We hebben op het werk zo’n zelfbenoemde ‘mental coach’. Officieel heeft hij een andere functie, maar hij heeft in het verleden blijkbaar wat mentale problemen gehad en daar allerlei coachingstrajecten, persoonlijke ziel-ontdeksessies en hoe-word-ik-een-beter-mens-workshops voor doorlopen. Het is een superaardige man en ik ben heel blij voor hem dat die trajecten hem zo geholpen hebben, maar hij is er dermate fan van geworden, dat hij nu denkt dat iederéén er baat van kan hebben. Dus binnen onze organisatie heeft hij het nu op zich genomen om alle medewerkers te coachen.
Een van de dingen waarvoor men halfjaarlijks bij hem langs moet komen, is de talentontwikkeling.
Je moet voor jezelf je ‘talent’ benoemen: iets dat los staat van je concrete functie, maar een soort inerte vaardigheid is die de organisatie verder kan helpen en waar collega’s voor bij jou moeten aankloppen.
Nou, daar was ik al snel uit. Ik ben een ‘verbeteraar’.
Mental Coach was het daar echter niet helemaal mee eens. Het was niet echt het type talent dat hij bedoelde. Maar ik hield voet bij stuk. Een collega had hij al eerder opgezadeld met het talent ‘geluksbrenger’. Ik bedoel maar.
Ik had echter nog geen ‘draak’ benoemd. Daarvoor moest ik gisteren langskomen.
Ik liet me uitleggen dat een draak de stemmetjes in je hoofd zijn, die je ervan weerhouden iets te doen (en zo je talent ten volle te benutten), zoals ‘ik kan dat niet’ of ‘ik kan het toch niet goed uitleggen’.
Ik meldde de man dat ik geen stemmetjes in mijn hoofd had. Kom nou…
Nee, zei Mental Coach, iederéén heeft stemmetjes in zijn hoofd, maar soms heb je ze verstopt. En begon een compleet relaas over een van zijn jeugdtrauma’s en verdrongen angsten, waar hij 25 jaar later pas achter kwam.
Ik suggereerde dat ik wellicht juist een gebrek heb aan stemmetjes die me ergens van weerhouden. Als er al een stemmetje in mijn hoofd zit, dan roept dat heel hard: “zeg er iets van!!”.
Mental Coach overwoog het even. Maar nee, dat was geen goede draak.
Na een lange discussie en gepor richting mijn ziel (blijf af, je bent mijn psycholoog niet), realiseerde ik me dat ik hier niet zomaar vanaf ging komen en dat ik maar beter mee kon spelen.
“Wat dacht je van: ‘het moet gestructureerd’?” suggereerde ik.
Mental Coach keek hoopvol. “Want…?”
“Want als het niet gestructureerd gaat, dan kan het nóóit goed gaan”, dikte ik aan.
Dat was een schot in de roos. Het hele gezicht van Mental Coach lichtte op. “Ja, dat is hem! Ik voel het, dit past hélemaal bij jou!!”
Ineens keek hij me medelijdend aan. “Weet je, ik word hier heel verdrietig van. Dat dit jouw draak is.”
Ik mompelde iets van ‘bedankt’, liet hem de zin noteren, sloeg terloops nog even zijn aanbod af om tweewekelijks met elkaar te praten, en vluchtte de kamer uit.
Ik heb een drakendoder nodig. Ik weet nu waar ik die frustrerende stem kan vinden.
[edit 29 juni] Mijn post heeft Joost geïnspireerd tot deze prachtige tekening, die ik jullie niet wil onthouden:
Weer een nieuw kledingstuk af. Het is niet iets dat ik nodig had (hoewel nieuwe kleren altijd welkom zijn natuurlijk), maar een tussenprojectje dat ik gestart was omdat ik even geen andere projecten had. Nou ja, ik had ze wel, maar ze waren nog niet startklaar vanwege geen uitgewerkt plan in mijn hoofd, nog geen geschikte stof gevonden, etcetera. Nu heb ik alweer genoeg concrete plannen en materiaal liggen om me het komende half jaar bezig te houden, dus moest dit snel af. Want ik houd er niet van om met iets nieuws te beginnen voordat het andere af is.
