Mark, Zulay en ik wensen jullie een hele fijne kerst toe!

(Okee, niet de beste kerstkaart ooit. Maar hee, ik kan niet fotograferen en probeer jij maar eens een kat fatsoenlijk op de foto te krijgen… Ik was al lang blij dat ze op de vensterbank tussen de kerstdecoratie bleef zitten!)

Na al het gefröbel van afgelopen weekend, was het dan eindelijk tijd om de boom te decoreren. Yay, laat de kerststemming maar komen!

Die boom moest natuurlijk eerst gehaald worden, dus trommelde ik Mark op om te sjouwen gezellig mee te gaan. Want kerst vier je  samen, toch?

Eenmaal thuis gekomen vluchtte Mark naar boven en ging ik in mijn eentje aan de slag met de decoratie. Ach, mijn verwachtingen over gezellig samen kerst voorbereiden waren al enige tijd geleden bijgesteld.

Ik zette ditmaal dan ook geen Skyradio op voor kerstige achtergrondgeluiden, maar radio Veronica. Niks mis met een boom optuigen onder de klanken van AC/DC’s ‘Thunderstruck’ en ‘Smells like teen spirit’ van Nirvana.

Ik vond bovendien dat ik genoeg had geknutseld, dus de kerststukjes waar ik ieder jaar een sip gevoel aan overhoud (achievement ‘bloemschikken’ not unlocked) liet ik achterwege.

En wie weet moet ik het vaker zo aanpakken, want het resultaat van mijn inspanningen en fröbels was: eindelijk een vrolijke kerstboom!

Wederom met onze Warhammer -kerststal eronder:

En uiteraard zorgde ik er voor dat ook de poes in kerstsfeer kan tukken

Laat de feestdagen maar komen, wij zijn er klaar voor!

Van de week vond ik een zakje speculaasmix en bijbehorend bakvormpje in mijn voorraadkast. Oh ja, die kreeg ik een paar jaar geleden van een klant cadeau. Maar ik had nooit de moeite genomen om het rond Sinterklaas te maken en de jaren erna was ik natuurlijk vergeten dat ik het had.
Nu ik het tegenkwam, precies in de juiste periode, moet ik uiteraard aan de bak.

Mjah, allemaal leuk en aardig, maar hoe moet ik in godesnaam het deeg er netjes plat in krijgen? En: hoe krijg ik het vervolgens weer uit dat minuscule rotvormpje??

Ik had het ding al ingesmeerd met olie, maar uiteraard wilde het deeg er niet uit vallen toen ik het op zijn kop hield en met geweld op het aanrecht smakte schudde.
Dan maar met een mes de boel er voorzichtig uit pulken.

Na diverse mislukte pogingen slaagde ik er in om vier enigszins op speculaaspoppetjes lijkende deegvormpjes te verkrijgen. Maar ze waren al flink gebarsten toen ik ze op de bakplaat legde, dus ik had weinig hoop dat ze uit één stuk weer uit de oven zouden komen. Bovendien was er nog veel deeg over en ik had eigenlijk geen zin meer om nog verder te prutsen.

Idee!

Weg met de poppetjes. Ik maak gewoon één grote speculaasbrok. Veel makkelijker en net zo lekker! Hij moet waarschijnlijk alleen wat langer in de oven.

Hoppa! Kijk mij eens een goede keukenprinses zijn…

When all else fails: change your goal.

Fijne Sinterklaasavond allemaal!

En ik had nog zo besloten om niet mee te doen aan de momenteel populaire Facebook meme: het spelletje waarbij je een nummer van iemand krijgt van 1 tot 10 (op basis van een dobbelsteenworp*) en je dat aantal persoonlijke dingen over jezelf moet vertellen. En dan ook nog dingen die veel mensen niet van je wisten.

Ik reageerde echter iets te onnadenkend op Jolanda’s onthullingen, vergetend dat je door te antwoorden, meedoet aan het spel. Zucht. Maar ik wil ook geen spelbreker zijn, dus bij dezen. Wel op mijn blog, want de antwoorden vind ik te uitgebreid voor Facebook.

Jolanda gaf mij het nummer 6, dus hieronder 6 weetjes over mij.

