Regelvrijheid

Weet je wat ik het allerfijnste vind aan mijn nieuwe baan? De regelvrijheid.
Wat is het héérlijk om daadwerkelijk dingen gedaan te krijgen! Om iets te spotten dat niet goed is aan een site, en vervolgens gewoon in te loggen in het CMS om het aan te passen!

Ik moet er nog even aan wennen, want ik heb continu de neiging om goedkeuring te vragen aan mijn manager of collega’s. Maar die antwoorden dan: “Jij bent eigenaar van de site, dus het is jouw verantwoordelijkheid”. Of: “Het is jouw expertise, ik ga er vanuit dat jij een goede keuze maakt”.

Gisteren nog ‘even’ een beslissing gemaakt over onze cookietool. Voor degenen die niet weten waar het over gaat: op Europees niveau is beslist dat websites toestemming moeten vragen om bestandjes op je computer te mogen plaatsen. En Nederland heeft die regelgeving extra verscherpt ingevoerd, waardoor de complete online branche over de flos is.
Thuiswinkel.org is een organisatie die op nationaal en Europees niveau lobbyt om het werkbaar te maken, dus we hebben nogal een voorbeeldpositie zeg maar.
Deze week zou een nieuwe versie van de tool die toestemming vraagt, op onze site komen. Maar ik achterhaalde dat de vorm waarin die zou worden geïmplementeerd, behoorlijke gevolgen zou hebben voor onze statistieken. Dus trok ik aan de bel.
Mijn manager is echter van het type ‘breng me oplossingen, geen problemen’ en vroeg me om met een alternatief te komen, na wel even overlegd te hebben met onze lobbyist zodat hij er geen problemen mee zou krijgen.
Dat deed ik. En ik typte een heel document vol met een analyse van alternatieven en hun voor- en nadelen, de omstandigheden en wat onze partners deden, wat ik naar mijn manager mailde.
Omdat ik snel antwoord moest hebben en dat niet kwam, vroeg ik haar tussen neus en lippen door wanneer ze verwachtte er een beslissing over te kunnen nemen. Vanwege een overvolle inbox had ze het document nog niet eens gezien. Dus vertelde ik even supersnel welke optie ik wilde doorvoeren.
“Prima, doe maar”, was haar enige reactie. En ze liet me verbaasd achter.

Dus.

Ik had me helemaal niet gerealiseerd hoe ontzettend ik het vermogen tot zelfstandig dingen verbeteren heb gemist. Tot nu toe gaf ik altijd advies, en als buitenstaander kon ik weliswaar alles zeggen in plaats van politiek correct te moeten zijn, maar zelfs al werkte ik bij de organisatie die de verbeteringen daadwerkelijk voor de klant kon doorvoeren, dan moest ik toch altijd maar afwachten of er budget / uren voor werden uitgetrokken en of er daadwerkelijk een wijzigingsverzoek voor werd ingediend.

Het extreemste voorbeeld was wel dat ik, toen ik bij mijn vorige werkgever in dienst kwam, een rapport heb gemaakt met verbeterpunten voor onze eigen site. En toen ik anderhalf jaar later vertrok, nog steeds een groot deel ervan niet was doorgevoerd. Ik kon hoog en laag springen, maar het werd op allerlei manieren vertraagd, opgehouden en uitgesteld. De klanten gingen voor. Degene die de opdracht moest uitzetten begreep niet wat de bedoeling was. Degene die het moest uitvoeren wist niet wat de bedoeling was. Etc. etc. En daarnaast werd ik zelden geïnformeerd over de status en wanneer er wel iets was doorgevoerd. Dat was iets wat me echt enórm frustreerde.

Deze baan gaat vast ook een hoop nieuwe frustraties met zich meebrengen, dat is onvermijdelijk. Maar hier ben ik wel écht heel blij mee!