Ik wilde iets met lange mouwen dat niet te warm was en dat over m’n kont viel. En omdat ik weinig shirtjes met patroontjes heb, koos ik voor een bonte stretchstof:
(gelieve geen acht te slaan op mijn vetharige, oververhitte kop)
Het bijzondere aan het shirtje is de losse flap stof aan de voorkant – de ‘wapperflap’ zullen we maar zeggen
Het was best een simpel patroon, gewoon uit de Burda Style. De enige uitdaging was om de zoom aan de voorkant recht te krijgen. Je moet de flap namelijk bovenaan naar binnen vouwen en vastzetten en dat komt redelijk op de millimeter, want anders hangt je zoom niet recht. Wat dus ook niet het geval was, waardoor ik op het oog moest bijspelden.
Ik was vooraf een tikje bezorgd dat ik er dik / zwanger uit zou zien in dit ding, maar dat valt gelukkig erg mee. Dus truc is dat ik de flap in het midden, vanaf de halslijn tot ongeveer een derde van het shirt, tegen elkaar heb gestikt, zodat hij niet al te wijd openvalt.
Nou, klaar dus. Op naar het volgende project. Dat wordt iets omvangrijker…
De buit aan kleding viel nogal tegen: slechts één jurkje:
En shiny shiny sandalen voor eronder!
Ook nog een grijs bolerootje en een groen vestje (ik vermeld de kleuren er maar even bij; curse my non-existent photography skills – alles wat ik fotografeer lijkt grauw), want laagjes zijn onmisbaar bij weersomstandigheden zoals die van nu, waarbij het het ene moment warm is en daarna weer fris.
En bij de V&D bleken de sieraden in de uitverkoop, dus heb ik even mijn slag geslagen. Zelfs Aimée scoorde: die heeft nu eindelijk een paarse ketting en paarse ring voor bij haar laatste jurk (rechts bovenin). Want die parelketting die ze van de valse hertog kreeg, gaat ze nu natuurlijk écht niet meer dragen (*snif* ).
En naast de genoemde sandalen, nog twee paar schoenen. Okee, de laarsjes lijken op elkaar, maar ik was al superlang op zoek naar lage laarsjes met een hoge hak. Dus.
Aangezien mijn epische schoenenrek echt uitpuilt, heb ik plaats moeten maken door twee ander paar schoenen weg te doen (3 erin, 2 eruit… het paste om de een of andere reden toch?).
Dagdag, lieverds…
De ballerina’s met kleurige elastiekjes vind ik echt heel leuk, maar ze zitten me niet lekker (iets te krap) dus ik heb ze in totaal maar 3 uur aangehad ofzo
En de slofachtige bruine schoentjes zijn wel schattig, maar staan bij geen enkele outfit van me.
Mocht iemand interesse hebben (en maat 38), geef maar een gil, anders worden ze gedoneerd aan de zielige mensen die niet dagelijks kunnen kiezen uit 65 paar…
U heeft een pensioenovereenkomst met uw werkgever gesloten. De afspraken over uw pensioen zijn vastgelegd in het pensioenreglement. De bijgevoegde startbrief is daar een samenvatting van.”
Een samenvatting?? Dat ding moet in 4 delen door de perforator! Hoeveel bomen zijn hier wel niet voor gesneuveld? En dit is dus niet eens de polis zelf.
Lang leve digitaal zaken doen…
Dankzij ons uitstapje naar het museum, wisten we dat middeleeuwers veel bling bling droegen op hun accessoires, zoals tassen en riemen. De rijken kochten zilver, de armen iets van tin.
