Vanavond was ik in Arnhem voor een heel intiem folkballetje: een avondje in een tango-locatie, georganiseerd door Wim, om te vieren dat hij en Anke 2 jaar geleden een playlist hadden gecreëerd om op te oefenen voor tv-programma De Dansmarathon (jaja, je moet alle gelegenheden aangrijpen voor een feestje: ). Maar het moest een verrassing blijven voor Anke, dus mondje dicht!
Anke was dus bijzonder verbaasd toen er, tijdens het met z’n tweeën oefenen op die locatie, ineens andere mensen kwamen binnenvallen.
Wouter was gevraagd om te spelen en aldus werd het een heel knusse, fijne avond, met nog geen 20 dansers op de vloer.
Een heerlijke vloer overigens – na dansen op houten platen tijdens Dennefeest en maandenlang op die dramatische ongelijke vloer in The Shuffle in Nijmegen, was het een verademing voor mijn voetjes om weer eens op echte dansschoenen op een echte dansvloer te mogen rondzwieren. ^_^
Na twee uurtjes en vele fijne dansjes was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan. Ik heb Wim en Anke getipt dat 2,5 jaar ook een mooi getal is voor een jubileumfeestje.
De afgelopen tijd verliep het echt heel prima met de keukenverbouwing. Okee, er viel op een gegeven moment wat stucwerk naar beneden. En de elektricien kwam niet opdagen, waardoor ik achteraf gezien die dag gewoon naar kantoor had kunnen gaan. En die elektricien bleek, toen hij twee dagen erna alsnog zijn gezicht liet zien, een enorme sloddervos (ik vind nog steeds stukjes afgeknipte elektriciteitsdraad op plekken waarvan je denkt: “Hoe kan dit dáár zijn beland??”). Maar goed, dat was allemaal prima overkomelijk. Gisteravond wist ik zelfs nog snel tussendoor het plafond te verven voordat er spullen in de ruimte kwamen, dus dat was ook weer een vinkje van de to-do list. Maar het kon natuurlijk niet volledig goed blijven gaan.
Vandaag werd de keuken erin gezet. Maar dat paste niet 100%. En niet alle onderdeeltjes waren geleverd. En niet alles pakte uit zoals gedacht.
Hier een foto-verslag.
‘Het past niet’ (1): het hoekstukje bleek te smal, dus dat moet opnieuw worden besteld.
‘Het past niet’ (2): de stucadoor had het blijkbaar niet gered om de afstand tussen twee muren zo breed te maken als doorgegeven, dus nu zit er een opening die opgevuld moet gaan worden.
‘Het past niet’ (3): Ik wist dat die inbouwkasten nooit 100% perfect in de opening gingen passen, maar de linkerspleet is echt tenenkommend scheef én groot (in het echt zie je het veel duidelijker).
‘Het past niet (4) / ‘Stopcontacten-foutje’ (1): Er zou een la onder de oven komen, maar blijkbaar was daar toch te weinig ruimte voor. En het stopcontact voor de oven zit direct achter de oven en dat mag blijkbaar niet. Moet worden verplaatst voordat de oven erin kan.
‘Stopcontacten-foutje’ (2): niet alleen zitten ze te veel naar rechts waardoor er naast de afzuigkap een gat te zien is, ook zaten ze precies op de plek waar het ophangsysteem moest komen, waardoor de keukenmaker het ding initieel veel te hoog voor mij had opgehangen. Ik weet niet hoe ze het uiteindelijk hebben opgelost. Ik heb ze koekjes en een bemoedigende glimlach gegeven en heb me teruggetrokken.
‘Niet volgens mijn plan’ (1) / ‘Het past niet’ (5): ik wist vooraf niet precies hoe groot die afzuigkap zou zijn en op welke plek die precies zou komen te hangen. Ik wist alleen dat ik drie lagen planken ernaast wilde. Die blijken niet aan te sluiten zoals ik hoopte, dus nu moet de indeling worden aangepast en wordt die Suboptimaal. Snik. Verder bleek het plasmafilter dat ik had besteld, na overleg te hebben gehad met de leverancier over welke variant in mijn afzuigkap zou passen, toch niet te passen. Dus die moet retour en er moet een nieuwe komen. Gelukkig was de leverancier erg coulant over de al lang overschreden retourtermijn.
‘Niet volgens mijn plan’ (2): deze balkjes wilde ik onzichtbaar opgehangen hebben, maar dat bleek niet te kunnen en dus zitten er nu lelijke metalen dingetjes aan. Dit had ik ook nog wel zelf kunnen maken…
‘Niet volgens mijn plan’ (3) / ‘Vergeten’ (1): dit chroomkleurige afvoerzeefje wordt standaard meegeleverd met de zwarte spoelbak. Geen idee waarom. Als ik een zwarte spoelbak wil, wil ik ook een zwart zeefje. Dus liet ik een zwart exemplaar er los bij bestellen. Die bleek echter niet geleverd te zijn. En bij nader inzien vind ik de kraan die ik koos, te lomp. Misschien wil ik toch een andere.
‘Vergeten’ (2): de uitstekende zijkant van het aanrechtblad had afgewerkt moeten worden.
‘Oeps’: bij het boren van een gat voor de inbouwkast, per ongeluk door de muur heen gegaan. (Let ook op de plinten, die niet meer passen omdat de muur langer is geworden.)
Geen foutje, maar de verlichting kan nog niet bevestigd worden omdat de tegels nog niet op de muur zitten. Nou ja, ze wilden ze vast bevestigen op ongeveer de juiste plek zodat de tegels er straks achter geschoven kunnen worden, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Liever een paar weken hier tegenaan kijken dan dat ze ‘ongeveer’ goed hangen…
Morgen komt de aannemer weer langs om één en ander op te lossen, en over een week of twee komt de keukenmaker terug met de resterende elementen. Ik ga er maar vanuit dat alles goed komt – sowieso wacht ik eerst af wat er morgen gebeurt voordat ik ga wanhopen, want ze zijn wel erg creatief met het oplossen van problemen.
Overigens heb ik bewust nog geen foto geplaatst van het totaalplaatje, want dat moet nog een beetje een verrassing blijven – en laat ik ook liever zien als het nog een stukje mooier is geworden dan nu.
Yay, gisteren heerlijk gedanst op mini-balfolkfestivalletje Dennefeest! ^_^
Ja, het was warm, maar het is in een openluchttheater (orga: “jullie evenement is altijd het makkelijkst om vrijwilligers voor te vinden” <3 ) en de bomen daar zorgen er altijd voor voldoende schaduw zodat het uit te houden blijft. Alleen de (biologisch afbreekbare – het is wel balfolk) ballonnen hadden het te zwaar: in de volle zon deed de ene na de andere ‘KNAL!’, niet noodzakelijk in het ritme van de muziek, en de ballon die vlak voor een microfoon sprong, was bijzonder pijnlijk voor de oren.
