissie van Charm zit, was ik ingeschakeld voor het naaien van ‘het spoilerkostuum’. De andere leden van de kostuumcommissie zijn namelijk allemaal spelers en de verhaalschrijvers wilden hen niet laten weten dat er Seelie (een bepaald ras) in het spel zouden komen. Dus of ik een generieke Seelie-outfit wilde maken zonder medeweten van de anderen?

In het verleden waren er al meerdere Seelie in het spel geweest, maar ze hadden nooit een fatsoenlijk kostuum gehad. Hun outfits waren meestal lange broeken of rokken van velours de panne, en verder zo weinig mogelijk andere kleding, maar wel een dikke laag kleurige schmink. Omdat het wezens uit een droomwereld betreft, werden de NPC’s (figuranten) behangen met lapjes organza, zodat ze een doorschijnend effect kregen en mooie kleurschakeringen door veranderende lichtval. Maar nu moesten er wat meer ‘echte kostuums’ voor gaan komen in plaats van het geïmproviseerd omknopen van lapjes. Aan mij dus de taak om die kostuums te maken.

Ik moest uiteraard wel de herkenbaarheid van het ras behouden en kon niet ineens iets geheel anders gaan doen. Het uitgangspunt van weinig kleding, velours de panne, organza en de kleurtinten moest daarom blijven. Een lastige, want ik weet dat niet iedereen velours de panne kan waarderen. Sterker nog: toen ik bij de ex-figurantenleiders informeerde hoeveel van die voorheen gebruikte rokken en wikkelbroeken er nog aanwezig waren, meldden zij me dat ze die allemaal hadden weggegooid. Want: van velours de panne en dus lelijk.

Argh… niet alleen moest ik nu meer kleding bijmaken, maar nu durfde ik dus helemaal geen velours de panne meer te gebruiken. Maar… maar… wat nu??

Overleggen met mijn mede-kostuumcommissieleden was geen optie; vanwege de spoilers moest ik het echt zelf uitzoeken.

Na veel wikken en wegen besloot ik toch iets te gaan maken van een nieuw soort stof, en slechts elementen van velours de panne in de kleding terug te laten komen. Ik vond een mooie ‘flowy’, licht transparante stof in precies de juiste kleuren. Die was alleen nogal duur… zeker in vergelijking tot dat goedkope velours. Maar ik kon geen alternatieven vinden die hetzelfde effect zouden geven, wat resulteerde in behoorlijke stofkeuzestress en waardoor ik ging twijfelen aan mijn vermogen een goede bijdrage aan de kostuumcommissie te kunnen leveren.
(Overleggen met de penningmeester was ook al lastig, want ook die is speler. Zucht.)

Om niet al te veel over het budget te gaan, heb ik de nieuwe stof enkel gebruikt voor de broeken, zodat er minder meters van aangeschaft hoefden te worden. Op een haltertopje na, maakte ik de tops voor de dames alsnog van velours de panne, aangevuld met organza. De velours (en een deel van de organza) doneerde ik vanuit mijn eigen stoffenvoorraad, om nog meer kosten te voorkomen. Bovendien stretcht velours de panne ontzettend goed, in tegenstelling tot de andere stof, waardoor het makkelijker werd om de topjes one-size-fits-all te maken (ook een van mijn frustratiepunten).

Uiteindelijk was ik er dus in geslaagd om een set acceptabel uitziende, door NPC’s van verschillende formaten te dragen, niet al te budgetoverschrijdende kostuums voor de Seelie te maken. (Hoewel er voor dit evenement maar één outfit nodig was, had ik vast wat vooruit gewerkt omdat er in de toekomst vast nog meer Seelie nodig gaan zijn. Iets met Muze, die mij dwong om een complete kledinglijn uit te schetsen, en iets met angst om voor volgende kostuums nooit meer dezelfde stof te kunnen vinden, waardoor ik al een aantal meters extra had ingekocht.)

Ik postte de foto’s van de kostuums op een besloten subforum van het Charm-forum.
De NPC die de rol van Seelie zou gaan spelen, zag de foto’s, raakte geïnspireerd en naaide vervolgens zélf een outfit. Of ze die misschien mocht dragen, in plaats van wat ik had gemaakt? Euh… wut?

