Alweer een baddoek voor een baby in mijn vriendenkring klaar! Dit exemplaar ging naar het zoontje van Rinske, waar ik gisteravond bij op kraamvisite ging.

Ditmaal maakte ik er eentje in de vorm van een kuikentje:

 

Op het mutsje heb ik een rechtopstaand kammetje genaaid, dat iets naar achteren doorloopt:

Het is voor het eerst dat ik een andere kleur stof in de baddoek heb verwerkt (afgezien van de mutsjes). Ik durfde dat eerst niet aan, omdat je dan een naadje in de stof krijgt, wat niet lekker ligt voor de baby. Maar in dit geval hoefde er alleen maar helemaal onderaan een naadje te komen, in het stuk dat naar voren wordt geklapt. Dat zal de baby vast niet gaan voelen.

Een ander nadeel van een naad is, dat je bij zo’n doekje zowel de voorkant als de achterkant ziet. Je kunt naden dus niet ongezien in een binnenkant wegwerken. Daarom heb ik het ik het opstaande naadje met een rechte steek platgestikt tegen de gele stof. En dat is heel netjes gelukt!

Dit is ook het eerste babydoekje waarbij ik geen bandje om de rand heb gezet ter afwerking en ter decoratie.

Mijn oorspronkelijke plan was om er een oranje biaisbandje met stippels omheen te naaien. Het was nét een andere kleur oranje dan het stof, maar in de winkel vond ik dat het close enough was. Helaas: toen ik het band er eenmaal op had gespeld, bleek het niet te werken. Het oranje van het biaisband leek ineens meer op roze en matchte daardoor niet mooi.

Plan 2 was om dan maar een exact gelijk oranje biaisbandje te gaan zoeken. Maar na het wat te hebben laten bezinken, besloot ik om ditmaal géén bandje om de rand te zetten. De andere baby-baddoekjes hadden het nodig ter opleuking, maar omdat ik hier met twee kleuren had gewerkt, vond ik het zo eigenlijk al kleurig genoeg.

Deze rand heb ik daarom enkel afgewerkt met gewoon garen, gebruik makend van een overlocksteek. Scheelde ook weer een hoop gepruts om de afgeronde voetjes, waar ik bij het uiltje last van had!

Rinske vond hem erg leuk en voorspelde dat Linde, haar dochtertje, er vast ook gebruik van wil maken

Binnenkort is weer Charm, waar we momenteel een piratensetting hebben. Voor mijn NPC-personage wilde ik ook graag een piratenhoed hebben.

De piratenhoeden die je bij feestwinkels krijgt, zijn echter veel te tacky om voor LARP te kunnen gebruiken. Nou zijn er wel winkels die écht gave piratenhoeden verkopen, maar dan loop ik weer tegen het probleem aan dat mijn hoofd erg klein is en die dingen dus altijd veel te groot voor mij zijn. En om nou dik €80 uit te geven om een hoed op maat te laten maken voor slechts één evenement, gaat me wat ver (ik ben Mark niet ).

Ik zat er dus al een tijdje tegenaan te hikken. Zelf een hoed maken was natuurlijk altijd een optie – ik ben immers ‘the Queen of Hats’ op Omen
Maar de uitdaging is om een mooie ronde basis voor om je hoofd te krijgen. Ik kan (nog) niet vilten, dus als ik de hoed ging naaien dan zou ik naadjes krijgen bij de rand en rond de bovenkant en dat vind ik niet mooi. Bovendien wordt hij dan nog steeds niet echt rond.

H&M (of all places) bleek uiteindelijk de oplossing te bieden. Daar vond ik een standaard zwarte wollen dameshoed met brede rand. Die mij ook nog eens paste!

Eenmaal thuis was het leren riempje snel genoeg er vanaf getornd. En naaide ik een nepleren bandje om de rand.

Eigenlijk had ik onder het band ook nog een subtiel kantje willen verwerken voor extra fancyness, maar ik had niets passends meer in huis.

