Mark had geregeld dat er snoep in huis was, voor het geval er gisteravond vanwege Halloween, kinderen langs zouden komen. Ik was niet helemaal overtuigd – ik kan me niet herinneren dat hier ooit kinderen hebben aangebeld voor snoep. Ook niet op alle andere bedeldagen.

Volgens Zwusje moet je dan ook een kaarsje achter je raam zetten of je deur versieren of iets dergelijks, zodat mensen weten dat je meedoet. Oh. Zou het daarom zijn?

Dus zette ik ‘s middags vast een kaarsje klaar op de vensterbank. Want ik had geen pompoen, en tussen onze LARP-spullen zit niets horror-achtigs.

Hmm. Zou dat wel genoeg opvallen? Het kaarsje was klein en communiceerde ook niet echt ‘Halloween’.

Dus ik naar de achtertuin om een groot windlicht te pakken, dat ik buiten naast de voordeur kon zetten.

Hee, die gargoile tuinbeelden waren misschien wel leuk om aan weerszijden van ons pad te zetten. Dat was gelijk wat meer in de enge sfeer.

Zo gezegd zo gedaan.

Oh wacht, in de achtertuin stond ook nog mijn heksenbezem. Kleine moeite om die even tegen de muur te zetten.

Ik weer naar binnen en terug achter de pc.

Op Facebook zag ik diverse Halloweendecoraties langskomen, wat me enigszins inspireerde. Ik herinnerde me onze kunststof schedel op zolder.

Bij het pakken vond ik ook nog een zakje kippenbotjes (don’t ask). Oh hee, en… en… en…

…en uiteindelijk stond alsnog de voortuin volgebouwd en had ik het snoep in een ketel aan een driepoot gedaan, waar de kinderen uit mochten gaan graaien.

  

Want ik heb dan niet zo veel met kinderen, ik heb wel een hoop leuke jeugdherinneringen en draag graag zo’n makkelijk steentje bij aan het creëren van fijne herinneringen bij de huidige generatie.

En zoals je wel kunt raden: uiteindelijk heeft welgeteld één groepje kinderen aangebeld. Zucht. Halloween leeft nog niet echt hier. Maar goed, beter dan helemaal niemand aan de deur. Heb ik alsnog een handjevol kinderen blij gemaakt.

Hoop ik. Want eentje ging op de schedel staan omdat hij ‘m in zijn hebberigheid over het hoofd zag en een ander jongetje wilde ál het snoep in de ketel pakken.

Ik ben wellicht nog niet helemaal voorbereid op de huidige generatie kinderen.

CaDansa had helaas ook een klein schaduwkantje voor mij.

Na afloop van de workshop op vrijdagmiddag, kreeg ik ineens jeuk. In eerste instantie schonk ik er geen aandacht aan. Totdat de jeuk wel heel irritant werd. En in plaats van weg te gaan, erger leek te worden.

Bij nadere inspectie bleek ik allemaal rode plekken op mijn lichaam te hebben. En even later verschenen er zelfs bultjes in! Het leek wel alsof ik in de brandnetels was gevallen! Nog vreemder: de plekjes trokken relatief snel weg, maar daarna had ik ineens weer op een ander plekje jeuk. Dit was niet normaal…

Wat doe je dan? Precies, je gaat Googlen.

Al snel vond ik wat er aan de hand was. Het fenomeen heeft een naam: ‘netelroos‘. Dat klinkt enger dan het is, want het is niet meer dan een allergische reactie van je huid, omdat je lichaam in overdrive histamine aanmaakt. Het komt blijkbaar heel vaak voor en de oorzaak is niet altijd bekend. Maar het kan onder andere komen door iets dat je eet, een insectensteek, of, en daar komt ‘ie: ‘hitte, inspanning, of schurende kleding’. Ah. Klinkt als een dansworkshop.

Zeer geruststellend las ik ook dat het onschuldig was en vanzelf weer wegging. En ook niet onbelangrijk: dat het niet besmettelijk was. (Stel je voor, een besmettelijke huidaandoening tijdens een dansfestival… binnen een dag heeft iedereen het! ) Alleen als je ook uitslag op je oogleden en lippen krijgt, moet je snel naar de dokter, want dan kun je bijvoorbeeld ademhalingsproblemen krijgen, omdat het zich naar je tong en strottenhoofd kan verspreiden.