Het is wel mooi om mijn posts van alle afgelopen jaargangen terug te lezen en op de foto’s te zien hoe het evenement is geëvolueerd: van een lullig party-tentje voor het geluid, een zo goed als onbeschermd podiumpje voor de band en enkel een stenen plein om op te dansen, naar een groot afgeschermd en gedecoreerd podium en een stevige houten dansvloer.
De muziek was erg goed! Tribal Jâze was zoals altijd een feestje en Marie Paulette was bijzonder bijzonder door niet alleen de elektrische gitaar (meer daarvan in folkmuziek! ) maar ook door de keelzang / boventoonzang! :-O
Er waren enorm veel bekenden en dat was dan ook het enige minpunt aan Dennefeest: ik heb niet met iedereen kunnen dansen waarmee ik graag wilde dansen. Luxeprobleem…
[edit] En hierbij nog een paar mooie dansfoto’s gemaakt door Ronald Rietman! ^_^
Gisteren was het Vaderdag. Maar aangezien mijn zusje en ik er met Moederdag niet hadden kunnen zijn (ik zat in Duitsland voor een optreden), besloten we dat tegelijkertijd te compenseren en er ‘Voederdag’ van te maken. 🤪
Pa en ma hadden bedacht dat we met de hele familie wel naar GaiaZOO konden gaan. Diertjes kijken, altijd leuk. Het weer werkte goed mee: lekker warm, maar wel bewolkt zodat we niet wegbrandden.
Stokstaartjes blijven geweldige beestjes ❤️Trash panda’s!Het was warm…
En omdat ik niet goed ben in kiezen tussen sociale dingen, reed ik aan het eind van de middag vanuit Zuid-Limburg gelijk door naar Breda voor het verjaardagsfeestje van Bob. 😊
Dat hield hij in de Avenue, oftewel de locatie waar ik eerder LARP-evenement Casino Mortale had gehad. Dat was even een andere context… Gelukkig lagen er ditmaal geen lijken op de trap.
Het concept van het verjaardagsfeest was dat eerst live een set balfolkmuziek zou worden gespeeld en daarna een DJ een set zou draaien van salsa/zouk/bachata/merenge, want Bob doet nogal veel verschillende dansen en heeft dus ook uit al die hoeken vrienden. Dat betekende dat ik maar een klein deel van de genodigden kende. De avond begon wat lastig, want zelfs door diverse balfolkers werd ik enkele keren afgewezen toen ik om een dansje vroeg, maar gelukkig laat ik me daardoor niet uit het veld slaan en stond ik lekker toch bijna full-time op de dansvloer. Zelf kunnen leiden biedt extra opties. Het heeft overigens ook nadelen: op een gegeven moment kondigde muzikant Wim aan dat hij zijn nieuwe andro/hantedro ging spelen: “Die heeft wel een beetje een moeilijk ritme. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken.” Mede-balfolkers: *planten mij vooraan de rij* “Jij bent ook muzikant, jij leidt!” Euh… no pressure! XD Ik heb me redelijk weten te redden geloof ik…
Nadat de balfolkset was afgelopen gaf ik mezelf nog een uitdaging, want ik ga natuurlijk mooi niet aan de kant staan toekijken terwijl andere mensen dansen! Dus sprak ik twee willekeurige personen aan die eruit zagen alsof ze goed konden leiden, met de vraag of ze mij een crash-course in respectievelijk zouk en salsa wilden geven. Gelukkig wilden ze dat wel. En het ging nog best goed ook voor een eerste keer!
Salsa was weliswaar niet 100% mijn eerste keer, want in Cuba volgde ik ooit een lesje salsa en in Peru mengde ik mezelf spontaan in een groep salsa dansende mensen, maar meer dan de basispas was niet blijven hangen, dus dit voelde toch wel als een eerste keer écht dansen.
Ik ben echt heel blij dat ik zoiets gewoon durf en kan. Zo anders dan zelf muziek maken, waarbij ik al peentjes begin te zweten aan de gedachte dat ik iets moet improviseren op onbekend terrein. Muziek maken vind ik nog steeds moeilijk, dansen gaat inmiddels vanzelf, waardoor ik tegen een wildvreemde “doe maar wat, ik volg vast wel” kan zeggen – en er dan ook nog daadwerkelijk iets van bak. Terwijl ik meer uren in mijn leven bezig ben geweest met muziek maken dan met erop dansen. Ik zou zo graag met muziek maken hetzelfde niveau bereiken, maar blijkbaar heb ik toch meer talent voor dansen. (Maar ik blijf er hard aan werken; ooit kan ik dit!)
Om kwart voor 11 was het feestje nog lang niet afgelopen, maar reed ik toch maar naar huis omdat ik vandaag weer vroeg op kantoor moest zijn en nog énigszins fit moest zijn. Da’s niet helemaal gelukt, maar ach… je moet wat over hebben voor gezelligheid! ^_^
Vandaag hadden we met De Soete Inval een ééndags-evenementje. Daar hebben we dit jaar opvallend veel van, vergeleken met de weekend-evenementen. We speelden in Ommen, ter gelegenheid van het feit dat ze 775 jaar geleden stadsrechten kregen.
Normaal gesproken spelen we op wisselende plaatsen in een middeleeuws kampement, maar nu was het kampement op een plek buiten het centrum en waren wij met diverse andere artiesten op vaste momenten en vaste locaties in het centrum ingepland.
Toen ik op de parkeerplaats uit de auto stapte, werd ik al aangesproken door bezoekers: “Wat zie je er leuk uit! En wat een mooi mesje hangt daar aan je riem. Oh, je speelt in een muziekgroepje? We komen eigenlijk voor Datura, maar misschien zijn jullie ook wel leuk.” XD
We hoefden maar 4x een half uur te spelen. Tussendoor konden we lekker bijkomen in een cafézaal die als centrale ontmoetingsplek diende voor de crew en deelnemers. Yay, schaduw en limonade! Bovendien zijn we door de crew volgestopt met broodjes, chips, bouillon en ijsjes. Wij klagen niet! 😁 Het voelde zo wel alsof we ons er gemakkelijk vanaf maakten, want normaal gesproken spelen we veel vaker en langer op een dag. Maar het was maar goed ook, want eigenlijk was het veel te heet om meer te spelen op schaduwloze plekken.
Heel erg druk was het niet. Ik weet niet of dat lag aan beperkte promotie of dat mensen het gewoon te warm vonden om te komen. Wellicht een combinatie van beide. We zijn wel door diverse media geïnterviewd, dus we zijn live op de lokale radio geweest en komen waarschijnlijk ook in krant De Stentor. Een wederom zijn we herhaaldelijk gevraagd door bezoekers om Schotse liedjes als verzoeknummers te spelen. Zucht, misschien moeten we een bordje neerzetten: nee, dit zijn géén Schotse doedelzakken! 🤪
Nu zit ik dus alweer thuis op de bank, met pizza achter de kiezen en morgen tijd voor iets anders!
