Charm 24

Wat een weekend. Wat een team. Wat zijn we goed op elkaar ingespeeld en wat was het leuk!

Dankzij onze nieuwe monsterspelleiders in opleiding, kon ik deze Charm weer eens een wat meer omvangrijke NPC-rol op me nemen. Hij was eigenlijk specifiek voor iemand geschreven, maar die persoon kon er dit weekend toch niet bij zijn. Degene die was aangewezen om haar te vervangen, vond de rol niet zo leuk. Dus eigenlijk was ik derde keus. Maar ik heb me prima geamuseerd als Khanda Isabel – een soort Voodoo priesteres zeg maar.

Het was alleen al leuk om de spelers in verwarring te brengen met de terminologie. “Dus… u doet aan Kanda en gebruikt daarvoor… goulash??” “Nee… ik ben een Khanda. Ik doe aan Dahka. En dat houdt in het beïnvloeden van de Kuhla.” “Euh… dus het is magie? Of een geloof? Eigenlijk lijkt het ook wel op alchemie…?” “Het is van alles een beetje. Het is de oneindige eindigheid.” *verwarde gezichten*

Helemaal hilarisch: de eerste avond vertelde ik een aantal personen dat alleen vrouwen Khanda kunnen worden, omdat mannen minder goed zijn in omgaan met emoties – waar het beoefenen van Dahka om draait. De eerstvolgende die mijn tent kwam binnenstormen opende het gesprek met: “Ik hoor dat u mannen haat?!”
LOL… En zo snel ontstaan er dus geruchten.

Helaas kan ik niet al te veel over de achtergrond van de rol vertellen, aangezien ze er volgend evenement ook weer bij moet zijn. Maar het is inmiddels wel duidelijk dat Isabel niet bepaald de meest gevorderde Khandapriesteres is. Op een gegeven moment werd dan ook besloten dat je twee varianten had: Khanda en Kan-da-nie… :-D

charm-boze-sl

Zaterdagnacht mocht ik nog even spelers bang gaan maken als ‘droglantaarn’. Dus wij in het zwart gekleed met een lantaarntje het bos in. En natuurlijk raken we zelf de weg kwijt. Moest Kees met een zaklamp de verdwaalde dwaallichtjes komen redden… Lichtelijk gênant :’-)

Maar het allerleukste vond ik wel de gezelligheid in de bar toen ik met een aantal NPC’s muziek ging maken. Instrumenten en liederenboeken erbij, en zingen maar!
Het werd kwart over 6 voordat ik in bed lag, terwijl ik om 8 uur weer op moest om het ontbijt voor iedereen klaar te maken, maar op de een of andere manier heb ik de zondag ook weten te overleven.

Vandaag iets minder overigens. De hele dag hoofdpijn, zowel rijst als aardappels opgezet voor het avondeten en de groenten vergeten, plus vergeten dat ik vanavond met Ernic doedelzak zou oefenen. Oeps. Op mijn leeftijd trek je korte nachten toch echt wat minder :-X
Maar toch, in de herfst weer!

charm2

Foto’s met dank aan Ork!

Coverage

Vandaag moest ik een half uur eerder op het werk zijn. De reden: we presenteerden vandaag een rapport met branchecijfers. En dus moest deze ochtend tijdig het persbericht online worden gezet en naar de media worden gestuurd, het rapport beschikbaar komen op ons ledennet en een bestelformulier en banners op de site geplaatst worden.

Maar, vroeg ik me af, waarom moet ik daarvoor eerder op mijn werk zijn? Ik kon de pagina’s toch gewoon vooraf klaarzetten als concept en dan via het CMS inplannen dat de pagina’s vandaag op een bepaald tijdstip live zouden gaan?

Maar het is mij ten zeerste afgeraden om dat te doen. Het rapport was supervertrouwelijk en mocht ab-so-luut niet voortijdig uitlekken, werd mij op het hart gedrukt.
Blijkbaar is enige tijd geleden een blunder gemaakt bij het klaarzetten van de pagina met uitslagen van onze jaarlijkse awarduitreiking. Die stond per ongeluk live in plaats van op concept, waardoor de winnaars al bekend waren voordat het galafestijn van start was gegaan. Oeps…

Erg natuurlijk. De persoon in kwestie is er zelfs om ontslagen. Maar wil dat nou zeggen dat we nooit meer dingen mogen inplannen?

