Weer een nieuwgeborene in mijn vriendenkring, dus weer een reden om een baby-baddoek te maken! Maar inmiddels was ik de beestjes wel een beetje zat. En bovendien was ik inspiratieloos – volgens mij heb ik inmiddels de meeste baddoekvormige beestjes wel gemaakt.

Aangezien ik Thom (de nieuwbakken pappa) via re-enactment ken, besloot ik eens wat geheel anders te proberen: een baddoek in de vorm van het familiewapen van zijn middeleeuwse personage! Niet alleen is een schildvorm heel geschikt voor een baddoek; bij familiewapens wordt ook vaak zo’n helm erboven getekend, om de adelstand mee aan te geven. Perfect voor het mutsje dus!

Dit is het geworden:

Zijn wapen heeft een grijze achtergrond en helmen zijn nu eenmaal ook grijs, dus het is niet zo heel kleurrijk geworden. Maar hopelijk wel stoer.

En hopelijk heb ik de rondjes zo gepositioneerd dat de baby er net tussen komt te liggen, in plaats van op een naadje.

Zoals je ziet heb ik iets moeten sjoemelen met het bandje om de zijkanten. Het leek me leuker als die geheel de rand van het wapen volgde, in plaats van doorliep over de helmrand. Dus heb ik hem ter hoogte van het mutsje ingeknipt en recht over de achterkant doorgetrokken. En vervolgens een los stuk tegen de voorkant aangenaaid.

Nu kan de baby dus geheel historisch verantwoord langskomen voor een bezoekje aan ons kampement

Ik leer steeds meer nieuwe termen. Blijkbaar heet zo’n geplooid stuk stof achterop een blouse, een ‘schootje’. Nou, dat onderdeel van mijn Old West dress is nu dus ook af.

Je ziet dat de stolpplooien mooi tegen elkaar aan zitten als ik het blouseje op normale wijze draag, maar dat ze uit elkaar gaan staan wanneer ik er de kontpoef onder draag (en ja, het lijkt zo inderdaad een beetje op een luier :-X )

Een andere conclusie is overigens dat er best wat vulling uit de kontpoef mag. Nu is hij ietwat extreem…

To be continued!

Op de lapjesmarkt kocht ik een tijdje geleden drie coupons van een mooie geruite wol. Bedoeld om een kilt voor Ernic mee te maken. Ik kocht de hoeveelheid op de gok, want ik wist toen nog niet precies hoeveel meter stof er in een kilt gaat en ook niet hoeveel lengte verloren zou gaan doordat het een ruitjespatroon heeft dat bij de naden gematcht moest worden. Plus, bij losse coupons heb je, in tegenstelling tot stof op een rol, altijd het risico dat je patroondelen net niet op het stuk stof passen en je dus heel inefficiënt met je lappen moet omgaan.

Maar het pakte allemaal bijzonder goed uit en toen ik de kilt eenmaal af had (foto’s volgen later, er moet nog wat onderkleding bij) bleek ik een complete coupon van 1,50 x 1,50 meter over te hebben!

Ik had hem in mijn stoffenkast kunnen leggen in de hoop dat hij misschien ooit nog ergens voor van pas zal komen. Maar die kast is al zo vol… En omdat ik de stof erg mooi vond, besloot ik er een omslagdoek voor mezelf van te maken.

Supersimpel om te naaien – eigenlijk is er zelfs nauwelijks iets aan genaaid

De stof had al het goede formaat, dus ik hoefde hem alleen maar halverwege tot het midden in te knippen en de randen af te locken.

En hoppa, ik heb een hippe omslagdoek!

 

En dat voor slechts €5,-!
Bij de V&D betaal je er bijna €30,- voor. En bij de hippere zaken al gauw tussen de 80 en 100 euro… (en dan is ‘ie nog lelijk ook ).

Na mijn handschoentjes al zeker 3x te hebben gerepareerd, kon ik echt niet meer opnaaien tegen de ontstane gaten…

Nieuwe kopen dan maar.

Toch vond ik het zonde om de oude weg te gooien. Dus knipte ik de kapotte topjes eraf en stikte ik de randjes met de hand vast. Tadaaaa: vingeloze handschoenen!

Een goed alternatief voor mijn naalgebonden wanten, als ik in niet-historisch correcte setting buiten muziek wil maken ofzo.