Eén van de dingen die ik voor mijn nieuwe keuken moest regelen, wat het aanschaffen van apparaten en tegels. Een aantal apparaten heb ik relatief goedkoop besteld via de keukenmaker, maar omdat niet al mijn keuzes via hem kon worden geleverd heb ik ook zelf dingen aangekocht. Met levertijden variërend van één dag tot 8 weken. Vandaag haalde ik de vloertegels op en dat completeerde mijn queeste: alles wat ik zelf zou regelen, heb ik inmiddels in huis!
Eerst was er de verwarring over de inductiekookplaat. Ik had er eentje uitgekozen die via mijn keukenmaker te bestellen was en het merk en type aan hem doorgegeven Maar een tijdje daarna kreeg ik ineens een mailtje van hem: of ik wist dat deze niet vlak in het aanrechtblad in te bouwen was? Ik wilde toch zo min mogelijk randjes in mijn keuken hebben?
Huh? Daar had ik juist specifiek op gelet en op de productpagina van de website stond zelfs expliciet aangegeven dat het ding vlak in te bouwen was!
Maar nee, mijn keukenbouwer had de instructies bekeken en daarin stond dat het niet mogelijk was. Argh. Dus ik contact opgenomen met Miele om te vragen hoe dat zat, en de keukenbouwer ging er ook nog een keer bij zijn leverancier achteraan.
Wat bleek: je kunt geen enkele kookplaat vlak inbouwen in een kunststof aanrechtblad! Nou ja, het kan technisch wel, maar het wordt afgeraden, omdat je dan een kitrand tussen de kookplaat en het aanrechtblad moet aanbrengen, die kan gaan kieren als de kookplaat uitzet en weer krimpt vanwege de warmte. Waardoor er het risico bestaat dat er vocht aan de zijkant van het blad komt, en daar kan het ding niet tegen.
Zucht. Je zou denken dat er toch een manier zou moeten zijn om de zijkant van een uitgezaagde opening in zo’n blad te behandelen daartegen? En je zou toch ook verwachten dat een keukenbouwer dit soort dingen weet en je daar vooraf op attendeert wanneer je een aanrechtblad uitkiest? Maar nee dus.
Dus straks heb ik alsnog een kookplaat die een klein beetje op het aanrechtblad ligt. Maar hopen dat zich daar niet al te veel vuil tegen verzamelt, want ik wilde juist zo graag een eenvoudig schoon te houden keuken. Maar goed, het is in ieder geval al een flinke verbetering ten opzichte van mijn oude gasfornuis met zijn tientallen randjes, hoekjes en onderdeeltjes.
De koelvriescombinatie zou ik oorspronkelijk ook bestellen via mijn keukenbouwer. Maar toen die de bestelling plaatste, kreeg hij van zijn leverancier te horen dat het model net uit hun assortiment was. Jammer, dan maar zelf kopen voor een wat hogere prijs.
Ik vond er relatief goedkoop eentje in Duitsland, via Amazon. Maar een paar dagen na bestelling, annuleerde de verkoper de bestelling met de mededeling: “Oeps, foutje, de prijs die we online hadden gezet was niet correct! Je mag ‘m opnieuw bestellen voor de nieuwe prijs. Houdoe en bedankt!” Grom… dat mag in Nederland helemaal niet: als je online de prijs niet goed hebt vermeld is dat jouw probleem als verkoper en moet je het de klant gewoon tegen het vermeld tarief verkopen – tenzij het een dermate lage prijs was dat de klant had kunnen weten dat het een ‘kennelijke vergissing’ was. Dat was hier niet het geval: het ging om een kleine honderd euro verschil op een bedrag van meer dan 1.000 euro. Maar ja, als online marketeer zijnde ken ik mijn online consumentenrechten weliswaar in mijn eigen land, maar geldt deze wet ook in het buitenland…? Normaal gesproken zou ik me hier in vastbijten, al was het maar uit principe, maar er was nog zoveel te regelen rondom de keuken dat ik het er maar bij heb gelaten (op een boos mailtje naar de verkoper na dan). En heb ik tegen een wederom hogere prijs, het apparaat maar ergens anders besteld.
Dan de vaatwasser. Die bestelde ik ook in Duitsland, want ook die was daar een stuk goedkoper dan in Nederland. Er stond bij dat deze ’20 tot 30 dagen’ levertijd had, maar dat maakte me niet uit, want dan zou het apparaat nog steeds ruim genoeg op tijd geleverd worden voordat de nieuwe keuken erin ging. Maar 30 dagen later was er nog steeds geen vaatwasser. Wel een mailtje van de verkoper dat ze helaas nog steeds niet wisten wanneer het ding zou komen. Dat klonk niet hoopgevend en ik zag het al gebeuren dat het apparaat in het geheel niet meer geleverd ging worden, dus annuleerde ik de aankoop.
Nieuwe bestelling geplaatst bij een andere Duitse webshop. Die een paar dagen later de koop annuleerde vanwege “einen Überverkauf” – sorry, op de site stond weliswaar dat er nog voorraad was, maar in praktijk bleken ze een exemplaar te weinig te hebben. Houdoe en bedankt!
Must… not… kill…
Driemaal was scheepsrecht: de derde Duitse webshop leverde de vaatwasser gelukkig wel.
Ook Nederlandse verkopers maakten er een potje van. Bij de wandtegels die vanuit Engeland moesten komen, ging op zich alles volgens planning, behalve de levering. Op een dag stond er namelijk ineens onaangekondigd een grote vrachtwagen voor de deur. Chauffeur: “Waar kan ik de pallet neerzetten?” Euh… wut? Gelukkig was het toevallig mijn thuiswerkdag, anders had hij de boel weer kunnen terugbrengen, want zo’n pallet met tegels past niet bepaald door de brievenbus. Volgens de chauffeur kwam het wel vaker voor dat de leverdag niet werd gecommuniceerd richting de klant.
Bij de vloertegels ging het eigenlijk van het begin af aan al mis. Ik had de producten in de showroom bekeken en ze vertelden me daar dat ik ze gewoon online kon bestellen. Zo gezegd, zo gedaan, dacht ik. Maar de website bleek geen winkelwagen-mogelijkheid te hebben, je moest een offerte aanvragen. Stom, want ik wist al precies wat de prijs was (die stond zowel in de showroom als online op de productpagina). Maar goed, offerte aangevraagd, waarbij ik ook vroeg wat de bezorgkosten zouden zijn, want die stonden dan weer nergens vermeld.
Ik kreeg per mail een reactie: bezorgen zou €70 zijn. Ik vertelde ze dat ik de tegels dan wel zelf wel op zou komen halen.