Bij nadere navraag vernam ik dat ze liever geen velours de panne wilde dragen. Dat was namelijk nare stof en die probeerde ze al haar hele LARP-carrière te vermijden.

Argh, argh & argh!

De haltertop die ik had gemaakt van de andere stof, bleek ook geen alternatief, want ze was ook geen fan van haltertopjes omdat ze vond dat die haar niet stonden.

Je begrijpt wel dat ik er toen wel een beetje klaar mee was.

Maar na een dag gefrustreerd te zijn geweest, probeerde ik het van een andere kant te zien. Ik ben zelf immers ook iemand met een Mening over kleding. Ik neem zelf ook zo veel mogelijk eigen kleding mee voor mijn NPC-rollen, omdat ik weet dat ik er niet uit zie in een one-size-fits-all-outfit, en struikel over de te lange broekspijpen. Ik wil me prettig voelen in de kleding die ik draag, en uiteraard geldt dat ook voor andere NPC’s. Wie ben ik om iemand te dwingen iets aan te trekken waar hij of zij zich niet prettig in voelt, alleen vanwege mijn eigen ego?

Natuurlijk is het lullig om tijd en moeite te stoppen in iets dat niet gedragen wordt, maar uiteindelijk besefte ik wel dat het doel van het kostuum niet was om mij blij te maken, maar om een bijdrage te leveren aan het succes van een evenement. Of dat nou met mijn kostuum was of eentje dat door de NPC zelf was gemaakt, was niet relevant.
Sowieso heb ik de outfits niet voor niets gemaakt; in de toekomst kunnen ze alsnog gedragen worden (vandaar nog even geen foto’s ervan op mijn blog).

Dus slikte ik 3x en mailde ik met de NPC over aanpassing van de door haar gemaakte outfit, zodat die beter aansloot bij de visie die ik had op de Seelie. Gelukkig was ze daar toe bereid, en op basis van mijn richtlijnen heeft ze de top (de rok en haardecoratie vond ik sowieso al goed) vervangen door een ander exemplaar.

Naast de bereidheid om haar maaksels aan te passen, was de NPC in kwestie bovendien steeds heel begripvol richting mij en mijn gevoelens erover, omdat ze zich ook in mijn situatie kon inleven, aangezien ze zelf ook NPC-kostuums heeft genaaid voor andere evenementen en weet hoe vervelend het is als daar over gezeurd wordt. Ze heeft me op het evenement zelfs nog een stuk chocolade gegeven als goedmakertje. Heel lief.

Uiteindelijk is het kostuum hartstikke mooi geworden en in combinatie met de schmink was het een supergoed plaatje, dat prima aansloot bij de kledinglijn die ik had bedacht. Van de spelers heeft ze ook veel complimenten gehad over haar outfit. Zij blij, ik blij, vereniging blij.

Ik vind het heel fijn dat we er samen uit zijn gekomen. Dit is een heel mooi voorbeeld van hoe een situatie, die makkelijk had kunnen ontploffen, is opgelost door begrip voor elkaars standpunten te tonen, dit ook expliciet uit te spreken, en aan beide zijden enkele concessies te doen.

Hopelijk lukt het me vaker om potentiële conflicten op zo’n manier op te lossen. Hoewel ik moet zeggen dat het makkelijker is om je in elkaar in te leven, als je behoorlijk op elkaar lijkt…

Weer een gezellig én productief avondje gehad!

Marion wilde graag een bordje voor haar marktkraam en vroeg me of ik daar mee kon helpen. Uiteraard! Dus kwam ze eerst gezellig eten en gingen we daarna aan de zaag, de print, het overtrekken en het schilderen.

Lekker samen vanuit beide kanten van de tafel vakjes inkleuren.

Nu alleen nog een ophangsysteem en het bord kan in gebruik genomen worden!

Ik wilde al een hele tijd een paspop hebben. Om verschillende redenen.