Afgelopen evenement in Duitsland was er ook een tinnengietster aanwezig bij onze groep. Zij maakt echt prachtige replica’s van opgegraven hangers, insignes en dergelijke, door een mal uit steen te houwen en er vervolgens tin in te gieten. Om een aanklacht tot ‘vervalsing’ te voorkomen, maakt ze er hier en daar wel kleine wijzigingen in.
Van Thom kreeg ik er eentje cadeau: een stel trippen. Die prijken nu op mijn tasje:
Er zit blijkbaar nog een hele symboliek achter die trippen ook:
“In de 14e eeuw schreef een man een boek voor zijn 16-jarige bruid over het huishouden. Uit dit boek bleek dat de tinnen trippen cadeau werden gegeven aan de vrouw met wie de man wil huwen. De trippen dienden als een soort van verlovingsring. Op de trouwdag zelf kreeg de bruid van de man houten trippen waarmee hij eigenlijk aangaf dat het huishoudboekje nu haar werd toevertrouwd. Hiermee was het huwelijk rond.”
Oftewel, dat wordt een achtergrond schrijven voor mijn personage waarin ik verloofd ben
Maar nou ben ik dus ook weer historisch correct. En eigenlijk moet ik er nog veel meer van gaan aanschaffen. Ik vind het namelijk wel een hele mooie aanvulling op mijn outfit!
Afgelopen weekend was er een dorpsfeest in het Vlaamse Hamont-Achel. Je kent het concept misschien wel: een of ander godsdienstig beeldje wordt ieder jaar symbolisch van de ene naar de andere locatie geleurd en daar omheen wordt vanalles georganiseerd.
Het was echt een hele happening: de complete hoofdstraat werd er voor afgesloten en volgens degene die ons geboekt had, kwamen er mensen voor hun huis uit die normaal nooit het daglicht zagen.
Het was dus geen middeleeuws festival, maar wij waren ingehuurd door het plaatselijke museum, om hun stukje op te leuken en wat publiek te trekken.
We mochten opbouwen op het grasveldje voor het mooie oude pand. Ik keek tweemaal. Maar de man bedoelde echt dat we op het keurig onderhouden gazonnetje mochten bivakkeren. Hoezee, perfect rechte grond voor onder onze tenten!
Het arme grasveldje heeft het uiteraard niet overleefd, na kennisgemaakt te hebben met onze centimeters dikke houten haringen en verschroeiende vuurkorven. Hee, niet ons probleem. En aangezien de toiletten om de hoek waren en we de sleutel kregen om ook ‘s nachts het gebouw te kunnen betreden, zijn de bosjes in ieder geval gespaard gebleven.
Rustig opbouwen op het gazon voor het museum
De man had overigens gelijk: ‘s middags kwam er een enorme meute mensen de straat op en bevolkte ook in grote getalen ons middeleeuwse dorpje.
Ik dacht dat de interesse in ons wel iets lager zou zijn dan gebruikelijk, aangezien dit niet noodzakelijk de doelgroep was voor middeleeuwse ambachtsinformatie (als ik terugdenk aan de dorpsfeesten in mijn eigen dorp, draaide het vooral om bier, te harde muziek en meer bier). Maar niets was minder waar! Aan het eind van de dag had ik een schorre keel van het vertellen en pijn in mijn wangen van het blazen op de doedelzak. De mensen bleven maar komen en ik had amper tijd om even te pauzeren.
Als je zit te weven ben je natuurlijk makkelijker aanspreekbaar dan wanneer je muziek maakt, maar dat ook dat laatste erg werd gewaardeerd, was te merken aan de vele vrolijke gezichten en opgestoken duimen in mijn richting.
Weliswaar kwam er af en toe een fanfare door ons historische kampement gedenderd, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.
En ik ben ook een flink eind opgeschoten met mijn kaartweefsel. Niet dat het heel erg bruikbaar is, want als ik continu onderbroken word door nieuwsgierigen dan vergeet ik welke kant ik ook alweer op aan het draaien was, dus het ding zit vol fouten, maar ik kan het wel als demonstratiemodel inzetten.
