Dus. De high-tea van Suus. Daar moest niet alleen een kaartje voor gemaakt worden, maar iedereen moest ook een zelfgemaakt gerecht meenemen.

Ik was er al snel uit: aardbeien met chocolade. Lekker, maar niet moeilijk om te maken. Kwestie van chocolade smelten en de aardbeien erin dopen.

Toch?

Toch niet. Chocolade smelten blijkt een kunst.

Mijn eerste poging ‘au bain marie’ faalde jammerlijk. Het vermoeden dat dit geen succes ging worden, rees al snel – te weten op het moment dat het kokende water in de omringende pan over de rand van het bakje met chocoladebrokken begon te klotsen en ik mezelf boven de gootsteen de chocolade vond af te staan gieten. Hmm… this can’t be right…

Toch maar stug doorgezet. Maar helaas, de chocolade smolt voor geen meter, maar werd een klonterige massa. Die ook nog eens totaal niet aan de aardbeien bleef plakken. En ik had nog wel extra pure chocolade gekocht, met 76% cacao.

Curse you, receptensites met foto’s van belachelijk perfecte gerechten die voor geen meter op de realiteit lijken! Wat nu??

Vroeger belde je dan je moeder, zodat die je hoofdschuddend de fijne kneepjes van het huisvrouwenvak kon uitleggen. Maar tegenwoordig pak je je smartphone erbij en vraag je Google om hulp.

Na wat browsen had ik een lijstje met te wijzigen variabelen:

– metalen in plaats van aardewerken kom gebruiken
– kom niet de bodem van de pan laten raken
– het water niet laten koken
– niet twee repen chocolade tegelijk erin flikkeren, maar beginnen met een beetje en dat later steeds aanvullen

Gelukkig had ik met mijn snoepgrage vooruitziende blik extra veel chocolade ingeslagen en kon ik een tweede poging wagen.

Lo and behold – ditmaal werkte het als een tierelier! Er ontstond een romig lichtbruin meer in mijn pannetje, waar de aardbeitjes zich genietend in wentelden, om als zongebruind tropisch fruit weer tevoorschijn te komen.

Ik moest wel zelf nog even creatief zijn wat betreft de doop- en droog-methode, aangezien de groene steeltjes regelmatig van de aarbei loskwamen en eigenlijk ook wat te kort bleken om voldoende grip te bieden. En bovendien: als je versgedompelde vruchten op een stuk bakpapier deponeert, gaat de onderzijde zeker niet lijken op de gladde modelhuidjes van de aardbeien uit de catalogi.

Cocktailprikkers en een ovenrooster boden uiteindelijk de oplossing. Dat soort achter-de-schermengeheimen vertellen de kookmagazines je dan weer niet

Gelukkig mocht ik Judith een kwartiertje later dan gepland ophalen, zodat mijn snackjes toch nog voldoende tijd hadden om in de koelkast uit te harden. Beetje jammer namelijk, als je bij aankomst een bak met een alsnog compleet aaneengeklonterd geheel presenteert.

Maar ze zijn heelhuids gearriveerd en we hebben ervan gesmuld. En ik heb er weer wat keukenvaardigheden bij.

Zoals gezegd had ik gisteren een high-tea bij Suus, om de komst van de baby te vieren. Hoewel we het geen babyshower mochten noemen, wilden we uiteraard wel iets liefs geven.

Judith had het initiatief genomen om een mand te vullen met verwencadeautjes voor de aanstaande mamma. Daarnaast kocht Marieke een albumpje, dat ze kaftte met een zelf gedesigned stofje, gedecoreerd met een tekening die ze destijds voor het trouwkaartje van Gijs en Suus had gemaakt. En wij zouden allemaal een pagina met wensen voor de baby aanleveren, die we dan vervolgens in dat album konden plakken.

