Zoals eerder geschreven kon ik na Boerebal vroeg uit de veren voor de Belegering van Teylingen: een weekendje reënacten bij deze gelijknamige ruïne.

Jaarlijks wordt er de belegering van de burcht uitgespeeld, waarbij de Hoeken en de Kabeljouwen het tegen elkaar opnemen om Jacoba van Beieren te bevrijden. Het is qua bezoekersaantallen geen groots evenement, maar fungeert in praktijk een beetje als een meet-up van alle reënactmentgroepen in Nederland. Daar moesten wij met The Basic Elements dus natuurlijk ook tussen gaan staan!

Met vier velden vol middeleeuwse tenten, was het terrein dan ook behoorlijk gevuld. Erg leuk om al die verschillende groepen bij elkaar te zien! Dan zie je toch nog best wat variatie in kleding en ambachten. En er is heel veel handgemaakt spul te koop. Ik hield het echter beschaafd bij de aankoop van een klosje ongeverfd linnengaren.

Bijzonder memorabel was het evenement voor mij persoonlijk overigens niet. Het maakt toch wel uit dat ik er maar één dag ben geweest en er niet heb overnacht. Het was gewoon een kwestie van ‘s ochtends even mijn spullen opzetten en ‘s avonds de boel weer inpakken. Dat is dan net een andere ervaring dan wanneer je er een weekend lang kampeert (wat ook had gekund, maar ik heb toch echt te veel hobbies en wilde Boerebal niet missen). En ja, het was ook best een beetje raar om de ene dag midden tussen de balfolkers te dansen, om na een autoritje van anderhalf uur ineens de middeleeuwen in te lopen…

Bovendien had ik kampbewakingsdienst toen de rest van de groep ging vechten/waterdragen/toekijken, dus de daadwerkelijke belegering heb ik alleen kunnen horen in plaats van ook aanschouwen.

De hoeveelheid publiek viel niet tegen, maar ik moet de mensen echt iedere keer actief aanspreken dat ze wel wat dichterbij mogen komen als ik aan het kaartweven ben. Uit zichzelf vraagt er bijna niemand wat ik aan het doen ben en drentelen ze gewoon wat verloren langs de kampementen en blijven ze op een afstandje kort koekeloeren. Misschien maar een bordje neerzetten met de tekst “Dichterbij komen en vragen stellen mag”?

Maar blijkbaar ben ik ook erg eng met mijn doedelzak. Een klein jochie keek half boos, half bang naar me en liep met zo’n gigantische boog om me heen, dat hij bijna tussen de tenten van de overburen door moest, tot groot vermaak van zijn ouders

Hilarisch was ook de jongeman die bij het langslopen even plagend in mijn leren zak kneep. Een minuut later kwam hij teruggelopen vanuit zijn eigen kampement, met een flink zwaard in de handen en een maniakale grijns op zijn gezicht. Oh nee jongeman, je gaat die doedelzak niet lek prikken! Als je niet van doedelzakmuziek houdt, dan kun je dat ook gewoon zeggen! Streng wees ik hem terug naar zijn tent, en onder luid gegrinnik van het publiek droop hij teleurgesteld weer af.
Maar niet veel later stond er ineens een man naast mij buskruit op de grond te gieten, om er vervolgens een lontje naast te houden. Nou ja! Gelukkig wilde het spul niet aan, anders had er slechts een rokend hoopje as van mij en mijn instrument geresteerd.
Tough crowd hier zeg!

Terecht of niet? Hieronder een videootje van mijn gedoedel, wederom met dank aan mijn blijkbaar nieuwe personal photographer, Gerard Zoethout.

En ze mogen vinden wat ze willen – ik hoorde via via dat iemand die ons op het Gebroeders van Limburgfestival had horen spelen, graag een cd van ons wilde hebben. Lekker puh.

Hoera, vandaag ben ik jarig! Maar vanwege het Gebroeders van Limburgfestival vier ik het pas volgende week. Tsja, een kwestie van prioriteiten stellen hè?

Want jarig zijn is wel leuk, maar ook confronterend. Alweer een jaar erbij. Ik begin altijd een maand of wat van tevoren me in te beelden dat ik die leeftijd al heb bereikt, om er alvast aan te wennen.

Ik voel me namelijk een stuk jonger dan ik ben. En als ik anderen mag geloven, zie ik er ook een jaar of 6 a 7 jonger uit dan mijn ware leeftijd.

Hoog tijd dus om dat zo lang mogelijk uit te buiten – nu het nog kan. Dus: vanaf vandaag loop ik niet meer te koop met mijn leeftijd. Ik heb zelfs mijn geboortejaar van mijn Facebookprofiel gehaald, zodat je het ook niet stiekem kunt opzoeken. Vanaf nu ben ik simpelweg zo oud als je denkt dat ik ben.

Na drie jaar zeggen dat hij de schuur ‘deze zomer’ ging reorganiseren, gaf Mark een paar weken geleden zichzelf een schop onder zijn hol, en begon hij met aanpakken.
Uiteraard had ik het in de tussentijd ook zelf kunnen doen, maar dit was zijn project. Dus wachtte ik geduldig af.