En dan was er natuurlijk nog de gezelligheid ‘s avonds laat, als we zonder pottenkijkers om ons kampvuurtje konden zingen en mede drinken. Wat is dat toch heerlijk!
Een geslaagd weekend dus, zeker aangezien het weer ook nog eens meewerkte. Lekker ontspannen hobbyen met vrienden – en we kregen er nog voor betaald ook! Doe mij dat vaker…
Mijn collega’s hadden het idee opgevat om met de afdeling eens samen te gaan uiteten, in het kader van de teamspirit. Leuk idee, maar het datumprikken was een uitdaging.
Met iedereen werd rekening gehouden: de vrije dag van de ene, het sporten van de ander, de thuiswerkdag van de volgende, etcetera.
“Hee”, werd ineens voorgesteld, “op donderdag zijn we allemaal bij dat congres in Breukelen, dan gaan we daarna toch met z’n allen eten?”
Het voorstel werd enthousiast ontvangen, en naar mijn bezwaar dat ik als enige niet aan dat congres meewerkte en dus speciaal voor het etentje helemaal naar Breukelen moest reizen, werd niet geluisterd. Lekkere teamspirit…
Nog fijner: gisteren was ik ziek. Snotverkouden; alles zat dicht en alles deed pijn, plus spierpijn en rillingen van de koorts, je kent het wel.
Maar ja, met een contract van 2,5 maand heb je niet veel te willen. Aanstaande zaterdag is er een bedrijfsuitje naar de Efteling waar ik ook al niet bij kan zijn vanwege een reënactmentweekend, dat al langer gepland stond dan dat ik daar werk. En hoewel dat een zeer redelijk excuus is om niet te gaan, heb ik al van verschillende collega’s te horen gekregen dat het toch écht wel handig zou zijn om daarbij te zijn, in mijn positie…
Oftewel: als ik me ziekmeldde en ook niet bij het etenje zou zijn, kon ik het waarschijnlijk wel schudden want dat bevestigde dan maar weer dat ik niet flexibel genoeg was en niet in het team paste.
Dus zat ik gisteravond met een snotneus en koortserig hoofd in een indonesisch restaurant in Breukelen. Fijn, dat hete eten waar je neus nog eens extra van gaat lopen…
Ik had me voorgenomen me in een hoekje van de tafel te positioneren zodat ik niet al te sociaal hoefde te zijn. Verrassing: er waren zes studenten van universiteit Nyenrode (waar het congres was gehouden) uitgenodigd om mee te eten, omdat zij hun thesis gingen schrijven over ons congresonderwerp. Ze werden random in de groep gepositioneerd voor de integratie. Eentje naast mij dus.
Met moeite startte ik een conversatie en veinsde ik interesse in zijn thesis. Het broekie van 21 slaagde erin om in zijn eerste twee zinnen al zes businesstaalwoorden te gebruiken. “Customer journey”, “positioneren in een matrix”, “value” en “big data” vlogen me om de oren. Ik probeerde niet te lachen.
Uiteindelijk bleek ‘ie wel mee te vallen toen ik het onderwerp veranderde richting hobbies. Hij bleek daadwerkelijk te weten wat LARP is en wilde er zelfs heel misschien wel een keer aan meedoen!
Desondanks was ik bek-af aan het eind van het etentje. Gelukkig de congresgangers ook, dus na de rijsttafel werd al zeer snel koffie en thee besteld en daarna taaide iedereen gelijk af. Kon ik toch nog enigszins op tijd naar bed (na dik een uur rijden).
Soms moet je niet alles zelf willen doen, maar blijven bij hetgene waar je goed in bent. Ja, dat klinkt vreemd uit mijn mond, maar als het om de veiligheid van je medespelers gaat, moet je af en toe concessies doen.
Dus toen ik lansen nodig had voor het toernooi dat ik organiseerde, schakelde ik expert Erik in. Die heeft namelijk ervaring in het maken van LARP-wapens en heeft ook voor Charm al mooie dingen van latex gemaakt.
