Af en toe kan ik echt niet meer beoordelen of de gemiddelde mens nou domweg niet nadenkt, of dat ik als online marketeer zo veel kennis en ervaring heb dat het gewoon lijkt te zijn dat iedereen bepaalde inzichten heeft.
Vandaag weer een gevalletje. Ik krijg een mailtje door van iemand die een van onze tools niet kan gebruiken. Op z’n gebruikers geformuleerd: “De tool doet niks!?!”.
Dus ik meld het bij de ledenadministratie, met de vraag of ze er meer klachten over hebben gehad.
Die antwoordt: “Oh, die klacht krijgen we héél vaak. Het ligt er gewoon aan dat mensen domweg het verkeerde wachtwoord invoeren.”
Zodra ik de zinsnede ‘heel vaak’ hoor vallen, gaat er bij mij al een belletje rinkelen. Da’s meestal niet een indicatie van een extreem stomme gebruiker, maar van een structureel probleem van de interface.
Dus ik suggereer: “Misschien geeft het systeem dan een onduidelijke melding, die we kunnen verbeteren?”
Het antwoord: “Het systeem zegt nu ‘account onbekend’. Heb jij dan een betere suggestie?”
Zucht… vind je het gek dat mensen het niet snappen… En waarschijnlijk staat die melding ook nog eens in het lichtgrijs in fontgrootte 9 ergens tussen twee alinea’s in.
Ik: “Wat dacht je van: ‘Uw wachtwoord werd helaas niet herkend. Probeer het nogmaals, of vraag een nieuw wachtwoord aan.’?”
“Oh hee, wat een goede zin! Ik ga het laten aanpassen!”
Speciaal voor Olga; deel 3 in de serie ‘op welke debiele zoektermen wordt mijn weblog in Google gevonden’.
Jawel, ze zijn weer hilarisch:
“02-07-10 sok” (ik onthoud ook altijd de dag waarop ik die dingen koop)
“30 diner pantys” (wtf moet ik me daar bij voorstellen?)
“achterkant kapsel stiefmoeder assepoester” (da’s vast zoiets als ‘the dark side of the moon’)
“anatomie sneeuwklokje” (plantproeven in plaats van dierproeven?)
“armomtrek jean claude van damme” (ieder jaar minder)
“beestjes in de slaapkamer” (yuk!)
“blote poes” (die van mij is toch echt harig)
“bondage onderste boven hangen taar up” (wut??)
“bruidspaar plat op taart strijken” (bedankt dat jullie dat niet bij ons hebben gedaan)
“bulten op kont” (ga naar de dokter!)
“dildo zelf maken” (ik doe veel zelf, maar euh, nee)
“doelgroep brandblusser” (ik denk iedereen die in brand staat)
“een push up beha op je 13e?” (meid, doe es gek)
“enge schaapen tellen” (dat leidt volgens mij tot nachtmerries)
“er knaagt iets in mijn bankstel” (kill it with fire!)
“foto kat binnenstebuiten” (8-o)
“gayteenstudio” (…)
“gebruikte schoenen met foto verkoopster” (je vindt ‘t op Marktplaats!)
“gelovig taart” (het mag waarschijnlijk niet op zondag)
“hobby rijstpapier nat maken” (ieder z’n ding)
“ik heb een koude neus” (zet de verwarming aan)
“je eigen voortanden trekken” (doe het niet!)
“lelijkste trouwjurk” (en bedankt!)
“oma contra de kinderjuffrouw” (waar bemoeit ze zich mee)
“sexyutp” (maar liefst 4x in de lijst??)
“zijn er nog mensen met de ‘wonden van christus'” (hier niet in ieder geval)
“свадебные бутерброды” (oh dat)
Wie heeft er nog meer statistieken die hij wil delen?
*kreun* Het is lang geleden dat ik zo dronken ben geweest…
En natuurlijk was het een idee van Peggy en Marion.