Vervolgens gebeurde er niets. Dus belde ik waar mijn offerte bleef.
“Hm… het spijt me, mevrouw, blijkbaar is uw aanvraag kwijtgeraakt in ons systeem. Kunt u hem wellicht nogmaals sturen?” Grom…
De offerte arriveerde daarna, maar: ze hadden alsnog verzendkosten erin opgenomen én ze hadden een euro bij de prijs per vierkante meter opgeteld!
Weer bellen. Aangepaste offerte ontvangen. Offerte getekend, factuur voor de aanbetaling betaald.
De bevestiging van de aanbetaling en dus de bevestiging dat de bestelling definitief in gang was gezet, arriveerde niet.
Weer gebeld. Oh, had ik dat mailtje niet gekregen? Hij was wel verstuurd hoor! Waarna ik alsnog de bevestiging ontving.
Inmiddels waren we een week verder, terwijl er 6 tot 8 weken levertijd op de tegels zat (want: speciale bestelling die uit Italië moest komen). Dat moest écht niet langer worden, want dan zouden ze te laat worden geleverd. Maar goed, fingers crossed…
Na 8 weken was mijn oude keukenvloer er inmiddels uit, maar had ik nog steeds geen nieuwe vloertegels. Wéér bellen.
“Ze komen morgen binnen! Oh wacht… nee… ik zie dat ze twee weken geleden al geleverd zijn. Maar blijkbaar zijn we vergeten u daarvan op de hoogte te brengen.”
Snik.
Maar hee, laat ik het positief bekijken: ze zijn er alsnog én op tijd. Nu alleen nog hopen dat wat ik via de keukenmaker heb besteld, ook op tijd arriveert.
Inmiddels kan ik beter beoordelen of mijn keuzes een beetje met elkaar matchen. Tot nu toe ziet het er veelbelovend uit!
Dus door naar de volgende fase van de verbouwing! Volgende week maandag is een rustdag, want de vloer is vandaag gestort en moet drogen (en dus kan ik voor de vorm een dagje mijn neus op kantoor laten zien). Dinsdag gaan ze nog wat laatste klusjes doen en voorlijmen, en dan komt woensdag, donderdag en vrijdag de stucadoor – een dag eerder dan gepland, dus we lopen zelfs voor op schema! En de werkzaamheden die nu gaan komen zijn als het goed is lang niet meer zo rumoerig als die in de eerste week, dus dat scheelt (ik heb de buren vanochtend maar een bosje bloemen gebracht als dank voor hun begrip).
De huidige status: de (meeste) tegels en stucwerk zijn van de wand en de vloer verwijderd, de sleuven voor elektriciteitskabels zijn ge-/verlegd, het tussenmuurtje is eruit gehaald en een paar centimeter verder opnieuw geplaatst, er is een ronding gemaakt aan de bovenkant van de doorgang, de vloerverwarming is gelegd en de vloer is er zojuist overheen gestort.
Mijn huidige uitzicht vanuit de woonkamer. Ik heb van mijn ouders geleende oude vloerkleden neergelegd om de houten vloer te beschermen, want ook al lopen ze via de tuin achterom om hun spullen te halen, ze moeten natuurlijk ook naar binnen voor koffie en toilet, en om bij de meterkast enzo te komen.
Hoewel het regelen van de apparaten en tegels dus niet optimaal verliep, valt de verbouwing me tot nu toe behoorlijk mee moet ik zeggen (even afkloppen), want hoewel het natuurlijk lawaaiig was en ik ondanks de afscherming met plastic, dagelijks moest stofzuigen, zijn de werklui echt heel prettige mensen. Ze pakken aan, zijn vriendelijk, communicatief én luisteren niet de hele dag naar Nederlandstalige smartlappen op volume 12. Iedere ochtend spreek ik met ze door wat ze die dag van plan zijn, en aan het eind van de dag wat er daadwerkelijk gedaan is. Als ze tussentijds vragen hebben, roepen ze me er eventjes bij. Dus dat gaat heel goed! Uiteraard is er flink gescholden op hun voorgangers (met name over hoe de elektriciteitskabels waren aangelegd), maar dat hoort erbij en ze hebben alles weten op te lossen. Hopelijk verlopen de komende twee weken ook op deze manier.
Het gaat eindelijk gebeuren: mijn keuken wordt vervangen!
Degenen die al eens bij mij thuis zijn geweest denken wellicht: maar jouw keuken zag er toch nog prima uit? Ja… op het eerste gezicht, aan de buitenkant.
Toen ik het huis net had gekocht, begreep ik dan ook niet waarom de vorige eigenaar verbaasd was dat ik niet gelijk de keuken had vervangen. Maar na ‘m een tijdje gebruikt te hebben, merkte ik dat het ding toch echt al 23 jaar oud was:
De lak van het aanrechtblad was niet meer goed: naast zichtbare kale plekken, kon ik er ook geen plastic zakken met opdruk op leggen, want die bleef aan het blad plakken en kreeg je er vervolgens alleen met een schuursponsje weer vanaf.
De temperatuurknop van de oven deed het niet goed. Soms zei het display dat de oven op de juiste temperatuur was ingesteld, maar bleef hij toch koud. Of werden mijn broodjes wel érg bruin.
De afzuigkap was niet alleen ranzig van het vet en onwijs luidruchtig, maar gaf ook af en toe een error-code.
De spotjes in de afzuigkap vielen eruit als je ze aanraakte.
Eén van de spotjes onder de bovenkastjes deed het soms alleen als je er een klap tegen gaf.
Het roostertje onder de koelkast hing met ducttape aan elkaar.
Verder waren de randen van de plint inmiddels beschadigd, omdat Sammy had uitgevonden dat het ding, als hij er maar hard genoeg met zijn nagels aan ragde, loskwam, zodat hij onder de kastjes kon kruipen. (Zucht.)
En hoewel de koelkast het wel nog goed deed, kun je je afvragen hoe duurzaam die na 23 jaar nog was. Volgens mij vrat het ding energie. Net als het tafelmodel diepvries, dat ik bij mijn intrek in het huis via Marktplaats scoorde en waarvan ik dus geen idee heb hoe oud die is (maar hij was dermate luidruchtig dat ik ‘m soms tot in de woonkamer hoorde en dat is geen goed teken).
Ja, ik had alleen de apparaten kunnen vervangen, het aanrechtblad kunnen opschuren en opnieuw lakken, en her en der wat kleine reparaties kunnen doen. Maar ik ben van: als je het doet, doe het dan goed. Want er waren nog wel meer dingen die ik met een nieuwe keuken gelijk op kon lossen:
De oven in de schuine hoek efficiënter plaatsen (het oogde wel leuk, maar was vreselijk onhandig schoon te maken, omdat er ik met mijn korte armpjes niet goed bij kon, en helemaal niet efficiënt qua kastruimte).
