Ik was gefrustreerd. Want ik had rust nodig en kreeg het niet. Ik had een schoonmaakster geregeld, maar dat gaf niet snel genoeg verlichting en dus had ik ook deze week vrij gevraagd van mijn werk.

En toen moest ik Sammy in laten slapen. En invallen bij De Soete Inval. En de dag erna alles wegwerken aan administratie, huishouden en opleidingshuiswerk wat daardoor en door een dagje Pasen vieren bij mijn familie, was blijven liggen. Snik.

Vanaf gisteren had ik eindelijk tijd om te doen wat ik had willen doen. Ik had bedacht dat ik mijn vakantie niet zou gaan besteden aan dringende dingen op mijn to-do-lijst, maar juist aan dingen die ik al lang wilde doen maar waar ik nooit aan toekwam omdat andere dingen altijd meer prioriteit hadden. Zoals liedjes uitzoeken om samen met Richard te zingen en een nieuw nummer schrijven voor Androneda.

Maar gisteren had ik daar helemaal geen zin in. Ik besloot toch verder te gaan met het bouwen van een nieuwe website voor Stichting Draailier & Doedelzak, wat ik hen had toegezegd, terwijl ik eigenlijk niet mijn schaarse vakantiedagen had willen besteden aan dingen voor anderen doen. Maar ik had op dat moment zin om dat te doen.

En vandaag had ik ook geen zin in muziek maken of schrijven. Ik had zin om iets te maken. Een 17e eeuws tasje, want tijdens ons optreden afgelopen maandag had ik weliswaar mijn nieuwe 17e eeuwse outfit kunnen aantrekken, maar ik moest er een middeleeuws tasje bij dragen omdat ik niets anders had.

Ik besloot mezelf ook maar toe te staan om dat te gaan doen. Ik kan het komend weekend immers gelijk gebruiken omdat we dan weer een optreden in 17e eeuwse outfit hebben. En ik bedacht me dat ik zo veel meer zou ontspannen, dan wéér iets doen omdat ik me dat nu eenmaal had voorgenomen.
Ik kan namelijk heel erg blij worden van even wat maken dat in een dagdeel in elkaar zit. Zo had ik tijdens de coronaperiode ook ineens heel erg de drang om per direct wat te maken. En dan doe je van frutterdefrut, en dan heb je wat.

Dus ging ik aan de slag, niet gehinderd door al te veel historische kennis van 17e eeuwse tasjes, behalve het hebben bestudeerd van enkele plaatjes, en hopend dat de maker van dit soort tasjes met duidelijke foto’s van hun binnenkant op zijn website, er meer tijd in had gestoken dan ik.

Ik tekende een mal (groot genoeg voor mijn telefoon), gebruikte mijn coupeusekennis om de tekening voor het zakje voorop uit te draaien tot gewenst formaat, en knipte de patroondelen uit leer. Stof had ook gekund denk ik, maar ik had meer zin in met leer werken.

Een naaimachine gebruiken is niet historisch correct, maar wel makkelijk en snel.  

Het eindresultaat:

En dit is hoe mijn werk-/hobbykamer eruit ziet na een creatieve explosie. Heerlijk.  

Het tasje is dus niet super historisch correct noch supernetjes gemaakt, maar het was klaar in één ochtendje! En zonder geld uit te geven, want gemaakt met spullen die in nog in huis had: restanten leer die ik ooit kreeg van mijn doedelzakbouwer, kraaltjes die ik ooit ergens vanaf heb gesloopt, en leren veters en leergaren die ik sowieso altijd in de kast heb liggen. Mocht ik te zijner tijd een betere/nettere versie willen, dan kan ik altijd een nieuw exemplaar maken. (Lees: ik zal dit tasje tot het einde der tijden gebruiken   )