1. Mijn knuffel van vroeger, Marmotti, ligt nog steeds iedere nacht bij mij in bed. Het is zoals de naam al impliceert een marmot en ik kreeg hem van mijn oma, toen ze terug kwam van een vakantie uit Duitsland. Mijn zusje en mijn nicht kregen er ook een, maar raakten er niet zo aan gehecht als ik.

2. Autorijden naar een onbekende locatie maakt me nerveus. Ik neem liever de trein, want dan hoef ik me geen zorgen te maken over parkeren en kan ik de reistijd beter inschatten. De uitvinding van het navigatiesysteem is voor mij een zegen. Alleen al bij de gedachte aan door een druk stadscentrum moeten navigeren met een lastig leesbaar papiertje in de hand en tegelijkertijd proberen niet iemand dood te rijden of mijn auto tegen een muur te parkeren, breekt me het koude zweet uit.
Tanken vind ik overigens ook nog steeds een vervelende bezigheid. Misschien is het het formaat van de handgreep, maar ik vind tanken iets heel mannelijks.

3. Ik had vroeger een enorm scheef gebit door het duimen. De pestkop op de basisschool noemde me dan ook ‘hazetand’ (toen nog zonder tussen-n). Omdat ik mijn mond er niet meer fatsoenlijk door kon sluiten, heb ik zelfs een tijdje spraakles gehad. Nog steeds heb ik de neiging om mijn lippen wat open te laten hangen als ik ontspannen ben.
Ik kreeg dan ook heel vroeg een beugel; al in de 4e klas van de basisschool. Omdat mijn tanden zo ontzettend naar voren stonden, was het risico dat ik ze kapot zou vallen te groot om langer te wachten.
Ik heb hem bovendien heel lang gehad: tot in de 4e klas van de middelbare school, dus 6 jaar. Jaren daarna miste ik nog het gevoel van het bitje in mijn mond als ik ging slapen.
Hierbij wil ik dan ook mijn ouders bedanken voor het mij jarenlang begeleiden naar de orthodontist. Ik ben heel blij met mijn huidige gebit

4. Ik ben hoogbegaafd. Dat heb ik rond mijn 24e officieel laten testen bij de Mensa. Ik had er vroeger nooit last van, alleen maar voordelen. Zo heb ik tijdens mijn studie nooit een hertentamen hoeven te doen en had ik een 9 voor mijn scriptie. En dat ik in heel veel dingen goed ben, komt niet doordat ik nou zo veel talenten heb, maar omdat ik sneller leer dan de meeste mensen. Dus ik heb minder tijd nodig om me bv. een nieuwe hobby eigen te maken.
Pas toen ik ging werken, begonnen de problemen. Ik denk soms anders. Sla een paar denkstappen over waardoor ik al lang het antwoord op een situatie weet maar de rest me echt niet kan volgen (of ik sla uit ongeduld wat sociaal noodzakelijke zaken over en dan vindt men me tactloos). Of ik zie direct logica en structuren in dingen en verbaas me erover dat anderen die niet zien (en er niet naar handelen – hoe frustrerend!). Ik functioneer het beste als ik zelfstandig mag werken, maar tegenwoordig horen alle medewerkers ‘teamplayers’ te zijn. En het wordt ook niet gewaardeerd dat ik niet van borrelen houd (een paar uur verplicht over koetjes en kalfjes keuvelen – the horror!).

5. Ik ben niet bepaald een gevoelig persoon. Waar ik wel heel gevoelig voor ben, is dierenleed. Ik moet huilen als ik lees over mishandelde dieren, of zie dat een dier pijn heeft. En soms al alleen door de gedachte eraan.
Ik heb het nog heftiger als het gaat om katten. Misschien omdat onze kat vroeger een spuitje heeft gekregen vanwege de allergie van mijn zusje en mijn ouders me dat niet durfden te vertellen, waardoor ik, na een week tevergeefs zoeken naar het beest, het van mijn kleine zusje heb moeten vernemen.

6. Ik heb wat rare lichamelijke trekjes. Ik raak in paniek als mijn armen in bepaalde posities klem zitten, zoals boven mijn hoofd. Mark heeft me tijdens het aan- en uitkleden al enkele keren uit een ietwat te krap kledingstuk gered net voordat ik ging flippen. En ik heb diverse peniebele momenten in pashokjes gehad. Nog zoiets raars: als ik een wasknijper in mijn mond stop, tijdens het ophangen van de was, moet ik vaak kokhalzen.