Bergen aan meuk werden naar het stort gereden. Kastjes werden van de muur gesloopt. Hamer en zaag werden ter hand genomen.

En het resultaat mag er zijn! Niet alleen hebben we nu voldoende ruimte om de fietsen zonder wrikken binnen te stallen, we kunnen er nog langs lopen om de rest van de schuur te bereiken ook! De heerlijkheid!

En als kers op de taart maakte mijn lieverd ook nog eens een werktafel met erboven een mooi gereedschapsbord, waar alle handige hulpjes zo voor het grijpen hangen (jawel, zorgvuldig uitgemeten zodat ik er met mijn korte armpjes ook bij kan). En clipjes om de grotere tools met stelen aan de muur te hangen.

Whieieie! Trots op en blij met mijn man! En de schuur natuurlijk.

Mensen die op Facebook zitten hebben ‘m vast wel langs zien komen: de hoax over inbrekers die je verkeerd geadresseerde post sturen. Complete onzin natuurlijk.

Recentelijk hadden wij ook een verkeerd geadresseerde brief in de bus zitten. Netjes teruggestuurd aan de afzender, een hostingbedrijf, met de mededeling dat die persoon hier niet woont. Foutje gemaakt bij het overtypen van het adres in de database ofzo, kan gebeuren.

Vandaag werd ik gebeld op mijn mobiel. Of ze spraken met mevrouw Huizinga? Nee, helaas, blijkbaar een verkeerd nummer gebeld.

….

Ineens ging me een lichtje op. Het bedrijf dat mij belde, was datzelfde internetbedrijf als waar ik de post van had geretourneerd. En ‘Huizinga’ was ook de achternaam die op die brief had gestaan!

Ik sta niet in het telefoonboek met mijn nummer. En het kan geen toeval zijn dat ze én mijn adres én mijn mobiele nummer hebben, dat is zeker geen typefout!

Zou iemand met mijn gegevens een hostingaccount hebben aangevraagd…?

Toch maar even terugbellen.

Het nummer dat mij gebeld had, stond als ‘privénummer’ in mijn mobieltje, dus ik kon niet direct terugbellen. Na via de website van VIP Internet hun nummer te hebben achterhaald, legde ik de situatie uit. De medewerker zocht even, maar kon geen account op mijn adres terugvinden. Alleen een testaccount dat ze ooit intern hadden aangemaakt, maar daar stond een 024-nummer bij, geen mobiel nummer (en wij hebben geen vaste lijn). Verder vonden ze geen gegevens van mij in het systeem.

Dus… wat moet ik hier nu van denken? Wie heeft mij gebeld? En hoe komen ze aan mijn gegevens?

*insert twilight zone tune*

Nog meer lol met KPN.

Vanwege onze glasvezelverbinding zegde ik ADSL en Digitenne op. Van beide kreeg ik een bevestiging per post. Er stond echter niet in de brieven wat ik moest doen met de apparatuur: de modem die we erbij hadden gekregen en de tuner waar we maandelijks huur voor betaalden.

Ik dus maar eens bellen met de klantenservice.
De man vertelde me dat hij een afspraak kon inplannen om het spul te laten ophalen. Maar hij liet ook weten dat de gehuurde tuner uit 2009 stamde en te oud was om op te laten halen.
Wat ik er dan mee moest? Gewoon weggooien. Of verkopen.

Dus…

Nu vraag ik me twee dingen af:

1) Als ik niet uit mezelf gebeld had, zou het spul dan gewoon bij mij zijn blijven liggen en zou ik, zelfs terwijl ik geen Digitenne-abonnement meer had, huur zijn blijven betalen voor de tuner?

2) Als ik een jaar geleden mijn tunerhuur had stopgezet, had ik dan een jaar aan huur kunnen besparen, aangezien ik het apparaat niet terug hoef te sturen maar het ding wel nog functioneert omdat ik een Digitenne-abbo heb…?

:-S

We hebben eindelijk glasvezel! De aanleg ging niet geheel zonder slag of stoot, maar hee, we mogen niet klagen.

Tenminste… niet over de verbinding, wel over KPN.

Want we hadden dus al een ADSL-abonnement voor internet lopen. Van KPN.
We hadden ook al een tv-abonnement via Digitenne lopen. Da’s ook van KPN.
En ons nieuwe glasvezelabonnement voor zowel tv als internet… juist, is ook van KPN.

Dus die omzetten zal wel zeer georganiseerd en soepeltjes gaan, niet? Uiteraard niet.

