Het was weer tijd voor een Heksengodinnenuitje! Vanwege wat fysieke en budgettaire beperkingen besloten we ditmaal geen bijzondere workshop of iets dergelijks te gaan doen, maar om lekker en ontspannen te gaan wandelen, en dan halverwege de route ergens te gaan picknicken. De dag was er gelukkig perfect voor geschikt, want het was heerlijk weer! En dankzij Judith’s coordinerende vaardigheden, wisten we onverwachts toch nog de aller-allerlaatste parkeerplekjes te confisqueren.
Zelf was ik wat minder helder. Ik was die ochtend dermate gefocust geweest op het aantrekken van geschikte wandelschoenen, een fancy hoedje kiezen voor de stijl & tegen de zon, en me goed insmeren met zonnebrandcrème, dat ik me pas halverwege de autorit realiseerde dat ik weliswaar de krentenbolletjes en vers afgebakken chocoladebroodjes in mijn tas had gedaan, maar de die ochtend met zorg geprepareerde fruitsalade in de koelkast had laten staan, naast het bakje olijfjes dat ik ook zou meenemen. Argh! En toen ik bij thuiskomst mijn ietwat gloeiende gezicht voelde, realiseerde ik me dat ik weliswaar keurig mijn hals, schouders en armen had ingesmeerd, maar compleet vergeten was om ook mijn gezicht te doen. Zucht. Gelukkig had ik dus die hoed op gehad.
Mochten jullie het je afvragen: ja, zo goed als alles is op gegaan.
We hebben goed ons best gedaan: na een uur gewandeld te hebben, hebben we meer dan 2,5 uur zitten picknicken, voordat we in een kwartiertje ofzo weer terug waren bij het startpunt.
Het is zo fijn om alles met de meiden te kunnen bespreken! De gespreksonderwerpen varieerden dan ook van werkperikelen tot LARP-herinneringen, van wereldproblematiek tot ‘oh kijk, taartjes!’, en van zelf je kozijnen schilderen tot je nieuwe model menstruatiecup.
Bijzondere dingen onderweg: een boomsculptuur en een hekpaal bij het startpunt die dienst deed als gevonden-voorwerpen-houder.
Na de wandeling hebben we ons geïnstalleerd op het terras van een nabijgelegen restaurantje, om na een drankje ook nog avondeten te bestellen. *burp*
Om verwarring te voorkomen: Petra had even mijn hoedje geleend.
Gelukkig hebben we ook al een datum in november geprikt voor een heel Heksengodinnenweekendje. Zin in!!
Alweer een post over een optreden met De Soete Inval? Jawel, maar na het derde weekend op een rij ben ik er ook wel weer even klaar mee hoor.
Niet dat het Belgische Quondam niet leuk was – in tegendeel! Op zaterdag leek het publiek weliswaar wat tammer, maar op zondag was het enthousiasme duidelijk terug. Waarschijnlijk trok de zaterdag echt ander volk, omdat die dag het evenement ook ‘s avonds toegankelijk was (en de toegangskaartjes daardoor duurder). Op zaterdag werd er slechts €4,35 in ons bakje gedoneerd (een groot contrast met de dik 80 euro op de zaterdag van vorig weekend in Duitsland), maar er werden wel weer enorm veel visitekaartjes uit gepakt. Dermate veel dat we er nu nog maar een stuk of 5 over hebben en snel nieuwe moeten laten drukken! Hopelijk resulteert het ook in nieuwe boekingen.
Het ging natuurlijk ook weer allemaal op z’n Vlaams. Gelukkig was ik er vorig jaar al geweest, dus inmiddels wist ik waar ik me bij aankomst moest melden. Dat stond namelijk nergens aangegeven, net zo min als waar de toiletten waren: de bewegwijzering daarvoor zag je pas als je al wist waar je moest zijn. En dan was er nog het vage programma van zaterdagavond. We zijn gewend dat we overdag gewoon zelf bepalen hoe laat en waar we spelen en dat afstemmen met eventuele andere aanwezige muzikanten, zodat je elkaar niet voor de voeten loopt. Maar avondprogramma’s zijn doorgaans meer gepland. In dit geval was ons niet verteld of het ook de bedoeling was dat we ‘s avonds speelden (wat ons betreft liever niet, want een werkdag van 11 uur ‘s ochtends tot 11 uur ‘s avonds is nogal intensief, zeker als je de volgende dag weer moet…). In de generieke briefing stond dat handelaars en ‘verzorgers van activiteiten’ zelf moesten inschatten of en hoe laat ze iets bleven aanbieden, maar vielen wij onder die laatste categorie? Waarschijnlijk niet. In het avondprogramma stond dat er om 21.00 uur ‘diverse optredens’ waren, maar ging dat dan om muziek en zo ja, betrof dat dan ons of alleen de extra entertainers die ze alleen voor de avond hadden geboekt? Niemand wist het, ook de mede-muzikanten die we troffen niet. Iedereen deed dus uiteindelijk maar wat.
