Ik wilde al heel lang een soort Keltische jurk, want ik vind die geruite stofjes zo ontzettend mooi! De Schotse ruiten, vaak blauw/groen, doen het voor mij net niet. Ik houd van de bruin/rood-tinten, en van een wat ruwere wol. Maar ja, vind maar eens zo’n stofje.

Maandenlang hield ik mijn ogen open als ik ergens op een stofjesmarkt was. Bijna een jaar geleden vond ik eindelijk eentje waar ik écht blij van werd – uiteraard op Keltfest.

Het stofje heeft een tijdje in de kast gelegen, want andere kostuums hadden prioriteit en deze was alleen maar voor de leuk. Maar aangezien Keltfest er weer aan zit te komen, en dat natuurlijk het ultieme evenement is voor zo’n outfit, had ik uiteindelijk toch weer een deadline en ging ik aan de slag.

Het heeft even geduurd voordat het kostuum af was, want ik was niet altijd even gemotiveerd om er vaart mee te maken.

Zo is de onderjurk is nogal een flodderding en als je zoiets in elkaar zet, word je gelijk negatief over het potentieel van het totale kostuum:

De rok was ook een uitdaging. Ik had nog een perfect kleurende groene katoen liggen die ik ervoor wilde gebruiken. Maar die bleek te kort. De rok moest een omtrek van 2 meter hebben en ik kwam maar tot 1,5. Grom.

En als het lente wordt, is er blijkbaar nergens meer donkergroene stof te krijgen!
“Tsja, dat is een winterkleur, mevrouw. Probeer het in de herfst nog eens”.
Mjah, geen optie.

Uiteindelijk besloot ik maar om aan de achterkant een andere kleur stof ertussen te zetten. En dan de overjurk even lang te maken als de onderrok en te hopen dat die niet omhoog zou piepen, waardoor je de andere kleur zag. Op termijn kon ik dan wel een nieuwe rok maken ter vervanging van deze tijdelijke. Niet optimaal, maar het moest maar.

Maar toen ik eenmaal aan het knippen was, merkte ik dat de stof behoorlijk lang was. En omdat er totaal niets van vleug of wat dan ook in zat, kon ik hem best een kwartslag draaien zonder dat dat opviel. Dus heb ik met een beetje puzzelen en meten het teveel aan de onderkant gebruikt om als lengtestroken ertussen te zetten. Ik redde het niet helemaal, dus ik heb er ook nog een ander stukje bovenin genaaid zodat er nu niet alleen twee extra verticale naden, maar ook een horizontale naad in de rok zit, maar hee, het zit aan de achterkant en helemaal bovenaan, dus niemand die dat gaat zien.
Rok af, wat een opluchting.

En dan was er nog het gepuzzel met de geruite wol. Toen ik die kocht hadden ze er maar 3,5 meter van liggen en ik vreesde al dat dat aan de krappe kant ging zijn, zeker aangezien ik eigenlijk ook nog een ‘arisaid’ (soort doek die fungeert als mantel) erbij wilde maken die ik om me heen kon draperen. Maar daar had ik écht niet genoeg stof voor, en bovendien: oh ja, het is een stofje met patroon, dus alle losse stukjes van het lijfje moeten netjes op elkaar aansluiten, dus meer stof nodig dan normaal. Daardoor kwam ook hier een extra naadje in de rok en werd de arisaid gereduceerd tot een smalle decoratieve ‘sash’.

 

(Nope, deze outfit kleedt niet bepaald slank af. Maar als ik dat had gewild, had ik misschien geen twee lagen rimpels, waar van eentje van wol, over elkaar heen moeten doen. En poefmouwen helpen ook niet.)

