Het Gebroeders van Limburgfestival zit er helaas weer op. Dit blijft toch mijn favoriete festival denk ik. Lekker praktisch in de buurt (ik parkeer mijn auto na uitladen gewoon thuis en kom met de fiets terug), een knus veldje met prachtig uitzicht op de ruïne, een ideale opstelling van het kampement zodat we veel inloop krijgen, leuke mensen van andere groepen om mee te socializen, plus niet alleen in het kampement zitten met mijn ambacht, maar ook tussendoor optreden met Tweedledum & Tweedledee, wat het afwisselend houdt.

Dat laatste maakt het natuurlijk ook extra druk en het vereist wat plannen, maar dat heb ik er graag voor over.

We hebben veel geluk gehad met het weer, want de extreme hitte was wat afgenomen zodat ik door alleen het weglaten van mijn tussenjurk, het niet te warm had. Ook stonden we lekker in de schaduw. Op zaterdagavond kneep ik ‘m wel even, want er was code geel afgegeven en we zagen overal om ons heen een discoshow van bliksemflitsen. Maar gelukkig is al het noodweer vlak langs ons heen gewaaid. De harde wind zondag zorgde wel voor wat ongemak, maar niks wat we niet aan konden. We hebben het al veel erger meegemaakt.

Dit jaar werd het festival door een nieuw bestuur georganiseerd. Andere jaren was er regelmatig gemor over de organisatie, dus we hoopten dat het dit jaar allemaal wat soepeler zou verlopen. Enerzijds is er een hoop verbeterd, maar er waren ook wat nieuwigheden waar we absoluut niet blij mee waren. Belangrijkste punt voor de evaluatie is wel het geneuzel rondom de consumptiemunten.

Er mocht namelijk niks op het terrein verkocht worden tegen contant geld. Als we iets dat we zelf hadden gemaakt, verkochten aan een bezoeker, dan moesten we met muntjes afrekenen. Hoe onhandig! Een muntje is €2,50 en een half muntje €1,25. Maar ik verkoop ook spulletjes van €0,50 tot €1,-. Moet ik mensen dan maar te veel laten betalen??

En inderdaad leverde het problemen op. Zo goed als niemand die iets wilde kopen, had op dat moment muntjes bij zich. Sommigen hebben ter plekke gewisseld met andere bezoekers, anderen zijn speciaal daarvoor munten gaan halen, maar ik ben ook verkopen misgelopen: die mensen keken moeilijk, zeiden dat ze later wel terug zouden komen met munten, maar dat gebeurt uiteindelijk niet.

Ze hadden ook nog eens besloten om niet alleen entree te heffen voor het festivalterrein, maar als je naar concerten wilde luisteren, moest je een extra muntje betalen. Van tevoren kon ik al zeggen dat dat frustratie ging opleveren bij bezoekers. Ze hebben immers het gevoel genaaid te worden, omdat ze al hebben betaald voor toegang en dan ineens bij moeten betalen. Ik was dan ook erg bang dat er niemand naar onze concerten zou komen luisteren. Want je moet het toch vooral hebben van de toevallig langslopende bezoekers op dat moment, die spontaan besluiten om even te komen luisteren. Hoe graag ik het ook zou willen, we zijn nog niet bekend genoeg om alleen met onze naam volle zalen te trekken.

De schade bij ons optreden viel gelukkig wel mee, omdat ze zo veel klachten hadden gehad dat ze ter plekke hadden besloten toch maar geen muntje als entree te vragen. Maar je weet natuurlijk niet hoeveel mensen er vooraf door hebben besloten niet te komen.

Onze optredens in de Nicolaaskapel gingen uiteraard niet vlekkeloos, maar goed genoeg. Op zaterdag hadden we geluk dat veel mensen waren blijven zitten na het vorige optreden, om ook even naar ons te luisteren. Tijdens het optreden verlieten diverse mensen de kapel weer, maar dat houd je toch.