(P.s. nog iemand interesse in een functie als webredacteur? Ik heb iemand nodig die de dagelijkse werkzaamheden voor mij uit handen neemt :-) )

Surprise act

Afgelopen vrijdag was er een vrijwilligersbijeenkomst van het Gebroeders van Limburgfestival. Nou ben ik niet echt een vrijwilliger – ik bouw niet op, ik zit niet achter de kassa en deel ook geen lunchpakketten uit. Ik kom gewoon opdagen, maak muziek en doe alsof ik erbij hoor ;-)

Maar Ernic speelt in een groep, de Speellieden van Gelre, die wel officieel worden ingepland in het programma. En hij werd gevraagd om de borrel na afloop van de vrijwilligersbijeenkomst, muzikaal te komen opleuken. En toen vroeg hij mij weer, of ik misschien een paar nummertjes met hem samen wilde spelen, als ik toevallig toch in de buurt was.

Nou, ik was niet echt in de buurt, maar het leek me wel leuk om te doen. Zo ver weg was het nou ook weer niet. En je moet natuurlijk ook actief je duo promoten, anders kom je nergens :-) Dus zei ik dat ik wel even langskwam. We hadden nog wel wat nummers die we goed kenden en niet hoefden te oefenen.

Oh, en Ernic kwam in kostuum. Dus was het wel leuk als ik ook wat gepasts aantrok. Hee, een goede gelegenheid om mijn nieuwe kirtle een generale repetitie te geven!

En dus moest ik vrijdagavond ineens, zonder geoefend te hebben, muziek maken voor een groep mensen. Slik. Toen ik me dat realiseerde, kneep ik ‘m wel even. Had ik dat inderdaad zomaar toegezegd?? Maar tja, als het eng is, moet je het doen. En dus stond ik er wel:

tweedles-bij-gvl

Het ging gelukkig allemaal goed en we kregen positieve reacties. Hopelijk draagt het ook bij aan onze bekendheid in ‘het circuit’.

Draailier & Doedelzak workshopweekend 2013

Terug van wederom een heerlijk doedelzakworkshopweekend van stichting Draailier & Doedelzak. Ik heb niet zo veel geleerd, maar het was als vanouds supergezellig!

Dit jaar meldde ik me voor het eerst aan voor de ‘gevorderden’ groep. De vorige keren zat ik altijd in de middengroep, maar ik merkte op een gegeven moment dat ik steeds meer tot de top van die groep ging behoren, dus vroeg ik mijn docent of hij dacht dat ik de gevorderde groep aankon. En hij dacht van wel – mits ik extra hard oefende vantevoren ;-)

En het was inderdaad heel goed te doen!
Ik merkte wel duidelijk niveauverschil – bij het voorstelrondje kwamen zinsdelen als ’20 jaar ervaring’ en ‘ik speel nu 35 jaar’ langs, maar gelukkig bleken deze mensen niet zo intimiderend als ze klonken :-)
Ook een duidelijk verschil: het vermogen om een liedje op gehoor na te spelen. Toegegeven, onze docent pakte dat heel goed aan, maar desondanks denk ik dat in de middengroep, men er veel langer over had gedaan.

Wat wel resulteerde in het feit dat we dit weekend 7 (!) nieuwe deuntjes hebben geleerd. Voor mij een record. En eigenlijk niet iets waar ik op gehoopt had, want ik kom om nieuwe technieken e.d. te leren – liedjes kan ik thuis ook wel instuderen.
Maar deze docent had gewoon een berg leuk spul meegenomen en was van zins ons daar zo veel mogelijk van bij te brengen.

Toen we in de eerste ochtendsessie voor de lunch er al 2 nummers doorheen geramd hadden en hij ons vroeg wat we nu wilden gaan doen, informeerde ik voorzichtig wat het plan voor dit weekend was. Gingen we later nog iets met deze nummers doen, zoals uitbouwen, versieren en meerstemmig spelen? Maar nee, er was geen Plan.
En natuurlijk werd ik de rest van het weekend door de hele groep geplaagd met mijn behoefte aan Plan :-P

Diverse mensen in mijn groep waren overigens dermate gevorderd, dat ze na het nummer een paar keer gespeeld te hebben, er zelf een tweede stem bij bedachten. Later als ik groot ben wil ik dat ook kunnen…