Hm. Fairy-godmother-achtige wensen voor de baby… Laat ik daar nou niet zo goed in zijn. Zowel in mooie recht-uit-het-hart wensen bedenken als in dingen met babies. Dus besloot ik de aandacht af te leiden door de focus niet op de wensen zelf te leggen, maar de creatieve vorm waarin ze geuit werden.

Met als resultaat een soort pop-up-schuif-klap-uit-pagina:

Door linksboven het schuifje naar boven te bewegen, komt er een baby uit het doek tevoorschijn. Rechtsboven opent een pop-upje met hartjes. Linksonder kun je een lipje omhoog trekken en gaan er klavertjes vier bengelen (helaas het minst geslaagde onderdeel wat mij betreft) en rechtsonder zie je in stand 1 een andere tekening dan wanneer je het papiertje achter het roostertje een stukje opschuift – een techniek die ik me herinnerde van de basisschool.

Als kind vond ik het geweldig om boekjes te lezen met dit soort effecten. Rupsje Nooitgenoeg, Pas op voor de Reus, Duizend dingen achter deuren… ik word er nog steeds blij van. En ik krijg nu spontaan zin om een compleet boekje met dit soort effecten te gaan maken Misschien iets voor een volgend cadeau…

 

 

 

Het kaartje is niet supermooi gedesigned, en niet allemaal even netjes en recht geworden als ik wilde, maar fröbelen met papier is dan ook niet mijn forte. Het gaat er hier dan ook vooral om dat het met liefde is gemaakt!

Het was bovendien erg bijzonder om alle compleet verschillende bijdragen van iedereen te zien. Dat persoonlijke, dat is toch het leukste vind ik.

Als je eenmaal begint aan het maken van middeleeuws-correcte outfits, dan blijf je bezig…

Vaak zie je reënactors lopen met een linnen ‘chemise’ (onderjurk) en daar overheen een wollen jurk, zoals een kirtle of cotehardie. Maar… volgens mijn bronnen hoort daar eigenlijk nog een laag tussen. Zoals een onderkirtle. En dan zie je vaak de lange mouwen van de tussenjurk onder de korte mouwen van de overjurk uitkomen.

Ik had al een overjurk. En ook een kirtle die ik als tussenjurk zou kunnen gebruiken (want: lange mouwen en geregen sluiting in plaats van bobbelige knoopjes). Maar de wol die ik daarvoor had gebruikt was bij nader inzien wel heel erg dik. Ik draag die jurk nu alleen in de winterperiode, dus als ik hem als tussenjurk zou dragen, zou de boel ten eerste ontzettend warm worden en ten tweede was het de vraag of de overjurk er überhaupt overheen zou passen (want deze modellen horen zo veel mogelijk body-fit te zijn).

Dus dan maar een nieuwe maken, maar dan van een hele dunne wol.

Eigenlijk wilde ik een rode, omdat ik al een oranje jurk heb. Maar daar had de verkoper te weinig van op voorraad, en de keuze is nogal beperkt als je dunne 100% wol zoekt, dus werd het toch weer oranje.

Hierbij het resultaat, op zichzelf gedragen en onder mijn overjurk (met in beide gevallen de chemise er nauwelijks zichtbaar onder):

De mouwen zijn bij de onderarm heel mooi strak geworden, zoals het hoort. Alleen weet ik niet of het zo hoort dat er zo’n stom frotje zit bij de elleboog. Als ik het wegwerk, krijg ik mijn arm namelijk niet meer gebogen.
En stom genoeg zit er toch nog zo veel rek in deze stof, dat ik de jurk kan uittrekken zonder de knopen los te hoeven maken?! Dat lukt me bij die andere kirtle niet…

De knopen zitten ditmaal gelukkig wél aan de goede kant van de mouw. Maar nu is er weer iets anders mis gegaan. Aan de ene mouw pasten 15 knopen, aan de andere kant had ik maar ruimte voor 14? Ze staan wel op exact gelijke afstand van elkaar, dus waarschijnlijk gaat de ene iets verder open dan de andere. Zucht. Maar van de andere kant vermoed ik niet dat iemand ze gaat tellen….