Door de zijkanten gingen drie nepleren koordjes. Decoratief weliswaar – om de flappen tegen de zijkanten vast te zetten gebruikte ik gewoon naald en draad, aangezien het leren koord nogal dik is en dat aan de binnenkant van de hoed vervelend zou gaan aanvoelen.

Tadaaaa: een zelfgemaakte piratenhoed!

Eens kijken of ik nog kraaltjes, muntjes en andere crap heb liggen om ‘m verder op te leuken. Of zou ik hem gewoon basic laten en de uitbundigheid overlaten aan de écht coole personages van onze setting? Verschil moet er immers zijn

Volgend jaar juni gaat mijn allerliefste Zwusje trouwen! En ik mag haar getuige zijn!!

Nou is dat op zich al speciaal genoeg, maar omdat onze familie ‘speciaal zijn’ in de genen heeft zitten (ahem…) wordt het natuurlijk ook geen gewone bruiloft. Zus gaat trouwen in cowboy-thema, op een heuse Wild West-locatie! En uiteraard wordt aan de gasten gevraagd om in stijl gekleed te komen.

Tsja. Als je dan ‘de zus van’ bent, én getuige, én kunt naaien, dan is het onvermijdelijk dat hier een Project Wild West-jurk uit voortvloeit. No way dat ik in spijkerbroek met hoed uit een carnavalswinkel kom opdagen! Dat wordt echt wel zo’n lange hooggesloten jurk uit die tijd.

Uiteraard checkte ik mijn plannen wel eerst met de aanstaande bruid. Die het helemaal geweldig vond! Want hoewel niemand verder verplichtingen wordt opgelegd, zou ze het wel heel fijn vinden als ze ook de andere gasten kon stimuleren om wat extra moeite te steken in de outfit. Of ik niet als voorbeeld wilde dienen? Dat ze mijn progressie af en toe kan delen op Facebook, om anderen ook in de stemming te krijgen en te laten zien dat het niet snel over-de-top wordt gevonden als je wat extra’s doet, maar dat het juist prima is om (als je dat wil) helemaal los te gaan met je outfit?

Maar natuurlijk. Dus in plaats van achteraf hier mijn complete resultaat te posten, ga ik vanaf nu een ‘dress diary’ bijhouden, waarin ik jullie op de hoogte houd van de progressie.

Hierbij stap 1 – misschien wel de belangrijkste: het uitdenken van Het Plan.

Eerst ideeën verzameld via Pinterest en vervolgens zelf een schets gemaakt van een jurk, samengesteld uit elementen die ik mooi vind. En passend in de periode en plaats.

Dat is nog wel de grootste uitdaging. Het moet iets zijn van rond 1860-1875. Daarna liep het ‘cowboytijdperk’ een beetje af. Da’s dus Victoriaanse stijl. Maar ik moet er wel heel erg voor uitkijken dat ik niet té veel frillies & frutsels in de jurk opneem, want het moet wel een enigszins praktisch draagbaar model zijn voor in een stoffige Amerikaanse woestijn. Dus daar moet de soort en kleur stof ook bij gaan passen. Van de andere kant is het wel een feestjurk, dus mag hij best fancy zijn.

Je leest het al – daar neemt de reënactor in mij het wellicht iets te veel over. Niémand die gaat zien of mijn blouseboordje stiekem van rond 1900 is, dus te laat. Ik moet mezelf eraan herinneren dat de stijl en uitstraling hier het belangrijkste is, niet periodecorrectheid.

Uiteindelijk ben ik gesettled voor een bepaald model en heb ik er twee patronen bij gezocht waarmee ik die jurk ongeveer kan samenstellen: de bovenkant van patroon A, met een stukje van B, en de onderkant van patroon B. Maar dan uiteraard met nog diverse aanpassingen die ik zelf moet tekenen.

Het wordt hoe dan ook ingewikkeld, aangezien het ene patroon (dat ik al had en al eens heb gebruikt voor een Victoriaans geïnspireerd kostuum) inclusief naadtoeslag is, en het nieuw gekochte patroon exclusief.