Tot nu toe moest ik altijd iemand anders vragen om een shirtje goed af te spelden, of moest ik zelf voor de spiegel staan hannessen in een onhandige houding. De onderkant van een jurk of rok recht afspelden is sowieso niet in je eentje te doen.

Daarnaast maak ik vaak foto’s van mijn naaisels en kledingaankopen voor op mijn blog. Uiteraard wil ik in de meeste gevallen de boel showen terwijl ik het aan heb, maar er zijn ook gevallen waarin dat minder relevant is (of ik geen zin heb om me helemaal om te kleden). Tot nu toe legde ik de kleding dan maar op de grond, of fotografeerde ik het op een hanger. Dat geeft natuurlijk niet het beste beeld ervan.

Ten derde is het soms fijn om kleding te kunnen ontwerpen door het te draperen op een model, in plaats van een patroon op papier uit te werken. Dit is helemaal fijn bij aparte fantasykostuums, zoals ik bijvoorbeeld voor figuranten voor Charm moet maken.

En dan hebben we natuurlijk nog het feit dat, als ik kostuums voor anderen maak, ik die niet zelf kan passen om te kijken of de maten goed zijn.

Maar paspoppen zijn duur en zo hard had ik ze ook weer niet nodig. Totdat ik me een tijdje geleden realiseerde dat ik de figurantenkostuums die ik momenteel voor Charm aan het maken ben, moet fotograferen, zodat de figuranten weten hoe ze ze moeten aantrekken en combineren. Ik kan Mark echter niet meer om hulp vragen, want die is nu speler geworden en mag de kostuums niet vooraf zien. Oftewel: een goed excuus om er alsnog eentje in huis te halen.

Maar ja, toen ging ik me verdiepen in die dingen en bleken er ook een hoop nadelen aan te zitten.

Ten eerste zijn er geen paspoppen die je op iedereen zijn maten af kunt stellen. Uiteraard heb je al een vormverschil tussen mannen en vrouwen, dus kan ik er alleen vrouwenkleding op afmeten. En toen bleken ze ook nog eens in verschillende formaten (small/medium/large/extra large) te komen, dus als ik er eentje bestel die op mijn maat in te stellen is, kan ik ze nog steeds niet gebruiken voor kleding voor dames met een grote maat.
Verder zijn ze niet volledig op je eigen lichaam in te stellen. Heupbreedte, taille en buste zijn instelbaar, de ruglengte alleen bij sommige modellen. Maar met een holle rug zoals de mijne houden die dingen geen rekening. Hmm… in hoeverre heb ik er dan wel wat aan?

En dan komt er ook nog eens bij dat de gedetailleerd instelbare exemplaren doorgaans ook de lelijkste zijn: van die felrode of felblauwe bustes op metalen of kunststof voet, met plastic draaiknoppen. Yuk. Ik zit er namelijk wel continu tegenaan te kijken in mijn werkkamer. Doe mij maar eentje met een schattig ouderwets bloemenstofje op zo’n mooie houten voet! Maar die zijn dan weer niet flexibel instelbaar.
Zucht… het blijft toch altijd een zoektocht om spullen te vinden die zowel mooi als functioneel zijn.

Uiteindelijk was mijn conclusie dat ik een aantal eisen en doelen weg moest gaan strepen. De eis ‘ook af te stemmen op de maten van anderen’ sneuvelde. Als ik dat wilde, moest ik gewoon een complete poppenkast met alle mogelijke varianten gaan aanschaffen. En ach, aangezien ik zelf niet zo groot en breed ben, past de meeste kleding van anderen (zoals figurantenkleding) ook wel op mijn pop, dus fotograferen en recht afspelden van zomen is dan nog steeds mogelijk.

En toen realiseerde ik me, dat een paspop op maat eigenlijk de ideale overgebleven oplossing was. Als hij toch niet voor anderen ingesteld hoefde te worden, dan wilde ik er uiteraard wel eentje die óók rekening houdt met mijn persoonlijke afwijkingen! En die kon dan vast ook wel in de kleuren en materialen worden gemaakt die ik mooi vind.

Helaas bleken paspoppen op maat al snel zo’n €500,- te kosten. Slik… dat had ik er nou ook weer niet voor over.