Maar Erik was natuurlijk ook niet op zijn achterhoofd gevallen, want zoiets is behoorlijk wat werk. Of ik wellicht in ruil voor de lansen, een kostuum voor hem wilde maken? Hij kon nog wel een zuippakje* gebruiken.
* Op Omen hebben veel van onze adellijke groepsgenoten een dagelijkse outfit en daarnaast een ‘zuippakje’, dat aangetrokken wordt als de gevechten voorbij zijn en ze naar de bar / een partijtje gaan
Dat leek me een faire deal. Dus hielden we een intakegesprek waarin we elkaar vertelden wat de wensen waren en ik Erik’s maten kon nemen. En toen aan de slag!
Erik had geen heel duidelijk beeld in zijn hoofd wat het moest worden, behalve “iets chiques, liefst chiquer dan de outfit van Reinard, en in de kleuren van mijn familie (rood en geel)”. Ook na het doorbladeren van wat boekjes ter inspiratie kwamen we niet heel ver, dus schetste ik maar een globale suggestie en liet ik de rest afhangen van de stoffen die ik kon vinden en de praktische haalbaarheid tijdens het naaien zelf.
Nou, dat pakte best goed uit! Hoewel ik helaas het perfecte stofje van €35,- per meter moest laten liggen (met 4,5 meter nodig kwam dat toch iets boven zijn budget), vond ik een andere supermooie stof en een perfect bijpassende coupon voor de voering van de mouwen.
Verder had ik het idee om ‘iets met plooien’ te doen. Het was nog een heel denkwerk om dat in het patroon te verwerken, en om ze allemaal (enigszins) gelijk te krijgen, maar uiteindelijk is het gelukt!
Het resultaat (klikbaar):
Nog wat close-ups:
Voor de afwisseling de knopen eens in setjes van twee eraan gezet. Dat geeft een leuk resultaat; ga ik vaker doen!
Grote uitdaging van de stof: het patroontje netjes laten doorlopen. En natuurlijk waren mijn mouwen 2 cm langer dan het patroon in de stof, waardoor het eigenlijk nét niet paste om de twee patroondelen onder elkaar op de stof te leggen, terwijl ik te weinig stof over had om de tweede mouw uit een ander stuk te halen. Met een beetje smokkelen in het verloop van het stofpatroon en de lengte van de mouw (waardoor ik helaas ook wat poef aan de mouwkop ben kwijtgeraakt, wat achteraf iets meer had mogen zijn), ben ik er uiteindelijk toch nog in geslaagd om de mouwen (bijna) precies gelijk te krijgen ten opzichte van elkaar, en bovendien het patroontje op de voor én de achterkant van de mouwflap spiegelend te krijgen:
Maar man, wat een werk was het om al die plooien erin te krijgen…
Mag ik ook nog even showen hoe mooi het patroon aansluit bij de zijnaad, terwijl het twee losse stukken stof waren? Stiekem wel een beetje trots op namelijk:
Het zijn details die waarschijnlijk alleen ik zie, maar goed.
Ik had besloten om ditmaal eens te gaan bijhouden hoeveel tijd ik nou eigenlijk kwijt was met het maken van een kostuum. Bij mijn eigen outfits vergeet ik dat altijd, maar omdat dit toch een soort opdracht was, leek het me interessant om eens een indicatie te kunnen geven van wat zoiets nou zou kosten als je het commercieel zou laten maken.
Lees en huiver:
Materiaalkosten (stof, voering, knopen, band en garen): €42,05 Bestede tijd: 2,5 uur stof kopen (exclusief 3 uur reistijd van en naar de lapjesmarkt in Utrecht; die tel ik maar niet mee), 37 uur patroon tekenen en naaien.
Uitgaande van een zéér acceptabel theoretisch loon van €15,- per uur, kom ik daarmee uit op een totaalbedrag van maar liefst €634,55!