Want er waren dus veel andere (Nederlandse) muzikanten en entertainers, waaronder een hoop bekenden van mij. Dat was natuurlijk superleuk! Samen spelen is er dit jaar helaas niet van gekomen, maar even bijkletsen gelukkig wel. Ook hebben we nieuwe contacten gelegd. Toen we op zoek waren naar een plekje bij de ingang om te gaan staan spelen, zodat we binnenkomend bezoek gelijk muzikaal konden verwelkomen, vroegen we aan een re-enactmentgroep of we in de inham voor hun tent mochten staan. Niet iedereen kan dat namelijk waarderen. Maar dat was gelukkig geen probleem. In tegendeel: binnen no-time waren ze onze grootste fans! Er werd na bijna ieder nummer enthousiast geapplaudiseerd, er werd ‘encore!’ geroepen, een van de leden kwam even zijn nieuwe hoorn laten horen, en we werden uitgenodigd om wat te komen drinken en om vooral later in het weekend nog een keer terug te komen. Echt superleuk, zo’n reactie! <3
Ondanks de diverse positieve reacties, is er helaas ook nog een hoop te verbeteren. We krijgen wel vaker de feedback dat de presentatie beter mag, en dit weekend ook weer. Ik ben me er terdege van bewust dat het grootste gedeelte van onze groep er nogal statisch bij staat tijdens het spelen en dat is natuurlijk niet zo aansprekend. Een paar evenementen geleden ben ik al begonnen met het stimuleren van mijn bandleden om vooral meer te bewegen en contact te maken met het publiek, maar ja, dat ligt niet iedereen en het gaat dus lang niet altijd van nature; daar moet actief aan gewerkt worden. Momenteel probeer ik dus maar de strategie van herhaling en ‘leading by example’.
Dat bewust een performance neerzetten werkt, werd bewezen door een bezoeker die mij zondag aanklampte om te vertellen dat hij ons zó leuk had gevonden! Mooie liedjes, maar vooral: dat hij kon zien dat ik er zélf zo overduidelijk lol in had! Quod erat demonstrandum…
Oh, en er is ook nog een fluit aan mijn strijkstok bourdonpijp blijven hangen. Er was een standje met muziekinstrumenten, waar ik al vaker verlekkerd naar had staan kijken, en ze hadden een Indiase fluit in G die, als ik er het stickertje vanaf sloop en de synthetische koordjes vervang door koord van natuurlijk materiaal, prima door kan gaan voor een middeleeuwse fluit! Nu alleen nog ‘even’ erop leren spelen, want de gaten zijn behoorlijk groot en zitten flink ver uit elkaar, en uiteraard is de vingerzetting wéér anders dan die van mijn doedelzak en blokfluit… *zucht*
Na terugkomst uit Duitsland afgelopen zondagavond, was er no rest for the wicked – en voor mijn doedelzak ook niet, want maandagavond had ik gelijk repetitie met mijn andere bandje. Maar ik was eigenlijk veel te moe om een zinnige bijdrage te kunnen leveren, dus heel veel hebben we niet gedaan.
Dinsdagavond had ik eigenlijk coupeuse-opleiding, maar ik vond dat ik één les wel mocht overslaan om bij het concert van K’s Choice aanwezig te zijn.
Woensdagavond zou ik normaal gesproken naar Balfolk Nijmegen gaan, maar mijn mammie was jarig, dus reed ik in plaats daarvan naar Zuid-Limburg.
Donderdag was Hemelvaartdag en zou ik éindelijk een hele dag hélemaal niks hebben! Dinsdag kreeg ik echter een appje van de overbuurvrouw: of ze langs kon komen om weer eens bij te praten? Ach ja, waarom ook niet.
Niet veel later volgde er een tweede appje, ditmaal van Alice: oeps, ze was vergeten mij uit te nodigen voor haar verjaardagsfeestje, maar wellicht kon ik donderdagavond toch nog komen barbecuen? Sure. XD
Dus het verstellen van mijn 17e eeuwse jack is nog steeds niet helemaal klaar, zoals de bedoeling was, maar het was wel weer gezellig!
Nu inpakken voor een heel weekend optreden in België, dat ik ga doen in plaats van zondag te dansen bij Balfolk Wageningen. Zucht. Keuzes! Waarom valt altijd alles samen?
K’s Choice is met afstand de band waarvan ik de meeste live concerten heb bijgewoond. Gisteravond stond ik voor de 5e keer in het publiek – en dan tel ik het concert waarbij ik zelf met hen op het podium stond, dus niet mee!