Af zijn van dat onhandige kleine spoelbakje naast de gewone spoelbak. Ik heb het nut van dat ding nooit begrepen en het zijn nóg meer randjes die makkelijk vuil worden, die ik dan weer moet poetsen.
De rare inham waar vroeger een inbouwkast heeft gezeten, netjes wegwerken in plaats van te vullen met losse apparaten.
De losse prullenbakken netjes wegwerken in een kastje.
De vloertegels opnieuw laten leggen, want eentje ligt momenteel een beetje los, waardoor die ‘klikt’ als je erop gaat staan.
Eindelijk de lichtschakelaars op een praktische plek laten plaatsen, zodat je het licht niet meer pas aan kunt doen als je al helemaal door de donkere keuken heen bent gelopen.
Het gasfornuis vervangen door een elektrisch exemplaar, zodat ik op termijn van het gas af kan. Met als bijkomend voordeel dat een inductiekookplaat ook heel wat minder randjes en onderdeeltjes heeft om schoon te maken dan mijn huidige fornuis.
Eindelijk af zijn van dat lelijke deurtje met glas (ik houd ten eerste niet van glas en ten tweede is het ding niet doorzichtig genoeg om spulletjes mooi te kunnen showcasen, maar wel té doorzichtig om je meuk achter te kunnen verbergen), en OCD-tergende plaatsing van het handgreepje…
Eigenlijk wilde ik de keuken vorig jaar al laten vervangen, maar ik heb heel lang gedaan over het vinden van zowel een keukenmaker die kon leveren wat ik wilde, en een aannemer. Aannemers zijn gewoon écht niet te vinden! Gelukkig kende degene die ik uiteindelijk voor mijn keuken heb gekozen iemand waarmee hij vaker samenwerkte, en kreeg ik ook vertrouwen in die man. Dus nu zoeken ze het lekker onderling allemaal uit, zonder dat ik ertussen hoef te zitten!
De komende drie weken gaat er verbouwd worden, dus dat wordt een tijdje bikkelen. Maandag beginnen ze met de tegels eruit slopen. Er zitten momenteel twee lagen over elkaar heen, zowel de op de vloer als op de wand; de onderste laag zijn nog de originele tegeltjes uit de jaren ’60 en aangezien die in specie zijn gelegd, is mij uitdrukkelijk afgeraden zelf te proberen die eraf te bikken.
Wat ik wel vond dat ik zelf kon doen, was de oude keuken eruit halen. Hoe moeilijk kon dat zijn? Dus dat heb ik afgelopen weekend gedaan.
Zaterdagochtend heb ik eerst mijn tijdelijke keukentje in de woonkamer geïnstalleerd:
De losstaande diepvries en magnetron had ik dus al en de koelkast komt van Marktplaats. Na de verbouwing verpats ik de diepvries en magnetron, en stal ik de koelkast in de garage, want het lijkt me wel handig om bij verjaardagen, barbecues etc. tijdelijk wat extra koelruimte te hebben.
In de afgelopen maanden heb mijn avondeten goed gepland, zodat ik alles wat nog in mijn koelkast en diepvries zat, geleidelijk aan heb opgegeten, maar tegelijkertijd heb ik juist extra veel gekookt, zodat ik de diepvries langzaam maar zeker weer vol kwam te zitten met maaltijden die ik straks alleen nog maar in de magnetron op hoef te warmen. Ik heb voor zeker 16 dagen eten bij elkaar gespaard!
Daarna reed ik naar een collega die in Duitsland woont, om wat apparaten op te halen die ik bij hem had mogen laten afleveren. Sommige dingen zijn in Duitsland namelijk veel goedkoper dan in Nederland, dus dankzij zijn lieve aanbod heb ik wel een paar honderd euro bespaard! Het kostte wat tetris-skills om zowel de vaatwasser als afzuigkap als steekwagen tegelijk erin te krijgen, maar ik was weer superblij met mijn fantastische car of holding <3
Eenmaal weer thuis heb ik alle keukenkastjes leeggemaakt en de spullen in dozen gedaan, en de boel schoongemaakt. Vooral dat laatste was een &$#@-klus. Maar ja, ik heb een deel van de keuken via Marktplaats weten te verkopen en ik vind dat ik het niet kan maken om de nieuwe eigenaars van de kastjes met ranzige, plakkerige panelen op te schepen, of de koper van mijn vaatwasser mijn etensresten uit de afvoer en de rubbers te laten pulken. (Ik geloof dat mijn kastjes niet zo schoon geweest zijn sinds ik introk in dit huis… maar ja, wie poetst er nou regelmatig de bovenkant van zijn keukenkastjes? )
Er bleken wel 50 dode bromvliegen in mijn afzuigkap te zitten. Hoe dan?? Dit is het deel tussen de bovenplaat en onderkant, die met schroeven tegen elkaar aan zaten en ik, ook na verwijdering daarvan, alleen met grof geweld van elkaar kreeg gescheiden! HOE DAN?? En WAAROM??
Deed ik zaterdag nog alles alleen, zondag kwamen er hulptroepen voor de demontage. Want gelukkig heb ik fantastische mensen om mij heen! Naast die collega bij wie ik spullen thuis mocht laten leveren, was de aannemer zo lief om mij zijn aanhanger te lenen zodat ik de keukenrestanten kon afvoeren. En Mike was een dermate goede vriend dat hij zijn familie-uitje liet schieten om mij te komen helpen de boel te demonteren, en liet me ook nog eens gebruik maken van zijn auto voor het ophalen van die aanhanger (want een trekhaak heeft mijn fijne bakkie dan helaas weer niet). <3
Ik had bovendien de kopers van de kastjes zo ver gekregen om te komen helpen met de demontage, dus dat was ideaal! Minder hulp nodig van vrienden (die eigenlijk allemaal veel te druk waren – zelfs de bbq die ik vrijdagavond wilde houden als ‘keuken-afscheidsfeestje’ moest ik annuleren omdat zo goed als niemand kon), minder restanten om naar de milieustraat af te voeren, duurzaam bezig zijn door hergebruik – en ik kreeg er nog geld voor ook!
Het was wel even afwachten wat voor mensen het zouden zijn: aanpakkers, of zo’n stelletje waarbij de vrouw haar nagels gaat lakken terwijl haar man alles doet? En zouden ze zich uit de voeten maken zodra hun onderdelen eruit waren, of zouden ze blijven helpen? Gelukkig bleken het hele fijne mensen, die al begonnen met afbreken voordat ik de kans had gehad om enige toelichting te geven. Ho, wacht, ik had een systeem! Chaos!! :-O Maar de man bleek een Handige Harry, die dit duidelijk vaker had gedaan, en nuttige tips en ideeën had waardoor alles nog soepeler ging. En even helpen met de oven eruit tillen? Geen probleem!