Het maken van al die stoffen knopen en het afwerken van de knoopsgaten en oogjes voor het rijgkoord was een hels karwei. Daar gaat veel meer tijd in zitten dan je denkt. De oogjes zien er inmiddels een stuk mooier uit dan die in mijn vorige versies. De knoopsgaten en knopen, daar moet ik nog iets meer op oefenen vrees ik. Vooral de knopen mooi rond krijgen blijft een uitdaging.

Ook de naden en voering heb ik aan de binnenkant allemaal netjes met de hand vastgezet. De naden van middeleeuwse jurken vind ik een stuk mooier dan die gelockte dingen in de kleding van tegenwoordig!

De stats:

Bestede tijd: 53 uur; vanwege al het handwerk (alleen de lange binnennaden zijn met de naaimachine gedaan). Dat is exclusief de enkele uren die ik besteed heb aan het maken van het lucetkoord voor de sluiting aan de voorkant. En het patroon had ik al, ik heb het alleen weer iets verbeterd.

Kosten: €48,- (16 euro per meter voor de oranje wol). Het linnen voor de voering, het naaigaren en de wol voor het koord had ik nog liggen.

Voor LARP-evenement De Kentering recyclede Mark de jas die ik ooit voor zijn AON-personage maakte. Want die had hij pas 1x gedragen (nadat ik de jas af had, stopte hij met het personage… zucht) en hij wilde niet te veel tijd stoppen in de voorbereidingen voor dit nieuwe evenement.

Maar eigenlijk paste de jas niet helemaal in de sfeer van de setting, vond hij. Bovendien wilde hij zijn moderne kapsel een beetje verhullen. Dus kon ik er niet een middeleeuws hoofddeksel bij maken?

Uiteraard kan ik dat…

Eigenlijk wilde hij zo’n chaperon. Maar die veto’de ik, want ik vond die voor geen meter bij de rest van zijn outfit matchen. Hee, als artiest mag je ook wel wat te zeggen hebben over je eigen creaties, toch?

In mijn middeleeuwse patronenboeken vond ik enkele modelletjes die ik wél bij de jas vond passen, terwijl ze toch uit de gewenste periode waren. Mark koos daaruit deze ronde variant met omhoog gevouwen ‘klepjes’ aan de zijkant.

Gelukkig had ik nog wat van de destijds gebruikte mantelstof over, zodat de hoed helemaal bij de jas ging passen. En de naden van de omhoog geslagen flapjes heb ik doorgestikt met gouddraad, zodat het nog wat beter matcht met de details van de jas. Idealiter had ik er nog wat van dat gele band tussen gestikt, maar daar had ik niet meer genoeg van over.

Bestede tijd: 5 uur en een kwartier
Kosten: noppes, al het materiaal had ik nog liggen

De uitdaging bij dit ding was vooral om hem passend te krijgen. De cirkelvormige stof aan de bovenkant moet namelijk een stukje groter zijn dan het hoofd en die rimpel je vervolgens tegen de zijkanten. In het begin ziet het er dus veel te groot uit. Als je bezig bent, lijkt hij weer veel te klein. Heel lastig passen dus.

Uiteindelijk is hij iets aan de ruime kant geworden, maar gelukkig blijft hij wel zitten. En Mark is er blij mee.

Ik wilde al een hele tijd zelf eens een korset maken. Omdat het heel wat anders is dan een jurk of shirt en dat leek me wel een uitdaging. Maar ik had nooit een praktische reden om er eentje te maken, dus kregen andere projecten voorrang. Komende Charm ga ik echter weer NPC’en en het leek me voor de betreffende rol passend om een korset toe te voegen aan mijn outfit. Hoera, een excuus om aan de slag te gaan!

