Op mijn laatste werkdag wilde ik graag een klein afscheidscadeautje achterlaten voor mijn collega. Hij tekent strips en paste al eerder de tekening van Tweedledum en Tweedledee voor me aan. Eén van zijn vaste figuurtjes waren Sad Rabbits. Maar Sad Rabbits zijn ook maar zo sad. Dus naaide ik een Happy Rabbit voor op zijn bureau. Om hem door de moeilijke dagen heen te helpen.

 

Aangezien mijn collega op woensdagen vrij is, heb ik het beestje op mijn laatste dag met een briefje op zijn bureau achtergelaten als verrassing voor de volgende dag.

Gelukkig hebben de schoonmakers hem niet kwijtgemaakt en viel hij in de smaak

Een paar jaar geleden kocht ik een superleuk shirtje bij de H&M.
Toen kocht ik inderdaad nog bij de H&M.
Toen was ik nog van mening dat ik me wel aan kleding kon aanpassen. Als het maar leuk genoeg stond, dan was het niet zo erg dat het niet helemaal goed paste – wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.

Dus worstelde ik me in het ding, dat volgens het kaartje maatje 38 was, maar onvoldoende ruimte bood voor mijn maat 42 schouders.

Inmiddels weet ik dat H&M troep verkoopt.
Inmiddels weet ik ook dat kleding die me niet helemaal lekker zit, ongedragen in de kast blijft liggen.
En inmiddels pas ik me niet meer aan kleding aan, maar pas ik kleding aan aan mij.

Bij een recente kastopruiming kwam ik het shirtje, dat ik volgens mij maximaal 2x heb gedragen in 4 jaar tijd, weer tegen. Ik bedacht dat ik het misschien volledig uit elkaar kon halen om als patroon te gebruiken, zodat ik het met een nieuwe stof in een iets grotere maat kon naaien. Maar mijn naai-juf had een beter idee: aan de zijkant opentornen en er subtiel een stukje tricot (rekbare stof) tussen zetten.

Dat scheelde inderdaad een hoop werk en was zeker het proberen waard:

En jawel, hij zit nu een stuk beter! Nog niet helemaal soepeltjes, want eigenlijk moet ik ook in het rugpand en bij de schoudernaad nog iets meer speling hebben, maar hij zit nu prettig genoeg om daadwerkelijk te dragen.
En de zwarte ingezette stukjes zie je nauwelijks, omdat ze onder mijn armen wegvallen.

(zie ook hoe subtiel de losse mouwtjes mijn schouderpartij verhullen )

Laat de zomer maar komen!

Hehe, eindelijk kan ik ze showen: de kijkdozen die ik maakte als afscheidscadeau voor Raymon, die op Charm 23 voor het laatst zitting had in de verhaalcommissie, en Judith, die gestopt was als onze monsterspelleider.

Raymon’s cadeautje konden we gelijk op zijn laatste evenement overhandigen, maar aangezien Judith tussentijds per direct was gestopt en er dat evenement niet was, moesten we een afspraak plannen. Met onze dramatisch volle agenda’s kwam dat er gisteravond pas van. Schandalig ja, maar ik vind zoveel jaar betrokkenheid toch iets dat je niet afdoet door een afscheidscadeautje maar even mee te geven aan iemand die haar toch toevallig binnenkort ziet.

Tijdens een bestuursvergadering afgelopen zomer bespraken we hun afscheid en wat we als cadeautje zouden geven. Omdat Raymon bekend staat om het dungeonplot dat hij voor ieder evenement schreef, grapte ik dat we hem een mini-dungeon cadeau zouden moeten doen. Om er meteen daarna uit te flappen: “Een kijkdoos ofzo. En voor Judith een mini-monsterhok!”

Geen idee waar die brainfart vandaan kwam. Ik had nog nooit gezien of gelezen dat iemand een kijkdoos cadeau kreeg. Maar het werd enthousiast ontvangen door mijn medebestuursleden en voordat ik het wist, stond het op mijn to-do list en vond ik mezelf in een schoenenwinkel, vragend om lege dozen. (Helaas, ze hadden er inderdaad nog twee liggen, waardoor ik geen nieuwe schoenen hoefde te kopen om aan dozen te komen )

Ik was een beetje bang dat hetgeen ik in mijn hoofd had, in praktijkuitwerking zou tegenvallen. Papier knippen en plakken zijn namelijk niet mijn forte.