Het ging dus echt heel voorspoedig allemaal, op één onderdeeltje na! In de hoek van de keuken zat de afzuigkap namelijk tegen een soort aftimmering, die er met geen mogelijkheid uit wilde. Het bleken twee planken hout tegen elkaar te zijn, maar om de achterste laag van de muur te kunnen schroeven, moest de voorste eraf omdat die de schroefgaten bedekte. En die voorste zat weer via schroeven in de achterste plank tegen die plank aan geschroefd, waar je alleen via een klein ventilatiegat bij kon (in theorie – in praktijk kwamen we er zo goed als niet bij en enkele schroeven bleken dolgedraaid). Bijkomend probleem: de voorste plank was deels vastgezet met het voegsels van de tegels, die naderhand tegen de muur aan waren gezet. Hoe kregen we dit eruit?? En: hoe hebben ze dit ooit zo erin gekregen??? Die laatste vraag hebben we ons wel vaker gesteld, bij het zien van diverse constructies. Gelukkig hadden wij het voordeel dat niet alle onderdelen heel hoefden te blijven, dus uiteindelijk hebben we delen van die aftimmering gewoon doormidden gezaagd en bewerkt met een breekijzer.
Mike en ik waren om 11 uur begonnen, ongeveer drie kwartier later arriveerden de twee Marktplaats-helpers, om kwart voor 1 hebben we geluncht, en om 2 uur waren we klaar!
Rechts zie je de oude blauwe tegeltjes die achter een kastje vandaan kwamen. Daaronder zie je nóg een laag witte tegels! Er zitten dus maar liefst 3 generaties wandtegels in deze keuken…
Ook op de vloer vonden we een vorige generatie tegels. Gelukkig heb ik het verwijderen uitbesteed…
Stiekem word ik erg blij van de boel strak organiseren en helemaal uitdenken wat er moet gebeuren om alles zo efficiënt en effectief mogelijk te laten verlopen, zoals het vooraf leegeten van de koelkast / opsparen van eten, beetje bij beetje bij elkaar sparen van nieuwe en tijdelijke apparaten, zo veel mogelijk spullen vast verkopen, vervoer regelen, zakjes klaarleggen om schroefjes van onderdelen netjes bij elkaar te houden, en zorgen dat alle helpers zelf een schroefboormachine meenemen zodat je tegelijkertijd kunt werken. Ik ga er vanuit dat straks bij de verbouwing er vanalles mis gaat, maar de delen die ik zelf in de hand heb, zullen in ieder geval goed gaan!
Okee, okee, er was één oepsje. Toen Mike vanochtend arriveerde en we de aanhangwagen gingen ophalen, merkte hij op: “Maar… is de milieustraat wel open op zondag?” Euh… wacht… Duh! Daar had ik dus helemaal niet bij stilgestaan! Ik woon toch verdorie in een stad? En het weekend is toch hét moment om naar de milieustraat te gaan? Maar inderdaad: zondag gesloten, stond op de website. Argh!! Toch maar de aanhanger opgehaald (die is morgenochtend immers ook weer nodig voor de tegels), maar niet gevuld; de boel ligt momenteel los op mijn terras. Plan B is om een oudijzerboer zo veel mogelijk op te laten halen, eventueel gebruik te maken van de éénmaal-per-jaar-gratis-ophaaldienst van de milieustraat voor maximaal twee apparaten, en het overgebleven materiaal gewoon achterin de auto te mikken en op een andere dag naar de milieustraat te vervoeren.
Als bedankje en omdat het gewoon leuk is om zo’n vermoeiende maar nuttige dag op een leuke manier af te sluiten, zijn Mike en ik daarna nog in het centrum wat gaan eten en drinken. Het eerste tentje waar we ons op het terras plantten, had slechte bediening en toen we een borrelplankje bij onze drankjes wilden bestellen, bleek alles op te zijn. Dus zijn we verkast naar een andere gelegenheid, die specifiek dit soort plankjes op de kaart had staan. Maar toen eenmaal een medewerker de bestelling op kwam nemen, vertelde die dat de plankjes niet te bestellen waren vanwege personeelstekort. Zucht. We verhuisden weer naar een ander restaurantje, waar we wel zo’n plankje als voorgerecht konden bestellen. Dat werd op onze tafel gezet, waarna ik even later achter me het licht uit zag gaan en de muziek hoorde stoppen. De serveerster tegen de mensen bij het tafeltje voor ons: “Ik weet niet of u straks ook een hoofdgerecht bij ons kunt bestellen, want de stoppen zijn doorgeslagen en we hebben het nog niet opgelost. Momenteel ligt alles stil.” Argh… Maar gelukkig kregen we uiteindelijk toch nog eten. En omdat we te vol zaten voor hun uitbundige toetjes, zijn we daarna naar tentje #4 verkast om een ijsje te halen. Dat hadden we immers wel verdiend! ^_^
Ik zat er al veel te lang tegenaan te hikken. Ik merkte echt wel dat mijn ogen de afgelopen tijd slechter waren geworden en dat ik écht niet meer goed zag op een afstandje. Tot nu toe was ik er mee weg gekomen om mijn bril alleen op te zetten tijdens het autorijden of een bioscoopbezoek, maar steeds vaker had ik het idee dat ik hem eigenlijk vaker moest gaan opzetten.
Dus toch maar weer naar de opticien en mijn ogen laten meten. En jawel: ze waren inderdaad achteruit gegaan. Niet enorm, maar wel daarmate veel dat het advies was om de bril permanent te gaan dragen. Snik.
In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon de glazen van mijn huidige bril kon laten vervangen. Maar de opticien keek er eens afkeurend naar en hielp me gelijk uit de droom: dit montuur had ik blijkbaar al lang? Euh, nou ja, 11 jaar…? Tsja, dan was er een groot risico dat het montuur de vervanging niet zou overleven en zou breken als ze hem open zouden maken.
Eigenlijk was ik daar niet heel rouwig om, want heel leuk heb ik die bril nooit gevonden, dus een nieuw model kiezen zou wellicht helpen om hem vaker op te zetten. Alleen: ik vind brillen in het algemeen stom. Ze zijn onhandig (ik zie er juist niet goed mee als ik iets probeer te lezen, ze beslaan als ik thee drink, en ze zitten in de weg bij het dansen of iemand knuffelen), staan vaak niet in combinatie met mijn hoedjes, en ik vind mezelf in het algemeen er leuker uitzien zonder bril.
Lenzen heb ik ook al eens overwogen, maar die moet je blijkbaar best wel vaak vervangen en dat is duur. Mijn huidige bril was ook duur, maar als je het omrekent naar de gemiddelde kosten per jaar (als je er zo lang mee doet als ik…), dan valt het erg mee. En wegwerpspullen zoals daglenzen en maandlenzen vind ik uit principe niet okee. Bovendien: hoe moet ik iets lezen als ik lenzen draag voor veraf?? Die kan ik niet eventjes afzetten zoals een bril (serieus, hoe lossen verziende lensdragende mensen dit op?)