Nou zijn er vele soorten korsetten. Zo’n Elisabethaans ding met complete metalen plaat tegen je voorgevel trok me niet zo. Het Victoriaanse model wel. Zoiets had ik al eens eerder aangehad op Aon, toen ik me in mijn personage van pubermeisje meldde bij de lokale kleermaker omdat ik iets moois voor een feest moest hebben. Ik kreeg daar Simone’s exemplaar aangemeten en hoewel dat uiteraard iets te hoog was, stond het me volgens toeschouwers erg goed. Dus bestelde ik datzelfde patroon.

Al met al is het me ontzettend meegevallen, hoe moeilijk het is om een korset te maken! De uitdaging is vooral om een passend patroon te tekenen. En de metalen baleinen (ik heb zo’n variant met ringetjes genomen) op maat knippen is geen prettig klusje, maar het past dan wel beter dan wanneer je vooraf baleinen op vaste lengte moet bestellen en dan maar hopen dat ze passen.

Om ervoor te zorgen dat het patroon goed was, heb ik eerst een proefmodel gemaakt van een reststofje dat ik nog had liggen. Daardoor heb ik de hoogte redelijk goed kunnen krijgen. Het jammere is alleen dat je met een proefmodel nauwelijks de breedte goed kunt beoordelen, want daarvoor moet je eigenlijk ook al de baleinen erin plaatsen en de boel vastrijgen. Dus dan zou je al een gereed korset moeten hebben gemaakt. Dat was dus enigszins afwachten.

Uiteraard is het niet gelijk in 1x perfect geworden, maar ik ben best trots op het resultaat. Het is immers de allereerste keer dat ik een korset heb gemaakt. En hij sluit niet alleen goed aan op mijn rondingen, hij zit ook niet vervelend! Er prikt nergens een balein in mijn vlees, het puntje onderaan steekt niet in mijn benen als ik ga zitten, en staat ook niet naar voren uit. Plus, geen er overheen puilende borsten die vervolgens als theezakjes over de rand gaan hangen (man, wat lopen er op festivals toch vaak vrouwen met niet passende korsetten rond… ik krijg er altijd plaatsvervangende schaamte van).

(foto’s zijn klikbaar)

Ik ben er ook trots op dat ik de illusie heb weten te creëren dat het motiefje op de stof netjes doorloopt. Dat is namelijk een onmogelijkheid, omdat je aan iedere zijde 6 kromlopende stofdelen hebt die je niet op alle plekken op elkaar aan kunt laten sluiten. Maar toch valt dat niet op. En bij de sluiting is het patroon mooi gecentreerd en gespiegeld!

Uiteraard kan er ook een hoop beter. Zo sluit de sluiting aan de voorkant niet perfect aan, waardoor je een streep onderliggende stof ziet. Het scheelt echt maar 3 milimeter ofzo, dus het inzetten van de sluiting komt blijkbaar ontzettend nauw.
Het minst goed gelukt is de achterzijde, want die loopt heel erg scheef naar onderen uit. Dat is dus een belangrijk punt waar ik bij een volgende poging het patroon zal moeten aanpassen. Ik vermoed dat de onderkant van alle vier de achterste deeltjes een stukje breder moet. De zijnaad loopt namelijk al niet recht langs mijn zij naar beneden (of hoort dat zo?) en van daaruit wordt het steeds erger.

Wellicht kan ik er nog zo’n los flapje van dezelfde stof tegenaan zetten, zodat de opening wordt opgevuld en het wat minder opvalt. Ik vroeg me sowieso af of dat er niet achter hoort. Het stond niet in het patroon, maar bij jurken met een korsetsluiting heb je dat wel.

Kan iemand van mijn meer ervaren korsetmakende vriendinnetjes wellicht wat opheldering geven over het wel of niet thuishoren van zo’n flapje achter de veters?
En ik vraag me ook af of ik de bovenkant aan de voor- en zijkanten niet iets te laag heb gemaakt? Ik weet niet hoe het eigenlijk hoort, maar het lijkt me nu net iets te laag.