Op zondag moesten we vanuit de Blijde Incomste-optocht gelijk door naar het optreden. Dat was best intensief: eerst een half uur wachten tijdens het opstellen, dan drie kwartier al spelend door het centrum lopen, en daarna snel door naar de kapel om daar een half uur op te treden. Zondag ging dan ook iets minder goed dan zaterdag. Maar we hoeven ons niet te schamen.

Op zondag waren we de eerste groep die die middag speelde, maar ik was positief verrast over de hoeveelheid mensen die al binnen op ons zat te wachten. Misschien heeft het geholpen dat ik zelf een aankondigingsposter had gemaakt waarop stond dat wij op dat moment in de kapel speelden. Want bij de kapel hangt ieder jaar een poster met alleen aanvangstijden en de naam van de groep. De meeste mensen zegt dat natuurlijk niks. Zeker aangezien het niet alleen concerten zijn, maar ook bijvoorbeeld voordrachten. Dus ik had er niet alleen ons logo bij gezet om wat meer aandacht te trekken, maar ook dat we middeleeuwse muziek op draailier en doedelzak spelen. Ik blijf natuurlijk marketeer, en als het festival het niet goed aanpakt, help ik ze wel een handje.

Maar ik moet onszelf niet te kort doen. Er zaten ook mensen die wél specifiek voor ons waren gekomen! Mijn doedelzakdocent zat in de zaal (argh… the pressure!) en enkele bekenden van Ernic. Er zat iemand die eerst bij mijn tent onze cd had gekocht en daarna ook nog even live naar ons kwam luisteren. En een jongetje dat we vooraf hadden gesproken en helemaal gek bleek op de draailier, had zijn ouders naar ons optreden meegesleept.
Achteraf las ik ook nog in een omschrijving van een foto-album op Facebook: “Leuk om Datura weer eens live te zien, helaas heb ik Tweedledum & Tweedledee gemist.” Da’s toch stiekem ook erg leuk om te lezen (niet dat hij ons gemist heeft, maar dat hij ons graag wilde zien ).

Heel bijzonder is, dat ik dit weekend veel cd’s heb verkocht. Het was sowieso de eerste keer dat we direct na ons optreden wat verkochten: op zaterdag waren er twee mensen die er eentje van ons afnamen. Maar meer bijzonder is, dat ik maar liefst 5 cd’s vanuit ons kampement heb verkocht, aan mensen die ons niet kenden. Heel veel mensen hebben bewonderend staan kijken naar mijn uitgestalde weefsels, maar daarna zagen ze onze cd liggen en die wilden ze hebben… Blijkbaar hadden we dit jaar een erg muzieklievend publiek.

Dat ik geen weefsels heb verkocht, vind ik helemaal niet erg. Want het levert relatief weinig op en bovendien dient mijn verkoopstandje ook als publiektrekker en demonstratiemateriaal. Mensen kijken eerst wat ik heb gemaakt en als ze dat interessant vinden, komen ze naar mij toe om te vragen hoe ik dat doe. Dat is laagdrempeliger dan in één keer naar mij toe komen.

Het is erg egostrelend om te merken hoe veel respect mensen hebben voor wat ik weef. En opvallend, dat velen in eerste instantie helemaal niet beseffen dat mijn verkoopwaar en demo-bandjes allemaal door mijzelf gemaakt zijn! Ze vragen het soms expliciet en kijken dan enigszins ongelovig. Tsja, het is niet voor niets een ambacht.

Het ter plekke weven ging helaas weer eens voor geen meter. Ik had een fout tijdens het inrijgen gemaakt en heb er de hele zaterdag over gedaan om het patroon goed te krijgen. En op zondag, toen ik hoopte eindelijk meters te kunnen maken, kleefden alle draden continu in elkaar en had ik zo veel spanningsverschil dat ik nog steeds prut produceerde.

En dan zijn er nog steeds mensen die naar dat mislukte weefsel kijken en zeggen: “Mooi hoor!!”. Dat doet dan weer een beetje afbreuk aan de eerder genoemde complimenten. Dit is prutswerk mensen, zien jullie dat niet?? Maar nee dus.

Ach ja. Zowel re-enacten als muziek maken is soms toch een beetje parels voor de zwijnen vrees ik.