Afgezien van dat alles, was het uitzoeken van mijn vorige bril een groot drama, dus ik zag mijn ziel al kruipen. En ja hoor, na de oogmeting deed de opticien gelijk een rondje met mij door de winkel om een montuur uit te zoeken, en ik vond alles verschikkelijk, heel verschrikkelijk, of onwijs verschrikkelijk staan. Gefrustreerd rekende ik maar gewoon af voor de oogmeting (het was gratis geweest als ik daar ook een bril had gekocht) en droop ik af naar huis.
Na een paar weken vond ik nieuwe moed om wat brillenzaken af te lopen. Ik moest toch in de stad zijn, dus hee, ik zou gewoon een paar brillenwinkels aflopen en wie weet? De insteek was dat ik niet per sé op dat moment een montuur moest kopen.
De eerste zaak van die dag was weer helemaal niks. De medewerkster deed haar best, maar haar conclusie was dat ik een smaak heb die op dit moment niet in de mode is, dus daar hadden ze niks van. Fijn, dat maakte het nóg moeilijker! En ook werd weer duidelijk hoe klein mijn hoofd is, want heel veel monturen bleken domweg te groot voor mijn hoofd. Of ze steken in de breedte uit, of de pootjes zijn te lang en die kunnen niet altijd ver genoeg naar voren omgebogen worden.
Kop op, toch nog even een tweede zaak in. Dat was de Pearle. Daar kwam niet gelijk een medewerker op me af om me te helpen, dus trok ik gewoon zelf 50% van de brillen uit het rek om maar gewoon eens te kijken wat het op mijn hoofd deed. Nadat ik zowat de hele muur had gehad en alles weer had teruggelegd, arriveerde ik bij het laatste rek. Daarop hing een bordje: “Smalle monturen”. Hee… En jawel, er was een montuur dat, nadat ik het op mijn kop had gezet en in de spiegel keek, mij niet gelijk in huilen deed uitbarsten! Deze was eigenlijk best okee…
En toen deed ik iets heel on-Lenny-igs: ik besloot hem te kopen. Niks ‘ik noteer deze winkel en dit model en ga vervolgens álle andere brillenzaken in Nijmegen nog even af om te kijken of dit écht wel het leukste model is’. Nope, ik had gewoon helemaal geen zin om nog meer tijd te besteden aan deze ontzettend niet-leuke activiteit en dus moest deze maar gewoon goed genoeg zijn.
Vervolgens bleek de tweede (zonne)bril op sterkte daar gratis te zijn. Argh. moest ik ook nog een zonnebril-montuur gaan kiezen! Dat was een minder groot succes. De modellen die ik wel leuk vond, waren me wederom te groot of niet geschikt voor geslepen glazen. Maar er was één model dat ik okee-ig vond, en dus werd die het. Goed hè?? (De monturen van 200 tot 300 euro had ik allemaal wanhopig weggelegd, totdat de verkoopster met dat model aankwam – van €19 )
De medewerkster die me hielp nadat ik het gewone montuur zelf had uitgezocht, was ook echt superlief! Ze heeft onwijs haar best gedaan om me te helpen (zoals van stapels zonnebrillen de houdertjes aan de pootjes eraf halen, zodat ik ook goed de zijkant in de spiegel kon zien) en ze was heel geduldig, ook toen ik alle monturen voor de tweede of derde keer op had gehad omdat ik inmiddels door de bomen het bos niet meer zag en niet meer wist wat ik al had gepast en wat ik er van vond. Ze gaf me op geen enkel moment het gevoel dat ik een lastige klant was, en dat is bijzonder knap, want ik weet heel goed dat ik dat echt wel ben! Toen ze mijn e-mailadres in het systeem invoerde, werd ze zelfs nieuwsgierig naar de herkomst van de domeinnaam. Oh, ik had een Alice in Wonderland-website? Die wilde ze wel even bekijken. En ze opende hem op het scherm. Wat leuk, die ging ze thuis verder bekijken!
Het was blijkbaar echt zo’n mensenmens, die oprechte interesse heeft in wat anderen drijft, en die mensen ook heel snel doorziet. Op een gegeven moment zei ze tegen me (nog voor het zonnenbrillenuitzoekdrama): “Je bent nogal precies, hè? Uit de meting blijkt dat je met bril zelfs 120% ziet. Dat heeft niet iedereen. Daardoor merk jij ook veel meer op: je ziet ieder stofje enzo.”
Mjah, dat is niet bepaald een stimulans om me permanent een bril te laten gaan dragen… Mijn reukvermogen, gehoor en tastzin zijn al belachelijk goed (goh, waarom zou ik nou zo’n hekel hebben aan kantoortuinen?), dus ik hoef misschien niet ook nog eens 120% visueel opmerkingsvermogen te hebben…
Anyway, de bril moest besteld worden en had wat levertijd, maar hij is inmiddels binnen. Dit is ‘m geworden:
Ik sta nog steeds niet te springen van enthousiasme, maar ik ga mezelf de tijd gunnen om er aan te wennen (oftewel: om het letterlijk en figuurlijk een tijdje aan te kijken ). En dat is ook wel nodig, want als ik naast mijn bril kijk, wiebelt de wereld. En ik erger me nu al aan het feit dat ik, iedere keer wanneer ik op mijn telefoon wil kijken, mijn bril moet afzetten omdat ik anders het scherm niet kan lezen!
Ik had ook een enorm surrealistische ervaring toen ik op mijn fiets stapte om weer naar huis te gaan: zodra ik ging zitten, kreeg ik het gevoel alsof ik met fiets en al kromp! De hele rit naar huis had ik het idee dat ik enorm laag bij de grond zat. Ik denk dat dat kwam doordat ik het asfalt vlak voor mijn wiel nu ook scherp zie, en mijn hoofd denkt: “ik zie dit scherp, dus het moet wel HEUL DICHTBIJ zijn!!”
Hopelijk gaan mijn ogen zich na verloop van tijd iets anders gedragen, waardoor iets lezen ook niet meer zo lastig is. Mocht ik mezelf er nou nog steeds niet toe kunnen zetten om hem permanent op te hebben (vooruit, met uitzondering van re-enactment en LARP-evenementen en dansen enzo), dan ga ik toch misschien maar harde lenzen overwegen.
Oh, en voordat ik het vergeet: ik heb bij mijn aankoop ook een kortingsvoucher gekregen om aan vrienden door te geven. Dus moet jij ook een nieuwe bril en wil je er eentje van de Pearl, laat het dan weten, dan krijg je de code van me.
Sommige mensen zie je helaas niet vaak genoeg. Ik was dus heel blij dat Rob en ik een moment in onze drukke agenda’s hadden kunnen vinden om af te spreken, aangezien we elkaar dit jaar ook niet zoals gebruikelijk hadden getroffen tijdens het Draailier & Doedelzak-workshopweekend.