Met een gerust hart danste ik dus gewoon verder. Nou ja, gewoon…  dansen met jeuk op je voetzolen is best irritant. En en plein public aan je borsten gaan krabben doe je ook niet. Bovendien: de plekjes op mijn armen en in mijn nek waren best zichbaar. Ik hoopte maar dat het in de donkere zaal niet zo opviel en het mijn danspartners niet zou afschrikken…

Gelukkig kreeg ik er geen opmerkingen over. Vrijdag ging voorbij en zaterdag ook.

Zaterdagnacht crashte ik om 3 uur in mijn bedje. Om om 4 uur weer wakker te worden met twee dikke lippen, deels tintelend en deels gevoelloos. Het voelde alsof ik terugkwam van de tandarts, met een verdoving aan de boven- en onderkant, die net wat begon uit te werken. En in de spiegel zag ik een mega-duckface. Argh!!

Dus midden in de nacht toch maar de huisartsenpost gebeld.
Had ik antihistamine in huis? Nee… Dan moest ik langskomen. Had ik iemand die me naar het ziekenhuis kon rijden? Nee, Mark was die nacht niet thuis… Meer argh!

Na overleg met de dokter gaf de assistente me toestemming om toch zelf te rijden. Dus ik met mijn superbrakke, slaperige kop me weer aangekleed en opnieuw de auto in.

Van de dokter kreeg ik een antihistaminereceptje, dat ik gelijk daar bij de apotheekbalie kon ophalen. Het zou binnen een uur al moeten werken.

En ja hoor: de volgende ochtend (na niet heel veel uurtjes slaap verder) waren er geen rode plekjes op mijn lichaam meer te vinden. Ik had wel nog steeds een duckface. Maar godzijdank was die een kwartiertje voordat ik de auto weer in stapte, ook weg. Dus heb ik zondag volledig jeukloos kunnen genieten van het festival. Hoezee!

Het is nog steeds niet helemaal weg – aan het eind van de dag (als de antihistamine blijkbaar begint uit te werken) komt hier en daar een plekje terug, maar dat zal wel niet lang meer duren. De overgebleven anthistaminetabletjes bewaar ik voor de zekerheid…

Een tijdje geleden heb ik behoorlijk gesnoeid in de vrienden die ik volg op Facebook. Ik heb niemand uit mijn vriendenlijst gegooid, maar mensen die alleen maar crap posten (‘Kijk dit filmpje!’, ‘Doe mee aan dit spel!’, ‘Kijk mijn uitslag op een test!’) heb ik wel ontvolgd.

Het is namelijk bijna niet meer te doen om door alle berichten in mijn nieuwsfeed te ploegen. Het kost me veel te veel tijd en ik erger me aan de irrelevantie. Ik wil graag weten hoe het met mijn vrienden gaat, wat ze doen of maken, etc., niet op welke Disneyprinses ze lijken volgens een of andere quiz die alleen maar ontworpen is voor reclame-doeleinden!

Dan ben ik ook nog lid van enkele Facebookgroepen. Bijvoorbeeld de Re-enactment Marktplaats, waar af en toe interessante spulletjes te koop worden aangeboden. Of de Castlefest Fans pagina, waarin onder meer foto’s worden gepost van afgelopen evenement door de fotografen. Maar die groepen worden steeds vaker verpest door mensen die geen besef hebben wat ze er al dan niet in dienen te plaatsen.

Zo wordt de Re-enactment marktplaatsgroep gevuld met reclameposts voor middeleeuwse evenementen of workshops grimeren. Of worden er spullen aangeboden die helemaal niet historisch zijn. In de Castlefest Fans groep verschijnen berichten van mensen die hun oude carnavalskostuums aanbieden, of een creatieve stagaire zoeken. Argh!

Ik heb al een paar keer geprobeerd er (netjes) wat van te zeggen en de mensen erop te wijzen dat die berichten daar niet horen. Maar dat stuit op een muur van onbegrip.