Maar het toppunt waardoor ik niet helemaal meer was gemotiveerd, is het feit dat ik de jurk waarschijnlijk helemaal niet aan kan tijdens Keltfest…

Dit jaar staan wij namelijk met The Basic Elements op Keltfest. Hartstikke leuk uiteraard, maar wij zijn een laat-middeleeuwse groep, geen Keltische. Op zich een beetje vreemd dat wij hiervoor worden gevraagd dan ook, maar blijkbaar zijn er te weinig Keltische reënactmentgroepen om het evenement mee te kunnen vullen, dus vragen ze ook groepen uit andere historische periodes.
Het is dan ook wel de bedoelding dat we als authentieke middeleeuwers komen. We mogen weliswaar onze outfit wat meer richting de ijzertijd aanpassen waar mogelijk, maar binnen grenzen.
En tsja, mijn nieuwe jurk is én niet middeleeuws én voor geen meter historisch correct wat betreft Kelten. Hij is slechts Keltisch/Schots ‘geïnspireerd’ en gaat meer richting fantasy.
Als ik er met Tweedledum & Tweedledee had gestaan, had het waarschijnlijk wel gekund, maar nu ben ik bang dat hij in de kast moet blijven hangen :’-(

Maar goed, hier dan toch het eindresultaat, met alle lagen aan plus sash, riem en fibula.

(Note to self: de onderrok wat verder inkorten. Op vlak laminaat is het geen probleem maar op een slecht onderhouden grasveld werkt deze lengte niet zo goed)

De fibula had ik tijden geleden al eens gekocht, met het idee dat hij ooit voor een jurk als deze gebruikt kon worden. Gelukkig maar dat ik die toen heb meegenomen, want hij is helemaal prima voor hierbij!

(Further note to self: uitkijken voor de punt tijdens dansjes)

Zoals inmiddels traditie, de statistieken:

Kosten:  
Witte katoen onderjurk: €7,50
Groene katoen rok: €0,- (had ik nog liggen)
Geruite wol overjurk: geen idee; te lang geleden gekocht. Ik gok ergens tussen de €15 en €20,- per meter, en ik had 3,5 meter.
Passimenterieën (garen, veter, metalen oogjes): €0,- (had ik nog liggen)

Bestede tijd: 32,5 uur.
Dat is voor alle kostuumonderdelen samen – ik heb ze min of meer parallel aan elkaar gemaakt en had niet zo’n zin om ze allemaal apart te gaan noteren.
Ik heb wat extra tijd gestoken in het met de hand omzomen van alle randjes, inclusief de hele sash. Want ik wilde geen lelijke zichtbare naaimachinenaden in die mooie wol hebben.
Overigens exclusief het met thee verven van de stof voor de onderjurk.

Uiteindelijk ben ik wel heel blij met de outfit! Ik kan hem vast wel érgens aan. Desnoods volgend jaar…

Komend weekend gaan we weer reënacten met The Basic Elements en mag ik middeleeuws doedelen.

Van doedelzakspelen word je behoorlijk dorstig, dus dan is het fijn om een voorraad water in de buurt te hebben. Zeker als je rondloopt over het terrein. Maar dan kun je geen beker meesjouwen, want dat lekt in je mand. Een goed afsluitbaar flesje werkt beter. Kurken vind ik een beetje tricky, dus dan maar een moderne fles. Maar ja, daar kun je echt niet mee aankomen, tussen het spelen door…

Dus gooide ik snel nog even een flesvermommer van leer in elkaar. Zoals Diona zou zeggen: “En dan doe je van frutterdefrut en dan heb je dit:”

 

Hij is niet geheel historisch correct met de naaimachine in elkaar geflanst, maar hee, dat mag bij een last-minute projectje. 

Door de bovenkant uit elkaar te trekken ontstaat er voldoende ruimte om met mijn mond bij het tuitje te komen, en hoef ik de fles niet uit de leren houder te halen om te kunnen drinken. Handig toch?