Dus… nu weten jullie dat

Wil jij ook meedoen aan het spelletje? Meld dat dan expliciet in de comments (hier of op Facebook) en dan krijg je van mij een nummer. Een inhoudelijke reactie op bovenstaande tel ik niet mee, voordat er nog meer onschuldige slachtoffers vallen

* Voor de niet-geeks maar wel wise-asses onder ons: ja, je hebt 10-zijdige dobbelstenen

Moeders hebben altijd van die goede adviezen. Is je appelmoes appelmis geworden, dan maak je er gewoon appelflappen van!

Laat ik nou nog een paar stukjes bladerdeeg over hebben gehouden van de miniflapjes die ik voor de filmdag had gemaakt.
En het paste ook nog precies. Blijkbaar heeft het zo moeten zijn:

Dichtvouwen, nat maken, suiker erover…

Even in de oven… en dan omnomnom!

Brrr, wat is het koud. Winter is coming – tijd om te gaan hamsteren en de voorraadkast te vullen!

De appeloogst van dit jaar viel wat tegen. Een van onze bomen leverde een redelijke hoeveelheid appels op, maar wel nogal klein én hard. Niet heel erg lekker om zo te eten, dus besloot ik er appelmoes van te maken.

Hoe moeilijk kan het zijn om appelmoes te maken, toch? Nou, het ging een stuk minder soepel dan vorig jaar.

Ten eerste is het natuurlijk pokkewerk om al die kleine appeltjes te schillen. Maar ze wilden ook nog eens voor geen meter stukkoken.

Na de pan meer dan een half uur op het vuur te hebben gehad, en het bodempje water tot tweemaal toe te hebben moeten aanvullen om te voorkomen dat de appelstukjes gingen aanfikken, waren het nog steeds complete stukken en heb ik de boel er maar uit gehaald.
Mijn poging om de boel door een zeef verder te pureren heb ik ook al snel gestaakt.

Dus tsja, nu is het maar gewoon een potje appelbrokken geworden, in plaats van appelmoes. En nog maar een halve ook, in tegenstelling tot de vier potten die ik vorig jaar vol kreeg.

Ik zou niet weten wat ik fout heb gedaan, dus ik vermoed dat de harde appeltjes gewoon wat minder geschikt zijn om appelmoes mee te maken.

Ach ja, het smaakt op zich nog wel. En daar gaat het om. Bovendien geurt het huis nu heerlijk naar appel en kaneel.

Ook dit jaar kreeg ik achteraf te horen wat ik met de collecte voor de Dierenbescherming had opgehaald. Namelijk €55,15.

Euh…

Nou had ik ditmaal inderdaad veel minder straten dan de vorige jaren. Maar dit kon echt niet.

Mark is namelijk altijd mijn gulste gever: die gooit er 50 euro in. En hoewel mensen doorgaans alleen maar kleingeld in de bus dumpen, kon het echt niet zo zijn dat mijn 6 straten slechts €5,15 hadden opgeleverd! Mijn eigen schatting was dat ik in totaal rond de honderd euro zou moeten hebben binnengeharkt.

Ze zouden toch geen geld achterover hebben gedrukt…?
Toch maar even gemaild.

De regiocoördinator verzekerde me dat ze meerdere protocollen hadden bij het tellen en dat het door een gespecialiseerd bedrijf was nageteld en opgehaald. Maar ze ging het uitzoeken.

Een paar dagen later kreeg ik het verlosse antwoord: ze hadden mij verwisseld met iemand anders. Een dame met ‘van’ in plaats van ‘de’ en ‘ij’ in plaats van ‘y’ in de achternaam.
Mijn werkelijk opgehaalde bedrag was €108,15. Ha! Best goed ingeschat dus.

Ik ben wel benieuwd wat die mensen gedacht hebben toen ik ze op de mogelijke fout wees…  

Een paar dagen geleden belde de buurvrouw aan. Er was een pakketje bij haar afgegeven omdat wij niet thuis waren. Maar… het pakketje stond niet op naam van Mark of mij?

Onmiddellijk gingen er alarmbellen af. Dit kon namelijk een gevalletje fraude zijn; iets dat de laatste tijd erg vaak voorkomt bij webwinkels.