Het probleem is, dat mensen uitgaan van de mogelijkheid dat hun doelgroep lid is van die Facebookpagina. “Waarom zou ik mijn stage hier niet mogen posten? In deze groep zitten allemaal creatieve mensen en er is vast iemand toevallig op zoek naar een stage!”.

Weet je: dat is dus gewoon spam! De definitie van spam komt neer op het zo veel mogelijk mensen benaderen in de hoop dat er iemand tussen zit die in wil gaan op jouw bericht, terwijl de overgrote meerderheid van de mensen er NIET op zit te wachten!

Draai het om, mensen! Schiet niet met hagel en post je bericht in een groep waar de kans op geïnteresseerden groter is. Als ik op zoek ben naar een stage, meld ik me aan bij een groep die daarvoor bedoeld is. Als ik op zoek ben naar een leuk evenement, ga ik naar een groep over evenementen, geen verkoop-groep. Etc. Denk vanuit je doelgroep, niet vanuit je eigen behoeften. Dat levert ons minder frustratie en jou veel meer resultaat op (iets met marketing…)!

Het jammere is, dat de moderators van de groep niet of nauwelijks ingrijpen. En dus blijven die berichten geplaatst worden. Wat er toe leidt dat ik uiteindelijk maar afhaak en mijn lidmaatschap van die groep opzeg.

Oh ja, en dan hebben we ook nog de mensen die een bericht posten en beginnen met “Als het niet mag, haar het bericht dan maar weg”. Niet beseffende dat de schade dan al is gedaan. Een nieuw bericht wordt namelijk gelijk in de nieuwsfeed van groepsleden getoond, dus velen hebben het dan al lang gezien (en zich er aan geërgerd). Denk zelf even na alsjeblieft, of overleg met de moderators voordat je het plaatst.

Omdat ik een beetje het gevoel heb dat ik de enige roepende in de woestijn ben, de vraag aan jullie: vinden jullie het ook zo irritant dat er vanalles en nogwat in Facebookgroepen wordt geplaatst, of ligt het aan mij en vinden jullie het wél prettig?

Het was hoog tijd voor de kapper. Mijn frustratie over de foto’s waar ik mezelf recentelijk op terugzag, gaven me het laatste duwtje: er moest echt weer iets van een pony komen. Want dat blotebillenvoorhoofd met slap ernaast hangende lokken, daar was ik echt klaar mee.

Nou heb ik in het verleden al vaker een pony geprobeerd. Staat me énig, volgens mijn moeder. Staat ontzettend truttig, volgens mezelf.

Het probleem is dat ik geen volle bos haar aan de voorkant van mijn hoofd heb. Ik heb zelfs enigszins van die mannelijke inhammen aan de zijkant, waar überhaupt geen haar zit. Een volle rechte pony ga ik dus nooit krijgen. Het resultaat is altijd een paar jammere sprietjes, die ook nog eens alle kanten op staan. Dat was ik niet meer van plan.

Een paar iets kortere lokken aan de zijkant langs mijn voorhoofd laten hangen, wat ik een tijdje had, blijkt ook niet te werken. Ook dat gaat gewoon slap en steil hangen.

Dus vroeg ik aan de kapper om zo’n schuine lok over mijn voorhoofd, die een stuk hoger op mijn kruin begint. Dat vond ook de kapper een goed idee. Maar, waarschuwde hij, daarvoor zou er wel een flink stuk van de lengte aan de voorkant vanaf moeten. En op mijn leeftijd (…) zou dat niet meer zo snel teruggroeien als vroeger het geval was.

Auw. Maar hij had wel gelijk. Ik spaar al jaren en jaren voor haar tot op mijn kont, maar het lukt gewoon niet meer. Op een gegeven moment zijn de puntjes zo dun, dat ze er echt af moeten. Het heel regelmatig bijhouden om te voorkomen dat ze splijten en dun worden, wat ik de laatste tijd deed, bracht ook niet het gewenste resultaat.