Dus nam ik mijn toevlucht tot mijn gebruikelijke oplossing als ik in de winkel niet kan vinden wat ik wil, of als het me te veel kost: zelf maken! Er zijn namelijk op internet diverse voorbeelden te vinden van mensen die zelf een paspop hebben gemaakt, door middel van ducttape. En waarom zou ik dat dan niet kunnen?

Dus ging ik aan de slag. Bij de Gamma kocht ik papieren verpakkingstape (in plaats van ducttape, want ik had ergens de tip gelezen dat je daardoor beter op je pop kunt spelden – je kopspelden worden er minder snel bot en minder plakkerig door) en op de rommelmarkt scoorde ik een oude kapstok, die als standaard kon dienen.

Stap 1: het ondershirt
Van een stretchend reststofje naaide ik een hooggesloten shirtje. Een oud shirt gebruiken dat tot op je heupen komt en dan de halslijn bedekken met losse stof kan ook, maar ik ben niet iemand die oude kleding bewaart.

Hoe nauwer aansluitend het shirt, hoe beter, want dan krijg je bij het intapen minder plooien en dus minder bobbels in je pop.

Stap 2: inwikkelen met tape
Gelukkig wilde Mark wel helpen bij deze stap, want jezelf mummificeren met tape kun je nu eenmaal niet alleen.

Ook hier is het weer belangrijk dat er zo weinig mogelijk bobbels in je lagen komen. <insert diverse uitroepen van frustratie door Mark>
(Maar hee, ik heb 1 uur en een kwartier in dezelfde houding stil moeten staan, da’s ook geen pretje kan ik je vertellen! :-S )

Ik had drie rollen tape van 38 meter per stuk gekocht en die hebben we volledig gebruikt. We hebben er twee lagen mee aan kunnen brengen. Achteraf gezien had ik liever nog een derde laag er overheen gedaan voor de stevigheid, maar we zullen zien in hoeverre dit houdt.

Stap 3: er weer uit komen…
Dat viel me gelukkig niet tegen. Mark knipte het geheel op de rug open, van kont tot nek (even opletten dat je ondergoed niet mee wordt geknipt…), waardoor ik me er uit kon wurmen. Die opening tapete ik daarna weer dicht. (Let er dus even op dat je niet ál je tape gebruikt voor het inwikkelen, want hiervoor, en voor het afsluiten van de openingen, heb je ook nog diverse repen nodig!)

En dan heb je een levensechte torso op je tafel staan. Best eng…

Stap 4: de ophangconstructie maken
Ik had echt mazzel met de gevonden kapstok! Ik hoefde er alleen maar het deel met de haken op een esthetisch prettige plek af te zagen en toen had hij al min of meer de juiste hoogte.

 

Ik boorde er vervolgens twee dwarsgaten in, waar ik houten stokjes door stak. Op de bovenste hangen straks de schouders, de onderste ondersteunt de torso van onderop.

Gelukkig dacht ik er aan om éérst het stukje in vorm geknipt karton, dat de pop moest gaan afsluiten, over de stok te rijgen voordat ik de rest erop bevestigde.

Wel moest ik nog even de torso bij een armgat openpulken om het schouderstokje opnieuw door de paal heen te kunnen schuiven nadat ik de torso er overheen had getild, aangezien de taille van het ding uiteraard te smal is om langs het stokje te schuiven.

Stap 5: opvullen
Lang leve onze twee oude hoofdkussens die ik ooit had bewaard. Met de vulling ervan heb ik de torso opgevuld, zodat hij wat steviger werd.

Van onderaf opvullen bood de meeste ruimte, dus heb ik eerst de nek afgesloten met een stuk karton (met gat voor de paal in het midden).

Stap 6: afsluiten en afronden
En daarna was het een kwestie van de al klaarhangende kartonnen onderkant er tegenaan tapen, zodat ik de boel kon omdraaien zonder dat er een fluff-explosie in mijn werkkamer plaats zou vinden.

En omdat het oog ook wat wil, zaagde ik het mooie topje van het restant kapstok en lijmde ik dat op het uiteinde van de standaard.