Het idee erachter: de fraudeur bestelt iets online, maar op het adres van iemand anders. En hij betaalt niet vooruit, maar kiest voor achterafbetaling. Vervolgens wordt het pakketje bezorgd bij het nietsvermoedende slachtoffer, die niet weet wat hij er mee aan moet. De fraudeur belt iets later aan en zegt dat het pakketje verkeerd is bezorgd. En neemt het pakketje mee. Waarop jij later de factuur van de webwinkel krijgt, en dus met de kosten van de bestelling wordt opgezadeld.

Hah, maar dan hebben ze de verkeerde proberen op te lichten! Iemand die bij de Nederlandse belangenvereniging voor webwinkeliers werkt, en wiens directeur onlangs nog in hoogsteigen persoon op EditieNL heeft gewaarschuwd voor deze pakketjestruc, trapt daar uiteraard niet in…

Ik zat dus die avond vol spanning te wachten op de aanbellende fraudeur. Met de telefoon op stand ‘video-opname’ in de hand, want die ging ik dus mooi even vastleggen!

Anderhalf uur later ging de bel. Ik druk op ‘record’ en open de deur. Waar mijn buurman van de andere kant staat, ook met een voor ons aangenomen pakketje van Zalando. Oeps.

Vreemdgenoeg is de fraudeur niet op komen dagen. Zou het dan toch gewoon per ongeluk een verkeerd ingevuld adres zijn? De volgende dag belde ik dus maar de webshop in kwestie, die het voor mij ging uitzoeken.

Vandaag kreeg ik een telefoontje terug, dat ze de persoon in kwestie en zijn IP-adres direct op de zwarte lijst hadden gezet, zodat daar niet opnieuw een bestelling van kon komen. Het pakketje mag ik terugsturen, en dan vergoeden ze mij de verzendkosten.

Goed opgelost dus. En ik weet eigenlijk niet of ik er nu rouwig om moet zijn of niet dat ik de fraudeur niet heb kunnen confronteren…

Anyway, voor wie nog niet op de hoogte was van deze truc: let op bij het aannemen van een pakketje! Als er iets niet klopt in de adressering, weiger het pakketje dan. En neem je het toch aan, geef het dan niet zomaar mee aan iemand die het komt ophalen!

Ons kantoorpand ligt aan het randje van de Veluwe. In de pauze wandelen we dus lekker door het bos, en heen en terug fietsen naar het station is ook geen straf.

Momenteel zijn het blijkbaar hoogtijdagen voor paddenstoelen. Wat een mooie exemplaren kom ik onderweg toch tegen! En wat een hoop verschillende!

Ook al zijn mijn fotografische vaardigheden beperkt en is alles met mijn telefoon genomen, ik wil jullie mijn kiekjes toch niet onthouden.

En als (letterlijk) hoogtepunt, een dode boom die compleet onder de paddenstoelen zit:

 

Naast de paddenstoelen kan ik ook echt genieten van de kleurenpracht van al die bladeren. Dit exemplaar staat voor de deur van ons pand:

Da’s toch bijna kunst?

Straks weer lekker naar huis fietsen. Een extra reden om me te verheugen op het einde van de werkdag.

Ik ben niet bepaald een spiritueel persoon. Ik heb er op zich wel interesse in (zo denk ik wel dat een sterrenbeeld iets over iemand zijn persoonlijkheid kan zeggen), maar ik ben er verder veel te rationeel voor. En als er al meer is, dan kom je er bij mij toch niet doorheen – volgens mij ben ik wat dat betreft een betonnen muur.

Suus was gisteren bij ons en had haar nieuw gekochte set ‘confrontatiekaarten’ bij zich. Je moet een kaart uit de stapel trekken en die zegt dan wat over jou en je huidige situatie.

Mark en Suus hadden al getrokken en hun kaart matchte eigenlijk best wel goed… Vooruit, ik wilde er ook wel eentje trekken.

Suus presenteert me de stapel geschudde kaarten. Ik trek een kaart. Ik lees voor.

“Hartelijk dank voor het aanschaffen van deze set. U zult er veel plezier van hebben […]”

Okee, okee, het is duidelijk. Laat maar zitten… XD