Voor een nieuw kostuum heb ik een witte onderjurk nodig. Ik heb er al eentje, ooit voor onder een ander kostuum gemaakt, maar ik was destijds zo dom om niet te beseffen dat mouwen opkruipen wanneer je er elastiek in doet. Dus zijn de mouwen een stukje te kort en daar blijf ik me aan ergeren. Tijd voor versie 2 dus.

Maar ik had niet meer dezelfde stof. Die had een hele mooie off-white tint, veel beter passend bij mijn bovenjurkstof dan hard wit.
Het leek me niet zo’n probleem om opnieuw een stofje met dezelfde textuur en tint te vinden. Maar wel dus. Meerdere winkels en kraampjes afgezocht, maar ik kon alleen maar fel wit vinden. Meh. Dan die maar gekocht, anders komt het kostuum nooit af.

In een stoutmoedige bui besloot ik de stof zelf te gaan verven, om alsnog die off-white tint te verkrijgen. Met thee.

In plaats van de hele lap stof te verprutsen verven, knipte ik er vast de benodigde patroondelen uit om alleen die een kleurtje te geven.

Links de jurk met de juiste tint, rechts de nieuwe witte stof:

Ik heb 2 x 2 liter water opgezet en er per 2 liter, 3 theezakjes in gedaan. Zwarte thee welteverstaan, geen groene…

Vervolgens de 4 liter hete thee in een emmer gemikt, samen met de stof. Dan goed roeren, zodat de thee egaal in de stof trekt.

Eigenlijk had ik er 6 liter van moeten maken, want de stof had wat weinig ruimte in de emmer. Dus ben ik maar blijven roeren en heb ik op een gegeven moment alles weer uit de emmer gehaald, daarbij de keukenvloer blank zettend, en de stofjes er één voor één een tijdje in gedaan.

Om te voorkomen dat de kleur bij de eerstvolgende wasbeurt weer verdwenen is, heb ik de stof uitgespoeld in azijnwater (driekwart kopje azijn bij een liter water):

Om de kleur er nog beter in te laten trekken, werd volgens op internet gevonden instructies aangeraden de stof heet te strijken terwijl het nog nat was. Maar op het proeflapje dat ik vooraf had gekleurd (om te kijken hoeveel theezakjes in het water moesten om de gewenste kleur te krijgen), merkte ik dat de topjes van de kreukels een beetje ‘aanbrandden’ en daardoor donkerder werden dan de rest. Dat was uiteraard niet de bedoeling. Dus heb ik de stof in de droger gemikt, standje ‘extra droog’.
(En naderhand de boel alsnog gestreken, omdat het zo onwijs gekreukt uit het apparaat kwam…)

Waarempel: de stof heeft een mooie off-white tint gekregen én is volledige egaal gekleurd! Gelukkig maar, ik was namelijk best bang dat ik een soort batik-effect zou krijgen.

Als ik nou goed had kunnen fotograferen, hadden jullie op onderstaande foto kunnen zien dat de rechterstof nu bijna exact dezelfde tint heeft als de linker, en het kleine lapje nog het oorspronkelijke felwit is…

Zucht. Je moet me dus maar op mijn woord geloven dat dit experiment een succes was.

Nu het ding in elkaar naaien, en in praktijk merken hoe lang de kleur zo blijft!

De Charm-evenementen spelen zich momenteel af in een zeemanssetting; een baai waar 6 piratenkapiteins de leiding hebben. Mark speelde afgelopen Charm één van deze kapiteins. En uiteraard wilde hij goed voor de dag komen. Dus passeerde hij de kostuumcommissie van de vereniging, die weliswaar prachtige dingen maakt, maar het met een budget van €100,- voor alle kostuums per evenement moet doen, en kreeg ik de opdracht toegespeeld. Met onbeperkt budget, want fancyness heeft geen prijs

Dus gingen we samen shoppen op de lapjesmarkt en kwamen we thuis met een heel mooie goudkleurige stof, zwart velours, prachtige knopen en uitstekend bij de stof matchend goudband.