Stap 7: aankleden
Een unit van papiertape is natuurlijk nog steeds niet zo mooi om tegenaan te kijken, dus naaide ik van een tweede reststofje ook nog een strak shirtje ter afwerking.

Door hem eerst binnenstebuiten over je pop heen te spelden en dan strak langs de randen dicht te rijgen, krijg je de beste pasvorm.

Het dichten van de mouwgaten was wat improviseren, maar is best goed gelukt.

Het eindresultaat:

 

(Wel even slikken om zo met je eigen buikje geconfronteerd te worden hoor! )

Totale kosten: slechts €26,15!
Dat was dus €10 voor de kapstok en €16,15 voor de tape (ducttape was ws. nog veel goedkoper geweest). De stof, vulling en dwarshoutjes had ik nog liggen. Het karton is van een doos die ik uit het oud-papier viste.
Toch heel wat goedkoper dan er voor €500,- eentje op maat laten maken.

Hoe duurzaam hij is, moet ik uiteraard wel even afwachten. Ik denk niet dat hij snel uitzakt, maar het is wel mogelijk om de buste in te deuken, dus ik moet er voorzichting mee omgaan. En zware jonkvrouwenjurken kan ik er waarschijnlijk beter niet op hangen.

Mocht de paspop niet in vorm blijven, dan kan ik ook nog de vulling eruit halen en de binnenkant volspuiten met purschuim. En hopen dat bij het uitzetten de overtollige pur gewoon aan de bovenkant eruit komt, in plaats dat het de buste uitdeukt. Het is wel de vraag in hoeverre ik er dan nog spelden in kan prikken.

Ook is de verpakkingstape bij nader inzien wellicht niet helemaal ideaal gekozen: de uiteinden laten snel los en krullen dan omhoog. Misschien had ik beter een andere variant kunnen gebruiken. Je kunt blijkbaar bij hobbyzaken ook papiertape krijgen die je nat moet maken. Misschien dat je dan meer één klevend geheel krijgt.

En achteraf realiseer ik me dat de meeste paspoppen ook een nek hebben. Die zijn wij vergeten in te tapen. Is dat erg…?

Nou ja, we gaan het zien. Hij ziet er in ieder geval heel mooi uit! Dus vooralsnog ben ik er erg trots op en blij mee!

In tegenstelling tot de rest van Nederland heb ik in de nacht van zondag op maandag niet gefeest. Noch heb ik gisteren vlooienmarkten afgestruind om af te dingen op overbodige crap afkomstig van andermans uitpuilende zolder. Nope, mede-dissidenten Mark, Kees, Petra en ik waren te vinden bij Judith thuis, voor wederom een gezellige knutseldag!

Want Charm komt eraan en er moest nog een hoop genaaid en geknutseld worden. Gelukkig mocht ik ook weer mee, al ben ik figurant in plaats van speler en hoor ik niet bij hun groepje. Want ook ik heb altijd wel wat te doen. Dus heb ik hard gewerkt aan een re-enactmentoutfit, mijn weefkaartjes vast ingeregen voor komend weekend, en wat gebreid.

Nadat er een hoop moois was gecreëerd, de vloer was ontploft en gastvrouw Judith ons volledig volgemest had met allerlei soorten snaai (omnom), rolden we aan het eind van de dag tonnetjerond weer naar huis. Wat mij betreft was het een uitstekende besteding van Koningsdag!

Nu de rok van mijn Old West dress af is, moest ik wel verder met het blouseje. Dat had ik een beetje voor me uit zitten schuiven, want ik had nog niet echt een visie wat ik er mee wilde.

Natuurlijk, ik had vooraf een schets gemaakt van hoe het moest worden. Maar uiteindelijk wordt een kostuum toch nooit precies zoals ik het vooraf had bedacht. Voortschrijdend inzicht, oepsjes waar omheen moet worden gewerkt, te weinig materiaal ingekocht, nieuwe gave ideeën… noem het maar.
In dit geval zag ik het gewoon even niet meer. Ik vond de boel maar saai en ik had niet het idee dat de details die ik bedacht had, dat gingen verhelpen.

