Afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver: Dancing at the Darcy’s! Een Victoriaans LARP-evenement dat zich afspeelde in Londen, 1872, en draaide rondom het bal dat gegeven werd ter ere van de verloving van een dame en heer uit de high society.

De locatie alleen al was fantastisch: kasteel Wijenburg in Echteld (ja, de plek waar Mark en ik zijn getrouwd). Helemaal perfect, want alle kamers zijn prachtig gedecoreerd met o.a. kroonluchters en grote open haarden, er is een heuse bibliotheek, een grote ruimte die als balzaal en eetzaal kon dienen, een kelder waar de vertrekken van de bedienden waren, en een mooie tuin waar je rond kon wandelen en geheime rendez-vous kon hebben. En dan de kostuums… echt supermooi! Alle dames hadden prachtige jurken aan en de heren waren strak in jacquet of uniform. Ook de bedienden waren supersfeervol in zwart met witte details. Het plaatje was helemaal compleet. Zoals iemand opmerkte: alsof we in een BBC-kostuumdrama terecht waren gekomen. Het kon zo op tv.

De spelers waren in twee groepen verdeeld: ‘upstairs’ (de hogere klasse) en ‘downstairs’ (het personeel). Die hebben compleet verschillend spel gehad, want als upstairs-persoon negeer je het feit dat er bedienden rondlopen en als bediende hoor je de upstairs bevelen zonder commentaar op te volgen, maar er liepen genoeg lijntjes tussen beide groepen om elkaar toch nodig te hebben. Bovendien: juist doordat de bedienden als meubilair werden gezien en, in tegenstelling tot de upstairs-gasten, wel in alle kamers mochten komen, konden ze overal luistervinkje spelen en de opgevangen informatie gebruiken voor eigen doeleinden…

Er was een hoop ‘keeping up appearances’, want je reputatie is alles als upstairs-persoon. Maar onderhuids had iedereen bergen met geheimen, die stuk voor stuk een schandaal veroorzaakten als ze uit zouden komen…

Ik mocht Angelica Moretti spelen, de polyamoureuze dochter van een Tsjechische operazangeres en Italiaanse dansmeester / mislukte schilder, en muze voor dichters en andere artiesten. Als artiestenfamilie waren wij van enigszins dubieuze reputatie, maar mijn pappa was gevraagd om tijdens het bal danslessen te komen geven (we hebben echt dansen uit de Regency-periode geleerd en uitgevoerd!) dus mocht ik ook komen.

Ik was erg blij met de rol, want ze hadden best wel getypecast (niet alleen bij mij). Dankzij mijn danservaring kon ik overtuigend de dochter van de dansmeester spelen.
En als kind van een artistieke familie kon ik ook mijn vioolspeelvaardigheid gebruiken. ‘s Middags was er een ‘music and poetry recital’ waar verschillende deelnemers hun kunnen vertoonden. Van harp spelen (op conservatoriumniveau…) tot een scène uit een toneelstuk voorspelen, van gedichten voordragen tot operazang – supergaaf dat zo veel mensen dat wilden doen! Ik was gelukkig niet al te zenuwachtig, dus mijn vioolstuk ging goed genoeg en leverde mijn personage natuurlijk ook weer wat aanzien op.
Het is alleen de vraag hoe lang ik gecast kan blijven worden als ‘de aantrekkelijke jonge dochter’, want op je 38e nog een 22-jarige spelen (op Orenda ben ik zelfs pas 17) is toch een beetje een stretch…

Stiekem had ik een relatie met één van de bedienden, maar trouwen zat er uiteraard niet in. Mijn minnaar had een nogal expliciet seksueel gedicht over mij geschreven, dat per ongeluk in handen was gekomen van een dichter, die het als zijn eigen werk claimde en had aangekondigd het tijdens het bal te gaan voordragen. Paniek! Want ik werd er met naam in genoemd, dus die voordracht ging me mijn reputatie kosten. Aan mij de taak om te voorkomen dat het gedicht publiek werd gemaakt. Als back-upplan moest ik van mijn ouders zo snel mogelijk een verloofde met goede reputatie vinden, zodat mijn toekomst toch nog enigszins veiliggesteld zou zijn, mocht het gedicht wel voorgedragen worden. Maar ja, uiteraard trouwde ik toch liever met die bediende, dus mijn persoonlijke back-upplan was om een schilderij dat mijn vader had geschilderd, publiekelijk vertoond te krijgen zodat hij rijk zou worden en mij kon blijven onderhouden. Alleen was dat schilderij ook nogal onzedelijk, dus het model in kwestie (een hooggeplaatste dame) deed er uiteraard alles aan om dit te voorkomen. Dus ging ik over tot chantage. Enfin, je begrijpt: drama en gekonkel alom!

Dat was alleen nog maar mijn eigen achtergrond, maar iedereen had dus zo’n stapel geheimen, waarmee allerlei families, bedienden en anderen aanwezigen in elkaar haakten. Het hele evenement voelde een beetje als een ijsberg: als speler kreeg je slechts een heel klein deel van wat er allemaal speelde mee, zeker aangezien het evenement maar één dag duurde. Dat was enerzijds een interessante ervaring, maar anderzijds ook wel jammer want er zijn heel veel personages die ik daardoor niet heb gesproken en ik had nog veel meer acties kunnen uitvoeren om nog veel meer problemen te veroorzaken.

Ik had het idee dat ik continu van het ene naar het andere ding aan het rennen was. Omkleden aan het begin, lunch halen, geheime afspraak met mijn minnaar regelen, optreden met viool, schilderij zoeken, opnieuw omkleden (ja, er waren een hoop mede-kostuumsnobs die meerdere outfits hadden, dus er was zelfs geregeld dat er omkleedmomenten met bediende waren, zodat ik van mijn day dress naar mijn baljurk kon wisselen!), dansworkshop bijwonen, flirten met mogelijke huwelijkskandidaten, driegangendiner (tijdens welke toch het gedicht werd voorgedragen… argh!), reputatieverlies proberen te beperken, excuses moeten maken voor mijn chantage, me geforceerd verloven met nota bene degene die mijn reputatie had verpest, en uiteraard: dansen tijdens het bal! (Eindelijk een kans om mijn antieke balboekje daadwerkelijk te gebruiken!)

Het was echt een supermooi evenement wat ik niet had willen missen. De voorbereidingen kostten nogal wat moeite, want niet alleen moest er een baljurk worden genaaid; omdat het voorgeschreven rollen waren, moest ik ook studeren op mijn achtergrond en alle stambomen en roddels over de andere aanwezigen. Dan is er natuurlijk nog stress over het viool spelen en ter plekke een fatsoenlijk kapsel in elkaar zetten. En zou ik, als iemand die voor 21e-eeuwse normen al behoorlijk direct is, er wel in slagen me Victoriaans netjes te gedragen? Maar dit was léuke pre-stress, en dat was fijn om ook weer eens te ervaren. Het is allemaal uiteindelijk goed afgelopen wat betreft OC-zaken en ik denk dat zelfs Angelica wellicht gelukkig kan worden met de uitkomst.

Mochten er nog steeds mensen zijn die denken dat LARP alleen is voor zielige contactgestoorde nerds, die gehuld in tafellakens fictieve vuurballen naar elkaar werpen: kom eens kijken op evenementen zoals deze…

(Helaas is er tot nu toe slechts een handjevol foto’s gepubliceerd. Hopelijk binnenkort meer!)