Inmiddels ook traditiegetrouw, sleepte ik Kees mee er naartoe. Het was even duimen of dat ging lukken, want Kees loopt momenteel moeilijk, dus een staconcert was voor hem niet te doen. Maar gelukkig bood Doornroosje de mogelijkheid om een hoge kruk met rugleuning te lenen en mochten we bovendien samen met andere mensen met een beperking, eerder dan de rest van het publiek de zaal in zodat we rustig een goed plekje konden zoeken. Ideaal! Dus Kees heeft ook kunnen genieten van de avond. ^_^
Het betekende ook enorm goed uitzicht op het podium! Zaten we de vorige keren nog ergens op een balkon, nu had ik een perfecte plek voor close-up zicht. Het leverde ook veel betere foto’s op:
Het publiek bestond uit opvallend veel leeftijdsgenoten…
Helaas heb ik maar één ander koorlid ontmoet, want een ander koorlid kon er jammer genoeg toch niet bij zijn en de meeste koorleden zijn een paar dagen geleden naar de concerten in Amsterdam en Utrecht geweest (de groepsapp ontploft dus periodiek met foto’s en video’s ).
K’s Choice speelde uiteraard hun nieuwe nummer ‘Time is a parasite’, maar eerlijk gezegd doet dat nummer me niet zo veel. Ook diverse andere nummers van hun meer recente albums die ze gisteravond speelden, behoren niet tot mijn favorieten. Maar gelukkig kwamen o.a. ‘Live for real’ en ‘Another year’ ook voorbij, evenals een prachtig nummer genaamd ‘Love is letting go’ dat een ode was aan een overleden collega. Als Sam en Gert samen zingen met alleen een akoestische gitaar als begeleiding, doet me dat meer dan het geweld van 4 elektrische gitaren tegelijk (die veelvuldig werden gewisseld voor wéér een andere variant – ze hadden zelfs een mannetje dat die dingen aan hen aangaf én die continu tussen de nummers door de hele verzameling bijstemde)!
Uiteraard probeerde ik mee te zingen, maar de begeleidingen die we vorig jaar tijdens het koorproject hadden geleerd, zaten helaas totaal niet meer in mijn hoofd. Dat krijg je als je 10 liedjes in 6 weken tijd erin ragt: het blijft net lang genoeg hangen voor het concert, maar niet op de langere termijn. Bovendien had ik het idee dat ze enkele nummers nóg lager waren gaan spelen dan toen we met het koor samen zongen. Sam’s stem is natuurlijk nog steeds in transitie, dus dat zal de komende tijd wellicht nog meer gaan gebeuren. Jammer, want inmiddels merk ik wel dat het effect heeft op hoe de nummers me aanspreken.
Fun fact: Sam heeft ook de tekst van hun liedje ‘Woman’ aangepast – inmiddels zingt hij “I’m not a boy, I’m a man, man!” in plaats van “I’m not a girl, I’m a woman, woman”.
Het is afwachten in hoeverre de band na deze tour actief verder blijft gaan, want behalve die nieuwe single hebben ze geen compleet nieuwe cd geproduceerd. Ik blijf vooralsnog dus maar hun (vooral oudere) cd’s koesteren.
Dit weekend speelde ik voor de derde keer met De Soete Inval tijdens ‘Sturm auf Zons’, een middeleeuws evenement in Duitsland.
Ik vind het altijd een erg mooi evenement, want Zons heeft nog een heel oud centrumpje met bewaard gebleven burcht en muren. De meeste reënactmentgroepen (grotendeels soldaten, die meedoen met het uitbeelden van de bestorming van die burcht) worden op een nabijgelegen weiland ondergebracht, maar wij mogen ons kampement opslaan binnen de muren, bij de kraampjes van de handelaars. Dat heeft als voordeel dat we niet zo ver hoeven te lopen en ook dat we niet door een drassige bodem hoeven te ploeteren.
Het had daar afgelopen week namelijk behoorlijk geregend, maar gelukkig hebben we het tijdens het weekend bijna droog gehouden. Op zaterdag waren er twee flinke buien (eentje precies tijdens de ‘sturm’… dus vele harnassen hebben opgepoetst moeten worden) maar die hielden snel weer op en de rest van het weekend was het heerlijk zonnig – zelfs af en toe behoorlijk heet!
Uitzicht vanuit ons kampement
We hebben enorm veel positieve reacties gehad op ons optreden! De dame van de organisatie was lyrisch, het publiek supervriendelijk en enthousiast. Handelaars vroegen ons actief om vooral naast hun stand te komen spelen, mensen bleven in grote drommen staan om te luisteren, zowel kinderen als volwassenen dansten regelmatig mee, en we hebben een recordbedrag aan donaties in ons visitekaartjesbakje mogen ontvangen. Waren we vorig weekend in Cannenburch nog blij verrast door iemand die een briefje van 5 euro in ons bakje achterliet, dit weekend hadden we er eentje van 10 én zelfs eentje van 20!