Dus zat ik tijdens naailes een beetje te spelen met de fournituren. Hmm….

Idee! Dat bandje dat ik in de rok had verwerkt, vlak langs het kantje leggen en dat dan weer verticaal langs de knopen van het blouseje laten lopen!

Zo gezegd, zo gedaan:

Zo zijn de fournituren veel prominenter aanwezig op het kledingstuk. En ik denk dat het zo veel leuker is dan een achter een boordje en manchet weggewerkt kantje.

En omdat mijn outfit inmiddels voldoende vorm heeft aangenomen, durfde ik het ook aan om er een passende hoed bij te gaan zoeken. Ik wilde op tijd gaan rondkijken, omdat ik vreesde dat dit nog een hele lijdensweg zou kunnen gaan worden (Wil ik een cowboyhoed of meer zo’n Victoriaans mini-hoedje? Vind ik wel een hoed die op mijn kleine hoofdje past?), maar die angst bleek onterecht. Ik slaagde in 1x bij de cowboywinkel in Nijmegen!

Het is een mooie wollen cowboyhoed geworden, die werkelijk perfect om mijn hoofd past. Hij was zeker niet goedkoop (€69,-, dus duurder dan de stof en de fournituren samen…), maar ik ben er heel blij mee: hij geeft mijn outfit namelijk helemaal die western-look waarvan ik bang was dat hij ging ontbreken door al die vrouwelijke ruches en kantjes en de kontpoef!

 

Yeehaa!! Ik ben nu al aan het denken of er meer gelegenheden zijn om die hoed te dragen – ik vind ‘m echt superstoer!

Ik zie het dan ook weer helemaal zitten wat mijn Old West-dress betreft. Wellicht gaat het toch nog wat worden.

We gaan dus vol goede moed verder. Bijna klaar….!!

Omdat ik het niet kan laten om op de een of andere manier bij te dragen aan Charm, heb ik, nu ik geen bestuur meer ben, me aangemeld voor de kostuumcommissie. Voordat ik secretaris werd zat ik daar ook al in, maar omdat het samen te veel zou worden ben ik daar toen mee gestopt.

Als kostuumcommissie zorgen we ervoor dat tijdens een evenement alle figuranten van de juiste kleding voorzien zijn. Uiteraard hebben we een flinke voorraad generieke kostuums, maar ieder evenement zijn er toch altijd wel een paar speciale rollen waar dus ook een extra mooi / niet standaard kostuum voor moet komen. En spul slijt, dus het moet af en toe ook vervangen of gerepareerd worden.

Voorheen ging het allemaal prima, om iets te bedenken en te maken binnen het budget dat we vanuit de vereniging kregen. Maar ik begin te vermoeden dat ik in de afgelopen 5 jaar te veel kostuummaakervaring op heb gedaan…

Als ik één ding geleerd heb, is het wel dat je stofkeuze ontzettend veel impact heeft op de uitstraling van het eindresultaat. En dat goedkope stof in de meeste gevallen ook domweg goedkoop oogt.
Ook heb ik geleerd dat fournituren, zoals bandjes, knoopjes en kraaltjes, heel veel kunnen bijdragen aan het opleuken van een basic kostuum. En dat fournituren heel duur zijn, vaak nog duurder dan de stof.

Ik geef dan ook rustig €50,- tot €100,- uit aan één kostuum voor mezelf of voor Mark. Maar het totaalbudget voor alle kostuums is bij Charm €100,- per evenement. Oftewel: argh!!

Vanmiddag stond ik in de stofjeswinkel te wanhopen. Oh, wat een perfect materiaal lag daar! Twee soorten stoffen, beide in 5 of 6 verschillende tinten die ontzettend goed met elkaar gecombineerd zouden kunnen worden als ik daar meerdere kostuums van zou maken – ook al gelijk wat voor volgende evenementen. De kosten: ongeveer 4x zo veel als het aan mij toegewezen budget. :’-(

En dat was dan alleen nog de stof. Maar wat had ik een hoop (dure) ideeën voor opleuking van de stof!