Binnenkort trouwt Daniëlle. Die had haar vrijgezellenfeestje afgelopen week, maar er was niet gestapt. Onacceptabel, vonden Peggy en Marion. Dus besloten ze dezelfde stunt uit te halen als ze destijds bij mij deden: gewoon ‘s avonds aan de deur verschijnen met een fles drank, en de aanstaande bruid in kwestie meesleuren naar de stad om te stappen. Of ik ook mee ging?
Natuurlijk ging ik mee. Leuk toch, weer eens feesten met de vier meiden van jiu-jitsu, net als vroegah!
De stemming zat er al snel in, toen we bij Daniëlle thuis twee glazen champagne en nog wat rode wijn achterover sloegen. Daniëlle werd de badkamer in gedirigeerd (natuurlijk moet dat haar los. En je gaat niet de deur uit zonder mascara) terwijl ik Peggy’s shirtje, nat gemaakt in een poging de rode wijnvlekken eruit te krijgen, probeerde te drogen door er met mijn kont op te gaan zitten (wonderbaarlijk genoeg bleek dat een succesvolle actie). Foto’s van onze knalroodgeverfde lipjes werden gemaakt (met dank aan de lipstick van Marion) en op Facebook gezet en naar de aanstaande bruidegom geMMS’t (die, net als destijds bij mij, die avond zijn eigen vrijgezellenfeestje had). En toen konden we gaan.
Naar café Dollars uiteraard, for old times sake (maar waarom was ik de enige die nog wist hoe die tent vroeger heette? En wat de naam van de zaak was ten tijde van de eigenaren dáár weer voor? :-X)
We hadden mazzel, want er speelde een goede band. Hee, als je zowel ACDC als ‘Verdammt ich lieb dich’ speelt, kun je bij mij niet meer stuk. En ja, ik brul beide mee.
Helaas geen foto’s gemaakt van het moment toen twee bandleden de zaal in sprongen en de gitarist bovenop de contrabas van de ander klom, om daar verder op te spelen.
Het bier vloeide rijkelijk, totdat het personeel ons naar buiten veegde omdat ze gingen sluiten. Dan maar verder naar het Keldertje. Luc-van-zesentwintig en zijn vrienden gingen ook mee (Peggy besloot namelijk dat dat nog een acceptabele leeftijd was en wij waren het daar mee eens).
Nog meer bier vloeide en het was nog meer gezellig. Maar toen was het toch tijd om naar huis te gaan.
Ik slaagde er na enkele minuten prutsen in om mijn fiets van het slot te krijgen (het bleek toch de andere sleutel te zijn) en gezien het tijdstip van mijn beloofde sms’je aan Peggy (“Ik nen rhuis!” – slechts 2 spelfouten in 3 woorden) kletterde ik rond 4:20 uur mijn bedje in. Nadat ik eerst Mark had wakker gebeld, omdat ik mijn sleutels kwijt was. Pas toen hij in zijn onderbroek de tuindeur voor me opende, herinnerde ik me dat die aan mijn fiets hingen. Oeps.
Het was gezellig, meiden! Wanneer trouwt de volgende…?
Sorry, alleen geregistreerde bezoekers mogen deze post lezen.
Heb je al een account?
Login
Heb je nog geen account en ben je een goede vriend van me, dan mag je een account aanvragen. Stuur me daartoe een mailtje ([email protected]).
Ten eerste ga ik voortaan alle te maken knoopsgaten bewaren tot de naailes, om ze daar te maken. De juf heeft er twee nieuwe naaimachines staan, die ik niet noodzakelijk handig vind, aangezien ze het complete denkwerk van je overnemen (eng! ik moet zelluf de controle houden!). Maar die knoopsgatenfunctie… die is goddelijk!
Je stelt het apparaat in op standje ‘maak knoopsgat’ en vervolgens kies je de lengte van het knoopsgat. En dan hoef je alleen nog maar het pedaal in te drukken en wachten tot ‘ie ‘biep’ zegt. Klaar! :-‘)
Het tweede handige hulpje hing op het prikbord:
Je stelt hem in op de juiste naadbreedte en rolt het raderwieltje langs je patroondeel op de stof. En tadaa: er verschijnt een dun, duidelijk en recht krijtlijntje op de plek waar je moet knippen.