Ik vind het zelf een beetje overdreven. Dit is maar een rapport over de groei van aankopen via mobiele apparaten… hoe groot is de ramp als iemand eerder toegang heeft? Het was bovendien niet bekend dat het vandaag gepubliceerd ging worden, dus de kans dat iemand ernaar ging zoeken was ook klein.

En in dat geval ligt mijn prioriteit meer bij het tijdig en foutloos plaatsen. Want de kans op fouten wordt veel groter als ik onder tijdsdruk dingen moet gaan doen. Als er een deadline is, wordt er nu eenmaal minder goed gecontroleerd of alles wat geplaatst wordt wel klopt en werkt.
Zeker aangezien ik en een andere nieuwe collega het moesten gaan uitvoeren. Allebei hadden we het nog nooit gedaan, terwijl de ervaren collega’s thuiswerkten. We waren dan ook overladen met instructies en nummers naar hulplijnen, voor het geval dat.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in dat geval zoek ik liever vooraf op mijn gemak uit hoe het moet en loop ik het vervolgens nog eens goed na, in plaats van alles last-minute online te kwakken.

Nou kan ik lekker eigenwijs doen en het toch inplannen natuurlijk, want mijn site, mijn verantwoordelijkheid. Maar zolang er gedreigd wordt met ontslag als het mis gaat, kijk ik wel mooi uit. Zeker aangezien ik nog in mijn proeftijd zit.

Misschien toch maar eens met mijn manager bespreken wat er nu écht heel vertrouwelijk is en of er inderdaad wel overal zo’n zware consequenties aan moeten hangen. Misschien valt het eigenlijk wel mee en is het in de loop der tijd zo’n uit zijn verband getrokken regel geworden waar iedereen zich alleen maar uit angst aan houdt.

Groot ego

Ja hoor, ik kon er op wachten. Mijn bureau is inmiddels ergonomisch ingesteld en nu roept iedereen die het ziet uit: “Wat zit jij laag!!”

Niets nieuws; ik krijg het al mijn hele werkende leven tot vervelens toe te horen, maar hier wordt het nu meestal ook gevolgd door een “Klopt dat wel…?”

Nou heb ik de afgelopen weken inderdaad structureel op flinke hakken gelopen. Maar toch. Vandaag zei een collega tegen me, dat ik veel kleiner ben dan ze steeds denkt. En zoiets hebben andere collega’s ook al in variërende bewoordingen tegen me gezegd: in hun gedachten ben ik groter dan ik blijk te zijn, wanneer ze er echt op gaan letten.

Hm. Zou ik zo’n enorm ego hebben dat ik grootsheid uitstraal? Of ben ik gewoon zó klein dat mensen het zich amper kunnen voorstellen? :-P

Maar ik heb het ook wel eens bij andere mensen. Dat ik denk dat ze best groot of best klein zijn, maar dat dat bij nader inzien mee blijkt te vallen.

Hebben jullie ook wel eens een verkeerd beeld van iemand in je hoofd?

Elf Fantasy Fair 2013

De afgelopen fairs ben ik steeds samen met Ernic muziek gaan maken. Maar dit weekend kon hij er niet bij zijn. Jammer, maar het leek me een uitstekende kans om weer eens als gewone shoppende bezoeker langs te gaan, met een compleet ander kostuum dan mijn muzikantenjurken. Ik had immers nog een boodschappenlijstje en verwachtte op de Elf Fantasy Fair in ieder geval voor een groot deel te kunnen slagen.

Dus trok ik mijn Dunja-outfit uit de kast. Die bleek wel wat frisjes, met blote onderarmen in die nare ijzige wind… Maar wie stoer wil zijn, moet kou lijden. Gelukkig werd het halverwege de middag wat warmer en was het heerlijk om in het zonnetje te lopen en naar al die mooie verklede mensen te kijken.