Tsja, vanwege het eindigen van The Basic Elements en het opstarten van ‘t Vaerdich Volk, konden we het bord met onze groepsnaam dat ik had gemaakt, natuurlijk niet meer gebruiken. En omdat de naam doorkrassen en de nieuwe naam erboven kalken ook zo lullig staat, ging ik maar gewoon opnieuw aan de slag

Stap 1 was het regelen van een nieuwe plank. De bouwmarkt bleek geen boomstamplanken meer op voorraad te hebben, maar gelukkig hadden we gehoord van een houthandel waar we toch toevallig langs zouden rijden.

Die mensen bleken supervriendelijk. Een boomstamplank? Ja hoor. Hoe breed? Hoe lang? Hoe dik? Euh….
De plank die ze vonden op basis van mijn globale hand-indicaties was iets aan de dikke kant, maar dat was geen probleem. Hoppa, door de machine. Plank half zo dik. Zo goed? Nog iets platter? Geen probleem. Hoppa, weer door de machine en een halve centimeter eraf. Zucht… hadden wij maar dat soort apparaten!

En toen ik wilde afrekenen, schudde de vriendelijke jongen zijn hoofd. “Neem maar mee, is goed zo.” Wauw

Dit is ‘m dan:

Argh, kat in de weg. Poging 2:

Ditmaal besloot ik het handiger aan te pakken dan de vorige keer. In plaats van een mal te knippen met een nagelschaartje, had ik nu gewoon carbonpapier in huis. Scheelt een hoop tijd.

Laagje verf erover…

En klaar!

Ik twijfel nog of de punt rechts er wellicht af moet en ik beide zijden recht moet maken. Maar een groot deel van mijn groepsleden vond het wel ‘rustiek’ ogen. Dus voorlopig laat ik het even zo. Afzagen kan eventueel ook later nog.

Vanmiddag hielden we het vervolg op de vorige barbaren-knutseldag. Want de kostuums waren uiteraard nog lang niet af en samen knutselen is nog steeds veel gezelliger.

Ivan, die op Charm ook een barbaar speelt, was er ditmaal ook bij. Die had ook nog wel wat te knutselen en zo konden alle barbaren gelijk hun achtergrond een beetje afstemmen.

Zo gezellig, een huis vol knutselende mensen!

Grappig ook, dat net die middag mijn zusje me via de Whatsapp om hulp vroeg voor het laten aanpassen van haar trouw-outfit (omdat de coupeuse het niet snapte :-X ). Zo was ik zowel live als digitaal naaiadviezen aan het uitdelen

Maar iedereen heeft elkaar super goed geholpen en we hebben allemaal weer van elkaar geleerd geloof ik.

Oh ja, en omdat er over mijn vorige blogpost geklaagd werd dat er geen kat te zien was die zich pontificaal op de stoffen en patronen had gedeponeerd, hierbij ter compensatie twee foto’s:

 

“Wut?” “No, I is not moving my fat butt.”

Na een aantal dozen bezorgpizza achter de kiezen te hebben (die hadden we wel verdiend), hebben we om meer kostuuminspiratie op te doen in de stemming te komen nog even ‘Ronal the Barbarian‘ opgezet. Hilariteit gegarandeerd

Doorwerken tot ‘s avonds laat zat er ditmaal echter niet in, want we moeten zo meteen ook nog naar de verjaardag van Marion. Wat een gezellig dag!!

Ik ben zo blij dat ik af en toe mijn naaijuf om advies kan vragen!

Voor mijn Old West dress wilde ik poefmouwen, die vanaf de elleboog strak gaan lopen. Daar had ik uiteraard geen patroon voor. Maar ik wist wel dat je poef bij de schouders kunt creëren door de mouwkop in te knippen en uit elkaar te leggen, zodat hij breder wordt. Dus dat had ik gedaan.

Maar het resultaat was helemaal niet wat ik in gedachten had. Na het rimpelen en het in het armsgat vastrijgen van de mouw, zaten de rimpels lelijk en stond de mouw veel te veel omhoog. Hij was ook heel plat geworden, terwijl ik hem graag boller had gewild.

Dat werd dus het hele patroon opnieuw tekenen en opnieuw uit de stof knippen, dacht ik.

Maar Juf keek er even naar en adviseerde me om de rimpels wat te verplaatsen. Bovendien moest de mouw iets hoger worden ingezet dan normaal – blijkbaar is dat standaard bij poefmouwen. Ook zou het straks, als ik de naad naar binnen had vastgezet, er al automatisch een stuk beter uitzien, omdat de boel door het kantelen van de naad meer opzij in plaats van omhoog ging staan.

En warempel, dat loste het inderdaad op! Wat een verschil!

Zo fijn, dat ik niet alles opnieuw heb hoeven doen. De kleine trucjes kunnen zo veel uitmaken! Je moet ze alleen even weten…

Mouwen af, op naar het volgende onderdeel!