Ai… daar laat je inderdaad niet even commercieel iets voor maken. En dan is dit nog een relatief simpel model – de stofkeuze doet heel veel voor het eindresultaat. Al kan ik me voorstellen dat een ervaren coupeuse niet zo veel fouten maakt als ik en sneller werkt, en dus wat minder uur eraan kwijt is
Van de andere kant: normaal zijn de materiaalkosten weer hoger. Ik had echt mazzel dat ik dit stofje voor slechts €5,- per meter vond en de knopen maar €0,50 per stuk waren. Voor een beetje fancy knopen zit je anders al snel op €1,25 per stuk.
Anyway, ik vond het helemaal geen probleem om er zo veel tijd in te steken, want ik vind het nu eenmaal leuk om te doen. Bovendien, als ik zelf de lansen had moeten maken, had het me waarschijnlijk meer tijd én een hoop frustratie gekost.
Ook Erik was blij met de deal; het kostuum overtrof naar zijn zeggen zijn verwachtingen, dus dit was zeker een win-win situatie!
Helaas moest ik Orfest ervoor laten schieten, maar ik heb absoluut geen spijt dat ik afgelopen weekend voor Omen heb gekozen. Wat was het weer gaaf!
Na Omen 14 had ik het onzalige plan opgevat om de volgende keer een heus riddertoernooi te gaan organiseren. Dus maanden voor Omen 15 begon ik al met de voorbereidingen.
Het meeste werk bleek in het uitdenken van het concept te zitten. Het kostte me weken aan brainstormen om met een uitwerking te komen die op alle punten klopte:
passend bij mijn personage
leuk voor zo veel mogelijk spelers ongeacht hun IC-vaardigheden en financiële vermogen
niet storend voor spelers die er niet aan mee wilden doen
zo veel mogelijk vooraf voorbereid en verder zelfsturend, zodat ik ter plekke op de tribune kon gaan zitten en pretenderen dat ik er geen zak aan gedaan had
OC veilig
De aankondigingsposter (foto met dank aan Mirel)
Vellen met instructies schreef ik vol. Briefings, uitwerking van de regels, plattegrond voor het toernooiveld, wervende posters, inschrijfformulieren, etcetera. Vele mailtjes gingen de deur uit om zaken af te stemmen en spullen te regelen. En zelf ging ik ook aan de knutsel.
De grootste uitdaging zat in het onderdeel ‘steekspel’ – een onderdeel dat echt niet kan ontbreken aan een riddertoernooi. Maar hoe ga je in godesnaam uitbeelden dat men op paarden zit en elkaar met een lans van het paard probeert te wippen, zonder dat er daadwerkelijk gewonden vallen?
Paarden waren sowieso geen optie, dus werden het karren, die door mensen voortgetrokken moesten worden. Over een hobbelig weiland, waar de kar in kwestie dus wel tegen bestand moest zijn.
Via Marktplaats.nl kocht ik een trekkar, die jullie wellicht nog wel kennen van de kleuterschool. Die dingen zijn oersterk en hebben luchtbanden. Omdat hij er nogal suf uitzag, zaagde ik schildjes uit hout en gaf ik ze een likje verf:
Vervolgens knutselde ik ‘jousting targes’, van die schildjes om vast te maken op de schouders van de deelnemers, waar op gemikt diende te worden voor extra punten:
En dan was er nog de kwestie ‘lansen’. Voor de niet-LARP’ers: je mag met een LARP-wapen nooit steken, want dat is veel te gevaarlijk. De laatste tijd zijn er wel steeksperen in opkomst, die speciaal gemaakt zijn om, zoals de naam al zegt, mee te steken. Dus charterde ik Erik, die al eerder van die dingen had geknutseld, om een variant erop te maken in de vorm van lansen, in ruil voor een nieuw kostuum (waarover in een volgende blogpost meer).