Die laatste was wel een beetje een bijzonder verhaal. We waren net klaar met het spelen van een setje en begonnen onze instrumenten in te pakken om wat verderop op het terrein te gaan spelen, toen er een man naar mij toe kwam.
“Weet je hoe je die zak opblaast?” vroeg hij aan me, wijzend naar mijn doedelzak.
Euh… wat was dat nou voor vraag?
“Nee, geen idee”, grapte ik maar. “Ik hou ‘m alleen maar vast.”
“Kunnen jullie ook ‘Danny boy’ spelen?” ging hij verder.
Ik vertelde hem dat wij regionale doedelzakken bespelen en dus ook vooral lokale folkliedjes in plaats van Schotse en Ierse. Welke dan, wilde hij weten?
Helaas hadden we de instrumenten die we gebruiken voor zangliedjes op dat moment niet bij ons, dus speelden we voor hem maar een simpel wijsje waarbij we wat zongen tussen het doedelzak spelen door. De man luisterde ernaar met gekruiste armen en een chagrijnig gezicht.
Nadat we uitgespeeld waren, pakte hij zijn portemonnee, bladerde wat door de briefjes, en trok er een briefje van €20 uit dat hij aan me overhandigde. Ik bedankte hem verbaasd en hij liep weer weg.
Okee…
(Volgens mijn bandgenootje was het een zeer onhandige flirtpoging, maar ik vond het vooral weird. )
foto door Peter Ripberger
Hoewel het dus erg leuk was, was het ook een behoorlijk intensief weekend. Normaal gesproken bouwen we op vrijdag op en spelen we alleen op zaterdag en zondag overdag. Dit evenement heeft op vrijdagavond echter een ‘taveerne-avond’ voor de lokale bewoners, en ze vinden het altijd fijn als we daar ook al muziek maken. Dus moesten we zorgen dat we op tijd arriveerden, dat het kampement al om 6 uur ‘s avonds toonbaar was voor bezoekers, en die hele avond tot een uur of 10 spelen. Gelukkig konden we de volgende ochtend rustig aan doen, want ter compensatie begon het evenement later dan gebruikelijk en hoefden we op zaterdag ‘slechts’ van 12 tot 8 te spelen en op zondag van 11 tot 6.
Flip was er ditmaal niet bij en hij leidt doorgaans ons groepje muzikaal. Nu werd ik gebombardeerd tot aangever van de start-, overgangs- en stopmomenten, dus het kostte ook meer energie dan normaal om te proberen iedereen in het gareel te houden (en mijn bandgenootjes waren natuurlijk ook nog niet gewend aan de manier waarop ik dingen aangeef, dus dat vereiste wat extra afstemming).
En dan was er nog de optocht, die dagelijks werd gehouden. Ook enorm leuk om te doen, want de hele stoet soldaten marcheert dan vanaf hun kampement een rondje door het dorp heen en wij mogen vooraan de boel muzikaal opleuken. Vooral het onder de oude stenen poortjes doorlopen is bijzonder, want de soldaten hebben ontdekt dat dat lekker galmt, dus op die momenten weerkaatsten er niet alleen de klanken van drie doedelzakken en twee grote trommers tegen de muren, maar brulden de soldaten ook nog eens luidruchtig orders naar elkaar, wat leidde tot een oorverdovend resultaat!
Ook dat optocht lopen kost extra energie, want je moet de juiste noten blijven spelen terwijl je ook een beetje leuk kijkt richting publiek, je moet goed opletten dat je niet struikelt in je enkellange kledij (zeker als je de traptreden naar het pleintje op moet lopen zonder vrije handen om de boel op te tillen), je moet voldoende afstand houden van de groep voor je maar ook weer niet te veel, en ik moest ook nog eens goed timen op welke momenten ik aangaf dat we gingen wisselen van nummer (Hoe lang spelen we dit melodietje al achter elkaar? Waar staat het minste publiek? En gaan we daar zijn op het moment dat we aan het einde van ons nummer zijn?).
Dus nu ben ik best wel moe.
Tijd om uit te rusten is er helaas nauwelijks, want deze week moet ik overdag gewoon werken, maandagavond heb ik bandrepetitie, dinsdagavond ga ik naar een concert en woensdagavond is mijn moeder jarig. Dus donderdag wordt crash-dag. En daarna pak ik de hele boel weer in (voor zover ik die überhaupt heb uitgepakt – een groot deel staat nog gewoon in de gang), want vrijdag vertrekken we naar België om daar een heel weekend te spelen!