Hmm, maar misschien moet ik hier niet al te veel beren op de weg gaan benoemen. De bedoeling is namelijk dat anderen óók zin gaan krijgen om iets te gaan maken

Maar ik heb er dan ook veel zin in! En aangezien ik nog bijna een jaar heb, kan ik er ook op mijn gemak aan gaan werken.

Gelukkig hoef ik voor Mark niets meer te naaien. Aangezien hij al eens een Wild West-LARP heeft gehad, is hij al voorzien van een piekfijne outfit:

Mooi toch? Het gaat echt een supergaaf plaatje worden, die bruiloft!

To be continued…

Suus is bevallen! Welkom op de wereld, Juniper!

Aangezien de Belegering van Teylingen zowat om de hoek bij Suus en Gijs plaatsvindt (en ik gisteren nog niet wist dat de opbouw zou worden uitgesteld), wipte ik voordat ik naar het terrein reed, nog even bij ze langs voor een kraambezoekje. Uiteraard nam ik een zelfgemaakt kraamcadeautje mee.

Ik had Suus (voordat haar buik te groot werd) wel eens een shirt met uiltjesmotief zien dragen. En ik vond uiltjes sowieso wel bij haar passen. Dus werd het kraamcadeau een uiltjes-baby-baddoek:

Op het mutsje naaide ik, naast ogen en een neusje, twee opstaande oortjes:

(Note to self: volgende keer de ogen helemaal tegen elkaar aan leggen)

De voetjes zijn al met al best goed gelukt, maar mijn hemel, wat een pokkewerk om dat geruite band netjes om al die bochten heen te krijgen… :-S Zeker aangezien het geen biaisband is, maar glanzend lint. Dat was namelijk het enige band dat ik kon vinden dat hier leuk bij paste.

Desondanks zijn dit soort kleine voetjes toch iets praktischer vouwbaar dan de grote staarten van de vis of haai, dus wellicht dat ik ze vaker ga maken.

Suus was er gelukkig blij mee en de kraamhulp was onder de indruk

Het leuke van een ambachtengroep zijn, is dat je dingen voor elkaar kunt maken. Onze smid is bijvoorbeeld erg goed in metalen objecten produceren, maar van kleding heeft hij minder kaas gegeten. Een aangezien hij zijn katoenen shirt met machinaal borduursel van mij niet meer mag dragen nog wel een shirt kon gebruiken, naaide ik voor hem een ‘cote’ – een tuniek in een vorm zoals hij in de late middeleeuwen veel door ambachtslieden werd gedragen.

Je ziet hieronder heel goed hoe de cote eigenlijk alleen uit een rechthoekig voor- en achterpand bestaat, opengeknipt tot aan de taille, waar vervolgens (net als tussen de zijkanten) grote driehoeken van stof in zijn gezet.

In het voorpand is ook de ingezette driehoek doormidden geknipt, zodat er een split is ontstaan. De openvallende flappen kunnen zo eventueel omhooggeklapt in de riem worden gestopt, mochten ze in de weg zitten tijdens de uitvoering van de ambacht.

Omdat ambachtslieden in de middeleeuwen heel eenvoudige (maar ook weer geen armoedige) kleding droegen, heb ik gekozen voor een gewone grijze wol, die ik vond bij een standje op Castlefest. Wel een superdunne, want een smid heeft het al warm genoeg als hij zo dicht op het vuur staat! Wol is dan ook een hele goede bescherming, want vonkjes die op de kleding landen gaan vanzelf uit omdat wol niet zo snel vlam vat.

Maar ja, een grijze tuniek is wel héél erg saai. En omdat ik toch een beetje eer van mijn werk wilde, heb ik met twee kleuren woldraad, door middel van een haringgraatsteek, een borduursel langs de (met linnen gevoerde) boord en de mouwen gemaakt.