Er is dit weekend slechts één slachtoffer gevallen. Bij het oefenen van een bourree, besloot de docent dat we ook maar de daad bij de muziek moesten voegen en dus de dans moesten uitvoeren terwijl we speelden. Nou moet je weten dat je bij de bourree in twee rijen tegenover elkaar staat en regelmatig langs elkaar host om van plek te wisselen. Probeer dat eens in een krap lokaaltje met aan alle kanten van de dansers uitstekende pijpen… Juist. Het is een wonder dat er niemand is onthoofd of ontoogd en de enige verwonding een doormiddengebroken bourdonpijp was :-X

image

Zowel mijn docent als de docent van de gevorderde draailiergroep bleken enigszins prettig gestoord wanneer het op muziek aankwam. Zaterdagavond, voorafgaand aan het bal, gaven ze beiden een solo-optreden. Die mannen zijn dus zó goed, dat ze hun instrument van binnen en buiten kennen en alle piepjes en kraakjes die het ding maakt, gewoon inzetten in hun nummers! Zo had Matthias Loibner (draailier) nummers waarin hij allerlei klanken, gezoem en geklepper produceerde die dan iets uitbeeldden als ‘de wind en regen door de bomen’.
Mijn docent, Rémi Decker, had nummers zoals ‘De wanhopige herder’ met veel gekrijs en gepiep, een liedje over geiten die vermoord werden om als doedelzak te dienen, en ook iets waarbij het publiek ‘waaaauwaaauwaaauw’ moest zingen om een doedelzak na te bootsen, aangezien het verder een puur gezongen nummer was.
Aan het einde speelden ze als toegift samen een ter plekke geïmproviseerd nummer. Het eindigde in naar elkaar grommen. Ik bedoel maar…

image

Wij kregen dan ook o.a. een bijzonder nummer aangeleerd om aan het eind van het weekend uit te voeren voor de hele groep. Het was geïnspireerd op een reis naar Indonesië van de docent, waarbij hij een hele dag nutteloos in een bus vol kippen had gezeten. De gebruikte ‘techniek’: een korte stoot lucht geven, en tegelijkertijd met de hele hand snel op en neer langs alle gaten in de speelpijp vegen. Het effect: een soort kippengekakel… De foute kippengerelateerde woordgrapjes waren dit weekend dan ook niet van de lucht.

Sowieso ontstond er veel verbale hilariteit. Zoals het gebaar alsof je oordopjes uit je oren trok, steeds als iemand je niet verstond buiten de workshop om – want met 11 doedelzakken in één ruimte, droegen we die dingen de hele workshop door, maar hadden we nog steeds toeterende oren. En laten we het maar niet hebben over de gesprekken over nachtelijke afspraakjes in bezemkasten en groepskwakjes mosterd waar je kroket eens lekker doorheen werd gehaald. Anyway, vast een gevalletje ‘you had to be there’.

En dat zal ik volgend jaar weer zijn! Lang leve muziek maken, muziek luisteren, fijne dansjes op fijne liedjes doen en schommelen in de speeltuin!

Kirtle versie 2.0

Maar goed dat ik de afgelopen twee weken vakantie had. Want op mijn to-do list stond het maken van een historisch correcte jurk, die ik in het eerste weekend van mei nodig heb.

Op mijn eerste reënactmentweekend hoefde het nog niet zo precies, want dat was een intern evenementje. Daar kon ik dus best mijn nieuwe muzikantenjurk aan. En volgens mijn groepsgenootjes is die ook prima voor ‘officiële’ evenementen, maar ik ben natuurlijk een eigenwijze perfectionist en vind dat niet kunnen ;-)

Nou had ik al mijn linnen kirtle, waarvan ik dacht dat hij redelijk historisch verantwoord was, maar inmiddels heb ik een hoop bijgeleerd over middeleeuwse outfits en laat ik zeggen dat ik verbaasd ben dat ze het ding hebben geaccepteerd op het Gebroeders van Limburg festival…

Dus pakte ik mijn vakliteratuur erbij en maakte ik een nieuwe.

voorkantschuin

zijkantachterkant

image

Het kostte me mijn hele vakantie – ik ben er zowat full-time mee bezig geweest! Maar dat kan ook bijna niet anders, gezien al het handwerk dat erin zit.