Ik ben me eigenlijk pas een beetje gaan verdiepen in het Eurovisie Songfestival toen ik meedeed aan Eurosing – de LARP. Het duurde even voordat ik doorhad waar het hele gebeuren om draait (niet noodzakelijk de beste zanger vinden). Inmiddels snap ik de lol er wel van. Maar in je eentje kijken is eigenlijk niet zo leuk.
Op mijn Facebook-tijdlijn verschijnen al enkele jaren posts waaronder flink wordt gespuid op de deelnemende acts. Hilarisch, maar ook van de boel digitaal volgen word ik niet optimaal gelukkig.
Na dinsdagavond weer allerlei posts langs te hebben zien komen en daardoor herinnerd te zijn aan het feit dat deze week weer Eurovision is (nee, zo goed volg ik de boel dus echt niet, en de Nederlandse inzending had ik zelfs nog nooit gehoord), bedacht ik spontaan dat ik de tweede halve finale met vrienden wilde gaan becommentariëren. (Want ten eerste heb ik zaterdag een optreden, dus de finale kan ik niet zien, en in de halve finale komt nog het dramatisch slechte langs, wat eigenlijk veel leuker is.) Dus oproepje op FB geplaatst, naar de supermarkt gerend voor snacks, en hop, het was geregeld!
Aldus zat ik om 9 uur ‘s avonds met Dagmar, Rinske en veel te veel snaai klaar op de bank. Bitchfest kon beginnen! 😁
Ready, set, go!
Heel vilein zijn we niet geweest hoor, maar het was wel gezellig. Ik merk dat ik nog een behoorlijke achterstand heb wat betreft songfestivalkennis, maar wellicht gaat het vanaf nu beter. Want wat mij betreft plannen we volgend jaar weer zo’n avondje!
Hè, net te laat om de drag queens op de achtergrond erbij in beeld te krijgen. 😛
Ik zou vandaag eindelijk weer een dagje vrij hebben. Ik had me voorgenomen om lekker te gaan naaien – mijn 17e eeuwse jack moest nog steeds worden ingenomen. Maar de plannen veranderden.
Dit weekend zouden we met De Soete Inval namelijk optreden bij kasteel Cannenburch. Het was een lastig weekend qua planning voor mij, want mijn zusje was jarig en het was niet duidelijk op welke dag ze haar verjaardag zou vieren: de vrijdag of de zondag. Ik hield ze dus voor de zekerheid maar beide vrij, en gaf door aan mijn bandgenootjes dat ik alleen de zaterdag kon komen. We hadden sowieso niet genoeg mensen voor de zondag, dus we zouden toch alleen zaterdag kunnen. Maar later bleek dat een ander bandlid kon invallen voor onze drummer en ging het toch door op zondag, alleen met een wat kariger bezetting.
Inmiddels wist ik dat mijn zusje haar verjaardag op vrijdag ging vieren, maar hadden we voor Androneda een offerteaanvraag voor de zondag binnengekregen, en ik had al aangegeven dat ik de zondag zou kunnen, dus moest ik de dag dáár voor vrijhouden. Maar toen ging dat folkbal niet door en ons optreden dus ook niet.
Inmiddels was met de organisatie van Cannenburch al afgestemd met hoeveel mensen en tenten we dat weekend aanwezig zouden zijn, dus dacht ik: nou, dan heb ik een vrije zondag! Hoe lekker! En reed ik vrijdagmiddag niet met volgepakte auto naar het festival, maar naar Zuid-Limburg voor mijn zusjes verjaardag, en zaterdagochtend in kostuum maar wederom zonder tentenmeuk naar kasteel Cannenburch voor één dagje optreden. Eigenlijk best lekker, om het festivalseizoen te beginnen met maar één dagje spelen, om er weer even in te komen.
Eenmaal daar keken mijn bandgenootjes mij smekend aan. Of ik niet toch zondag alsnog wilde komen? Dat zou net iets beter zijn qua bezetting. Het was immers maar een uurtje rijden voor mij, dus ik kon best zaterdagavond naar huis en zondagochtend toch weer komen. En eigenlijk was het ook handiger qua vervoer van de gezamenlijke kampementspullen, want degene die ze normaal gesproken mee zou nemen naar het volgende weekend optreden was er zondag niet om ze in te laden, terwijl ik bij beide weekends zou zijn. Zucht. Vooruit dan maar. Daar ging mijn vrije dag. En realiseerde ik me dat ik maar liefst 3 volledige weekends achter elkaar zal gaan optreden: dit weekend in Nederland, volgend weekend in Duitsland, en het weekend daarna in België. Wat ik normaal gesproken niet wil, maar je weet vooraf nooit welke offertes gaan vallen en welke weekenden dus wel en niet doorgaan, en waarvoor je je wel of niet moet opgeven. Nog meer zucht. Het leven van een muzikant met daarnaast een kantoorbaan gaat niet over rozen…
Maar goed, muziek maken met de band is natuurlijk wel heel leuk. Dus dan maar even bikkelen en alle andere dingen die ik nog wil doen, 3 weken vooruitschuiven.