Eigenlijk hoor je werkkleding niet te versieren, maar dit kostte me maar 2,5 uur (en ervaren middeleeuwse borduursters vast nog minder) dus zo onwaarschijnlijk is het niet dat iemand de moeite zou hebben genomen om deze cote op te leuken.

De split bij de hals kan desgewenst ook nog met een fibula worden dichtgespeld. Maar die mag hij zelf smeden

Ik had geen bij de wol kleurend katoenen garen in huis, dus heb ik, extra authentiek, woldraad gebruikt om de naden en zomen te naaien. De draad heb ik verkregen door deze één voor één uit restanten van deze stof te rafelen. Een heel karwei!

En het is erg frustrerend dat woldraad zo snel breekt. Zelfs na waxen bleef hij continu breken, omdat je tijdens het naaien steeds opgefrotte plukjes wol op de draad krijgt, die dan achter de opening blijven hangen waar hij doorheen hoort te glijden. Daardoor kost alles met de hand naaien nog veel meer tijd… :-S

Maar het resultaat is altijd zo mooi… je ziet de stiksels namelijk zo goed als niet, omdat de draden wegvallen in de stof. Hieronder een close-up van de binnenkant van een zoom – kun je je voorstellen hoe weinig je er aan de buitenkant van ziet (klikbaar):

Wel jammer dat ik er geen Millennyum Make-labeltje in mocht naaien… da’s dan weer niet authentiek.

Hopelijk is Leander er blij mee, en schroeit hij niet gelijk eerstvolgende evenement een gat er in

Bestede tijd: 30,5 uur (exclusief passessies)
Kosten: €32,- voor 2,2 meter wol (en dat was krap aan!). Het gekleurde wolgaren en het linnen had ik nog liggen.

Zoals gezegd gingen we afgelopen zaterdag op kraambezoek bij Karijn. En wat anders kan ik meenemen als kraamcadeautje dan een authentieke Millennyum Make babydoek®?

Stiekem had ik deze al een tijdje af. Het patroon voor de vis was namelijk gebaseerd op het patroon voor deze baddoek: een haai!

De achterkant: (please ignore de onzedige houding van de kat, maar zo krijg je een beetje een idee van het formaat)

Grijs is natuurlijk wel een beetje een saaie kleur. Maar ik vond het niet passend om er dan maar een gekleurd bandje omheen te naaien. Dus heb ik een lichtgrijze biaisband genomen en er zelf een decoratief patroontje op gestikt, dat haaietanden moet symboliseren.

Mijn moeder zal wel weer zeggen dat deze doekvorm een subtiele hint van mij is dat alle babies moeten worden opgegeten. Maar het leek me heus gewoon een leuk effect, om zo’n koppie in een geopende haaienbek te doen!

Nou kan ik me inderdaad voorstellen dat niet iedereen het beeld van zijn baby die door een haai wordt opgevroten, kan waarderen. Maar Karijn en Erik leken me wel het type mensen dat dat hilarisch zou vinden, mede gezien de geinige nerdy details op hun bruiloft

Hij is alleen niet zo episch geworden als ik in m’n hoofd had. Misschien hadden de tanden iets anders moeten zijn? Of komt het doordat de oogjes op de achterkant van het mutsje zitten, zodat je ze niet direct ziet? Waarschijnlijk had de rand van de muts toch nog wat ovaler moeten lopen. Maar toen ik die vorm had geknipt, bleek er wel erg weinig ruimte voor het kopje over te blijven. Dus toen heb ik hem toch maar wat meer afgevlakt.

Karijn leek er echter wel blij mee, al was het maar vanwege de afmeting ervan. De baddoeken die ze al had waren namelijk nogal aan de kleine kant. Met deze zal de kleine kerel wel een paar jaar vooruit kunnen!

Komende Charm wordt het laatste LARP-evenement van de huidige verhaalcommissie, dus uiteraard willen ze een beetje uitpakken. Onder andere met fancy props (requisieten).

Kopen is duur, zelf maken leuk. Dus trommelden we wat vrijwilligers op voor een knutseldagje.

