Kater van de buren op het dak = naar buiten stormend poezebeest.
Deze kater is echt een treiteraar: steeds een stapje dichter bij haar territorium, om vervolgens een tijdje uitdagend met twee poten op de regenpijp te gaan staan.
Poes kon (of durfde?) er weinig aan te doen, dus na een tijdje boos kijken en verstoppen achter een hegje, droop ze af met platte oortjes en dikke staart. Awww…
Toen heb ik die nare rooie kater maar voor haar weggejaagd. Maar morgen zit ‘ie er vast weer.
Voorheen noemden we ons damesgroepje de Unity Weduwen. Maar aangezien we inmiddels niet allemaal meer ‘weduwen van’ zijn en Unity gestopt is, evolueerde het al dan niet bewust naar ‘de heksen’, als verwijzing naar wat we samen speelden op een LARP-evenement.
Omdat het volgende evenement waar we het heksengroepje neer willen zetten pas volgend jaar is, moest er een ander uitje bedacht worden. Judith had kortingsbonnen voor de Apenheul, dus toen was de keuze snel gemaakt.
Nou ja, de dag ervoor en de ochtend zelf twijfelden we weer, aangezien de regen met bakken uit de hemel kwam vallen. High-tea was misschien ook heel leuk, bij nader inzien? Uiteindelijk zijn we toch gewoon gegaan en maar goed ook, want de rest van de dag is het droog gebleven!
De Apenheul is blijkbaar steeds verder verbouwd en er steeds mooier op geworden. De omgeving voor de beesten ziet er echt goed en ruim uit. Ze lopen niet allemaal los, maar ook de omheinde zones zijn heel mooi.
Je kunt gewoon van de ‘losloopzone’ (tassen inpakken in speciale apen-proof tassen en vooral geen voedsel nuttigen aldaar) naar de ‘achter een hek-zone’ lopen via bruggetjes. Wij vroegen ons af hoe die bruggen nou die apen tegenhielden. Zouden ze die metalen roosters nou echt zó vervelend onder hun pootjes vinden voelen?
Een van de oppassers lichtte ons in: ‘s avonds werden die dingen onder stroom gezet. En omdat de apen nare ervaringen met het ding hadden, bleven ze er overdag dus ook maar van weg :-X
(We hebben nog gekeken, maar konden geen rokende restjes aap aan de bruggen vinden)
De aapjes waren lang niet allemaal schuw, maar ook niet zo brutaal als ik dacht dat ze zouden zijn. Vooral ‘s ochtends hadden veel het gewoon koud en zaten ze kleumend in een bolletje gerold te wachten op wat zonneschijn. Vooral het aapje dat nét niet meer in het hokje erbij paste was een beetje zielig…
Maar Judith had gelijk beet:
En dan maar je best doen om ‘t beestje niet te aaien…
Na een geslaagd uitje zijn we nog een Ierse pub in gedoken om wat te drinken, ouwehoeren en uiteindelijk te eten (toch maar de spare ribs genomen… *burp*). Natuurlijk moesten we nog even traditioneel op de foto met onze Fluffy’s en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.
Plannen voor het volgende heksenweekend zijn alweer in de maak!
Ik was pas 1x eerder op Keltfest geweest en eigenlijk ga ik al naar genoeg festivals. Maar ja, het was weer een mooie gelegenheid om als Tweedledum & Tweedledee muziek te maken. En bovendien was er een apart balfolk podium en zou ik een hoop leuke mensen weer zien. En mijn nieuwe vriendjes van reënactmentgroep The Basic Elements zouden er ook nog eens zijn. Dus tsja, dan gaan we toch maar een dag.
Ik voelde me niet geheel voorbereid, want we hadden alleen de dag ervoor samen kunnen oefenen. En toen hebben we ook alleen gefocust op onze nieuwe nummers – die ik zing, in plaats van op doedelzak speel. Dus al onze bestaande muzikale nummers hadden we niet opnieuw geoefend en de gezongen nummers welgeteld éénmaal…
Nou vind ik het niet meer zo eng om aan het kampvuur liedjes te zingen. Maar in een optreden is dat toch net iets anders. Dan hebben mensen Verwachtingen van je.
En aangezien ik nauwelijks boven Ernics draailier uit kom, moest ik ook nog een versterker gebruiken en in een microfoon zingen. Nou, dát is pas eng! Om de een of andere reden voelt door een microfoon zingen gelijk heel officieel. Dus daar moet ik nog echt aan wennen.
Heel veel hebben we uiteindelijk helaas niet gespeeld. Toen we arriveerden viel de regen met bakken uit de lucht, en als eenvoudige bezoeker zijnde heb je natuurlijk geen overdekt podium voor je klaarstaan.
Toen het droog werd hebben we wel even kunnen spelen. Maar al snel daarna volgden de bands op de twee podia elkaar direct op en schalde er altijd wel ergens muziek uit een box. Omdat Keltfest nu eenmaal een lief klein evenementje is, is die muziek gelijk op het hele terrein te horen. Hard genoeg om er zelf niet meer voldoende overheen te kunnen komen met onze instrumenten.