In het patroon stond overigens ook niet dat je de stof met vlieseline moest versterken, maar dat ga ik de volgende keer echt wel doen. Gezien de kracht die op de stof staat, denk ik dat hij zo een stuk langer zal meegaan. En de voering is nu heel dun, waardoor de baleinen volgens mij heel snel door de voering heen zullen gaan steken (ook al heb ik de uiteinden ervan afgedekt met een speciaal dopje en plakband).
Ik heb bij dit exemplaar op eigen initiatief wel al wat vlieseline in de stof gestreken op het punt waar de metalen oogjes zitten, want anders zouden die in no-time uitgescheurd zijn.

Tot slot, zoals inmiddels gebruikelijk, de statistieken:

Bestede tijd: 15 uur en een kwartier (zeer beschaafd als je het mij vraagt, zeker omdat dit inclusief het maken van een proefmodel is)

Materiaalkosten: €59,30 (€25,- aan stof, waarvan ik wel nog ongeveer de helft over heb; €34,30 voor de korsetonderdelen (sluiting, baleinen, baleinafdekstukjes, veter en verzendkosten vanuit de UK); de voeringstof, metalen oogjes, vlieseline en garen had ik nog liggen)

Mijn babybaddoeken vallen in de smaak! Eva had het draakje op mijn blog gezien en vroeg of ik niet ook zo’n baddoek voor haar kon maken? Als kraamcadeautje voor een vriendin dan, en uiteraard tegen betaling.

Nou is het niet mijn bedoeling om dingen tegen betaling in opdracht te gaan maken. Gezien de tijd die in naaiwerk gaat zitten, kun je er niet een normaal uurtarief voor vragen, want voor de gemiddelde persoon wordt het dan al snel onbetaalbaar. Bovendien heb ik genoeg andere dingen te doen.

Maar goed, zo’n baddoek kost gemiddeld zo’n 3,5 uur werk. Dat was dus nog wel te overzien. En ik voelde me bovendien gevleid dat ze het vroeg. Dus vooruit, voor deze ene keer. Kon ik gelijk mijn nieuwe Millennyum Make-labeltjes gebruiken

Het moest bij voorkeur ‘een zeedier’ worden. En liefst kleurig, zoals rood.
Nou is een octopus, zeester of kreeft wel grappig, maar niet geheel geschikt als vorm voor een baddoek. Maar wellicht was een vis een leuk idee, stelde ik voor? Dat was akkoord. Dus ging ik aan de slag.

Badstof is niet moeilijk in verschillende kleuren te krijgen, maar de uitdaging is om er een passend biaisbandje voor de rand bij te zoeken. Uiteindelijk vond ik een rood golvend randje, waarvan de golven prima schubben konden symboliseren. Alleen jammer dat het enkele band was. Want eigenlijk moet ik een dubbele band hebben, zodat ik hem om de rand heen kan naaien.

De oplossing: de dubbele hoeveelheid band kopen en ‘m tegen elkaar naaien. Er zit dan wel een naadje in het midden, maar dat doet mijns inziens niets af aan het leuke effect.

 

Zo. Nu heeft het doek zowel aan de voorkant als aan de achterkant een decoratief schubbenrandje.

Als extra grapje maakte ik een knipje in het mutsje, dat ik opvulde met een klein reepje stof, zodat de vis ook een mondje heeft. Uiteraard heb ik het mutsje wel iets dieper gemaakt dan normaal, zodat het hoofdje van de baby er nog wel in past.

Het resultaat:

Inmiddels heb ik de rand even gestreken, zodat ‘ie mooi plat ligt.

Eva is er gelukkig blij mee. Nu maar hopen dat dat ook geldt voor de ontvangster van het kraamcadeau!

Het wordt traditie om de dag voor een evenement nog even wat in elkaar te rauzen vrees ik. Maar ach, dat hoort ook een beetje bij de hobby.