Dat wil zeggen, nadat ik eerst 20(!) minuten in de rij had gestaan om binnen te komen, terwijl het nota bene de rij was voor mensen die online al een ticket in de voorverkoop hadden besteld! Volgende keer koop ik ‘m wel ter plekke aan de kassa. Gaat een stuk sneller en bovendien hoef ik dan later op de dag niet nogmaals in de rij om een parkeerkaart te kopen (waarom kan dat niet online?).

Het is wel een tikje frustrerend: denk je zelf een behoorlijk leuk kostuum aan te hebben, en dan zie je al die fantastische outfits van anderen… No fair! Must have!
Zo heb ik alweer een nieuwe standaard gezet voor mijn volgende Aimée-jurk:

image

*kwijl*

Oh, en doedelzak spelen kan blijkbaar ook in deze vorm:

image

:-D

Ik vroeg ‘m nog waar hij zijn handgesneden doedelzak vandaan had, maar helaas knorde hij alleen maar terug…

Toen ik mezelf terugzag in spiegels, vond ik mijn hoofd toch eigenlijk wel een beetje kaal. Gek, dat was me nog niet eerder opgevallen, maar daar moest ik dan maar eens wat aan gaan toevoegen.
Pas toen ik weer richting de uitgang liep, realiseerde ik me ineens dat ik domweg een kostuumonderdeel was vergeten aan te trekken – normaal heb ik een leren bandje om mijn hoofd. Argh! Vandaar dus.
Stiekem baal ik daar dan behoorlijk van – het plaatje had er nog net iets beter uit kunnen zien.

Van de andere kant kon ik compenseren met Thom’s zwaard. Hij had me gevraagd om het bestelde wapen voor hem op te halen bij een kraampje, omdat hij er zelf niet was. En aangezien het wel werkte met mijn kostuum, liet ik mijn latex LARP-zwaard thuis en arriveerde ik met een lege zwaardhouder, zodat ik de rest van het evenement met een heus metalen wapen aan mijn riem kon rondlopen (bij het naar huis gaan er wel even een doekje en touwtje om gewikkeld, zodat ik geen boete zou krijgen van de pliesie vanwege het open en bloot dragen van een wapen – which reminds me by the way aan de openvallende mond van de man die langsliep toen ik vooraf, al compleet in kostuum, nog even in Nijmegen ging pinnen, en die alleen een langgerekt ‘wauw…’ kon uitbrengen :-D).

Ondanks alle concurrentie en het ontbrekende kostuumonderdeel, ben ik behoorlijk vaak op de foto gezet, en ben ik overladen met complimentjes. Zo’n dagje is dan best goed voor je ego, kan ik je vertellen.
Helaas kreeg ik maar van weinig fotografen een kaartje, dus dat wordt straks urenlang online speuren in de hoop mezelf ergens in al die fotoalbums terug te vinden.

Helaas kon ik niet alle items van mijn boodschappenlijstje afstrepen, maar scoorde ik wel het volgende:

image

– belletjes, die wat luider zijn en authentieker uitzien dan de exemplaren die ik nu als muzikante om mijn enkel draag
– metalen puntjes, om de uiteinden van koordjes af te werken (het enige dat nog ontbrak aan mijn historisch correcte kirtle)
– een hoge, smalle gesp, voor de riem van mijn nog te maken nieuwe jurk voor Aimée (yep, de plannen zijn al gesmeed)

Stomgenoeg kon ik het (wat ik dacht) simpelste item niet vinden: een nieuwe ketting die bij Aimée’s meest recente jurk past. Blijkbaar is het superlastig om een paarse hanger in de tint ‘royal purple’ te krijgen, met ook nog een goudkleurige in plaats van zilverkleurige rand en ketting erom. Ondanks de belachelijke hoeveelheid kraampjes met sieraden.
Aimée is vast weer eens te kieskeurig ;-)

Na nog even lekker van het zonnetje en het uitzicht op andere mensen te hebben genoten (ben zelfs een beetje verbrand onder mijn hals!) weer huiswaarts gereden, want ‘s avonds was er nog een folkbal in Nijmegen. Dus ook nog eens heerlijk gedanst die avond.