Ik moet het accepteren: niet alleen ik, maar ook mijn haar wordt ouder. En daardoor dunner en minder snel groeiend. Haar tot op mijn kont zit er gewoonweg niet voor mij in. En dat werd nogmaals bevestigd doordat de kapper dik 10 cm aanwees aan de onderkant, waarvan hij adviseerde het per direct eraf te knippen omdat hij ‘er doorheen kon kijken’. Zucht. Daar ging weer een paar maanden sparen.

Aangezien mijn 36e verjaardag er over enkele weken aan komt,  besloot ik dat het nu maar tijd werd om te accepteren dat ik over moet op een echt kapsel, in plaats van vast te houden aan het meisjesachtige lange haar met een scheiding in het midden. De afgelopen tijd zijn er toch behoorlijk wat mensen geweest die me direct op mijn ware leeftijd schatten, in plaats van een jaartje of 26/27, wat tot enige tijd geleden het geval was. (Dat dat impliceert dat ik in een jaar tijd zo’n 9 jaar ouder uit ben gaan zien, probeer ik nog te verdringen.)

Ik zie jullie nu bijna zweten tijdens het lezen van deze blog: “Ze zal toch niet haar mooie lange lokken hebben laten afknippen en zo’n kort pittig kapsel hebben genomen…??”

Nee hoor, het valt reuze mee. Er is zo’n 15 cm af van de onderkant, maar het ziet er nog steeds uit als lang haar.

Ik moest wel even slikken toen ik mijn haar in het rond zag vliegen, en nog meer toen ik voelde hoe licht het was geworden – het voelt qua gewicht namelijk wel alsof de helft eraf is! Maar hopelijk zorgt dat ervoor dat ik er ook wat meer volume in kan krijgen.

Dus hierbij de echt niet zo schokkende foto’s van mijn nieuwe haarstijl:

 

Zie: nog steeds lang! Maar nu met wat meer subtiele bedekking van mijn voorhoofd en niet meer tot op mijn taille.

Natuurlijk is dit wel geföhnd en in model gebracht door de kapper. Het is even afwachten hoe het uitpakt nadat ik thuis mijn hoofd onder de douche heb gehouden en zelf heb geprobeerd die lokken naar de zijkant te krijgen…

Sinds zondagavond, na de filmopnames, had ik een gigantisch vastzittende nek en schouders, met mede daardoor hoofdpijn. Een nachtje goed slapen loste het helaas niet op. Twee ook niet.

Normaal gesproken bel ik dan Mike, maar die zit momenteel op Drachenfest. Dus ging ik maar op zoek naar een massagesalon in Nijmegen. Ik kwam uit bij Siam Massage, waar ze onder andere Thaise massages geven. Daar heb ik namelijk goede herinneringen aan vanwege mijn vrijwilligerswerkperiode in Thailand.

Het is dan ook niet de gebruikelijke sportmassage. Die kleine Aziatische dametjes zijn een stuk sterker dan je denkt en hebben er geen enkele moeite mee om een elleboog of knie in je rug te zetten, of je aan je armen omhoog te trekken.

Een redelijk hardhandige massage dus, maar ik vind dat een stuk prettiger (en vooral veel effectiever) dan als er maar wat over je huid geaaid wordt. Zeker als het goed vast zit, zoals zo vaak bij mijn schouders het geval is.

Toen ik naar buiten liep voelde het dan ook gelijk beter. Instant relief!

Dus nu een avondje lekker niksen op de bank (ja, soms lukt het me wel!) en dan morgen beginnen met inpakken en andere voorbereidingen voor Castlefest. Nog heel even genieten van de stilte voor de storm…

Gisteren kreeg ik van iemand uit mijn re-enactmentgroep een appje: tijdens het festival van afgelopen woensdag, waar ik niet bij was, heeft iemand een cadeautje voor me afgegeven. Ze wist niet wie het was en mocht het van de gulle gever ook niet zeggen.

Oh…?

Bij thuiskomst vond ik een superschattig speldenkussentje in mijn brievenbus, met daarop een doedelzak geborduurd. Hoe lief!