Ik bestelde online een standaard patroon – eentje waar volgens mij 80% van alle piratenkostuums op wordt gebaseerd. Maar ik had uiteraard geen zin om dezelfde jas als alle andere mensen te maken. Bovendien was ik niet zo enthousiast over de ultra wijde, gebogen mouwen met schoudernaad halverwege de bovenarm (ik vermoed dat er een reden is dat de jas niet zo duidelijk te zien is op de foto’s op de voorkant van het patroon). Dus hertekende ik de mouwen en voegde ik revers en een kraag toe, wat de jas gelijk een niveau luxer maakte.

En vooruit, als ik toch bezig was, kon ik het ding net zo goed voeren.

Het resultaat:

 

De ingezette stukken aan de zij- en achterkant vallen helaas niet zo mooi, omdat de stof zo stug is. Met een wat dunner stofje zouden ze waarschijnlijk een stukje soepeler naar beneden hebben gehangen en minder bobbelig zijn geweest bij de naden.
Ik heb de naadtoeslag uiteraard zo kort mogelijk afgeknipt, maar dit is geen strijkbare stof, dus ik kon de naden niet open strijken. Hopelijk gaan ze tijdens het dragen uit zichzelf wat platter liggen.

 

De stats (niet schrikken):

Materiaalkosten: €206,80
Waarvan
Stof: €98,25
Knopen: €65,24 (ik had dan ook maar liefst 42 stuks nodig voor deze jas!)
Overige passimenterieën (voering, garen, sierband, vlieseline): €49,15

Bestede tijd: +/- 60,5 uur

De bestede tijd is wat hoger dan gemiddeld, omdat er veel handwerk in zit. Zo heb ik meer dan 10 uur besteed aan het vastnaaien van al dat goudband langs de randjes, want dat lukt niet mooi met de naaimachine.

Maar het was het waard. Want met alle accessoires die Mark er zelf bij had gezocht (en de baard die hij speciaal voor het evenement had gekweekt), was hij uiteindelijk een indrukwekkende opperpiraat, oftewel Ezequiel Gilberto Fernandez:

Weer zo’n ding dat ik niet heb gemaakt omdat ik het nodig heb, maar gewoon om te kijken of het kan. Tijdens het zoeken naar een patroon voor mijn muts, raakte ik geïnspireerd en bedacht ik me dat ik ook wilde proberen om een kaproen te breien.

Uiteraard kon ik nergens een patroon daarvoor vinden. Maar ik vond wel een patroon voor een gebreide col. En ik bedacht me dat het wel eens zou kunnen werken als ik daarnaast gewoon een rechthoekige lap breide, die ik vervolgens zou dubbelvouwen, aan één kant dicht zou naaien en ‘m tot slot als capuchon aan de col zou naaien.

En waarempel, het is nog best wel gelukt ook:

 

De col is gebreid op rondbreinaalden, de capuchon gewoon op rechte naalden, met een tricotsteek.

De volgende keer moet ik mijn steken op de nette manier opzetten zodat het randje niet opkrult.
En in het oorspronkelijke patroon was de nek van de col nog iets hoger, maar ik had nét te weinig wol om de laatste 4 centimeter te breien en vond het niet de moeite waard om voor dat laatste stukje een nieuwe bol te halen… dus heb ik ‘m maar ietwat voortijdig afgewerkt. Het is immers voornamelijk een proof of concept. Maar als ik ‘m nog een keer maak, moeten die extra centimeters er echt wel bij, want dan is de opening bij de kin wat minder groot en valt de capuchon wat soepeler (nu hangt de col er te veel aan, in plaats van op mijn schouders te rusten).

Op zich moet het ook mogelijk zijn om ‘m in één keer te breien: eerst de col op rondbreinaalden, dan een aantal steken afkanten en de rest overzetten op een rechte naald, om de kapuchon er gelijk aan te breien. Voordeel is dat je niet zo’n horizontale naad krijgt. Nadeel is dat je dan de naad boven op je hoofd krijgt in plaats van achter, wat iets minder mooi is. Wel loopt een eventueel patroontje dan weer mooi over in de capuchon. Maar of je dat wil is deels een kwestie van smaak.