De lansen werden voor en na het toernooi gebruikt als tentdecoratieLans close-up
Gelukkig bleken ook diverse andere mensen bereid om me te helpen en kon ik een tweede kar en ridderhelmen lenen. De organisatie van Omen verraste me zelfs door via een van de NPC’s, een heuse toernooitent te regelen. Het ding was ooit speciaal voor eenzelfde soort gelegenheid gemaakt door die persoon, en was dus helemaal perfect om als tribune voor de adel te dienen! En daarnaast mocht ik banken uit de bar gebruiken om de tribune voor ‘het plebs’ te creëren.
Het toernooiveld. Nog even zonder banken als tribunes.Aimée naast haar hertog op de tribune (foto met dank aan Martijn)
Oh ja, en bedankjes! Je kent het wel; zo’n briljant last-minute idee, waardoor ik de avond voor het evenement nog even 24 pouches heb zitten naaien, om Ferrero Rocher-chocolaatjes in te stoppen (da’s mijn IC achternaam) en aan de vrijwilligers uit te kunnen delen. Zucht.
Voor de andere toernooionderdelen (zwaardvechten, mêlee, touwtrekken en de gedichtenwedstrijd) was in tegenstelling tot het steekspel geen of nauwelijks materiaal nodig, dus hoefde ik alleen een dik touw uit de opslag van Charm te jatten lenen en aan de organisatie van Omen een aantal paaltjes met touw ertussen voor de afscheiding te vragen.
Hoewel ik dus heel veel vooraf had geregeld, moest ik het op een gegeven moment loslaten en accepteren dat het verder een kwestie was van op het evenement zelf erachter komen hoeveel animo er was voor deelname, hoeveel vrijwilligers zich meldden om het toernooi daadwerkelijk in praktijk te brengen (op-/afbouwers, omroeper, inschrijfcoördinator, karrentrekkers, scheidsrechters, juryleden, hapjesuitdelers, etc. – er waren echt veel mensen nodig!) en hoe goed ze hun taken al dan niet zouden uitvoeren. Eng! Ik hou helemaal niet van onzekerheid… waarom LARP ik eigenlijk??
Gelukkig bleek mijn harde werk niet voor niets en mijn zorgen wel: het toernooi STOND er! Er waren precies genoeg vrijwilligers, alle onderdelen hadden voldoende deelnemers en bijna het hele dorp is wel naar minimaal één van de onderdelen komen kijken. Niemand is OC gewond geraakt, de vrijwilligers hebben zich allen uit de naad gewerkt, en ik heb heel veel complimentjes gehad.
Ik kneep ‘m in het begin wel even, omdat vooral het steekspel nogal veel tijd kostte en de boel onwijs uitliep.
Je moet begrijpen dat het een hele uitdaging is: met een metalen gesloten helm op (= beperkt zicht met tunnelvisie), met slechts één hand beschikbaar om je aan een aan de kar geknoopt touw staande te houden, terwijl je over een hobbelig weiland wordt getrokken, proberen met jouw lange zwabberende lans het schildje van de tegenstander te raken! De kartrekkers kregen van mij dan ook de instructie om heel langzaam te lopen, want het was zo al moeilijk genoeg voor de deelnemers om te blijven staan. En dan moest men dus 3x op en neer over het veld… Maar het was echt hilarisch om te zien!
Mark waagt een poging tijdens het steekspel! Past zijn ‘jousting targe’ en lans niet prachtig bij zijn outfit? Bekijk ook een videootje van het steekspel (benodigd wachtwoord: ‘omen15’). Foto en video met dank aan Mirel.
Ach, het is gebruikelijk bij LARP om uit te lopen wat betreft tijdsplanning.
Ondanks dat de gedichtenwedstrijd werd verplaatst tot na het avondeten, was ook daar, tegen mijn verwachting in, een heleboel publiek opnieuw voor op komen dagen. Yay!