We spraken gisteravond af in Zwolle en omdat het Thaise restaurantje dat hij had uitgekozen, twee vaste tijdslots hanteerde (dat doen er wel meer sinds corona – super irritant, ik wil gewoon om 18.00 uur bij een restaurant terecht kunnen en niet alleen om 17.00/17.30 of 20.00 uur!) en we de eerste niet haalden, besloten we om vooraf nog wat leuks te gaan doen.
In de bios draaide niets wat me aansprak, maar ik vond wel zo’n escape-stadswandeling: via een app moet je binnen een bepaalde tijd een route lopen en puzzels oplossen. Eigenlijk heeft dat niks met ‘escape’ te maken. Het is gewoon een standswandeling met wat opdrachten onderweg, waar ze voor de vorm een tijdslimiet op hebben gezet dat je zonder enige moeite prima haalt, met in het verhaaltje er omheen iets van een ‘ontsnapping’ erin verwerkt, maar ach. Het was leuk om door het centrum van Zwolle te lopen, want het is echt een heel mooi oud centrum! Er is veel meer bewaard gebleven (lees: niet gebombardeerd) dan in Nijmegen.
Met nog een half uur op de klok, slechts één verkeerd antwoord en één keer sjoemelen (we hadden beiden niet optimaal zicht – mijn nieuwe bril is momenteel in bestelling – en dus besloot een serveerster spontaan ons te helpen toen we wanhopig de gevelsteen van een erg hoog horeca-pand probeerden te ontcijferen), rondden we de escape-tour af en arriveerden we slechts 4 minuten na de start van het gekozen tijdslot bij het restaurantje. Perfecte timing!
Ik ga normaal nooit naar Thaise restaurants, want ik ben een beetje een moeilijke eter: ik houd niet zo van curry’s, ben geen heet eten gewend, ben allergisch voor cashewnoten en ben zo iemand die koriander raar vindt smaken. Maar gelukkig hadden ze een kaart met ruime keuze, waar genoeg tussen zat wat ik wel kon eten. En het was heerlijk!
Uit principe zijn we zo lang mogelijk op het terras blijven zitten (er was een fleece-dekentje aanwezig), maar toen het donker begon te worden zijn we toch maar naar binnen gegaan om het toetje (ijs, dus extra koud) te kunnen verorberen. En toen was het helaas alweer tijd om richting huis te gaan. Gelukkig zien we elkaar gauw weer op een folkbal! ^_^
Op Tweede Pinksterdag was er in Nijmegen voor het eerst fantasy festivalletje Novio Magica. Nog heel klein, maar hopelijk voor herhaling vatbaar en kan het groeien in de toekomst.
Omdat het in mijn eigen stad was én omdat er de mogelijkheid zou zijn om te balfolken, besloot ik een kijkje te gaan nemen. Ik had geen zin om me helemaal op te dirken voor de gelegenheid (en wilde erin kunnen dansen), dus ik trok geen kostuum aan, maar wel een wat alternatievere outfit, bestaande uit onder andere mijn sweatercoat met bladtasje, waar ik meerdere complimenten over kreeg (zelfs al halverwege de rit naar het centrum, van een dame die me op de fiets inhaalde: “Wat heb je een super mooi vest aan! Het is vast niet de eerste keer dat je dat hoort, maar het is wel zo!” Aww… <3 )
In de Stevenskerk waren er vooral kraampjes met diverse fantasy-gerelateerde koopwaar en creaties. Gelukkig weer nét iets anders dan ik altijd al tegenkom op Castlefest of Elfia (al ben ik al lang niet meer naar laatstgenoemde geweest en sla ik op Castlefest dit soort kraampjes vaak over).
Toch bleef er iets aan mijn vingers plakken. Niet omdat ik een grote fan ben van Harry Potter / Fantastic Beasts, maar omdat ik een zwak heb voor plantvormige wezentjes. Deze heeft dus een mooi plekje gekregen bij mijn collectie.
Weer naar buiten lopen was wel een beetje een surrealistische ervaring, want je kwam vanuit een ruimte met fantasy-stijl en fantasy-bezoekers ineens terecht in loeidruk Nijmegen centrum, waar veel te veel muggles rondliepen omdat er ook markt was…
In een ander historisch pand werden Dungeons & Dragons-sessies gedemonstreerd waar je aan mee kon doen. Niet helemaal mijn ding, dus ik heb degene die me probeerde over te halen om mee te spelen, overgehaald om een keer te komen NPC-en op Charm.
En toen was het tijd voor balfolk! Twee keer die middag was er een half uurtje dansuitleg en daarna drie kwartier een optreden van een balfolkband. Ook al was dat dus maar heel kort, het trok nog behoorlijk wat balfolkers van buiten Nijmegen. Dat was goed, want zo kun je veel beter laten zien aan de omstanders hoe leuk het is en wat het uiteindelijk kan worden. We sleepten dus ook tijdens het optreden zo veel mogelijk mensen vanuit het publiek mee de dansvloer op. Want de planning was niet helemaal optimaal vond ik: er zat een kwartier pauze tussen de dansuitleg en het optreden waar je het geleerde kon toepassen, dus dan ben je het gemiddelde winkelende / festivalbezoekende publiek al lang weer kwijt.
Het was een mooie combinatie van met nieuwe mensen dansen om hen te enthousiasmeren, en met oude bekenden een paar echt fijne dansjes kunnen doen. Hopelijk heeft het ook nieuwe balfolkers opgeleverd.
Daarna was het alweer tijd om naar huis te gaan, want Patricia en Wouter zouden blijven eten voorafgaand aan onze bandrepetitie. En door!
). Maar het moest een verrassing blijven voor Anke, dus mondje dicht!
Iedere ochtend spreek ik met ze door wat ze die dag van plan zijn, en aan het eind van de dag wat er daadwerkelijk gedaan is. Als ze tussentijds vragen hebben, roepen ze me er eventjes bij. Dus dat gaat heel goed! Uiteraard is er flink gescholden op hun voorgangers (met name over hoe de elektriciteitskabels waren aangelegd), maar dat hoort erbij en ze hebben alles weten op te lossen. Hopelijk verlopen de komende twee weken ook op deze manier.
Hoe dan?? Dit is het deel tussen de bovenplaat en onderkant, die met schroeven tegen elkaar aan zaten en ik, ook na verwijdering daarvan, alleen met grof geweld van elkaar kreeg gescheiden! HOE DAN?? En WAAROM??
)
Toen ze mijn e-mailadres in het systeem invoerde, werd ze zelfs nieuwsgierig naar de herkomst van de domeinnaam. Oh, ik had een Alice in Wonderland-website? Die wilde ze wel even bekijken. En ze opende hem op het scherm. Wat leuk, die ging ze thuis verder bekijken!