En het was ook echt weer gezellig! We hebben lekker gespeeld en het was fijn om diverse mensen na de winterstop weer te zien en te knuffelen. Bovendien was het publiek erg enthousiast. Ze bleven in grote getale staan om naar ons te luisteren, we zijn vaak op de foto/film gezet en kinderen werden veelvuldig geïnstrueerd om een donatie in ons bakje te stoppen (waar we een lekker ijsje en avondeten van hebben gehaald). Zelfs de handelaren waren enthousiast en vroegen of we de volgende dag ook weer bij hun kraampjes wilden komen spelen (dat is wel eens anders ).
foto door Roy de Vries
Ook zag ik nog onverwachte mensen. Toen ik op de parkeerplaats uit mijn auto stapte, hoorde ik ineens: “Hee, ken ik jou niet van het coupeuse-examen?” En ja hoor, daar stond iemand die dezelfde opleiding als ik volgt en die ik op een van de landelijke coupeusedagen had ontmoet!
Wonderbaarlijk genoeg hebben we het zaterdag droog gehouden. Dat viel zondag wat tegen: toen hebben we meermaals onder een luifel moeten schuilen. Maar de dag is zeker niet in het water gevallen en de buien hielden vaak genoeg op om veel tussendoor te kunnen muziek maken. En het werd dan nog behoorlijk warm ook. Op zaterdag ben ik zelfs een klein beetje verbrand!
Ik moet wel weer even wennen aan al dat spelen na de winterstop hoor… Gek genoeg was ik vooral zaterdagavond helemaal gesloopt van al het staan en lopen. Vandaag valt het relatief mee.
De eerste eelt is dus alweer gekweekt. De gezamenlijke kampementspullen staan klaar in de garage en de wasmachine draait al, zodat mijn kleding op tijd schoon en droog is voor aanstaande weekend. Ik vermoed dat de komende weken de muziek- en kampeerspullen permanent in mijn gang blijven staan, want opruimen is weinig zinvol als het een paar dagen later alweer nodig is. Oftewel: het festivalseizoen is begonnen!!
Als ik op het podium sta, vind ik het fijn om een flesje water erbij te hebben. Van al dat blazen krijg je namelijk een droge mond en als ik ook nog moet zingen, is dat niet handig.
Het Dopper-flesje dat ik tot nu toe meenam is helaas knalrood. Niet heel passend bij onze huisstijl, dat moet natuurlijk paars zijn! Maar dat was vast te verhelpen.
Op een website voor met logo bedrukbare merchandise vond ik een waterflesje met een paars hoesje. Je kon er een gratis sample van bestellen. Hmmm… de kans dat dit aanslaat bij onze fans is niet zo groot, maar wellicht kunnen we er ooit daadwerkelijk merchandise van maken – je weet nooit.
De vraag was in hoeverre ik dat hoesje zelf kon bewerken, wat het is een vaag synthetisch materiaal. De enige manier om daar achter te komen was om maar gewoon iets uit te proberen.
Poging 1: ons logo overtrekken met carbonpapier. Resultaat: faal.
Poging 2: ons logo erop strijken via een potlood dat bedoeld is om een ontwerp voor borduurwerk over te brengen op stof. Resultaat: faal.
Poging 3: met de hand een mal uit papier knippen en met textielstift de openingen inkleuren. Resultaat: werkt, maar niet heel mooi.
Deze textielstift had ik destijds gebruikt voor het maken van onze Androneda-sokken en was niet meer zo vol. Bovendien was de punt eigenlijk veel te dik voor deze lijntjes, wat ik ook al bij de sokken had gemerkt. Volgende keer een textielstift met dunnere punt regelen. En wellicht had ik beter eerst de vorm met een pen kunnen overtrekken en daarna pas met de textielstift er overheen, maar ik denk dat je dan die lijntjes door het wit heen zou blijven zien, dus dat was ook geen goed alternatief.
Toch maar de finishing touch erop: bling!!
Het is niet mooi genoeg om te verkopen als merchandise, maar wel mooi genoeg om te gebruiken op het podium. En hoe dan ook beter dan een knalrood flesje.
Na het Draailier & Doedelzak workshopweekend had ik niet de moeite genomen om al mijn overnachtingsspullen netjes op te bergen, want vrijdag vertrok ik alweer naar Charm voor een weekendje LARPen!
