Na de zolderopruiming en interne reorganisatie te hebben gehouden, was het ook tijd om mijn harde schijf onder handen te nemen. Want stiekem hoopt ook daar zich een flinke hoeveelheid meuk op – alleen merk je dat niet zo snel op, want het ligt niet in de weg.

De aanleiding was eigenlijk structureel ruimtegebrek op mijn Windows-partitie, waardoor mijn systeem traag werd. Maar voordat ik met enge tooltjes aan de gang zou gaan om die partitie te vergroten, leek het me verstandig om eerst mijn complete schijf te backuppen. En daarvoor was het weer handig om zo veel mogelijk op te ruimen en vervolgens even te defragmenteren.

En zo geschiedde.

Na vele bestanden verwijderd te hebben en een meer overzichtelijke directorystructuur te hebben aangelegd, bleek ik maar liefst dik 50 Gigabyte vrij te hebben gemaakt!
Niet heel vreemd als je bedenkt dat ik bestanden tegenkwam met een timestamp uit het jaar 1994. En dat mijn ‘temporary’ directory vol stond met digitale foto’s die ik de afgelopen jaren maakte voor op mijn blog, die ik nooit had verwijderd omdat er ook nog diverse foto’s tussen stonden van vakanties e.d. die ik wilde bewaren en dus nog moest uitzoeken.
Inmiddels is mijn temp-directory ook écht een temp-directory, die ik op ieder willekeurig moment moet kunnen legen.

Bij het opruimen komt er vanzelfsprekend ook een hoop sentiment langs:

• Ach ja, de software die ik tijdens mijn middelbare schooltijd schreef in Borland Delphi (zonder andere programmeerervaring te hebben of cursus te hebben gevolgd; ik las gewoon de help file totdat ik het snapte…). Waaronder de wisselaar, die bij iedere herstart alle Windows system sounds en de desktop-afbeelding verving. Zucht, de goede oude tijd toen je nog gewoon .ini files kon overschrijven… (en dus je pa van zijn stoel kon laten vallen met een onovertreffelijke high-score met Minesweeper).
• Oh ja, de graphics die ik maakte voor onze Doom-levels. Bij gebrek aan Photoshop, gewoon in Paintbrush, en dan iedere individuele pixel handmatig een andere kleur geven, omdat daar nog geen replace-color-functie voor bestond. Ik had zeker niets beters te doen met mijn tijd.
• Hee, foto’s van mij en mijn vrienden van de faculteitsvereniging… ladderzat en onder het bier ergens in een kroeg. Geen idee meer wie die gozer is die daar om mijn nek hangt.
• Hee verrek, die website heb ik inderdaad tien jaar geleden eens gemaakt voor de jiu-jitsuvereniging! Eens kijken hoe hij er inmiddels uitziet. Oh, hmm, nog steeds hetzelfde… :-X

En nadat alles weer uitgemest was, durfde ik het aan om mijn schijf opnieuw te partitioneren (lang leve EaseUS, voor het beschikbaar stellen van een super simpele gratis tool daarvoor!).

Mijn systeem is weer schoon en snel!

In de zomervakantie zijn we gestart met de interne reorganisatie van een aantal van onze kamers. De bedoeling was dat we het een paar weken later zouden afronden, maar je weet hoe dat gaat…
Mark’s kamer is nog steeds niet helemaal ingedeeld zoals hij wil (hij is wel heel fanatiek bezig met het uitmesten van dozen en wegdoen van overtollige spullen en heeft zijn tien bananendozen met meuk die op zolder stonden, al bijna gereduceerd tot één; goedzo schat!) en ik ben nog steeds op zoek naar een mooi kastje met lades en planken om mijn instrumenten en muziekaccessoires op te bergen, maar dat kan nog even gaan duren, dus show ik het voorlopige resultaat nu toch maar op mijn blogje.

Anyway; het plan was dat Mark en ik ieder onze eigen kamer zouden krijgen. In plaats van een gedeelde computerkamer en een gedeelde hobbykamer. Zodat we elkaar niet tot last zijn met rondslingerende hobby-items, of wanneer een van beiden thuiswerkt en moet bellen, terwijl de ander muziek maakt / luistert.