Wat vinden jullie ervan? Succesvol kostuumonderdeel, of in de kast leggen, nooit meer over praten en in het vervolg die dingen gewoon weer van stof maken? :-
P

Periodiek houden we met mijn reënactmentgroep The Basic Elements, een ‘Nacht van de Ambacht’. Dat is een knutseldag/avond/nacht, waarop we met z’n allen bij iemand thuis gaan fröbelen aan onze ambachten, bier en mede drinken en in z’n algeheel gezellig bijkletsen. Ook niet-groepsleden die het leuk vinden om te knutselen zijn welkom.

Gisteren waren we wederom bij Leander thuis uitgenodigd. Het hele huis zat vol: zowel in de voortuin, achtertuin als binnen is er ontzettend enthousiast gewerkt aan vanalles en nogwat. Aan de voorkant van het huis werd hout bewerkt tot tafels, kisten, kandelaars en meer, en werd er gesmeed. Aan de achterkant werd er gevilt en hout gesneden. Binnen werd er leer bewerkt en gehandwerkt: breien, haken, weven en meer.

Het weer hielp ontzettend mee, want we konden heerlijk buiten zonder jas werken!

Mijn project voor die dag was het maken van een inklapbaar krukje. Tot nu toe zat ik altijd op een driepotig krukje achter mijn kaartweefgetouw. Maar op een hobbelig (of nog erger: schuin aflopend) grasveld is dat niet heel optimaal, want ik kukel continu om, omdat het zo onstabiel is. Verder neemt meubilair nogal wat ruimte in je auto in, dus een inklapbare versie zou wel zo handig zijn.

Lang leve alle handige apparatuur die Leander in zijn schuur heeft staan! Doordat ik dat kon lenen, en dankzij diverse nuttige tips van Ruben, had ik in 6 uur tijd het houten geraamte van het krukje in elkaar zitten.

Tussendoor ben ik wel nog even naar de Gamma gereden. Ik moest een gat boren en in die borensetjes zitten alleen boortjes met even nummers. Maar boortje 16 was uiteraard te klein en boortje 18 te groot. Alle 10 de gaten met hand uitvijlen zou veel te lang hebben geduurd, dus ben ik gewoon op z’n Mark’s de auto in gesprongen om een boortje nummer 17 te kopen

‘s Avonds was het te donker geworden om nog buiten te knutselen, dus zijn we na het eten binnen op de bank verder gaan kletsen en wat handwerken. Zo ben ik ook nog eens lekker opgeschoten met mijn breiwerk.

 

 

Vandaag heb ik een stuk linnen op het houten geraamte genaaid en is het krukje helemaal klaar!

Ik ben er echt heel trots op!

Het gebruikte hout voor de plankjes komt van een grote plank die ik in de schuur vond (geen idee meer waar die ooit voor was) en het linnen had ik ook nog liggen. Ik hoefde alleen een stuk rondhout te kopen, want wat we nog hadden liggen was te breed of te smal. Uiteindelijk heeft dit krukje dus maar €7,70 gekost.

Ik moet eerlijk bekennen dat de vormgeving niet origineel is; het ontwerp heb ik gejat van een plaatje dat ik ergens op internet zag. Maar als relatief onervaren houtbewerker ben ik al lang blij dat hij zo goed is gelukt: hij klapt soepel in, maar is ontzettend stabiel. Zelfs als je ‘m inklapt, kun je hem gewoon neerzetten zonder dat hij omvalt, en als je erop gaat zitten, kun je nauwelijks naar voren en naar achteren wiebelen, waar ik bang voor was.