En nu even de voetjes omhoog en een dagje uitrusten.

[Edit] De eerste foto’s zijn al binnen!

Met tegen-de-zon-inkijk-blik... (c) Robert Klaij
Met tegen-de-zon-inkijk-blik…
(c) Robert Klaij

Afscheidsdiner

Ik ben al bijna 3 weken weg, maar eigenlijk was het wel leuk om nu pas het afscheidsetentje van mijn oude werk te hebben. Dan heb je elkaar immers weer wat te vertellen.

We (mijn oude team en nog een collega met wie ik veel samenwerkte) spraken donderdagavond af bij een Vietnamees restaurant in Utrecht. Bijzonder eten, dat ik nog nooit had gehad: een soort dunne witte pannekoekjes die je nat moest maken en dan als wrap gebruikte, maar die door het vocht doorzichtig werden zodat het leek op een grote larve je zag wat er allemaal in zat gewikkeld. Omnom!

image

Ik vond het echt superleuk om iedereen weer te zien en we kletsten alsof ik nooit weg was geweest. Wat is het toch ook een leuke club mensen. Ik heb al vaker gezegd dat ik ze echt ga missen.

En wat hadden ze een hoop lieve afscheidscadeautjes voor me!
Het is er gebruikelijk dat je bij vertrek een fotoboek krijgt, waarin je collega’s een boodschap schrijven. Maar omdat ik er slechts 1,5 jaar heb gewerkt, waren er niet genoeg foto’s van mij genomen om een heel boek mee te vullen :-D Dus hadden ze als alternatief een grote kaart laten maken. Met in het midden ruimte voor het toevoegen van een groepsfoto, die die avond genomen zou worden. En wat een lieve berichtjes waren erin geschreven!

image

Collega Joost (die ook de Tweedledum & Tweedledee tekening voor ons maakte), had zich bovendien uitgesloofd en ook een andere afbeelding uit Alice in Wonderland voor mij aangepast, die hij op canvas had laten afdrukken:

image

Die krijgt zeker een mooi plekje aan de muur! (Voor de niet-Alice-kenners: dit is het origineel)

En daar bleef het niet bij. Ik kreeg ook nog eens een boek (een soort DaVinci code, maar dan over Jeanne d’Arc), en twee nieuwe stress’ballen’, omdat ik er om bekend sta dat ik continu zo’n ding in m’n hand heb en ze bij de vleet mol :-D

image

Echt fantastisch, hoe persoonlijk deze cadeautjes waren. Na anderhalf jaar kennen ze me al tien maal beter dan bij mijn vorige werkgever, die na 5 jaar dienstverband niet veel verder kwam dan het oplezen van mijn CV dat ik had ingestuurd bij mijn sollicitatie… Maar laten we dat maar snel vergeten.

Het was een supergezellige avond. Ik voelde me eigenlijk een beetje jarig :-)

Bedankt, lieve ex-collega’s! We spreken elkaar vast wel weer.

Lente!

Hee, deze stonden daar gisteren nog niet… Wat gaat dat snel!

image

Bewonder overigens ook de prachtige oranje glasvezelkabel in de bloemloze hoek. Geheel onaangekondigd en zonder toestemming aangelegd. Op een dag kom je thuis na het werk en dan is gewoon een stuk van je border omgegraven… :-X

Dag kaart

Het is weer eens zo ver. Nieuw NS-abonnement nodig, maar het ding is nog niet binnen terwijl de ingangsdatum al verstreken is. Het zal ook eens gebeuren dat ik mijn kaart op tijd heb…

Maar eens gebeld naar de NS. Nou ja, eerst gepoogd door de chatbot op de site te komen, omdat er nergens een klantenservicetelefoonnummer te vinden was. Die me tot 3x toe niet begreep en uiteindelijk toch een telefoonnummer spuide. Dat het verkeerde bleek, toen ik het belde, want vaste klanten moeten blijkbaar een ander nummer hebben.
Ik denk dat er wel wat beter kan aan die website…