Ik weet nog goed, dat ik in de tweede klas van de basisschool een knutselwerkje voor onze langdurig afwezige juffrouw moest maken. Toen ik mijn werkje aan de vervangende juf toonde, was die verre van tevreden. “Kijk nou, de randen zijn helemaal gekarteld!”, riep ze op (achteraf gezien haar blijkbaar kenmerkende) ontactische wijze, zodat de hele klas het kon horen. “Nou ja, dan geef jij maar een schots en scheve aan juffrouw Jos”.
Beschaamd droop ik af naar mijn tafeltje. Waar mijn klasgenootje, zoals kinderen dat nu eenmaal doen, het er nog even extra inwreef door te vragen: “Heb jij een schots en scheve?”
Sindsdien heb ik volgens mij nooit meer een minderwaardig resultaat aan een juffrouw (of wie dan ook) opgeleverd…

Anyway, wat ik mis in rechtknip- en lijmdraadloosplak-vaardigheden, kan ik compenseren met een andere vaardigheid: oog voor detail.
De kijkdozen bevatten dan ook heel veel details, zodat ze hopelijk voor de ontvanger een heel representatieve vertegenwoordiging zijn van de werkelijke situatie en alle dingen die ze zich ervan herinneren.

Hieronder de dozen en wat er in te zien is:

De dungeon, met epische puzzels, oude documenten, monsters, gespannen trip-wires, Whoempf, geboobytrapte luiken, muren van doeken en landbouwplastic, exploderende mana-stenen, Chronologeos de draak, plus een uitschuifbare verdwaalde Bob die op niet-spelverstorende wijze snacks probeert rond te delen aan spelers  :

Het monsterhok, wat eigenlijk gewoon neerkomt op een immense puinzooi van kleding, kisten, snacks (chocolade!) en wastafels bedenkt met schmink, plus vergaderende spelleiders rondom een episch dik plotboek:

Op het blog kijkt het natuurlijk minder leuk dan in praktijk, maar ik geloof dat beiden wel positief zijn ontvangen door Judith en Raymon. Hopelijk vormen ze een waardige herinnering aan hun crewperiode bij Charm.

Zoals ik al eerder vertelde, kon ik in de stoffenwinkel niet kiezen tussen blauw en groen. Dus nam ik ze allebei maar.

Van de blauwe stof wilde ik ook een trui maken, maar iets minder basic dan de groene.

Het werd een langere versie met een col eraan. Ik had er geen patroon voor, maar de col is feitelijk niet meer dan een lange rechthoek die je dubbelvouwt en aan de achterkant van de halsopening vastzet.
Normaal gesproken stik je ‘m ook aan de voorkant van de hals vast, maar ik wilde iets anders proberen en dus hangt hij nu aan de voorkant los, waardoor hij dus een stuk lager komt en iets anders valt dan de gemiddelde col.

De enige uitdaging is, dat je er dan voor moet zorgen dat de naad van de col aan de binnenkant zit. Terwijl je, zoals ik al eerder constateerde, een cirkel niet van links kunt stikken om ‘m vervolgens binnenstebuiten te draaien

Dit is het resultaat:

(Een col netjes draperen blijft hoe dan ook een uitdaging…)

Ook geen superbijzondere trui, maar hij zit wel lekker.

Herinneren jullie je nog de basic V-halstrui die ik een tijdje geleden maakte? Nou, ik vond ‘m bij nader inzien toch wel érg basic.

Het voordeel van stof over hebben is, dat je je achteraf kunt bedenken en er iets anders van kunt maken. Dus knipte ik de boord eraf en zette ik er een bredere in, die onderin schuin overlapt:

Da’s al een stukje vlotter, toch?

Komend weekend zal het waarschijnlijk nog steeds erg koud zijn. Niet het ideale weer om twee dagen lang buiten te moeten zijn, maar ja. Warm aankleden is het enige dat ik eraan kan doen.

Ik zal sowieso een thermobroek dragen onder mijn wollen jurk, maar grote kans dat dat nog steeds te koud zal zijn. Een goede reden dus om ook maar gelijk Middeleeuwse kousen te maken!

In mijn boek over Middeleeuwse kleding stond een beschrijving van de kousen die vrouwen droegen, plus een globaal patroon. Om het op maat te maken, vroeg ik Mark om een oude lap stof gewoon maar strak om mijn been heen te spelden. Op basis daarvan schetste ik een patroontje, dat ik opnieuw van een proeflapje maakte. Vervolgens werkte ik het patroon nog ietsje verder bij.

Dit kwam eruit:

Voor de mockups had ik al een aantal restantstofjes kunnen gebruiken en voor de definitieve kousen koos ik een semi-wol die ik ook nog had liggen. Dat ruimt lekker op!

Patroon knippen en vastnaaien …en daarmee was de kous af!

Omgeslagen bij het voorste been, niet omgeslagen bij het achterste (kan allebei).

Hij past best wel goed! De grote truc is, om je patroon schuin van draad te knippen. Zo wordt zelfs stugge wol heel flexibel. Dus ook al volgt de kous mijn kuit en knieholte, ik krijg ‘m nog steeds makkelijk aan en uit. Alleen rondom de enkel moet je extra ruimte laten.

Desondanks is het patroon nog niet 100% goed. Het stukje hak naast de ‘inknipping’ bij de voet had ik breder moeten maken en de inknipping zelf iets schuiner en hoger, want nu valt de naad precies onder mijn hak, wat niet lekker loopt. Zeker omdat mijn wol nogal aan de dikke kant is. Ik heb de meeste naden nu met de hand opengestikt, zodat de prop zo klein mogelijk is, maar ideaal is het niet.
En het driehoekje hoort eigenlijk net boven in plaats van net onder de enkel te eindigen, zodat hij op de wreef wat minder trekt.