Het begon al met het patroon. Ik kon geen standaardpatroon uit de kast trekken, want middeleeuwse kleding zat net iets anders dan onze confectiekleding. Alleen al doordat het allemaal op maat was gemaakt, sloot het veel preciezer aan om je lichaam. Vooral onder je armen zat het veel hoogsluitender. En mouwen sloten heel strak aan om je onderarm. (In het begin werden ze zelfs iedere keer na het aantrekken vastgenaaid om dat te bereiken. Later werden er knopen gebruikt om de mouw zo smal te krijgen.)

Het patroon heb ik dan ook met de hand getekend, nadat ik eerst mijn naaijuf een lap stof zo strak mogelijk om me heen had laten spelden zodat het mijn lichaamsrondingen volgde. Die lap knipte ik open en dat werd de basis voor mijn patroon.
Die was natuurlijk niet gelijk goed – ik heb 2x een proefexemplaar van oude stof moeten maken voordat ik een goed patroon had en ik in de definitieve stof durfde te knippen.

De oranje/rode stof is 100% wol. Het kostte wat moeite om die te vinden (en heeft ook wel wat gekost…), maar hij is heel fijn en zacht.

Alleen de lange binnennaden zijn met de machine gedaan. Alle zichtbare naden (zoals zomen) zijn handwerk.
Ook stikte ik alle binnennaden met de hand open, in een contrasterende kleur (groen, niet zo goed te zien op de foto door de supersmalle draadjes):

opengewerkte-naden

Voor de puristen: voor alle zichtbare naden heb ik zijdegaren gebruikt in plaats van katoengaren, wat ze toen nog niet hadden. Ik moet bekennen dat ik weinig verschil zie – het zijdegaren is iets meer glimmend, maar verder nauwelijks anders, dus eigenlijk was het een beetje overkill. Maar je bent perfectionist of niet.

Voor de sluiting aan de voorkant maakte ik alle openingen met de hand. Dus met een priem de stof uit elkaar drukken om een gat te krijgen, en dat met draad verstevigen:

koordsluiting

Het koord is handgeweven, met behulp van een lucet. Daarvoor gebruikte ik (niet door mijzelf) handgeverfd linnengaren.

Op de foto hierboven zie je ook een stukje van het – met de hand erop genaaide – beleg, van ongebleekt linnen.

Hetzelfde materiaal heb ik gebruikt voor de onderjurk, die niet te zien is op de foto maar die ik er wel onder draag. Om de linnen jurk af te werken, heb ik draadjes linnen uit reststof zitten pulken, zodat ik dat als garen kon gebruiken. Da’s nog best lastig, want linnen breekt veel sneller dan katoengaren!

Middeleeuwse mouwen hadden doorgaans de naad aan de achterkant van de arm zitten, niet aan de onderkant. En omdat men zuinig was met stof, werden patroondelen lang niet altijd uit één stuk geknipt, maar zag je vaak dat er losse stukjes tussen werden gezet. Zoals een driehoekje om iets meer bewegingsruimte bij de bovenarm te krijgen:

mouw met driehoek

Als je goed kijkt, zie je dat hier de binnennaden niet zijn opengestikt, maar op een andere manier met de hand zijn afgewerkt en tegen de mouw aan zijn gezet.

Knopen zaten aan de zijkant van de mouw en waren doorgaans van dezelfde stof als de kleding gemaakt. Dus die heb ik ook met de hand gemaakt. En natuurlijk zijn ook alle knoopsgaten met de hand gestikt. In het wederom met de hand eraan gezette linnen beleg.

knopen

Voor zover ik weet, heb ik nu alles volgens ‘de regeltjes’ gedaan. Maar ik weet zeker dat ik in de loop van tijd nieuwe dingen leer en ik erachter kom dat er ook aan deze kirtle een hoop niet klopt. Nog afgezien van het feit dat meningen altijd verschillen en de ene zal zeggen dat ze het vroeger op manier A deden, en de ander zal volhouden dat ze toch echt methode B gebruikten.