Anyway, uiteindelijk sprak ik de juiste persoon. De (overigens zeer vriendelijke en behulpzame) dame keek in het systeem en zag dat er inderdaad iets mis was gegaan met mijn kaart. Meer specifiek, de pasfoto. Die ik al meerdere malen heb gebruikt voor een abbo en die al gewoon in hun systeem stond. Maar blijkbaar was er een systeemmigratie geweest en die was bij sommige klanten verkeerd gegaan. Mijn pasfoto stond nu 2x in het systeem, onder verschillende nummers, en daarom was de verwerking van mijn kaart gestopt (de productie, wil dat zeggen. De betaling hebben ze keurig geadministreerd want de eerste termijn hebben ze al lang geïnd…). En helaas, ze konden dat niet zelf signaleren, ze moesten wachten totdat de klant belde om dat te signaleren. Daarna konden ze er pas iets aan doen.

Daar kan ik echt met mijn pet niet bij… Iets met een ‘IF picture number occurs twice THEN alert’-query, maar ik zal wel weer te simpel denken…

De klantenservicemevrouw maakte excuses en beloofde direct een paar dagkaarten naar me op te sturen om de komende periode te overbruggen, plus een declaratieformulier voor de reeds gemaakte kosten.

Dus vandaag kreeg ik… tien ongestempelde dagkaarten binnen!

image

Ik mag hopen dat ik die niet allemaal nodig ga hebben. Ik reis maar 4 dagen per week en ik hoop wel voor half mei dat ding te hebben ontvangen!

Dus… nog iemand een dagkaart nodig? :-)

This page intentionally left blank

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierboven had een enthousiast verhaal moeten staan over de Omen special die vandaag had moeten plaatsvinden.

Het duurde eeuwen voordat er een datum was geprikt waarop bijna iedereen kon, en er daadwerkelijk een geschikte doch betaalbare locatie was gevonden. Maar vandaag had het er dan eindelijk van moeten komen: Aimée zou op bezoek gaan bij haar potentiële echtgenoot, de hertog van Zwanenstein. In kasteel Doornenburg, met een adellijk banket tot besluit! Stuiterstuiterstuiter!

Totdat ik gisteravond een telefoontje kreeg: Arto was ziek. En hij is degene die de rol van mijn hertog zou vertolken. Mjah, en zonder hem is er niet veel aan, hè?

Er komt gelukkig wel weer een nieuwe datum, maar dan wel pas na het grote evenement in mei.

Meh. Op meerdere plaatsen in Nederland wordt momenteel flink gebaald.

Kaartweefgetouw – maat Large

Ik had natuurlijk al eerder een kaartweefgetouw gemaakt. Maar die bleek niet heel handig voor weefsels die uit veel draadjes bestaan, aangezien het dan erg moeilijk wordt om de boel op spanning te houden. Bovendien: het ding is niet historisch correct. En aangezien ik kaartweven als tweede ambacht heb gekozen voor mijn reënactmentgroep, moest daar wel een alternatief voor komen.

Dus bestudeerde ik een hoop afbeeldingen van middeleeuwse kaartweefgetouwen.
De meeste waren gigantische installaties – eigenlijk twee hoge zijpalen, met twee dwarsbalken ertussen voor de stabiliteit, waar het weefsel gewoon omheen werd geknoopt. Maar ik moet het ding wel in de auto krijgen als ik naar een evenement ga. Bovendien had ik al gemerkt dat het continu opnieuw vast moeten knopen van het weefsel, iedere keer als de spanning is gewijzigd door al het draaien, niet bepaald praktisch is. En de boel om een paal winden maakt het wederom erg lastig om het weefsel gelijkmatig op spanning te houden.