Maar nu is dus de vraag: van wie heb ik het gehad?? Het enige dat ik weet, is dat het een vrouw was. Die blijkbaar van fröbelen houdt. En die mijn blog leest.
Goh… that kinda narrows it down… NOT! XD

Dus nu is het plan als volgt: als iedereen die dit leest en het niét heeft gemaakt, dit nu even meldt, dan kan ik hopelijk zo veel mensen van mijn verdachtenlijstje afstrepen dat vanzelf mijn weldoenster overblijft.

Mark heeft vandaag zijn zwarte band jiu-jitsu gehaald!! Wat ben ik trots op hem.

Hij heeft er dan ook echt heel hard voor getraind. En niet alleen dat, hij heeft er ook nog eens een heel scala aan ongelukkig getimede blessures en extreem kritische juryleden voor moeten doorstaan. En dan ook nog op de heetste dag ooit examen moeten doen… het leek wel alsof het hem niet gegund was. Maar nu is hij dan toch eindelijk in het bezit van de eerste dan!

Uiteraard was ik mee gegaan om hem aan te moedigen, samen met wat medeleden van zijn jiu-jitsuvereniging. Man, op de tribune was het al bijna niet uit te houden, ik wil niet weten hoe al die actieve mensen op de mat zich voelden…

Wat dat betreft had Mark geluk dat hij halverwege de ochtend al aan de beurt was. De judokas die ‘s middags moesten, kunnen het volgens mij niet overleefd hebben…

Het begon bij mij ook wel weer een beetje te kriebelen, bij het weerzien van al die bekende technieken. Want ook al heb ik het maar tot blauwe band geschopt, een hoop van Mark’s examentechnieken en kata’s heb ik ook in de lessen gehad. Stiekem denk ik dat er best wel wat is blijven hangen, ook al is het ongeveer tien jaar geleden dat ik voor het laatst getraind heb.

Maar nee, ik ga me toch niet opnieuw in zo’n klef, schurend pak hijsen en mijn kostbare vingertjes blootstellen aan blessures. Vechtsporten en muziekinstrumenten bespelen bleek destijds al geen optimale combinatie. Dus deze hobby laat ik lekker over aan mijn stoere echtgenoot!

Tsja, er zijn van die momenten waarop je het niet langer kunt ontkennen. Er moet écht iets aan de tuin worden gedaan…

(We hebben ergens borders, zeker weten. En die distel is helemaal niet zo groot als ‘ie lijkt. Komt  doordat ‘ie dichtbij in beeld staat. Echt. :-X )

Dus zuchtten Mark en ik een keer en besteedden we onze vrije Hemelvaartsdag aan het bedwingen van de jungle. De strijd tegen het onkruid is echt het ieder jaar hetzelfde liedje.

Ditmaal hadden we ook nog eens Sammy die ‘holp’, zoals alleen katten dat kunnen.

Gelukkig slaagden we er wederom in het te winnen van het onkruid. Tadaaaa:

Heel frustrerend om je vervolgens te herinneren dat je ook nog een voortuin hebt. :-X

Gelukkig wilde Mark zich daar wel kwaad op maken, zodat ik in de schuur aan de slag kon. Want ook die was nogal ontploft. Maar nu is alles keurig gesorteerd – én gelabeld!

Daar word je toch blij van?

Eens kijken hoe lang het netjes blijft…

[edit] En omdat ik toch bezig was, gelijk de auto uitgezogen en door de wasstraat gehaald. Dat theeleuten vanavond bij Rinske heb ik wel verdiend…

Zoals verteld zijn wij dus sinds kort aan de HelloFresh. Dat zorgt regelmatig voor hilariteit / frustratie. Vooral vanwege de instructies.

Mark kreeg begin deze week de opdracht: “Snijd de rozijnen fijn en hak de pinda’s grof.”
De dag erna las ik: “Ris de tijmblaadjes van de takjes”.

Nou kan ik me nog enigszins iets voorstellen bij ‘rissen’. Maar als het recept ‘3 takjes tijm’ vereist, en dit is hoe verschillend de takjes in het bakje eruit zien:

Hoe moet ik dan als onervaren kok weten wat zij als één takje zien en dus hoeveel er in moet??

Ik voel me momenteel dan ook nogal inadequaat wat koken betreft…
Ben ik de enige die hier moeite mee heeft? :-S