En natuurlijk gaat er altijd iets mis. Ik wist dat knoopsgaten destijds altijd aan de linkerkant zaten, gezien vanuit de drager, maar bij mouwen gaat die regel natuurlijk niet op en er stond nergens aan welke kant de knoopsgaten dan moesten. Dus heb ik maar gegokt. En pas toen ik het ding aan had, zag ik dat het andersom had gemoeten. Want nu kijk je van voren gezien tegen de opening aan in plaats van tegen de knopen.
Argh! Daar ga ik me dus de rest van de tijd aan ergeren… en opnieuw maken is zo ontzettend veel werk en ik weet ook niet of ik daar nog genoeg stof voor heb :’-(

Het allerergste is: mijn outfit is nog steeds niet af. Want deze kirtle werd eigenlijk onder iets anders gedragen, zoals een overkirtle of, in mijn geval, een cotehardie. En die moet ik dus ook nog helemaal gaan maken. Ik denk alleen niet dat die voor het reënactmentweekend in mei nog af komt, aangezien ik ten eerste nog geen stof ervoor heb gevonden en ten tweede mijn vakantie nu op is. Maar ik heb nu in ieder geval iets draagbaars waar ik me niet voor hoef te schamen!

Nacht van de Ambacht

De reënactmentgroep waar ik me sinds kort bij heb aangesloten, organiseerde gisteren een ‘Nacht van de Ambacht’. Dat doen ze wel vaker en het idee is, dat je een dagje bij elkaar komt om lekker te fröbelen. Oftewel aan je ambacht dat je in de groep doet, te werken.

De naam impliceert dat het ‘s avonds en ‘s nachts is, maar in praktijk wordt er overdag hard gewerkt en ‘s avonds lekker gezopen rondom een vuurtje in de tuin ;-)

Voor mijn tweede ambacht, kaartweven, ben ik bezig om een grote kaartweefstellage te timmeren, die gebaseerd is op een middeleeuwse tekening. Nou werk ik wel eens met hout, maar dit ding bestaat wel uit wat complexere zaken dan een paar palen of planken die aan elkaar getimmerd moeten worden. Gelukkig zitten er diverse ervaren houtbewerkers in de groep en deze knutseldag was natuurlijk een ideaal moment om advies aan hen te vragen. En om gebruik te maken van hun materiaal.

Want Leander heeft een schuur die echt tjokvol staat met alle apparaten die je ooit in je leven nodig zou kunnen hebben. Niet dat ik weet hoe of waarvoor ik ze moet gebruiken, maar het idee dat het er is, is al fijn :-P En gelukkig waren de heren superbehulpzaam en kreeg ik van alle kanten tips en ondersteuning bij de moeilijkere dingetjes. Wat lief!

En tja, met houtbewerken is de clou toch eigenlijk gewoon dat je goed materiaal moet hebben. Dat gaat niet alleen veel makkelijker en sneller, maar sommige dingen kun je ook moeilijk met de hand maken.

Zo had ik voor mijn kaartweefstellage een rond stukje hout nodig, waar in het midden een groter vierkantje zat. Tsja. Begin maar te schuren met de hand…
Maar gelukkig was daar een draaibank en was Leander niet te beroerd om die voor me in te zetten. Ik mocht ook zelf een stukje doen:

image

Ziet er professioneel uit, toch? ;-)
(En ja, in de middeleeuwen hadden ze ook al draaibanken! Alleen dan niet op stroom natuurlijk…)

En het resultaat mag er zijn:

gedraaid

Helaas brak de tweede doormidden door een knoest in het hout (dat dat degene was waar ik zelf aan bijdroeg en dat het juist gebeurde toen ik er mee bezig was, berust dus geheel op toeval), dus moet ik nog een keertje terug om ze opnieuw te maken. En dan van wat steviger eikenhout.

Kijk ook wat een mooie kelken en kandelaars anderen gemaakt hebben op de draaibank:

ambachtresultaat

Stiekem is het wel een beetje frustrerend dat zij zoiets gewoon in een middagje kunnen maken, terwijl ik weken zit te zwoegen als ik een nieuw kostuum nodig heb… Nou ja, iedere hobby heeft z’n voor- en nadelen zullen we maar zeggen.

Na een middagje klussen (in de sneeuw! :-S ) vonden we het welletjes en was het tijd om de buikjes te vullen. Om vervolgens lekker op de bank en toch ook nog even buiten om de vuurschaal te hangen en liedjes te zingen.

Ik houd wel van die dagen waarop het nuttige met het aangename wordt gecombineerd!

Eng? Doen!