Geen gepruts meer met centimeters en botte / brekende krijtjes, want dit is krijtpoeder.
Heb ‘m gelijk gekocht, dit scheelt me vast veel tijd met het opmeten en aftekenen van alle randjes!
(Of, het zorgt dat mijn naadtoeslagen eindelijk overal even breed zijn, aangezien ik niet meer uit luiheid tijdsgebrek maar gewoon op het oog knip, terwijl ik ook al niet gelust had…)
Een tijdje geleden werd ik dankzij de Gebroeders van Limburg-Facebookgroep geattendeerd op de tentoonstelling “Middeleeuws chic“, in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. De omschrijving:
“De mode in de Middeleeuwen was uitbundiger dan mensen meestal denken. In deze kleine tentoonstelling ziet u het bewijs: mensen van alle rangen en standen droegen overvloedig gedecoreerde riemen en tassen van leer. Die waren vaak versierd met een soort bling-bling, gemaakt van metaal. Ook kostbare stoffen in felle kleuren waren populair.”
Inspiratie voor het maken van mijn eigen leren tasje!
Normaal gesproken ben ik geen museumliefhebber (in tegendeel), maar dit is natuurlijk een onderwerp dat mij specifiek interesseert. Het kwam weliswaar over als een kleine tentoonstelling, maar het leek me toch de moeite waard om te gaan, dus plaatste ik een berichtje op het forum van mijn reënactmentgroep, of wellicht iemand met me mee wilde. Dat liep een beetje uit de hand, want ineens waren we met een groep van 15 man
Ik zei nog dat ik niet dacht dat we daar een complete middag konden doorbrengen, maar anderen waren volgens eigen zeggen wel fervent museumgangers, dus spraken we om 13.00 uur af in Leiden en reserveerden we om 18.00 uur een restaurantje in de buurt.
De heenreis was dankzij een carpoolafspraak al supergezellig. Met drie dames op de achterbank lekker meeblèren met 80’s en 90’s nummers! Okee, de constatering van een generatiekloof was wat minder (Snap is heus niet ZO oud… en jullie kennen Mel & Kim toch nog wel…? Toch?) maar we hielden het ruzievrij
Na wat gedoe (om de een of andere reden arriveerden we initieel op het juiste tijdstip in de juiste straat, maar dan in Delft in plaats van in Leiden – don’t ask…) konden we eindelijk met z’n allen naar binnen.
De tentoonstelling bleek inderdaad heel klein
Maar ik vond het desondanks erg interessant.
Eindelijk, een afbeelding waarop de sluiting van dat soort riemen te spotten is! Blijkbaar gewoon een gesp, die aan de zijkant werd gedragen.
Blijkbaar waren riemen een gebruikelijk cadeau bij liefdesrelaties en huwelijken en gebruikten ze ook al hartjes met pijltjes erdoor en het woord “AMOR” om de boel te versieren.
En het wordt duidelijk tijd om onze tasjes op te leuken!
Na het bekijken van deze expositie, bleef een aantal mensen om de rest van het museum te bekijken en ging ik met wat anderen nog even het centrum van Leiden in.
Tegen etenstijd verzamelden we weer bij een erg leuk restaurantje; Verboden Toegang. Volgens de website: “Restaurant Artikel 461 ‘Verboden Toegang’ werd opgericht in 1992 met de achterliggende gedachte dat de nieuwsgierige mens, de Nederlander in het bijzonder, zich niet zomaar iets laat verbieden. Wij maken een knipoog naar het ons omringende netwerk van regels en verboden die onze samenleving vormgeven.”
Dat paste perfect bij onze groepsmentaliteit, en aangezien ze niet gillend wegrenden van onze vooraf doorgegeven voedselallergiëen, voedselintoleranties, vegetarische, veganistische en overige voorkeuren (zelfs een LARP-vereniging zou U zeggen tegen die lijst…), was er een zaaltje voor ons gereserveerd.