We hebben het een paar keer geprobeerd, maar het uiteindelijk maar opgegeven. Keltfest is gewoon niet het ideale evenement voor ons ‘guerrilla-muzikanten’, zoals iemand ons treffend omschreef 
Maar wat heb ik heerlijk gedanst bij het balfolk podium! Wat heerlijk om al die leuke mensen weer te zien en fijne dansjes met ze te doen! Iedereen zei dat ik helemaal straalde. Ik krijg dan ook zoveel positieve energie van dat dansen…
Nu wel ontzettend vermoeide voeten 
Qua loot heb ik supermooie wol gevonden. Ik merk dat je op de markt en in gewone stoffenwinkeltjes nauwelijks (betaalbare) pure wol kunt vinden in de gewenste kleur / het gewenste motief, ik moet het echt van de festivals hebben. Dus deze heb ik gelijk ingeslagen:
Een blauwe wol voor een middeleeuwse cotehardie en een geruite wol voor een Keltisch geïnspireerde jurk.
Vooral met de ruit ben ik erg blij. Ik hoop maar dat het genoeg is, want ze hadden er maar 3,5 meter van en er moeten flink wat plooien in. Maar we zien wel.
Volgend jaar waarschijnlijk weer naar Keltfest, al moeten we het wat betreft muziek waarschijnlijk anders gaan aanpakken. Maar dankzij het heerlijke dansen kan mijn dag niet meer stuk!
Weer eens naar de Halfords.
Ik: “Hallo, mijn fiets maakt een tikkend geluid.”
Medewerker 1: “Okee, Ik zal er naar kijken.” *werpt blik op klok* “Hmm… twee uur… je wilde hem zeker vandaag weer gelijk meenemen?”
Ik: “Nou, als dat zou kunnen… morgen kan ik niet langskomen.”
Medewerker 1: “Vooruit, ik prop het er wel tussendoor.”
Slechts een half uurtje later, na een telefoontje dat mijn fiets klaar is:
Medewerker 1: “Hier is je fiets. Ik heb hem ook nog even geölied en met een doekje de ketting schoongemaakt, want hij was heel vies.”
Ik: “Wat fijn, bedankt voor de service!”
Medewerker 1: “Dat is dan €10,-; dat mag je bij de kassa afrekenen.”
*Loopt met de bon naar de kassa*
Medewerker 2: “Hoi, leuk dat je er weer bent! Toen je de vorige keer kwam, had je toen betaald?”
Ik: “Euh… nee, die reparatie viel onder de garantie.”
Medewerker 2: “Hm, jammer, dan moet ik je nu wel laten betalen. Maar wacht, ik haal even een betere kassacode.”
[…]
*bliep*
Medewerker 2: “Dat is dan €4,50.”
Altijd gezellig daar 
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Mijn eerste ‘officiële’ reënactmentweekend was een succes!
Afgelopen weekend stonden we met de groep in Duitsland, waar een kasteel opgeleukt moest worden. En wat een kasteel! Prachtig gelegen bovenop een heuvel, met eveneens prachtig uitzicht op het dal, het dorpje aldaar en andere bergen. En ‘s ochtends werden we gewekt met kanonschoten – hoe episch wil je het hebben?
Zowel zaterdag als zondag kwamen er bezoekers om het kasteel te bezichtigen en te kijken naar o.a. middeleeuwse ambachten en gevechten. Hoogtepunt van de dag was ‘de belegering van de burcht’; een toneelstukje opgevoerd door mensen uit de verschillende reënactmentgroepen die waren uitgenodigd, waarbij met veel bombarie kanonnen werden afgeschoten, de poort werd opgeblazen en na enige schermutselingen, de kasteelheer en zijn vrouwe gevangen werden genomen.
Die kanonnen maakten me toch een kabaal… Dankzij de bergen er omheen, hoorde je het gedonder helemaal rondgaan en weer terugkomen. De dorpsbewoners bleken er wat minder van gecharmeerd, want die stuurden, ondanks alle netjes verkregen vergunningen, de politie op ons af…
Minpuntje was dat er een inschattingsfoutje was gemaakt bij de indeling van het terrein. Er waren te veel groepen en te weinig vierkante meters, dus wij stonden helaas niet bij de andere groepen in en rondom de burcht zelf. We moesten het doen met een extreem schuin aflopend veldje, bereikbaar via een flinke klim over steile oneffen trapjes door het bos.
Die klim moesten we iedere keer maken als we water wilden hebben of naar de wc wilden en bovendien is een schuine ondergrond niet optimaal voor het opbouwen van een kampement.
Ook vonden lang niet alle bezoekers ons – ik schat dat maar zo’n 20% van de mensen ook ons veldje heeft bezocht. Super jammer natuurlijk.