Toen ik postte over een groots feest met overnachting waar ik heen moest, terwijl ik er niemand kende, postte mammie als comment dat ze dat erg knap van me vond.

Ik was even verbaasd toen ik dat las, want het was totaal niet in me opgekomen dat ik zoiets eng zou moeten vinden!

Blijkbaar ben ik echt heel veel gegroeid op sociaal gebied vergeleken met vroeger.
Er kwamen ineens herinneringen boven van hoe bang ik als kind was voor dit soort dingen. Ik was een beetje verlegen, een moederskindje, angstig als ik alleen thuis moest blijven en ik vond het zelfs eng om de telefoon op te nemen als die rinkelde.

Hoe ben ik dan in godesnaam uitgegroeid tot een zelfverzekerde vrouw, die geen moeite heeft met sociaal zijn tussen onbekenden?

Ik denk dat de basis wel is gelegd in mijn opvoeding. Hoewel ik oorspronkelijk dus een schijtluis was, heb ik vooral van mijn moeder de “omdat ik het waard ben”-gedachte meegekregen. Altijd gestimuleerd en positieve feedback gekregen als ik iets goed deed. Waardoor ik er diep van binnen nooit over heb getwijfeld dat ik er mag zijn en gewoon een leuk mens ben, ook al was ik niet bepaald populair op de middelbare school.
Dat moest alleen nog ontluiken en omgezet worden in bijbehorend gedrag.

En dat is vanaf mijn studententijd gebeurd, door gewoon initiatief te nemen. Ik heb mezelf continu een schop onder mijn eigen hol gegeven om bepaalde dingen te gaan doen. In mijn eerste jaar hing ik maar wat rond en dat irriteerde me op een gegeven moment, dus heb ik me aangemeld voor de activiteitencommissie van onze studievereniging. Wat het begin was van veel meer sociale contacten en situaties om mee te oefenen.

Ik zocht niet alleen sociale situaties op, maar ook specifiek enge situaties. Had ik bijvoorbeeld weer eens zo’n business class bij een bedrijf om een kijkje bij hen in de keuken te nemen, waarbij we met een groepje studenten een case moeten oplossen, dan meldde ik me meestal als vrijwilliger om de boel achteraf te presenteren. Niet omdat ik dat goed kon. Maar omdat ik het eng vond.
Ik bedacht dat zo’n case dé perfecte oefensituatie was. Als ik het verprutste, was er geen man overboord. Terwijl straks in het bedrijfsleven, ik het wel goed moest doen. Dus kon ik daar maar beter mijn kans grijpen en daar oefenen, voordat het ‘voor het echie’ moest.

En dat hielp. Nu presenteer ik met gemak. Ik krijg nog steeds een rood hoofd, maar ik heb geleerd dat te negeren en me er niet door van de wijs te laten brengen. Ik weet dat ik desondanks iets te vertellen heb en ik weet dat als er vragen komen, ik prima in staat ben om die te beantwoorden.

Presenteren is het ultieme voorbeeld van iets waar je beter en zelfverzekerder in wordt als je het maar vaak genoeg doet. Maar het geldt voor ontzettend veel dingen.

Zo leerde ik ook dat bedrijven niet eng zijn, omdat ik bij Integrand in het bestuur ging en regelmatig bij organisaties over de vloer kwam om stageplaatsen te regelen. Die bedrijven bleken ook maar gewoon uit mensen te bestaan, die af en toe zelfs minder professioneel waren dan wij als studentenorganisatie!

Toen ik op studiereis ging naar China, wilde ik op een gegeven moment iets bekijken waar de anderen geen interesse in hadden. Dus liep ik in mijn uppie door het grote Beijing. En toen ik me versliep en de anderen al weg waren uit het hotel, besloot ik om niet te blijven wachten totdat ze weer terug waren, maar wandelde ik op goed geluk en op basis van een paar vage aanwijzingen door de stad om het park te vinden waarin iedereen stond te tai-chi’en. En dat lukte.
Waardoor ik vervolgens het lef vond om na mijn afstuderen, in mijn eentje rond te reizen en vrijwilligerswerk te doen in Thailand. Ook daar liep niet alles van een leien dakje en waren niet alle dagen leuk, maar ik heb gemerkt dat ik het wel allemaal aan kon. Dat ik mezelf echt wel kon redden.