Dat impliceerde een hoop heen-en-weer-gesjouw van spullen en dus wilden we het graag combineren met het herinrichten van de zolder. De opslag van Charm zou immers ook weg gaan, naar een commercieel gehuurde ruimte, dus kregen we daar plek om e.e.a. op zolder onder te brengen. En het was sowieso tijd om de boel daar eens grondig uit te mesten…

Dus werden er onderdelen van stellingkasten bij de Ikea bijgekocht, dozen verplaatst en trokken we zelfs een dag uit om Mark’s kamer opnieuw te behangen!

Stom stom stom: per ongeluk de foto’s van de voor-situatie van de zolder gedelete. Nou ja, bedenk maar dat de in het midden staande stellingkast eerst haaks op de andere stellingkast stond als een soort scheidingslijn, en dat de linkerkant vol met onze LARP-meuk lag, en de rechterkant van de zolder tot aan de nok toe stond volgebouwd met de spullen van Charm.
Aangezien er ook geen na-foto’s zijn van Mark’s kamer, omdat die dus nog niet af is en hij bovendien graag wat privacy heeft in z’n nieuwe plekkie (hij is niet zo’n post-slet als ik ), wordt het een enigszins incomplete blogpost. Maar dan hebben jullie in ieder geval reden om weer eens bij ons langs te komen, mocht je het inmiddels nog niet gezien hebben.

VOOR:

De hobbykamer:

 

De computerkamer:

 

NA:

Mijn kamer:

De zolder:

 

Zo. Dat geeft een lekker opgeruimd gevoel!  En het is ook heel fijn om weer loopruimte op zolder te hebben. Mark kan de vloer gebruiken voor zijn fitness-oefeningen.

Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de boel weer dichtslibt…

Eindelijk; de Precious is weer terug!

Vorige week zaterdag, de dag na zijn overlijden, vond ik een necromancer die op zijn website beweerde een Precious binnen een uur weer tot leven te kunnen wekken. Dus ik er hoopvol heen.

Nou, het blijkt maar weer: necromancers moet je nooit vertrouwen.

Toen ik zaterdag mijn geliefde apparaatje afleverde, kreeg ik te horen dat ik ‘m de volgende dag zou kunnen ophalen. Hm, da’s geen uur, maar ik was al lang blij dat de Precious niet was afgeschreven.

Op koopzondag stond ik dus weer in de zaak. De man keek moeilijk en zocht wat ongerust tussen de toestellen. Na een telefoontje aan een collega moest hij me melden dat hij helaas nog niet gerepareerd was. Ze hadden één scherm op voorraad gehad, maar die bleek defect te zijn en er moest dus een nieuwe besteld worden. Morgen zou hij klaar zijn.
Grrr… dat iets onverwacht defect is kan gebeuren, maar hadden ze me daar niet even over kunnen bellen zodat ik niet voor niets helemaal de stad in was gegaan?

Maandag stond ik wederom in de zaak. Na een half uur in de rij te hebben gestaan, kreeg ik daadwerkelijk mijn toestel overhandigd, met een spiksplinternieuw scherm! De medewerker van de winkel was al aan het afrekenen, maar ik zette het apparaat toch eerst even aan.
*piep piep piep piep piep…*
Huh? De volumeknop bleef hangen en probeerde continu harder te gaan!
Oh, was dat eerst niet dan?
Nee meneer, dat was zeker weten eerst niet zo. Controleren jullie het apparaat niet na reparatie?
Jawel, dat deden ze altijd, maar dit hadden ze vanochtend niet gezien. Helaas, er moest een nieuw knopje op en dat moest besteld worden. En aangezien het morgen Kerstmis was… zou het donderdag worden.

Must… not… kill…
Kon ik wéér met lege handen naar huis.