Het enige waar ik over twijfel, is de hoeveelheid gewicht die het krukje aan kan. Mijn 55 57 okee 58,5 kilo houdt hij prima, maar ik moet er waarschijnlijk niet in ploffen, of het meubeltje uitlenen aan een 100 kilo wegende groepsgenoot. Uiteindelijk draagt het middenbalkje namelijk wel bijna al het gewicht, en de uiteinden die door de plankjes steken heb ik smaller geschuurd en ook nog eens doorboord om er wigjes door te kunnen slaan.

We zullen zien hoe lang het houdt. Het hout is ingesmeerd met lijnzaadolie en het linnen heb ik ingesprayd met textielbeschermer, dus dat zou wel een en ander moeten kunnen hebben.
Over enige tijd in praktijk te zien!

Een tijd geleden gingen we op bezoek bij Mark’s oma. Ik weet niet meer waarom, maar ze liet me toen een zelfgemaakt dinges zien dat me intrigeerde. Het dinges bestond uit 8 kubusjes, bekleed met verschillende stofjes. En je kon ‘m op verschillende manieren in elkaar vouwen, waardoor steeds een ander stofpatroontje boven kwam te liggen.

Ik bleef me het dinges herinneren en bij een volgend bezoek vroeg ik er weer naar, om ‘m nader te kunnen bestuderen, maar ze had hem helaas niet meer. Dus ging ik maar eens googlen.

Het dinges blijkt een ‘magische kubus’ genoemd te worden en was vroeger een populair ding om te maken voor heel kleine kinderen. Geen idee waarom, want wat moet een peuter of kleuter er nou mee?

Nou heb ik geen kinderen, maar ik vond het wel een leuk project om er eentje te maken. En dan geen exemplaar met gewoon 6 verschillende soorten stofjes, maar eentje met afbeeldingen, zodat je steeds wat anders te zien krijgt. Dat lijkt me namelijk veel leuker voor een (iets ouder) kind.

Ik herinner me nog dat we vroeger een doos met blokken hadden. Op iedere zijde van zo’n blok stond een afbeelding en als je alle blokken op de juiste manier naast elkaar legde, zag je een compleet plaatje van een sprookje. En als je ze draaide, weer een ander sprookje. Enzovoorts.
Uiteraard ging het me er destijds niet om om het juiste sprookje te creëren. Het leuke was juist, om bepaalde blokjes met een ander sprookje boven te leggen zonder dat dat opviel, zodat je een grappige combinatie kreeg.
Dat zou toch ook min of meer moeten kunnen met zo’n magische kubus…? Als ik de juiste stofjes met elkaar combineerde, kon ik bij een bepaalde vouwwijze vast iets grappigs laten ontstaan.

Sowieso leek dit me een mooie uitdaging voor mijn ruimtelijk inzicht. Want als je met afbeeldingen gaat werken, moet alles natuurlijk exact op de juiste manier tegen elkaar genaaid worden. Dus ging ik aan de slag.

Uitdaging 1 was om geschikte stofjes te vinden. Want het is heel leuk bedacht dat je van tevoren uitdenkt welke gekke combinaties te maken zijn, maar in praktijk is het verdomd moeilijk om stofjes met tekeningen te vinden die precies op elkaar aansluiten!
Uiteindelijk moest ik settelen voor twee stofjes met lijntjes erop – eentje waar vogeltjes op zitten, een ander waar vlaggetjes aan hangen. Hopelijk kon ik die dan op een bepaalde manier in elkaar laten overlopen.
Voor de andere vier zijden recyclede ik stof die ik nog over had van het schortje dat ik ooit voor mijn nichtje maakte.