Door al die ervaringen werd alles een stuk makkelijker. Waaronder dus mezelf in een groep mensen die ik niet ken, plaatsen. Door mezelf te dwingen om sociaal te doen, al had ik er geen zin in of vond ik het eng, merkte ik dat mensen je heel makkelijk in hun groep opnemen, zolang je maar gewoon leuk meedoet alsof je er altijd al bij bent geweest.

En inmiddels weet ik blijkbaar niet beter. Ik heb mezelf in zo veel situaties een schop onder m’n hol gegeven dat ik nu zó veel meer durf dan vroeger! Oefenen in combinatie met een diepgeworteld geloof in jezelf dat je er mag zijn, dat was voor mij de gouden combinatie. En ik denk dat het zichzelf ook versterkt. Als je positieve resultaten krijgt door iets te doen wat je dacht dat je niet kon, is dat weer een verdere boost voor je zelfvertrouwen.

Waarom typ ik deze post? Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik nog steeds veel (inmiddels volwassen) mensen zie die onzeker zijn over zichzelf in sociale situaties. Hopelijk hebben ze hier iets aan.

Begrijp mee niet verkeerd, ik ben nog steeds geen extravert persoon. Ik zit nog steeds liever thuis met de kat en mijn hobbies, dan feestjes af te lopen. Ook ik moet iedere keer de energie vinden om op onbekende mensen af te stappen en een gesprek te beginnen. Maar als er een keer een lastige sociale situatie is, schrikt mij dat in ieder geval niet meer af.

Want ook al kun je misschien iets leukers bedenken dan een feestje vieren met onbekenden, je hebt daarna echt wel iets aan de relaties die je kweekt door gelijk een positief, sterk beeld van jezelf achter te laten. In plaats van een teruggetrokken verlegen persoontje. Of geen beeld, omdat je niet bent komen opdagen.

Dus is er iets dat je eng vindt? Doe het dan een paar keer toch. Geloof me, dat is de enige manier om het minder eng te laten worden en zelfvertrouwen te krijgen!

Thuiswinkel Awards gala 2013

Stond ik vorige week nog te feesten op een heus cruise schip met mijn oude collega’s, gisteravond mocht ik me melden in het poepsjieke 5-sterrenhotel Huis ter Duin voor het Thuiswinkel Awards galafeest van mijn nieuwe werkgever. Ieder jaar worden daar de prijzen voor de beste webwinkels in diverse categorieën door hen uitgereikt en het is zo’n beetje dé happening van het jaar.

Volgens mij heb ik nog nooit in zo’n luxe hotel als dit gelogeerd!

panorama

De kamers waren natuurlijk enorm, zeker aangezien ik een tweepersoonskamer voor me alleen had, maar afgezien van de omvang lagen er bijvoorbeeld ook maar liefst 3 verschillende kussens op bed waar ik uit kon kiezen. Met een menu-kaartje erbij, waarop de materialen en eigenschappen van de kussens vermeld stonden, plus dat je bij de balie terecht kon voor andere kussens, mochten deze niet aan je eisen voldoen…

Verder was er op de badkamer radio te beluisteren, een douchekop met 3 standen (van regen tot massagestraal) en… uitzicht op zee!

uitzicht

Heel vreemd hoor, om je nieuwe collega’s te ontmoeten terwijl iedereen compleet is opgetut en in mooie jurken rondloopt! En aangezien er zo’n 600 man (collega’s, leden en business partners) waren uitgenodigd, was het ook nog een kunst om te bepalen en te onthouden wie van al die mensen nu eigenlijk bij mijn nieuwe werkgever hoorde.

Er was nog een nieuwe aanwinst, die een week na mij begint, en ook een beetje verloren tussen alle mensen stond. We zijn die avond maar samen opgetrokken.

groepsfoto

Ik had gehoopt nog mensen van mijn eennalaatste werkgever te ontmoeten, aangezien zij business partner van Thuiswinkel.org zijn, maar die heb ik helaas niet gespot.

De avond begon met een borrel en daarna een luxe diner. Tussen alle gangen door werden steeds enkele winnaars bekendgemaakt, op de catwalk die tussen alle tafels in stond.