Gezien het druilerige weer, was ik er niet gerust op dat ik warm zou blijven op Keltfest, waar we komend weekend met onze reënactmentgroep zullen staan. Nou heb ik diverse kaproens, maar volgens mijn bronnen droegen middeleeuwse vrouwen bij nader inzien geen kaproens. Wel capejes zónder capuchon. En gelukkig zijn die heel snel te maken.

Wederom een mooie kans om mijn restjes op te maken. Met een beetje passen en meten ging het nét uit deze mooie rode wol. En dan ook écht op de milimeter…

 

Het meest linkse patroon ligt op een stukje dubbelgevouwen stof. Het rechter patroondeel kon ik daarna voor een tweede keer op het resterende stukje stof kwijt. Helaas niet in spiegelbeeld, dus als je heel goed kijkt dan zie je dat een van mijn stofdelen met de achterkant voor is vastgenaaid, maar het valt gelukkig niet heel erg op. En dat extra naadje middenvoor is ook niet erg – in de middeleeuwen waren ze uiteraard erg zuinig met stof, dus liever een extra naad erin dan stof verspillen.

Hetzelfde trucje paste ik toe op het linnen voor de voering. Ook dat lukte net. Yay, weer wat ruimte erbij in de stoffenkast!

Het resultaat:

De decoratieve stiksels zijn met blauwe wol gedaan. Met de hand, uiteraard.

Eigenlijk had ik de cape iets minder gevormd, en dus wijder uitlopend willen maken dan dit patroontje (dat ik eerder voor een capeje voor Aimée heb gebruikt) dicteerde, maar daar had ik geen ruimte meer voor op de stof. Hij plooit dus niet zo veel als hij om mijn schouders hangt. Van de andere kant was het destijds ook mode om kleding heel nauw aansluitend om het lichaam te maken, dus zo sluit hij wel wat mooier aan om mijn schouders, terwijl hij toch voldoende bewegingsruimte biedt.

Maar toch hoop ik dat het wat beter weer wordt komend weekend…

 

Weer wat af ter aanvulling van mijn reënactmentgarderobe: een paar kousen.

Ik maakte al eens eerder middeleeuwse kousen, maar die waren van wol, zoals het volgens de bronnen hoort. Die pasten prima in mijn klompen, maar niet in mijn gewone leren schoenen.

Daarom maakte ik ze opnieuw, van een hele dunne wol. Maar ook toen gingen mijn schoenen ontzettend knellen.

Deze poging 3 is daarom gemaakt van linnen in plaats van wol. Wellicht niet historisch correct, al vraag ik me sterk af of dat wel klopt – wol is immers veel minder wasbaar dan linnen. Niet voor niets maakten ze onderjurken van linnen, want die absorbeerden al het zweet en vuil en konden flink geschrobd en gewrongen worden. Mijn interpretatie is dus dat linnen een logische keuze is en dus ook moet kunnen.

Naast ander materiaal, nam ik ditmaal ook een ander patroon. Bij de vorige exemplaren zat het stuk stof over de wreef aan het beenstuk vast en naaide ik er een soort zool onder, met driehoekjes aan de zijkant die het gat bij de enkels opvulden.

Dit model is ook historisch correct: het beenstuk loopt door tot onder de hak en vanaf de start van de voet wordt er een soort omhulsel tegenaan gestikt. Je hebt dan een naad van onder tot boven om je voet heen, plus een naad die vanaf de achterkant van je been helemaal midden onder je voet doorloopt. Dat klonk initieel niet prettig, maar ik heb de naden zo plat gestikt (met de hand open gestikt) dat je het eigenlijk niet zo voelt zitten.

Het patroon is, net als bij de vorige exemplaren, schuin op de stof gelegd en geknipt, waardoor er meer rek in zit. Dat is wel nodig, anders krijg je ze niet aan.

Ik weet niet of het komt doordat dit dunne katoen is in plaats van wol, of dat ik dit patroon beter heb getekend, of dat dit patroon in z’n algemeen beter werkt, maar de pasvorm van deze kousen lijkt een stuk beter.
En yes, met deze pas ik wel in mijn schoenen!!