Ze zouden donderdag bellen als hij klaar was. Maar aan het eind van de middag had ik nog steeds niets gehoord, dus belde ik zelf maar.
Oh, ze hadden vanochtend gebeld hoor! Maar ze kregen mijn voicemail.
Ten eerste: ik had geen gemiste oproep. Ten tweede: waarom heb je m’n voicemail niet ingesproken??
Nou ja, het was druk druk druk en ze hadden nog geen knopje binnen en er moest ingewikkeld gesoldeerd worden en het zou dus nog even gaan duren. Waarschijnlijk zaterdag klaar.
Waaaat??

Ze zouden zaterdag zeker bellen over de status. Drie maal raden: de dag ging voorbij zonder telefoontje.

Vanmiddag belden ze wel: hee, de telefoon was klaar hoor, zou ik die niet gisteren al komen ophalen?
Het is dat je mensen niet door de telefoon kunt trekken…

Snel naar het centrum om dan eindelijk mijn geliefde Precious weer in mijn armen te kunnen sluiten.
De verklaring van de medewerker: ja sorry, het had niet zo mogen lopen, maar ze hadden onderbezetting vanwege de feestdagen.
Ik vertelde dat dat niet mijn probleem was en dat ik nog steeds fatsoenlijke service van ze verwachtte. En dat het écht niet acceptabel was dat ik meer dan een week mijn toestel kwijt was geweest, twee keer voor niets was langsgekomen en tot tweemaal toe niet gebeld was. En dat ik wel wat korting op de reparatiekosten wilde.

Nou, ik heb echt moeten lullen als Brugman om er iets vanaf te krijgen! Meer dan de paar euro, die hij er vorige week maandag al vanaf had gehaald omdat ik de eerste keer voor niets was gekomen, wilde hij er niet af doen. Want ze hadden al onverwacht extra reparatiekosten gehad die ze niet konden doorberekenen.
Ja hee, da’s toch niet mijn schuld of mijn probleem?? Je hebt hier een heel boze en ontevreden klant voor je en dat heb je zelf veroorzaakt!

Na veel geklaag en gemopper kreeg ik het uiteindelijk voor elkaar dat er 15 euro van het totaalbedrag (bijna 180 euro) af ging.
Dat voelt dan nog een beetje als genoegdoening. Maar mij zien ze zeker weten daar nooit meer terug als klant.

Kom maar gauw weer bij het baasje, lieve Precious… ik zal zorgen dat je nooit meer iets overkomt en dat je niet meer een week zielig alleen bij nare necromancers hoeft te liggen!

Gezocht: de afzender van onderstaande, vandaag gearriveerde kaart

Aan de adressering en inhoud af te leiden is het iemand die mij beter kent dan Mark en zie ik hem of haar begin januari weer, maar ik heb iets meer clues nodig

Het ontvangen van kaartjes zonder afzender schijnt toch een structureel probleem te zijn. Eerder ontving ik al eens een geboortekaartje voor een knul waarvan ik geen idee had wie zijn ouders waren. En onlangs werd ik uitgenodigd voor een bruiloft, maar kon ik alleen aan de hand van het vermelde RSVP-e-mailadres achterhalen wie het bruidspaar was… Het blijft grappig

Met de kerstdagen voor de deur, stromen er natuurlijk weer allerlei kaartjes binnen. Het blijft amusant om te zien wat de tenaamstelling van de enveloppen is. Volgens mij hebben we alle varianten al langs zien komen:

Voor degenen die geen idee hebben: de eerste versie is correct. Ik heb na ons trouwen namelijk gewoon mijn eigen achternaam gehouden, net als Mark.

En de laatste variant wens ik nooit meer te zien. Alleen Mark’s oma vergeef ik deze vrouwonvriendelijke adressering

Om te voorkomen dat het bij het opzetten van de kerstboom net zo Gezellig als vorig jaar zou worden, besloot ik Mark met rust te laten en de klus zelf op me te nemen.

Aangezien mijn lief er vandoor was met de auto, moest ik als Zelfstandige Vrouw de boom ook eigenhandig naar huis leuren. Mark, die als kind jarenlang met zijn vader kerstbomen verkocht op de markt, en dus al honderden bomen in zijn leven heeft versleept, had al aangegeven totaal geen medelijden met me te hebben. Vooruit dan maar.