En dan was er natuurlijk nog plot vanuit de spelleiding. Aimée probeerde al enige tijd een huwelijk te regelen met de hertog Van Zwanenstein. Dit toernooi was dan ook georganiseerd in de hoop dat hij zou komen opdagen en het onderdeel waar de prijs ‘een kus van de jonkvrouwe’ was, zou winnen.
Uiteraard kwam hij opdagen. Uiteraard liep alles niet zoals gepland en kreeg het geheel een nare wending.
Toen ik de prijs wilde uitreiken, zeeg de hertog op zijn knieën en vroeg hij of ik met hem wilde trouwen. Het ‘Ja!’ rolde bijna van mijn lippen, maar vervolgens ontstond er paniek. Er werd verkondigd dat de hertog helemaal geen hertog was, maar een bedrieger! De ware hertog Van Zwanenstein verscheen ten tonele: een dronken man, die lang niet zo woest aantrekkelijk was als het door mij begeerde heerschap met de wapperende blonde lokken :’-( Maniakaal grijnzend vroeg deze mij of ik echt zeker wist dat ik met de man die deze naam droeg wilde trouwen… want dan zou ik feitelijk met hem trouwen!
Het aanzoek. “Doe het niet, vrouwe!” (foto met dank aan Suus)
Grote chaos natuurlijk, het hele toernooi lag even stil en ik was de wanhoop nabij. Was dit waar of was dit een vuile truc om de hertog in discrediet te brengen?
Uiteindelijk bleek het waar te zijn… exit mooie toekomst voor Aimée. Snif.
Het was een mooi stukje drama, maar eigenlijk vind ik het wel jammer dat het zo gelopen is. Door wat interne strubbelingen bij Omen, stapt een aantal oudgedienden op, waaronder Arto, die mijn hertog speelde. Dit zou hun laatste evenement zijn, waarop ze lopende plotjes zouden afronden en plaats zouden maken voor de nieuwe garde. Dus ook mijn plot rondom het huwelijk.
Vandaar dat het allemaal iets werd versneld en aangepast. Het voelde dan ook enigszins afgeraffeld. Ze hebben zeker hun best gedaan om er een mooi einde aan te maken, maar er had nog zo veel meer spel in gezeten! En helemaal naar is, dat de uitgestelde special waar iedereen zich zo op had verheugd, nu in zijn geheel komt te vervallen.
Daar kwam ook nog eens bij dat het om een NPC ging, die natuurlijk ook andere rollen moet spelen. En dus na de dramatische wending, meteen verdween. En Suus, die mijn nichtje Madeleine speelt en bij wie ik normaal gesproken zou gaan uithuilen na zo’n situatie, was ditmaal te laat geweest met inschrijven en mocht weliswaar even in haar eigen rol bij het toernooi aanwezig zijn, maar moest daarna ook weer een NPC-rol gaan doen. Dus ook zij was niet beschikbaar, waardoor het allemaal wel heel plots eindigde zonder lange nasleep.
Eindelijk kon ik mijn zelfgenaaide wapenschilden ophangen! Mark heeft die van hem nog laten rondsjouwen toen hij werd aangekondigd als deelnemer. Ik had die van mij aan de voorkant van de adeltribune willen spelden, maar dat was ik helaas vergeten in alle drukte
Ach ja, het is niet anders. Aimée heeft er in ieder geval weer een trauma bij en de personage-ontwikkeling is verder voortgezet. Nieuw evenement, nieuwe kansen… er zijn al plannen in de maak. Maar de volgende keer is toch echt iemand anders aan de beurt om iets te organiseren! Ik houd het ditmaal bij het naaien van (weer) een nieuwe jurk. Veel minder werk…
Vanavond Omen, dus het is weer tijd voor de grote volksverhuizing.
De poetsvrouw is in huis bezig, wat natuurlijk compleet onhandig is als wij tegelijkertijd alle meuk van zolder halen. Dus dumpen we het maar tijdelijk in de voortuin.
Het is toch mooi weer. En we hebben blijkbaar een waakkat die voorkomt dat mensen er met onze spullen vandoor gaan
).