Het restaurant had ook wel wat weg van een tentoonstelling, maar dan van nationale en internationale verbodsborden
Vanuit dat zaaltje hadden we perfect zicht op de tweede, niet bruikbare voordeur. Waar zowat alle gasten wanhopig tegenaan duwden, totdat ze eindelijk beseften dat ze de andere deur moesten hebben. De deur die geen klink of duwknop had, maar alleen een bordje met ‘Verboden te trekken’ erop. Oftewel: duwen om binnen te komen…
Niet gebruiksvriendelijk, maar wel stiekem erg grappig
Hoewel de tentoonstelling niet geheel aan de verwachtingen van iedereen voldeed, hebben we zeker een gezellige en leerzame dag gehad!
Nee meneer agent, ik zweer dat ik geen moord heb gepleegd in mijn achtertuin! Echt, het was een spuitbus met rode verf die in een onbewaakt moment geheel per ongeluk een zeer onfortuinlijke val maakte en met zijn metalen lichaampje preciés op de hoek van de stenen bak terechtkwam en toen lek raakte… :-X
En wat doe je vervolgens?
A) zo snel mogelijk de rommel opruimen voordat het nog meer in het terras trekt
B) eerst de camera halen om een foto voor op je blog te maken
Ach, het leven is een kwestie van prioriteiten stellen…
Zojuist naar de lapjesmarkt in Utrecht geweest om stof voor een kostuum te scoren. Niet mijn eigen kostuum, maar eentje die ik maak wegens een barter deal: Erik knutselt iets voor mij, ik naai iets voor hem. Soms moet je namelijk weten waar je beter niet zelf aan kunt beginnen – ja, zelfs ik besteed af en toe iets uit
Maar heremelief, wat is dat lastig! Voor mijn eigen outfits stofjes kopen is al moeilijk, laat staan als je het voor iemand anders moet doen!
Normaal gesproken heb ik een globaal beeld in mijn hoofd van wat ik wil maken, maar als ik daar net geen geschikte stof voor vind, kan ik het concept best wat omgooien en voor iets anders kiezen.
Maar ja, nu heb ik alleen globale criteria meegekregen; op de kleuren na had Erik geen duidelijk visie van wat hij wel (of niet) wilde, dus dat bood geen houvast.
We hebben vervolgens samen een globaal model geschetst, maar ik durf daar nu ook niet spontaan te veel van af te wijken zonder overleg.
Dan heb je nog het feit ‘smaken verschillen’: wat ik mooi vind, zou hij wel eens heel lelijk kunnen vinden, en vice versa.
Oh ja, en budget. Als ik écht iets heel moois vind, wil ik er best wat meer voor neertellen. Maar ik kan anderen niet opzadelen met mijn dure smaak.
Zo vond ik hét ideale stofje voor de outift. Voor €35,- per meter. En aangezien ik 4,5 meter nodig had… nou ja, laat maar. :’-(
Bijkomende moeilijkheid: het is lente, dus alle mooie wolletjes en kwaliteitsvelours zijn weg. Ze hadden zelfs geen reststrookjes nepbont bij zich. Succes met het vinden van iets middeleeuws-chique!
Eigenlijk bleef voornamelijk gordijnstof over. Standaard conversatie bij de kraam:
“Deze is heel geschikt voor aan de muur, mevrouw! 3 Metertjes breed!”
“Het is eigenlijk voor een kostuum.”
“Hm, grappig… Ik heb al eens eerder iemand gehad die er kleding van wilde maken. Iets voor ridders ofzo.”
Heh, LARPers…
Maar na 2,5 uur rondsjokken en stofjes fotograferen (anders weet ik aan het eind van de markt niet meer wat ik in het begin gezien heb) had ik dan eindelijk én stof én voering én kant én knopen én garen. Dus ik kan in ieder geval van start.
Puur uit interesse ga ik niet alleen de materiaalkosten opschrijven, maar nu ook eens bijhouden hoeveel uur ik er nou eigenlijk in stop. Bij mijn eigen kostuums vergeet ik dat altijd, maar nu het in opdracht is, ben ik wel heel benieuwd hoeveel tijd er in gaat zitten en wat ik dus zou moeten vragen als ik het commercieel zou verkopen.