Het voordeel van de dikke wol is wel, dat ik ze ook in mijn klompen aan kan:

Helaas pas ik ook hiermee niet in mijn leren schoenen. Daar baal ik wel van; ik had ze blijkbaar een maat groter moeten kopen, maar ik had er toen geen rekening mee gehouden dat historisch correcte kousen nu eenmaal een stuk dikker zijn dan onze moderne katoenen sokjes.

Het bandje dat net onder de knie geknoopt hoort te worden, is overigens niet eens echt nodig om ze omhoog te houden, al zal het wel helpen bij het lopen. Nu is die nog even van niet historisch correct (en te lang) band, maar die ga ik te zijner tijd vervangen door een met de hand gekaartweefd (kaartgewoven?) bandje. Heb ik gelijk een doel voor het weefsel dat ik tijdens het re-enactmentweekend ga maken!

Dat ik de huidige bandjes tijdens dat weekend draag, maakt niet uit, want als het goed is gaat toch niemand onder mijn rokken kijken…

Ik heb de kaproen die ik maakte voor bij mijn muzikantenjurk, toch maar weer aangepast, zodat hij net iets historisch correcter is.

Een kaproen werd blijkbaar vooral door mannen gedragen. Pas eind 15e eeuw ofzo begonnen vrouwen ‘m ook te dragen. Maar dan vooral dames van de hogere klassen. En bovendien droegen zij een variant met knopen.

Heel slim, want die knopen zijn vooral praktisch. Gehuwde dames droegen altijd hoofdbedekking, doorgaans in de vorm van een om het hoofd geknoopte / gewikkelde doek. En dat trek je eraf als je er een kaproen overheen draagt en die even uit wil doen! Dat heb ik zelf al uit ervaring gemerkt. En zelfs al draag je er niets onder; je hele haar raakt erdoor in de war als je ‘m op doet, omdat hij redelijk strak om je hoofd zit.

Knopen dus. Maar wel historisch correcte: van stof.

Het voordeel van Middeleeuwse knopen is, dat ze helemaal aan de zijkant van de stof werden bevestigd. Dus maakte het niet uit dat ik in mijn oorspronkelijke patroon geen rekening had gehouden met knoopsgaten, want de stof hoeft nauwelijks te overlappen en dus is er niet echt extra breedte nodig. Daardoor kon ik de kaproen gewoon in het midden opentornen en er knopen en knoopsgaten aan zetten.

Achteraf bezien had ik de knoopsgaten zelfs nog dichter langs de stofrand moeten maken.

Het blijkt nog best lastig te zijn om met de hand mooie (en gelijke!) knoopsgaten te maken. Je ziet duidelijk dat ik onderaan ben begonnen en er steeds handiger in ben geworden naarmate ik verder omhoog ging.
Ook de knopen zijn niet allemaal gelijk in grootte, terwijl de rondjes stof die ik ervoor knipte, dat wel waren.
Goede oefening dus, voor wanneer ik straks een volledig historisch correcte kirtle wil maken, waar nog veel meer knopen aan zullen gaan zitten…

Die Middeleeuwers waren niet gek. Die sloopten hun dure stoffen niet door er gaten in te knippen zodat er een knoopje doorheen kon. Nee, die frotten gewoon de draadjes van de stof uit elkaar, zodat er een opening ontstond, die ze vervolgens met draad verstevigden.

Bij grofgeweven linnen werkt een dikke naald of satéprikker prima om de weefdraadjes uit elkaar te duwen. Maar bij stevigere stoffen moet je ook steviger, beter vastpakbaar gereedschap hebben.
En het is natuurlijk mooi als dat, net als je te maken kledingstuk, ook een beetje authentiek is

Aldus zaagde ik dit kleine stukje rondhout af van een stok die nog in de schuur stond (een rechthoekige plank werkt ook, maar duurt veel langer om rond te krijgen – en ik ben wel goed, maar niet gek ):

Dat voegde ik samen met twee handvijlen en een uurtje geduld. Even roeren en… je hebt een knoopsgatpriem (of hoe zo’n ding dan ook mag heten)!

De achterkant is afgerond zodat hij fijner in de hand ligt en het uitstulpinkje is gewoon voor de mooi.

Ja, ik had tijd kunnen besparen door de schuurmachine te gebruiken, maar dit met de hand doen geeft op de een of andere manier veel meer voldoening. En ik kan ook echt heel blij worden van het maken van zoiets! Als je dan lam op de bank hangt, jezelf een schop onder je hol geeft en dan na een uur iets nuttigs geproduceerd hebt… dan is dat toch gaaf?

Hopelijk is hij spits genoeg om de stof goed uit elkaar te krijgen. We gaan het binnenkort merken. En verder bijvijlen kan natuurlijk altijd.