Maar het had ook wel weer z’n voordelen, zo lekker met je eigen groepje tenten op je eigen terrein. En het weer was fantastisch met volop zon! Ik kreeg er dan ook echt een vakantiegevoel van. Heerlijk relaxed mijn dingetje doen, de avond ervoor op het gemak opbouwen zonder stress of deadline, een beetje muziek maken, een beetje kaartweven (op mijn nieuwe weefgetouw natuurlijk)…
Ook ehm… bijzonder: het veldje waar we kampeerden, bleek vlak naast het graf van de vroegere kasteelheer te liggen. Daar kwamen we achter toen enkele mensen hun kleine behoefte maar in de bosjes gingen doen en ineens een grote grafsteen tegenkwamen. En ja, het scheen er ook te spoken. Ons terrein werd ook wel ‘het dodenveldje’ genoemd… Nou ben ik behoorlijk nuchter, maar ik sliep er toch net iets minder lekker door (en dat plassen heb ik ook maar ergens anders gedaan)
Na overdag de mensen vermaakt te hebben, hadden we ‘s avonds de tijd voor onszelf.
Om degene die vroeg naar bed wilde niet weer tot last te zijn door tot laat bij het kampvuur lawaai te maken, trok ik me de tweede avond met Marion en Thom terug naar een veldje verderop, gewapend met een picknickkleed, een fles honingrum, bier, een zak chips en een liederenboek (en bij nader inzien toch ook maar een zaklamp). Daar hebben we tot midden in de nacht heerlijk zitten blèren zingen. En waarschijnlijk de dorpsbewoners beneden wederom geïrriteerd; geen idee hoe ver geluid ‘s nachts vanaf een bergtop eigenlijk draagt… :-X
Maar het was echt onwijs gezellig! En eng – we dachten de hele tijd iets achter ons te horen en ogen te zien. Op een gegeven moment kwam er écht iets door de bosjes gelopen. We hoorden het duidelijk ritselen en langskomen en het was niet klein 
Toch hebben we alles overleefd en zijn we zondagavond weer veilig thuis gekomen. Na wel halverwege op de snelweg zonder benzine de vluchtstrook op te moeten pruttelen… Ai.
Maar ik was nog steeds in opperbeste, stressloze stemming en sprong gewoon bij Marion in de auto om samen op basis van het navigatiesysteem bij het dichtstbijzijnde tankstation een jerrycan te kopen (het benzinestation was godzijdank én bemand én op zondagavond open én had nog één jerrycan op voorraad. En hoewel ‘jerrycan’ geen Duits woord blijkt te zijn, kon ik de bedoeling toch duidelijk maken). Weer terug naar de snelweg, zonder overreden te worden de tank gevuld en wederom naar hetzelfde tankstation gereden om de boel verder te vullen.
Het kostte een uur extra om thuis te komen, maar het kon mijn humeur niet deren – op slaap had ik dit weekend toch niet gerekend. Het was leuk!!
Als sinds ik secretaris ben geworden van Charm, had ik een idee in mijn hoofd: ik wilde graag kaproens maken voor de crewleden die tijdens een evenement de boel coördineren. Maar het kwam er pas een maand of twee geleden van (en het moest een verrassing blijven).
Mensen die vaker onze evenementen bezoeken, weten wel wie onze crewleden zijn. Maar voor nieuwelingen is het altijd even onthouden wie ze kunnen aanspreken voor plotgerelateerde zaken, en wie voor organisatorische zaken.
Daarnaast is het van een afstandje / in het schemerdonker vaak lastig te zien of er al dan niet een spelleider bij een groepje staat, mocht je er eentje nodig hebben.
En ten derde spelen crewleden soms ook even een rolletje tussendoor. Dan is het handig als het heel duidelijk is wanneer ze al dan niet in hun rol zitten, zonder dat ze zich steeds moeten omkleden of continu met hun hand omhoog moeten lopen (voor de niet-LARPers: da’s het teken dat je op dat moment even niet je rol speelt).
Bovendien: mocht het gaan regenen, dan houden onze crewleden in ieder geval een droog koppie. En schijnt de zon, dan verbranden ze niet
Ik had nog flink wat rode en gele stof in de kast liggen, plus neutraal grijs en zwart, dus het was weer een ideale gelegenheid om mijn restjes op te maken en zo wat meer plek in mijn stoffenkast te creëren.
Het resultaat: gele kaproens voor spelleiders, rode kaproens voor overige crew!
De woorden ‘Charm’ en ‘SL’ (spelleider) / ‘Crew’ zijn er met de hand op geborduurd.
Let ook op de handige lusjes onderaan – ideaal om een ronde breaklight aan te hangen zodat je ook in het donker zichtbaar bent, of om even je portofoonoortje aan te bevestigen.
In praktijk zag het er zo uit:
Tsja, Dave kreeg die van hem niet over zijn hoofd. Ik heb ze in verschillende maten gemaakt, maar ik heb een dermate klein hoofdje dat het best moeilijk blijkt om in te schatten hoe groot de opening moet zijn voor de groothoofdigen!
Ik ben behoorlijk tevreden over het effect en de bereidheid van de crew om ze te dragen. Mark was initieel sceptisch, maar bekende achteraf dat hij het eigenlijk wel praktisch vond. Dus hopelijk worden ze ook op de volgende evenementen gebruikt.
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).