Om alles nog een beetje te compenseren, ga ik ook weer materiaal uit mijn eigen stoffenkast doneren. Een goed doel om de omvang daarvan wat te reduceren, want hij begint echt uit te puilen. En dat apparaat dat ik nodig heb om de fournituren aan te brengen, betaal ik ook wel uit eigen zak, want dat kan ik in de toekomst vast voor nog meer kostuums gebruiken. Ik moet me echt inhouden om niet ook geld te gaan bijleggen om alles aan te schaffen wat ik in de kostuums zou willen verwerken…

Muze heeft me bovendien al 2 nachten wakker gehouden vanwege alle inspiratie die ze maar in mijn hoofd bleef stoppen. Ik heb inmiddels 6 A4’tjes vol geschetst met verschillende ontwerpen. Waarvan er gelijk een hoop de prullenbak in konden, aangezien ik niet weet wie de kostuums gaan dragen. Dat kunnen willekeurige figuranten zijn, dus ik moet alle kostuums zo ontwerpen dat zowat iedereen (van maatje XS tot XXL) er in kan passen.

Nog meer argh!! Hoe kan ik nou een mooi kostuum maken als het uitgangspunt altijd model tent moet zijn?? Ik heb niks tegen een maatje meer of minder, maar ieder maatje heeft zijn eigen vereisten om er een mooi kostuum voor te maken. En iets generieks wordt nooit echt mooi.

Oftewel: waarschijnlijk gaat het er op neerkomen dat ik kostuums ga maken die volgens de vereniging te duur zijn geworden en waarvan ik zelf vind dat ze niet mooi genoeg zijn.

Zucht. Misschien ben ik gewoon niet meer geschikt voor de kostuumcommissie… :-S

Ik liep een beetje vast op de blouse van mijn Old West dress, dus ik besloot me maar even volledig op de rok te gaan richten. Die is nu dus af.

En ik twijfel.

Dit is niet helemaal wat ik in mijn hoofd had. De onderrok loopt niet wijd genoeg uit in verhouding tot de bovenrok. De bovenrok was waarschijnlijk leuker geweest als hij nét wat langer was geweest. Bovendien ben ik nog steeds niet blij met het synthetische stofje.

De details, daar ben ik dan wel weer tevreden mee. De ruches zijn goed gelukt, al moest ik improviseren: ik had er geen rekening mee gehouden dat ruches dubbel gevouwen moeten worden, omdat je anders een lelijke rand krijgt, dus ik had te weinig stof. Aan de onderrok zitten daarom niet-dubbelgevouwen ruches, die ik met een locksteek heb afgewerkt. Omdat die op de grond hangen, valt dat hopelijk niet op.

Ik kan je zeggen dat het rimpelen van die ruches een behoorlijk &*^$#-werkje was… die twee rokken samen zijn namelijk wel diverse meters in omtrek!

Ook de vier zwarte bandjes erop naaien ging niet heel vlot. Want ik heb ze zowel aan de boven- als onderkant vastgestikt, oftewel ik ben 8x die rok rond gegaan. Ze geven wel een heel leuk effect vind ik. Gelukkig heb ik ook geleerd van mijn fouten in het verleden, dus ditmaal had ik veel meer band gekocht dan ik dacht nodig te hebben. Nu heb ik dus eens niet tussentijds opnieuw naar de winkel hoeven gaan om bij te kopen Hopelijk heb ik ook nog genoeg over om de blouse ermee op te leuken.

Ik weet niet zo goed wat ik er nu mee aan moet. Ik denk dat ik maar gewoon de blouse verder ga afmaken en maar ga hopen dat ik er straks wél blij mee ben als ik het totaalplaatje zie.

Ik moet natuurlijk ook in het achterhoofd houden dat dit type outfit gewoon niet helemaal mijn smaak is en ik het vooral draag vanwege de tijdsperiode van het Wilde Westen. Maar ik ben ook een beetje bang dat het eindresultaat vooral vaaglijk-geïnspireerd-Victoriaans gaat zijn en niet genoeg Western.

We zullen zien…