Annunciation, Festal Missal (KB 128 D 30, fol. 37r), c. 1460 MS M.453 fol. 24r Book of hours (MS M.453). Paris, France, ca. 1425-1430 Annunciation, Pilgrimage of the Heart (BNF Fr. 376, fol. 116v), second quarter of the 15th century Arachne (fol. 30v), De mulieribus claris (British Library, Royal 20 C V), first quarter of the 15th century Penelope (fol. 58), De mulieribus claris (BNF Fr. 598), beginning of the 15th century

Een constructie met gewichtjes is wel heel handig voor het behouden van de juiste spanning, en historisch correct wat betreft gewone weefgetouwen om stoffen mee te maken. Maar ik zag ze nergens in combinatie met een kaartweefgetouw, dus ook dat viel af.

Maar ineens ontdekte ik de volgende afbeelding:

The Holy Family at work, The Hours of Catherine of Cleves (PML M.917, fol. 149), c. 1440 - full

Hee… dat bood perspectieven! Want als je goed kijkt, zitten er aan de achterkant van het ding waar Maria mee werkt, uitstekende stokjes, waar het weefsel over hangt. En wordt de boel op spanning gehouden door, jawel, tandwielen! Dat ziet er veel praktischer uit…

Ik zie helaas geen kaartjes, dus het zou ook een bandweefgetouw kunnen zijn, maar ik gok erop dat die dingen voor beiden werden gebruikt.

Oftewel: dit werd de basis voor mijn eigen kaartweefgetouw. Met als verschil dat die wel demonteerbaar moest zijn voor vervoer.

Het was geen makkelijke klus. Ik bedoel, tandwielen?? Gelukkig zitten er in mijn reënactmentgroep diverse enthousiaste en ervaren houtbewerkers, die het geen enkel probleem vonden om met me mee te denken over de constructie, om specialistisch gereedschap beschikbaar te stellen en om me te helpen met de productie.

onderdelen

Dit kaartweefgetouw is dan ook mede tot stand gekomen met de hulp van Leander, Thom en Ruben!

weefgetouw

Leuk weetje: de zijpalen zijn gemaakt van de Japanse draagstoel die ik jaren eerder maakte (maar niet door de vervoerde persoon gewaardeerd werd en dus weer is gesloopt :-P)

De bovenste tussenpaal zit hoger dan op de afbeelding. Dat heb ik gedaan omdat ik volgens mij anders met mijn knieën er tegenaan kom – of ik moet erg voorovergebogen gaan zitten om goed bij het weefsel te komen. Mjah, dan gaat voorkomen van RSI toch boven perfect namaken, zeker aangezien die schilderingen ook niet altijd even waarheidsgetrouw waren en het ding er dus best net iets anders uitgezien kan hebben.

Ik kreeg van mijn medetimmeraars zelfs wat antieke spijkers mee om te gebruiken (200  jaar oud!). Ik nagelde ze in de pootconstructie, maar ze blijken ook perfect dienst te doen als tandwieltegenhoudpin, zowel aan de voor- als achterkant :-)

tandwielen

(die sleuf had eigenlijk dieper gemoeten, maar ik ben zo bang dat hij afbreekt)

tandwiel-achterkant

De constructie is helaas niet zo stabiel als ik had gewild, maar wel stabieler dan ik vreesde ;-)
Dat krijg je nu eenmaal met wigjes – daar zit toch altijd wel wat speling in. Maar als ik alles vasttimmer krijg ik ‘m echt niet meer samen met de rest van de meuk in de auto.

wig

En zo span je ‘m in:

ingespannen

Ongeweven draden aan de ene kant, weefsel aan de andere kant. En dankzij de tandwielen kun je gemakkelijk de boel opspannen en later losser maken als het te veel gaat trekken door het draaien van de kaartjes, of de boel opschuiven als je met je weefsel aan het einde van het weefgetouw bent beland.

Nee, hij is niet volledig historisch correct, en voor een groot deel met behulp van machines gemaakt, maar het is toch superleuk om bezoekers van een festival dit ding te laten zien samen met de originele afbeelding?

Nu alleen nog de boel voorzien van een laagje lijnzaadolie ter bescherming en dan is ‘ie echt af!