Ik vond online een patroon van Wilma Karels, waarin onder andere stond uitgelegd welke vakken er zijn en hoe ze aan elkaar zitten:

Omdat haar kubus weliswaar bestaat uit patroonstofjes, maar ze niet mooi in elkaar doorlopen als je de kubus correct vouwt, wilde ik wel zeker weten dat in mijn versie alles goed uit zou komen. Dus maakte ik met behulp van Mark’s dobbelstenen en plakband een proof of concept, waarmee ik veel duidelijker kon zien hoe de verschillende vlakken met elkaar samenhangen bij verschillende vouwwijzen (want sommige vlakken komen soms ondersteboven tegen een andere aan en dat zie je niet in bovenstaand patroon), en tekende ik de verschillende mogelijkheden uit:

Daarna kwam de grootste uitdaging: het knippen van de stofjes. Want laat ik je even uit de droom helpen: het is dus niet een kwestie van 6 rechthoeken uit stof knippen, en die weer in kleinere stukjes knippen! Als je dat doet, dan heb je namelijk geen naad aan je stofjes zitten en dus geen speelruimte om ze aan elkaar vast te naaien.

Oftewel: je moet voldoende stof hebben, waarop het gewenste tekeningetje meerdere malen terugkomt. En dan moet je er dus ook voor zorgen dat je de tekeningetjes op exact de juiste plek uitknipt, want anders sluiten ze later niet precies op elkaar aan… Argh!

Als je 4 kleine rechthoeken nodig hebt voor één grote rechthoek, krijg je dus dit:

En als je uit één stofje vier verschillende motiefjes gaat gebruiken, krijg je een gatenkaas
(maar de stof is dan in ieder geval wel effectief opgebruikt)

Na het uitknippen van een stukje stof, span je het over een kartonnetje van (ook alweer exact) de juiste hoogte en breedte. Je zet de randjes tijdelijk vast met een paperclip. Zo kun je goed controleren of je stofdeeltjes wel netjes op elkaar aansluiten. En je ziet gelijk waar je het volgende stukje moet uitknippen.

Vervolgens rijg je de naadtoeslag aan de achterkant aan elkaar. De paperclips kun je er daarna afhalen.
Strijk de randjes.

Dan haal je het kartonnetje eruit en stijk je de stofjes voor de zekerheid nogmaals. Zo blijft de vouw er goed in zitten.

Eigenlijk is dat gedoe met stofjes uitknippen, om kartonnetjes rijgen en vaststikken gewoon quilten. Wat een rotwerk… :-S
Ik heb al eerder gequilt, toen ik onze trouwquilt maakte, maar dat deed ik zonder geregen kartonnetjes omdat het minder precies kwam. Dus Annet: je mag deze hobby voor jezelf houden wat mij betreft

Maar goed. Nu kun je de stofjes, zoals vooraf gepland, op de 8 kubussen leggen.
Deze schuimrubberen kubussen, in mijn versie zijn ze 5 x 5 cm, kun je gewoon kopen bij een hobbywinkel.
Uiteraard had ik eerst overwogen om ze zelf te knippen uit een groot stuk schuimrubber. Maar nadat ik dit schots-en-scheve voorbeeld zag, besloot ik toch maar van dat plan af te stappen. Ook dit komt namelijk héél precies. Als je kubus niet op de milimeter gelijk is, sluit hij straks niet meer goed op elkaar aan.

Door wat spelden in het schuimrubber te prikken, blijft de stof zitten:

Daarna is het een kwestie van alle stukjes met de hand aan elkaar naaien.
Dat viel stiekem tegen: 8 kubussen maal 12 randjes = best wel veel randjes… :-S

Ik hoopte het in Lapland af te kunnen krijgen, als we ‘s avonds uit zaten te rusten in ons huisje, maar dat is niet gelukt. Mede doordat ik er niet in het vliegtuig aan mocht werken. Spelden en naalden zijn immers levensgevaarlijke terroristische wapens die, net als mijn breinaalden, ab-so-luut niet in mijn handbagage mochten!! (Serieus, kunnen we een keer ophouden met die onzin?)