Mijn hoofd was nog druk met andere dingen (Hoe moeilijk kan het zijn om vloertegels te bestellen? Ik probeer al een week om het geregeld te krijgen bij de leverancier!) en ik was moe (misschien had ik niet al op vrijdagavond pas om half 3 naar bed moeten gaan), en ik merkte dat ik daardoor niet optimaal heb gespeeld. Zowel op vrijdagavond als de hele zaterdag miste ik de immersie, waardoor ik meer Lenny in een kostuum was dan mijn personage Jipke. Het werd versterkt doordat het meeste plot geen Jipke-plot was, maar vooral epische problemen rondom necromantie en priesterlijke altaren. Vrijdagavond begon het bij de start van het spel gelijk typerend: er was een necromancer in een magische cirkel die moest worden gestopt, die werd verdedigd door ghouls en ondoden. Succes.
Nou, ik heb echt heel hard mijn best gedaan om te bedenken hoe dit met praktische vaardigheden en gezond verstand (deels) opgelost kon worden, maar de paar dingen die in me opkwamen werkten niet vanwege de chaos (communicatieproblemen) en het donker (weinig zicht), dus uiteindelijk ben ik maar bij de genezers gaan staan om een paar verbandjes te leggen om de enkele personen die niet-necromantische verwondingen op hadden gelopen, zodat ik in ieder geval nog een beetje bij kon dragen.
Dat is nu eenmaal wat Charm is en dat wist ik al. Natuurlijk zijn er ook diverse ‘gewone’ subplotjes, maar eigenlijk waren dat ook niet echt dingen waar Jipke door wordt getriggerd (denk aan: ‘deze persoon wordt gechanteerd door shinobi om spullen van altaren te jatten, wat gaan we er aan / met hem doen?’).
Ik besef overigens dat dit verwend en zeikerig over kan komen, dus even een disclaimer: ik bedoel dit absoluut niet als aanklacht richting de verhaalschrijvers, ik bedoel dat ik nu eenmaal een specifiek soort spel probeer op te zoeken en wat dat betreft blijft het een moeilijk type personage binnen deze setting. Ik vind ook dat ik dit soort spel vooral zelf moet creëren, maar ik merkte dat ik domweg te moe was om daar de energie voor te kunnen vinden. Het lukte me pas op zaterdagavond en zondag om zelf vanalles aan te zwengelen – toen heb ik zeer enthousiast (eindelijk kreeg ik de ‘Jipke-twinkeling’ in mijn ogen) experimenten zitten bedenken rondom het bewijzen / ontkrachten dat er een tweede maan in de spelwereld is, wat resulteerde in een behoorlijke to do-list en ‘te betrekken medespelers-list’ voor een volgend evenement.
Misschien lukte dat juist doordat de zondagochtend altijd een relatief plotluw moment is. Ook op de baravonden blijkt mijn personage namelijk beter uit de verf te komen. Op vrijdagavond heb ik actief mijn best gedaan om veel van het plot mee te krijgen, want ik merkte dat ik dat de vorige keren niet had gedaan en daardoor ook veel potentiële interactie met NPC’s had gemist. Maar alles meekrijgen is nog steeds een uitdaging (ik snap zelfs nog steeds niet wat er nou precies op de zaterdagavond is gebeurd, tijdens het epische altaren-magische-cirkels-gevecht-gedoe in het bos met NPC-personages waarvan ik niet wist wie er allemaal aanwezig waren, wie het voorstelden, laat staan wat ze (niet) van ons wilden, omdat het te donker, te rumoerig, te verspreid en te chaotisch was om iets mee te krijgen, behalve dan dat ik moest helpen een rij te vormen van een cirkel naar een altaar om blijkbaar een goddelijke krachtstroom door te geven (waarom?), waarna er ineens iets opgelost bleek te zijn (wat?) en we met een artefact dat blijkbaar ergens vandaan kwam (waarvan?), terug naar de bar sjouwden) en ook de plotkennis die ik wel had verzameld, hielp mij niet om zelf extra spel te genereren.
Het positieve is wel dat ik langzaam maar zeker een groepje gelijkgestemden om me heen aan het verzamelen ben. Er hebben OC al verschillende mensen me gevraagd om hen vooral erbij te betrekken als ik bezig ben met het zoeken van praktische oplossingen voor een spelprobleem, omdat ze dat ook leuk vinden om te doen. En in het spel kwam een van de spelers naar me toe met het expliciete voorstel om samen te proberen een niet-magische/priesterlijke/alchemistische/knok-aanpak te bedenken toen er weer eens een necromancer moeilijk stond te doen. Onsuccesvol, okee, (situatie: *Kijkt met gefronst voorhoofd naar rituele cirkel, krijgt plan en draait zich om naar mede-speler* “Oh, we zouden misschien kunnen…” *draait weer terug om naar de cirkel te wijzen en ziet dat het licht inmiddels uit is* “…laat maar, de magiërs hebben het blijkbaar zojuist opgelost”) maar we hebben het in ieder geval geprobeerd!