Aangezien Erik ervaren is met het maken van latex props, had hij de benodigde materialen geregeld en kregen we uitgebreide instructies van hem. Fijn, want zo doe je niet alleen iets nuttigs voor de vereniging, maar leer je er zelf ook nog wat vaardigheden bij, voor het geval je eens wat voor je eigen personage wil maken!

Voorwerpen van schuimrubber, Bison tix en latex maken is alleen geen klusje dat je er even tussendoor doet. Of waar je huis van schoon blijft. En je handen ook niet, trouwens

Wat er is geknutseld kan ik uiteraard nog niet bekendmaken of showen. Maar het wordt heel gaaf!

Tijdens een van onze middeleeuwse evenementen merkten we, dat andere reënactmentgroepen onze groep benaderden voor diverse reparaties aan hun harnassen, schilden, etcetera. In het kader van netwerken, wilde ik dat graag stimuleren en besloot ik een bord te maken waarmee we expliciet kunnen verkondigen dat men daarvoor bij ons terecht kan.

En als ik dan toch bezig was, kon ik ook een algemeen welkomstbord maken. Want we hadden eigenlijk helemaal niets waar onze naam op stond. En we zien regelmatig bezoekers wat  langs de kant staan drentelen, omdat ze niet zeker weten of ze ons kamp wel in mogen komen.

Dus regelde ik via Leander wat hout en ging ik aan de slag.

Eerst de tekst vertaald naar Middelnederlands (geen garantie dat het klopt…), afgedrukt op papier en er een mal van gemaakt.

(Als je denkt dat kalligraferen monnikenwerk is, dan moet je eens met een nagelschaartje al die letters uitknippen… :-S )

Stap 2: de letters met potlood overzetten op het hout.

Het oorspronkelijke plan was om vervolgens alle letters uit te gutsen zodat er diepte in het bord kwam. Maar toen ik al die minuscule details om de letters zag en het op een proefhoutje probeerde, kwam ik al snel tot de conclusie dat dit toch echt vakmanschap vereiste. Als beginner had ik wellicht een paar grove letters uit kunnen gutsen, maar dan had de tekst toch echt veel korter en hadden de letters veel groter moeten zijn. En zelfs dan vrees ik dat het resultaat niet heel fantastisch zou zijn geweest. Mjah, ieder zijn ambacht.

Dus werd het plan B: de letters inkleuren met authentieke, historische verf van de Gamma (gelukkig had ik nog zijdeglans staan en hoefde het geen hoogglans te worden).

Ach, aangezien Leander al suggereerde om in plaats van gutsen, een Dremel in te zetten, vermoed ik dat de groep hier niet al te zwaar aan tilt…

Het eindresultaat:

Het is veel strakker geworden dan ik vooraf had gevreesd! Ook die letters verven is nogal een monnikenwerkje, maar met een fijn kwastje eigenlijk helemaal niet zo moeilijk, zelfs al was het hout niet overal even glad.

Wellicht zijn ze zelfs té netjes – die middeleeuwse handschriften zijn immers ook schots en scheef…

Nu alleen nog een ophangstellage bedenken, die niet al te veel mee te slepen hout vereist.

Binnenkort gaat Mark weer samoerai spelen op Drachenfest. Of ik een eboshi (een smurfenmuts Japanse muts) voor hem kon naaien?

Sure, ik was toch al in mutsenmodus… en van een Europese middeleeuwse muts is het een kleine stap naar een Japanse.

Bovendien is een eboshi een stuk simpeler te maken. Het is eigenlijk een soort haaienvin. Twee stukken stof tegen elkaar naaien, kleine opening aan de achterkant laten, en er een lange band tegenaan zetten.

Onderin de muts streek ik wel nog wat vlieseline, zodat Mark hem desgewenst wat meer rechtop kan zetten, wat ook een mogelijke draagwijze is.

Bestede tijd: 1 uur
Kosten: niks, dit is een ideaal restjesopmaakproject!
(dus waarom ze hier $78 voor zo’n ding durven te vragen, ontgaat me volledig…)