Maar inmiddels is het gelukt en zit alles netjes aan elkaar:

Door hem op verschillende manieren te vouwen, kun je de volgende plaatjes maken:

     

Hij is niet zo precies passend geworden als ik wilde, maar wel beter dan ik vreesde

Vooral bij de vlaggetjes sluit hij rechts in het midden niet helemaal mooi aan. Jammer.
Oma naaide ze bovendien toch net iets netter. Maar ja, daar zijn het ook oma’s voor…

Het ‘grapje’ met het doorlopen van het lijntje met vlaggetjes / vogeltjes is ook niet 100% gelukt. Ik ben er in geslaagd om ze op één lijn te krijgen, maar de patroontjes op de stofjes leenden zich er niet voor om ze zo te knippen dat er zowel geen afgekapt stukje vlag als afgekapt stukje vogel aan de zijkant te zien was.

 

Het is misschien moeilijk voor te stellen waarom dit niet lukte, maar je merkt het vanzelf als je het gaat proberen – je zit namelijk vast aan de totaalbreedte van het grote plaatje en dat plaatje moet op zich natuurlijk ook goed gepositioneerd worden zodat er iets leuks uit komt. Er zijn dus heel veel onderlinge afhankelijkheden.

Van de andere kant sluiten de lijntjes op sommige plaatsen geheel toevallig op elkaar aan, waardoor je toch nog wat maffe combinaties krijgt:

Conclusie: mijn proof of concept is geslaagd en mijn ruimtelijk inzicht doet het nog

Tsja, wat ga ik er nu mee doen? Ik denk dat ik het ding maar in de bak met speelgoed gooi, die we momenteel bij elkaar aan het verzamelen zijn. Want steeds meer vrienden krijgen kinderen, en die koters gaan straks allemaal bij ons over de vloer komen en dan moet je iets hebben om ze mee bezig te houden.
Kan ik straks zeggen: “Kijk, dit heeft tante Lenny zelf gemaakt!”. Wie weet, stimuleert het een nieuwe generatie wel tot zelf naaien…

Misschien dat ik ooit nog een tweede ga maken. Maar dan wil ik wel op mijn gemak de perfecte stofjes bij elkaar sparen.

Na het maken van een muts voor mezelf had ik de smaak te pakken. En aangezien ook Mark nog geen muts met oorflapjes had, maakte ik er ook een voor hem.

Inmiddels snap ik het patroon in kwestie iets beter. De ontbrekende even regels moet je niet gewoon recht breien, maar interpreteren als ‘hetzelfde als de vorige’.

Ook bleek ik niet altijd goed uit te komen op de volgende regel als ik exact het benodigde aantal steken opzette; op de een of andere manier moest ik af en toe een extra steek breien voordat ik weer rond leek te zijn. Ik besloot maar te stoppen met tellen en in plaats daarvan op zicht te breien, zodat ik toch het patroontje in de volgende toer precies uitgelijnd boven het patroontje in de vorige toer breide.

Dat leverde ditmaal wel een succesvol ruitpatroontje op. Probleem: ik vond het niet mooi. Het kwam niet goed naar voren in deze zwarte wol en ze waren aan de kleine kant, waardoor het effect van een afstandje slechts was dat je bobbels in de muts zag.

Nou moest ik de boel toch uithalen, aangezien ik hem wat te breed had gemaakt voor Mark’s hoofd. Zucht. Wat dat betreft naai ik liever. Maar goed, toen ik hem opnieuw breide heb ik dat rare ruitpatroontje eruit gelaten en uit het hoofd wat boordsteekjes aan de rand gebreid en ‘m verder gewoon recht gemaakt:

De oorflapjes in mijn eigen muts zijn piramidevormig, maar dat vind ik eigenlijk niet zo leuk, dus heb ik deze meer langwerpig met een rond uiteinde gebreid.

Wederom is de muts gevoerd met fleece, dat met een dekensteek is vastgezet, voor de warmte.

Hij blijkt iets aan de korte kant helaas. Maar misschien dat Mark ‘m desondanks daadwerkelijk wil gaan dragen