Een andere speler had bovendien zelf een erg leuk klein plotje bedacht: vissen vangen. Geheel pretentieloos, met als enige doel een lekkere vis te vangen om cadeau te doen aan een andere speler. Dat vind ik nou leuk spel, want je kunt het daadwerkelijk uitvoeren (hij had als phys-reps plankjes van hout gemaakt met een metalen oogje erin, zodat je het echt kon ophengelen uit het water, en op de onderkant van de plankjes geschreven wat het ding voorstelde) en je kunt er ook simpel een hoop lol omheen maken.
Zo bedacht mijn personage dat we dan natuurlijk wel aas nodig hadden. Aldus zijn we zeker twintig minuten bezig geweest met ‘regen nabootsen’ op modder om regenwormen te lokken. En liepen we uiteindelijk daadwerkelijk met een potje met levend aas (een heuse worm, een spinnetje en een wants) richting het meer! Tsja, het is maar waar je blij van wordt.
Verder heb ik fijn emo-spel gehad rondom het persoonlijke drama van een groep waar mijn personage mee bevriend is geraakt en dat was ook erg mooi om te doen.
Conclusie: Ik heb genoeg te doen gehad en echt wel leuke momenten gehad, maar ik ben nog steeds zoekende naar hoe ik een weekendevenement het beste aan kan pakken. Ik zie het vooral als een leerervaring en een uitdaging om mezelf als LARPer te verbeteren. Ik ben in ieder geval nog lang niet klaar met dit personage, want ik vind haar een leuk concept en zie nog veel spelmogelijkheden, dus ik blijf het gewoon lekker proberen!
Da’s natuurlijk wel heel eng, want uiteráárd ben ik niet 100% tevreden erover.
Als n00b een videoclip opnemen en in elkaar zetten is natuurlijk een uitdaging, want je zult altijd zien dat dat éne shot dat je heel graag had willen gebruiken in de video, niet goed is opgenomen, dus je moet klooien met het amateuristische materiaal dat je zelf hebt gemaakt.
Bovendien had van mij de geluidsopname beter gemogen. Zingen in een studio is heel wat anders dan zingen voor publiek en ik merk dat ik tijdens een live optreden veel beter emotie in mijn stem kan leggen dan wat je hier hoort.
Ook vind ik de galm die aan mijn stem is toegevoegd niet zo mooi – het is een beetje een badkamergeluid. We hebben geprobeerd dat door te geven aan degene die onze mix heeft gemaakt, maar het blijkt erg lastig om goed te formuleren hoe je het dan wél wil hebben. Ik heb inmiddels geleerd dat er meerdere soorten ‘galm’ zijn: dat er verschil zit tussen ‘reverb’ en ‘delay’ en dat er verschillende soorten filters hiervoor zijn die allemaal andere kamereffecten hebben. Maar wat voor soort ‘kamer’ vind ik dan wél mooi? Geen idee…
Op een gegeven moment hadden we het audiobestand al behoorlijk vaak geretourneerd met de opmerking dat de galm anders moest en beseften we dat het zo niet opschoot – als je dit goed met elkaar wil afstemmen, moet je eigenlijk gewoon ernaast gaan zitten tijdens het mixen en dat was geen optie meer. Dus om de arme Kees niet gillend gek te maken met mijn veeleisendheid (hij deed het immers net als wij om ervan te leren en voor de lol, niet om een perfecte cd-kwaliteit opname af te leveren), hebben we besloten dat het zo maar goed genoeg moet zijn.
En eigenlijk is het ook best leuk en mooi geworden.
Mijn ouders zijn er uiteraard wat minder blij mee. Maar sorry, pa en ma – dit is daadwerkelijk één van onze meest populaire nummers, zowel bij onszelf als bij onze luisteraars/dansers. Hij wordt regelmatig aangevraagd als toegiftnummer! (Afgelopen zaterdag nog: “Welk liedje zouden jullie nogmaals willen horen?” “De moord!!” ) Tsja, ze zeggen nu eenmaal dat je moet schrijven over wat je kent, want daar krijg je de beste resultaten mee.
Eigenlijk is deze video zelfs een soort familieprojectje: mijn ouders verzorgden de inspiratie voor het liedje, mijn zusje maakte de opname voor één van de scènes, en mijn kleine nichtje speelt de rol van mijn zusje – hoe leuk is dat??
(En voor de duidelijkheid: Ik hou heeeel veel van mijn ouders en heb ze dit al lang vergeven hoor. )
Hopelijk resulteert het ook in nieuwe boekingen.