(En dan horen er uiteraard nog mijn sokophoudbandjes omheen)

Wellicht dat ik ooit nog een wolletje scoor dat net zo dun is als dit linnen, maar vooralsnog heb ik iets om te dragen samen met mijn leren schoenen en hoef ik me niet te schamen dat mijn moderne nylon sokken te zien zijn. (Hoewel je als middeleeuwse dame uiteraard niet je enkels of hoger hoort te laten zien )

Zwusje was gisteren jarig. Ze stuurde van tevoren een verlanglijstje rond. Daarop stond onder andere: ‘huisnummer 29 (zelfgemaakt?)’.

Ha! Dat laat haar grote zus zich geen tweemaal zeggen! ‘Zelfgemaakt’ is my middle name!

Eens even denken… hoe kan ik creatief zijn met huisnummers? Ah, idee! En nog een idee! Vijftien ideeën! Argh, keuzes!

Ik besloot in ieder geval te gaan voor het deurmatidee. Ik herinnerde me dat mijn Zwusje een tijdje geleden op Facebook had gepost over de nieuwe buurvrouw, die niet subtiel had gehint dat ze wel eens een nieuwe deurmat kon gebruiken.

Ik ken die hints. Wij zijn volgens mij ook de schande van de buurt: de buurvrouw links heeft al eens het gras van onze voortuin gemaaid, de buurman rechts onze stoep sneeuwvrij gemaakt, en de buurman van twee deuren verderop, die glazenwasser is, stond recentelijk ineens ongevraagd onze ramen te zemen :-X

Dus, een deurmat met huisnummer ging het worden! Want volgens mij moest zo’n kokosmat best met verf te bespuiten zijn.

Eerst een standaard blanco kokosmat bij het tuincentrum gehaald:

Malletje van karton geknipt en op hoop van zegen met de spuitbus er overheen gegaan:

Hee, dat lukt daadwerkelijk!

Maar oei, niet helemaal gecentreerd… Ik was zo gefocust op het parallel uitlijnen van de cijfers met de  zijkanten, dat ik niet meer goed opgelet heb of de boel wel exact in het midden lag.
Ach ja, mijn zusje is grafisch ontwerpster, zoiets valt haar vast niet op, toch? ( :-X )

En aangezien alleen een nummer een beetje kaal was, heb ik er ook nog een randje omheen gespoten. Het eindresultaat:

Ik heb speciale buitenverf voor uiteenlopende ondergronden gebruikt, maar ik weet niet hoe lang het duurt voordat de verf eraf is gesleten. Dat zal niet heel lang zijn, maar kokos deurmatten gaan sowieso geen jaren mee. Bij die van mij, die ik voorbedrukt kocht, waren de letters er ook in no-time afgeërodeerd. De mat zelf lag al na één winter uit elkaar. Sneeuw kunnen die dingen blijkbaar niet hebben.

Misschien moet ik voor mijzelf dus ook maar een nieuwe spuiten, want ik had deze coole versie maar die is blijkbaar niet meer leverbaar.

Om te voorkomen dat mijn Zwusje slechts een paar maanden plezier zou hebben van haar huisnummer, kocht ik als back-up ook een langer meegaande versie, in de vorm van een lieveheersbeestjeskasje (ultiem scrabblewoord!):

Deze bewerkte ik niet met verf, maar met de houtbrander:

Zo’n ding is wat secuurder dan een spuitbus, dus ik kon er ook nog hun namen bij zetten zoals je ziet. Nu belt zeker niemand meer bij het verkeerde huis aan!

Oh ja, en ze kreeg ook nog dit, voor de extra:

Ik had in het tuincentrum eigenlijk al alles gevonden wat ik nodig had, maar toen liep ik langs deze zonne-energetische kip. Die was té over de top hilarisch om te laten staan. Dus mocht ‘ie ook mee. Niet zelf gemaakt, wel lollig