Ik zal jullie mijn gefoeter over niet met de praktijksituatie kloppende gebruiksaanwijzingen (telefoniste: “oh ja, dat komt vaker voor dat de handleiding wat achterloopt hoor mevrouw”), foutmeldingengevende ‘eenvoudige’ installatie-cd’s (ding het raam uitgeflikkerd en handmatig mijn netwerk en router ingesteld – veel makkelijker en véél minder frustrerend), niet ontvangen wachtwoorden en verrassingen (“U wilt geen kabel vanuit de meterkast, dwars door uw woonkamer, naar uw tv trekken? Natuurlijk kunt u zoals aangegeven ook draadloos tv kijken – maar dan moet u natuurlijk wel alsnog voor €70,- extra apparatuur kopen” *) besparen.

In plaats daarvan toon ik jullie slechts de correspondentie. Aanschouw, vandaag tegelijkertijd geland in de brievenbus:

– De bevestiging van de opzegging van Digitenne (het tussenvoegsel van mijn achternaam vergeten)
– De bevestiging van de opzegging van ADSL (van mij een man gemaakt)

En als kers op de taart, de brief die Mark deze week ontving, omdat ik twee dagen eerder, online het niet ontvangen wachtwoord (succesvol!) alsnog had aangemaakt:

Da’s toch wel een nieuw dieptepunt :’-)

*Guess what: er loopt nu dus een utp-kabel van 16 meter vanuit de meterkast, via plakbandbevestiging van onder naar boven en weer terug naar beneden langs de deurpost, via de sleuf onder de verwijderde stukjes plint onder de deur door, achter de hoekbank langs, naar de tv toe…

Ik moet duidelijk niets meer online bestellen maar gewoon in de winkel kopen, waar ze m’n lieve glimlach kunnen zien en wél met me meedenken. De kabelverkoper rekende namelijk maar 16 meter kabel af, omdat ik daar om vroeg, terwijl ze alleen kabels van 10 of 20 meter hadden. En tsja, die 4 meter wilde ik eigenlijk niet hebben dus hoefde ik ze logischerwijs ook niet af te rekenen, vond de verkoper.

Nou, da’s toch geen onaardige oogst uit eigen tuin! Zeker als je meerekent dat we de afgelopen dagen al een hoop frambozen direct van de struiken af hebben gevreten.

De aardbeien mogen er ook wezen. En we hebben na 3 jaar zelfs eindelijk zelf een paar trosjes aalbessen kunnen nommen voordat de vogels ze er allemaal af hadden gestolen…

Nu de bramen en de appels nog.

Mark is de laatste tijd erg goed bezig met opruimen. Momenteel is hij het schuurtje onder handen aan het nemen. Ik moet nog gaan uitkijken dat hij in zijn enthousiasme niet ook allemaal dingen van mij weggooit…

Op de stapel ‘moet weg’ vind ik mijn oude zaagje. Awww… brings back memories!

Want dat mini-zaagje komt uit een complete set mini-gereedschap, die ik ooit van mijn pappa kreeg toen ik klein was. Ik weet nog heel goed dat we die gingen kopen.

Papa nam me mee naar ‘Ferron’, de dorpswinkel waar ik op zich weinig meer van weet behalve de naam, dat hij was gevestigd langs het kerkplein op de plek waar nu appartementen staan, en het er mudvol stond met spullen in hoge rekken.

Mijn vader vroeg de verkoper om een gereedschapssetje voor mij. De verkoper kwam aan met een plastic setje. “Neeeee”, antwoordde mijn vader: “we willen écht gereedschap!”. Ik glunderde van trots: niks speelgoedgereedschap, ik kreeg het echte werk!

Eenmaal thuisgekomen timmerde pappie ook een heus gereedschapskistje voor me, waar ik mijn nieuwe aanwinsten in op kon bergen. Ook dat kan ik me nog voor de geest halen: een rechtighoekige houten bak met opstaande sierlijke zijkanten – die mijn pappie van een wijnrek of iets dergelijks had afgezaagd en gerecycled – waar een ronde houten balk doorheen stak zodat ik de kist daaraan op kon tillen.

Trots en blij dat ik er mee was!

Toch mooi om te zien wat je je nog van vroeger herinnert. En dat mijn ouders me zo hebben gestimuleerd in het knutselen. Met mamma ging ik altijd handwerken, tekenen, etcetera. Met pappie mocht ik samen timmeren, maar hij heeft me ook een voorbeeld gegeven door heel veel dingen voor me te maken, zoals een winkeltje en een keukentje (wat je nu kant en klaar in de speelgoedzaak koopt), een kast voor in mijn kamer (ik herinner me ook nog heel goed het gescheld op de laden die niet recht wilden worden) en de hutten voor mij en m’n zusje in de tuin.

De fröbelsectie van dit blog is dus mede dankzij mijn ouders tot stand gekomen

“Geachte mevrouw,

U heeft een pensioenovereenkomst met uw werkgever gesloten. De afspraken over uw pensioen zijn vastgelegd in het pensioenreglement. De bijgevoegde startbrief is daar een samenvatting van.”

Een samenvatting?? Dat ding moet in 4 delen door de perforator! Hoeveel bomen zijn hier wel niet voor gesneuveld? En dit is dus niet eens de polis zelf.
Lang leve digitaal zaken doen…