Aan onze Thuiswinkeltafel werd niet alleen gegeten, maar ook hard doorgewerkt. Drie laptops op een rijtje – galafeest of niet, het werk gaat gewoon door, want gelijk na iedere uitreiking moest er natuurlijk een persbericht online!

aan-het-werk

De presentatie was in handen van niemand minder dan Katja Römer-Schuurman, maar om heel eerlijk te zijn was ik niet zo onder de indruk van haar presenteervaardigheden, want ze maakte nogal wat fouten en de boel was behoorlijk rommelig.

katja-op-runway

Maar de winnaars waren allemaal superblij met hun prijzen en daar ging het om :-)

winnaars

Na een redelijk lange zit werd iedereen losgelaten in een andere ruimte, waar een band en DJ voor een goed feestje zorgden.

Vorig jaar hadden er flessen wijn op de dinertafels gestaan, maar door schade en schande waren ze erachter gekomen dat dat niet zo’n goed idee was. Dit jaar was het personeel van Huis ter Duin dan ook geïnstrueerd om langs te komen om de glazen bij te vullen.

Maar dat deden ze veel te goed. Als je even met degene naast je praatte en vervolgens terug keek, bleek je halfvolle glas alweer tot de rand toe gevuld te zijn. Met als gevolg dat diverse aanwezigen de dinerzaal uitwankelden. En toen moest het feest nog beginnen.

Mijn hemel, wat heeft een aantal mensen zich daar gênant staan gedragen… Mijn Thuiswinkel.org collega’s waren gelukkig keurige gastheren en -vrouwen, maar er zijn wel wat webwinkeliers die zich de eerste tijd maar niet meer moeten vertonen… :-D
We hadden behoorlijk wat mannelijke ‘aanhang’ (letterlijk en figuurlijk) toen we met de dames op de dansvloer stonden. Iemand heeft zich languit op het podium gedeponeerd. En nieuwe collega en ik werden nog even aangeklampt door iemand van <bekende vergelijkingssite>, die zijn beklag kwam doen over Katja, aangezien hij vooral was gekomen omdat hij “naar een lekker wijf wilde staren”, maar dat het niet zo had uitgepakt omdat ze het zo slecht deed. Waardoor wij dames weer in zijn achting waren gestegen. Right. Maar hij had het al verbruid toen hij als tweede zin tegen mij zei “Ah, jij komt uit Limburg” (overigens ben ik die avond ook uitgemaakt voor Vlaming. Tsk.) en daarna beweerde dat vrouwen nooit grappig waren. Dagdag, hoepel maar lekker weer op!

Anyway, helaas is het dus wederom niet gelukt om het knokpartijtje aan het eind van het feest te voorkomen. Gelukkig was er beveiliging. En blijkbaar is het traditie :-X

feest

Eenmaal teruggekomen op mijn hotelkamer, had het personeel de gordijnen al voor me dichtgedaan en lag er een goodie bag van Thuiswinkel.org op mijn bed. De dropjes die ik gelijk in mijn mond stak, bleken echter plantenzaden te zijn. Yup, het was al laat… :-X

Na een tikkeltje korte nacht, samen met mijn nieuwe collega’s genoten van het super uitgebreide ontbijtbuffet (*burp*) en toen maar weer naar huis gereden.
Ik weet niet of ik dinsdag nog alle namen weet, maar het is een goed begin :-)

Teleurbestelling

Eindelijk de bestelling van Zalando binnen.

6 Dagen later dan aangegeven, 3 dagen te laat voor het feest. De witte jurkjes hoefde ik dus niet eens meer te passen.
Twee van de bestelde artikelen zaten niet in de doos en bleken volgens mijn account geannuleerd te zijn, zonder dat ik daarover ben geïnformeerd.
Eenderde zag er anders uit dan op de afbeelding (in negatieve zin).
Twee jurkjes hoefde ik niet aan te trekken om te kunnen zien dat ze te groot waren.

Conclusie: alles weer retour.

Dat was dus voor het eerst en voor het laatst dat ik online kleding heb geshopt. Laat mij maar gewoon in de stad winkelen, dan zie ik gelijk vanaf de hanger of het potentieel heeft om me te passen / te staan en weet ik ook zeker dat het op voorraad is…