In mijn grote wijsheid besloot ik de fiets thuis te laten en de weg naar de kerstboomverkoper te voet af te leggen. Lekker toch, door de sneeuw wandelen. Goed om in de kerststemming te komen ook. Want ik zou die boom wel gewoon op mijn schouders laden. Zo’n grote boom nemen we namelijk ook weer niet.

Ik had buiten de pot met kluit gerekend.
Het geheel bleek daardoor toch wel een aardige 13 kilo te wegen. En vanwege de pot niet zomaar plat over de schouder te leggen.

Nou, ik kan je vertellen: na een kilometer boom tillen die bijna net zo hoog is als jij (onder geamuseerde blikken van voorbijgangers), lijkt het ding bij iedere stap een kilo aan te komen!

Dat was na thuiskomst dus eerst even crashen op de bank, alvorens ik de kracht hervond om alle kerstmeuk van zolder te halen.

Nou geeft Mark niet alleen niks om kerst – hij is ook nog eens tegen kerststalletjes Als rechtgeaarde Limburgse Rooms Katholieke vrouw, mis ik het ding ieder jaar. Onder een kerstboom hoort gewoon een kerststal, en daar mee uit! Maar mijn agnostische echtgenoot sprak zijn veto uit. En in al onze jaren samen heb ik dus nog nooit een kerststalletje gehad.

Dit jaar heb ik echter een compromis onderhandeld.
Tijdens Mark’s tijdelijke opruimwoede confisceerde ik een oude doos met Warhammerpoppetjes. In de schuur vond ik een restant van een plankje, en met wat snel gezaag en een paar klodders houtlijm improviseerde ik een stalletje.

Dus hierbij presenteer ik: onze zeer alternatieve, geek-proof Warhammer kerststal!

Links de drie koningen. In het midden Maria, Josef en kindeke goblin Jezus in de kribbe. En rechts twee herdertjes met een os.
Ik mis alleen nog de ezel. En schapen natuurlijk. Maar die heeft ma vast wel over, na het fokprogramma van afgelopen kerst.

Aan doedelzakken wordt altijd wel wat getweaked om ze beter te maken. Afgelopen les adviseerde mijn docent me om een plastic slangetje in de zak te steken, om de luchtdoorvoer te verbeteren.

Dus ik op zijn advies naar de lokale gereedschap- en ijzerwarenwinkel (bouwmarkten hebben het spul niet per meter). Met doedelzak, want ik moest natuurlijk wel de afmeting weten.

De winkel is behoorlijk verlaten. Bij de kassa hangt een groepje medewerkers te kletsen.

“Hallo, kunt u me helpen? Ik ben op zoek naar een flexibele plastic slang met deze breedte.” (toont opening in doedelzakzak)

Het groepje mannen kijkt geamuseerd en discussieert even onderling. De conclusie is dat ze het niet hebben. Maar één van de heren pakt er toch even een apparaatje bij om de diameter van de opening te meten.

Er wordt nog wat verder gediscussieerd. Bij nader inzien… misschien is een luchtslang wel wat?

De meet-meneer loopt met mij mee naar het rek met de luchtslangen. Die blijken te smal.
Wel ligt er een aantal tuinslangen van de juiste breedte. Van 15 meter lang, verpakt in plastic.

“Hm”, zegt de man. “Die kan ik niet open maken…”

Na een korte pauze:

“Hoeveel heb je nodig?”

Ik houd mijn hand halverwege de doedelzak. “Ongeveer zo lang.”

De man kijkt om zich heen, vist een stanleymesje uit zijn zak, maakt de plastic verpakking open en snijdt zomaar een stukje van de tuinslang af.

“Hier”, knipoogt hij: “Ze meten het toch nooit na…”

Ik schenk hem een lieve glimlach, bedank hem en loop naar de uitgang, terwijl hij terug naar de kassa loopt en nog even, zodat zijn collega’s het kunnen horen, roept: “Nee helaas, ik kan je niet helpen.”

Goeie service