Waarschijnlijk schrik ik me dood en besluit ik dat het vooral hobby moet blijven
Ik maakte al eerder een handleiding om je nieuwe NS-kaart in gebruik te nemen. Inmiddels ben ik weer eens overgestapt op een nieuw NS-abonnement, geïntegreerd in een OV-chipkaart. Dus ik dacht: ik volg mijn eigen handleiding, zodat het nu wél in één keer goed en zo efficiënt mogelijk gaat.
I was wrong. Ze blijven manieren zoeken om ons het leven onmogelijk te maken. Tijd voor een korte update van de handleiding dus.
Toevoegen van een kaart in je OV-chipkaartaccount
Het lijkt zo simpel: voer het nummer en de einddatum van de kaart in. Maar helaas; foutmelding.
Een mailtje naar de klantenservice leverde een zinloos knip-en-plak-antwoord uit de FAQ op. Gelukkig kon iemand mij telefonisch wél helpen.
Wat blijkt: de NS zet tegenwoordig de einddatum van het abonnement op de kaart, terwijl je op de site de einddatum van de chipkaart moet invoeren.
“Hoe moet ik dan achter de einddatum van de kaart komen?” vroeg ik aan de medewerkster. “Dat kunt u niet”, antwoordde ze: “daarvoor moet u ons bellen.”
Goh, ik zal toch vast niet de enige met dit probleem zijn denk ik zo…
Maar goed, ik voegde eindelijk mijn kaart toe (noot van de medewerkster: vooral het veld voor je rekeningnummer niet invullen, want dan gaat het mis (??)).
Saldo controleren
Toen ik mijn oude kaart eruit wilde verwijderen, zag ik dat daar nog saldo op stond. Dus ik naar het NS-loket om dat over te laten zetten naar mijn nieuwe kaart (nee, natuurlijk kan dat niet digitaal).
De medewerkster van het loket liet me echter weten dat er geen saldo meer op de kaart stond. Blijkbaar een fout in mijn account.
En ja hoor, bij nadere bestudering bleek dat de datum van het saldo van een flinke tijd geleden was. Blijkbaar was er iets niet goed geupdated.
Dus ik weer mailen.
Of ik een screenshot kon opsturen van het saldo en de datum en kon toelichten hoeveel kaarten er in mijn account zaten? Natuurlijk kon ik dat.
Prompt kreeg ik van een andere medewerker (blijkbaar handelt iedere dag iemand anders de boel af), een standaard copy-paste-antwoord uit de FAQ.
Toen ben ik even boos geworden en hee, na een paar dagen werd ik zelfs gebeld door een medewerker!
De vriendelijke dame had onderzoek laten doen en lichtte me in over het fenomeen “verdwaalde transactie”. Blijkbaar een zeldzaamheid, maar ik had ‘m natuurlijk weer opgelopen.
Een verdwaalde transactie kan ontstaan als iemand heel snel na jou incheckt. Waardoor de transactie van iemand anders in jouw account komt. En dat had weer invloed op het getoonde saldo.
De oplossing: die is er niet. Je kunt alleen maar doorreizen met je kaart totdat je meer transacties hebt gemaakt met jouw kaart dan de persoon in kwestie had op het moment van zijn inchecken, waarna jouw saldo bovenaan de databaseregel staat en de verkeerde overrulet…
De enige mazzel is, dat het dus om mijn oude kaart gaat en niet mijn huidige. En als ik die nu uit mijn account flikker, schijn ik volgens de medewerkster wel het onterecht getoonde openstaande saldo teruggestort te krijgen op mijn rekening…
OV-chipkaart: Logischer kunnen we het niet maken. Makkelijker ook niet.
en jullie kennen Mel & Kim toch nog wel…? Toch?) maar we hielden het ruzievrij 
Vanuit dat zaaltje hadden we perfect zicht op de tweede, niet bruikbare voordeur. Waar zowat alle gasten wanhopig tegenaan duwden, totdat ze eindelijk beseften dat ze de andere deur moesten hebben. De deur die geen klink of duwknop had, maar alleen een bordje met ‘Verboden te trekken’ erop. Oftewel: duwen om binnen te komen…
